Το βιβλίο.

img_6340

Είχανε ξεχάσει ποιό ήταν το βιβλίο

συμφωνούσαν όμως όλοι πως το διάβαζε την ώρα που μπήκαν

στην ακτίνα

μ’ ένα μακρύ κατάλογο.

Διάβαζε κι όταν έγινε σιωπή  κ’ οι αρβύλες των φυλάκων

ηχούσαν στο προαύλιο σαν τα χώματα που πέφτουν πάνω στην

νεκρόσακα.

Διάβαζε κι όταν πέρναγαν έναν έναν τους θαλάμους κι ακουγόν-

τουσαν ξερά επίθετα κι ονόματα

και το πατρώνυμο στο τέλος

                                  χαριστική βολή.

Σε ποιό σπίτι, σε τι δέντρα να τον είχε παρασύρει το βιβλίο

σε ποιό βράχο να ‘χε κάτσει με τα γυμνά του πόδια μες τον

     αφρό της θάλασσας

δεν ήξερε κανένας να μου πει.

Μόνο πως όταν τον διακόψαν

το ‘κλεισε με παράπονο κ’ είπε πως ήταν όμορφο

κρίμα που δεν του ‘μεινε καιρός να το τελειώσει.

Θα προσπαθήσω να το βρω εκείνο το βιβλίο.

Θα τ’ ανοίξω στην τσακισμένη του σελίδα

και

αν αξιωθώ

              θα το διαβάσω ως το τέλος…

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

«Ευθύτης οδών»

Θα μνημονεύεις;

 

1.

Μου αρέσει να φωνάζω τ’όνομά σου.

Μου αρέσει να το προφέρω, Αννούλα!

Μου αρέσει να στρέφομαι σε σένα.

Κι ας σ’ έχουν πάρει μακριά μου,

μαζί με το λαό μου.

Μου απαντάς,μου στέλνεις ένα βλέμμα

απ’ το φως των ματιών σου.

Το χαμόγελο πάνω στ’ αγαπημένα

σου χείλη μου χαϊδεύει την ψυχή.

Μου αρέσει να φωνάζω μέσα στη

μοναξιά μου.

Μέσα στην απορία μου να σε ρωτώ:

θα μνημονεύεις;

2

Θα μνημονεύεις;Μου αρέσει να σε

ρωτώ. Θα μνημονεύεις; Αννούλα, έλα,

έλα πιο κοντά μου.

Απόθεσε στο στήθος μου τη θεσπέσια

κεφαλή σου. Και τα μαλλιά τα

μαύρα σου με τη χωρίστρα τη λευκή.

Αγκάλιασέ με ,ζωντάνεψέ με,

δυνάμωσέ με.Για πολλοστή φορά σε

ενοχλώ στην ησυχία σου. Μην

ησυχάζεις Αννούλα, η πληγή δεν

θέλω να γιάνει στη λησμονιά, μα να

μείνει αιώνια.

3.

Μείνε κοντά μου, σ’ αγαπώ, εσένα μόνο,

τόσο πολύ. Μέε’στην αγάπη τη

σφοδρή μου, άκου τι έχω να σου πω!

Ακούς: Ακούς!Αννούλα μου ,

γυναίκα μου!

Μεσ’ το μεγάλο πόνο μας, μεσ’ στη

συντέλεια ,εγώ σου σπέρνω τον

καρπό εις τον αιώνα των αιώνων.

Κι εσύ ετούτο τον καρπό, το κατηγορώ

μου, φέρε τον στην οικουμένη όπως

πρωτύτερα στους γιούς μου. Μέσα σου,

διάδωσέ το σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Τον αμαρτωλό ,τον ωμό και γκρίζο!

4.

Θα μνημονεύεις το πιο φρικτό, το πιο

αποτρόπαιο.Το πιο ανελέητο συμβάν

του κόσμου.Θα μνημονεύεις. Το ξέρω.

Θα το μνημονεύεις! Το πήρες μαζί σου

στον αιώνα των αιώνων.

Εσύ κι οι γιοί μου θα μνημονεύετε.

