Θα μνημονεύεις;

 

1.

Μου αρέσει να φωνάζω τ’όνομά σου.

Μου αρέσει να το προφέρω, Αννούλα!

Μου αρέσει να στρέφομαι σε σένα.

Κι ας σ’ έχουν πάρει μακριά μου,

μαζί με το λαό μου.

Μου απαντάς,μου στέλνεις ένα βλέμμα

απ’ το φως των ματιών σου.

Το χαμόγελο πάνω στ’ αγαπημένα

σου χείλη μου χαϊδεύει την ψυχή.

Μου αρέσει να φωνάζω μέσα στη

μοναξιά μου.

Μέσα στην απορία μου να σε ρωτώ:

θα μνημονεύεις;

2

Θα μνημονεύεις;Μου αρέσει να σε

ρωτώ. Θα μνημονεύεις; Αννούλα, έλα,

έλα πιο κοντά μου.

Απόθεσε στο στήθος μου τη θεσπέσια

κεφαλή σου. Και τα μαλλιά τα

μαύρα σου με τη χωρίστρα τη λευκή.

Αγκάλιασέ με ,ζωντάνεψέ με,

δυνάμωσέ με.Για πολλοστή φορά σε

ενοχλώ στην ησυχία σου. Μην

ησυχάζεις Αννούλα, η πληγή δεν

θέλω να γιάνει στη λησμονιά, μα να

μείνει αιώνια.

3.

Μείνε κοντά μου, σ’ αγαπώ, εσένα μόνο,

τόσο πολύ. Μέε’στην αγάπη τη

σφοδρή μου, άκου τι έχω να σου πω!

Ακούς: Ακούς!Αννούλα μου ,

γυναίκα μου!

Μεσ’ το μεγάλο πόνο μας, μεσ’ στη

συντέλεια ,εγώ σου σπέρνω τον

καρπό εις τον αιώνα των αιώνων.

Κι εσύ ετούτο τον καρπό, το κατηγορώ

μου, φέρε τον στην οικουμένη όπως

πρωτύτερα στους γιούς μου. Μέσα σου,

διάδωσέ το σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Τον αμαρτωλό ,τον ωμό και γκρίζο!

4.

Θα μνημονεύεις το πιο φρικτό, το πιο

αποτρόπαιο.Το πιο ανελέητο συμβάν

του κόσμου.Θα μνημονεύεις. Το ξέρω.

Θα το μνημονεύεις! Το πήρες μαζί σου

στον αιώνα των αιώνων.

Εσύ κι οι γιοί μου θα μνημονεύετε.

Αιώνια θα θυμάστε το έγκλημα κατά

του λαού μας.Και χάριν της εκδίκησης

κι εγώ θα το θυμάμαι! Το θέλω κι ο

ίδιος. Μονάχα ένα φόβο έχω.

Μην έρθει κάποτε η ώρα που κι εγώ θα το ‘χω ξεχάσει.

 

Jizchak Katzenelson

18 Ιανουαρίου 1944.

«Η μεγάλη ωδή για την εξόντωση του εβραϊκού λαού»

Dos lied vunem ojsgehargetn jidischen volk

επιμέλεια και μετάφραση Wolf Bierman 1994 sel. 117-118

Άσμα αφιερωμένο στη γυναίκα του Hanna, που θανατώθηκε στο Άουσβιτς.

Ο Jizchak Katzenelson έζησε μόνο λίγο περισσότερο από τη γυναίκα του και τα παιδιά του.Όλοι θανατώθηκαν στο Άουσβιτς. «η μεγάλη ωδή » σώθηκε κρυμμένο σε θαμένα μπουκάλια- ως μαρτυρία της μεγάλης καταστροφής.

Εγώ το πήρα από το βιβλίο του  Cristoph U. Schminck- Gustavus

«μνήμες κατοχής ΙΙ» σελ.267-168

Advertisements