Για την ελευθερία………

Σερφάροντας στο internet έπεσε το μάτι μου σ’ ένα κείμενο του Kahlil Gibran κι έφερε στο μυαλό μου ένα βιβλίο που ήταν δώρο φίλης που εκτιμώ ιδιαίτερα .Ο Kahlil Gibran ήταν ένας Λιβανέζος ζωγράφος ,ποιητής και στοχαστής γεννήθηκε το 1883 και πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1931 .Έγραψε στ’ αραβικά αλλά και στ’ αγγλικά προσπαθώντας μέσα από το έργο του να ενώσει την αραβική κληρονομιά με τον δυτικό πολιτισμό.Δεν ήταν ούτε επαναστάτης ούτε και προφήτης .Ήταν ένας άνθρωπος όπως όλοι μας και ο τρόπος γραφής του είναι μια προσπάθεια στο να μας κάνει να σκύψουμε μέσα μας να βρούμε την χαμένη μας ανθρωπιά.Κάποιες σκέψεις του έχουν ενδιαφέρον .Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο του «ο Προφήτης» με τίτλο «Για την ελευθερία»

Και ένας ρήτορας είπε:Μίλησέ μας για την ελευθερία.

Και αυτός απάντησε:

Στην πύλη της πόλης και στην εστία του σπιτιού σας ,σας είδα να σκύβετε ταπεινά στο χώμα και να προσκυνάτε την ελευθερία σας.

Σαν σκλάβοι που εξευτελίζονται μπροστά στον τύραννο που τους σφάζει και τον δοξάζουν.

Ναι ,ακόμη και στο άλσος του ναού,και στη σκιά του κάστρου,είδα τους πιο ελεύθερους από σας ,να φορούν την ελευθερία τους σαν ζυγό και χειροπέδη.

Κι η καρδιά μου μάτωσε μέσα μου γιατί ελεύθεροι θα μπορείτε να είστε μόνο όταν ακόμη και ο πόθος για αναζήτηση της ελευθερίας γίνει χαλινάρι στο σβέρκο σας και δε θεωρείτε πια την ελευθερία σκοπό κι εκπλήρωση.

Θα είστε πραγματικά ελεύθεροι όταν από τις μέρες σας δε λείπει η έγνοια μήτε από τις νύχτες σας η ανάγκη και η θλιψη.

Αλλά ενώ αυτές θα συνεχίζουν να ζώνουν τη ζωή σας ,εσείς θα υψώνεστε πάνω τους γυμνοί κι αδέσμευτοι.

Και πως θα υψωθείτε πέρα από τις μέρες σας και τις νύχτες σας αν δε σπάσετε τις αλυσίδες που στην αυγή της κατανόησής σας δέσατε γύρω από τη μεσημεριάτικη ώρα σας;

Αληθινά αυτό που εσείς ονομάζετε ελευθερία είναι η πιο γερή αλυσίδα απ’όλες,κι ας θαμπώνουν το βλέμμα σας οι αστραφτεροί της κρίκοι καθώς πέφτει επάνω τους ο ήλιος.

Τι άλλο θα πετούσατε για να γίνετε ελεύθεροι παρά κομμάτια του εαυτού σας ;

Αν θελήσετε να καταργήσετε κάποιο άδικο νόμο ,αυτός ο νόμος γράφτηκε απ’ το δικό σας χέρι στο δικό σας μέτωπο.

Δεν μπορείτε να τον σβήσετε καίγοντας τα βιβλία των νόμων σας μήτε ξεπλένοντας τα μέτωπα των δικαστών σας ,ακόμα κι αν ρίξετε επάνω τους ολάκερη τη θάλασσα.

Κι αν θελήσετε να εκθρονίσετε κάποιον τύρννο ,φροντίστε πρώτα να καταστρέψετε το θρόνο που στήσατε μέσα σας γι’ αυτόν.

Γιατί πως μπορεί ένας τύραννος να κυβερνήσει τους  ελεύθερους και περήφανους , παρά επιβάλλοντας τυραννία στην ελευθερία τους και ντροπιάζοντας την περηφάνια τους;

Αν θελήσετε ν’ αποβάλλετε κάποια έγνοια ,αυτή την έγνοια μάλλον εσείς οι ίδιοι την είχατε διαλέξει, δε σας την επέβαλε κανένας.

Αν θέλετε να διώξετε κάποιο φόβο ,αυτός ο φόβος είναι φωλιασμένος στην καρδιά σας κι όχι στο χέρι του φοβισμένου .

Πράγματι ,τα πάντα σαλεύουν μισομπλεγμένα διαρκώς μέσα σας,τα ποθούμενα και τα τρομερά ,τα απωθητικά και τα λατρεμένα ,τα επιδιωκόμενα και αυτά που θέλετε ν’ αποφύγετε .

Αυτά σαλεύουν μέσα σας σαν λάμψεις και σκιές ζευγαρωμένες αξεδιάλυτα.

Κι όταν μια σκιά σβήνει και παύει να υπάρχει ,η λάμψη που μένει γίνεται σκιά σε μιαν άλλη λάμψη.

Έτσι και η ελευθερία σας όταν χάνει τις αλυσίδες της, γίνεται αυτή αλυσίδα για μια μεγαλύτερη ελευθερία.