Αιώνια θα θυμάστε το έγκλημα κατά

του λαού μας.Και χάριν της εκδίκησης

κι εγώ θα το θυμάμαι! Το θέλω κι ο

ίδιος. Μονάχα ένα φόβο έχω.

Μην έρθει κάποτε η ώρα που κι εγώ θα το ‘χω ξεχάσει.

 

Jizchak Katzenelson

18 Ιανουαρίου 1944.

«Η μεγάλη ωδή για την εξόντωση του εβραϊκού λαού»

Dos lied vunem ojsgehargetn jidischen volk

επιμέλεια και μετάφραση Wolf Bierman 1994 sel. 117-118

Άσμα αφιερωμένο στη γυναίκα του Hanna, που θανατώθηκε στο Άουσβιτς.

Ο Jizchak Katzenelson έζησε μόνο λίγο περισσότερο από τη γυναίκα του και τα παιδιά του.Όλοι θανατώθηκαν στο Άουσβιτς. «η μεγάλη ωδή » σώθηκε κρυμμένο σε θαμένα μπουκάλια- ως μαρτυρία της μεγάλης καταστροφής.

Εγώ το πήρα από το βιβλίο του  Cristoph U. Schminck- Gustavus

«μνήμες κατοχής ΙΙ» σελ.267-168

Για τις μέρες που ζούμε…

IMG_4436

Κοιμήθηκα μ’ εφιάλτες,ξύπνησα με οδύνη στην ψυχή .Τίποτα δεν μπορώ να σκεφτώ για να απαλύνω τον πόνο.Φωτογραφίες με νεκρούς σε ψυγεία ,πνιγμένα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα και τα διάφορα φασιστοειδή να βρίσκουν έδαφος να σπείρουν το φαρμάκι τους.Πως θα θυμόμαστε άραγε εμείς αν ζούμε ή οι άνθρωποι του μέλλοντος αυτές τις μέρες;Σαν μια ντροπή αβάσταχτη φαντάζομαι.  Το χειρότερο είναι ότι στεκόμαστε από απόσταση και απλώς κοιτάζουμε,εκτός λίγων που αγωνίζονται για να βοηθήσουν όπως μπορούν.Μερικοί βέβαια αναγνωρίζουν πως είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι αλλά σκέψου μου λέει κάποιος ,πως δεν θα μπορούν να ζήσουν και θα γίνουν κλέφτες και τότε τι θα γίνει;Όταν θα γίνεις εσύ πρόσφυγας ή μετανάστης τότε τι θα γίνει του απαντώ.Σκέφτηκες μήπως κι εσένα η ώρα σου είναι κοντά;Είναι απίστευτο πόση απανθρωπιά κρύβουμε ,φοβούμενοι μήπως χάσουμε τα κεκτημένα μας.Βέβαια όταν μας τα παίρνει η κάθε κυβέρνηση ,υπηρέτης του κεφαλαίου εκεί κάνουμε κοινώς την «πάπια»Είναι μια μέρα μαύρη για μένα ,γι’ αυτό και σαν επιστέγασμα αφιερώνω αυτό το μαύρο τριαντάφυλλο και τους στίχους του René Char :

Στο δάσος ακούγεται ο σκώληκας να βράζει,

η χρυσαλίδα να γυρνά στο φωτεινό πρόσωπο,

τη φυσική της λύτρωση.

Οι άνθρωποι πεινούν

Κρέατα μυστικά σκληρά εργαλεία.

Σηκωθείτε πρόβατα επί σφαγήν

να κερδίσετε τον ήλιο

video: Βερολίνο Ιούλης του 1945/Berlin nach der Apokalypse in Farbe und HD

Το βίντεο αυτό αποτελεί ένα αξιόλογο ντοκουμέντο καταγραφής της καθημερινότητας στο Βερολίνο τον Ιούλιο του 1945 μετά από τους βομβαρδισμούς της πόλης από τους συμμάχους και το τέλος του ναζισμού. Το βίντεο είναι ψηφιοποιημένο από το στούνιο KRONOS Media GmbH, Hamburg. Δείχνει με την σειρά τα εξής μέρη:  der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet. Εκτός από αυτές τις περιοχές ένα μέρος του βίντεο δείχνει το Βερολίνο από ψηλά.

Auswahl von einzigartigen HD-Filmmaterial – teilweise unveröffentlicht – der Reichshauptstadt Berlin im Juli 1945

Geschichte authentisch!

u.a. der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet

Berliner, Flüchtlinge und alliierte Soldaten

Archiv – CHRONOS-MEDIA GmbH, Potsdam

Gestaltung – Konstantin von zur Mühlen
Tongestaltung und Montage – Arne Körner

Produktion – KRONOS Media GmbH, Hamburg

/benjaminconti.wordpress.com/2015/05/05/berlinjuly1945/

Οργή……….

Οργή για τον άδικο θάνατο ενός παιδιού ,που έπρεπε να πεθάνει για να δει η κοινωνία την εικόνα της, για άλλη μια φορά στο πρόσωπο των βασανιστών του και δολοφόνων του.Γιατί μη μου πείτε πως έχει σημασία ο τρόπος του θανάτου του.Δεν παύει να είναι δολοφονία στην οποία συμμετέχουν όλοι.Από τους συμμαθητές του,από τους καθηγητές του ,που δεν έβλεπαν τίποτα ,από τον περίγυρό του που προφανώς δεν είχε το θάρρος να τους μιλήσει,από τον πολιτικό που τους κάλυπτε καθώς λέγεται, από την κοινωνία ολόκληρη.Σε τέτοιο φασιστόκοσμο ζούμε δυστυχώς .Κι αυτά τα «καλά παλικάρια» που έβρισκαν ευχαρίστηση να βασανίζουν ένα άλλο παιδί, που δεν τους έμοιαζε, από ποιον άραγε έμαθαν μια τέτοια συμπεριφορά;Όπως λέει κι ο ποιητής :

νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

και των γονιών τους τους γονιούς .

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

προϋποθέτει τρεις γενιές,δεν υπερβάλλω διόλου!

Σύφιλη κληρονομική.

———-

Κοιμήσου λοιπόν ήσυχα Βαγγέλη ,δεν θα σε βασανίσει πια κανείς.Κι αυτοί οι άνθρωποι,οι Ελληναράδες,οι άντρακλες ,ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούν .Ποιος είναι ο λόγος που ζουν,σε τι χρησιμεύουν σ’αυτή τη ζωή;

Αφιερώνω τους στίχους του ποιητή Φ.Γ.Λόρκα στον  Βαγγέλη Γιακουμάκη.

ΕΚΠΛΗΞΗ

Νεκρός έπεσε στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

Δεν τον γνώριζε κανένας.

Πως τρεμόσβηνε το φανάρι!

Μάνα.

Πως τρεμόσβηνε το φαναράκι

του δρόμου!

Ήταν χάραμα .Κανείς

δεν μπόρεσε να προβάλει στα μάτια του

ανοιχτά στον κρύο αγέρα.

Έμεινε νεκρός στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

και δεν τον γνώριζε κανείς.

ένας κλέφτης……….

Παίρνοντας αφορμή από ένα περιστατικό που συνέβη χτες και ήταν αφορμή να μου χαλάσει η διάθεση και να στενοχωρηθώ ,αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο «ένας κλέφτης»

Το περιστατικό είναι το εξής.Πηγαίνοντας μια βόλτα με το σύντροφό μου, με άστατο καιρό ,κρύο και βροχή ,λίγο πριν σταματήσουμε το αυτοκίνητο για να περπατήσουμε λίγο, μας σταματάει ένας γνωστός κι αρχίζει να μας λέει πως υπάρχουν ληστές με κουκούλες που ψάχνουν και φοβάται και λοιπές αρλούμπες μπλα μπλα μπλα .Επειδή όμως εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε ληστές και κλέφτες ,δεν αλλάξαμε το δρόμο μας.Σταματήσαμε και κατεβήκαμε να κάνουμε τη βόλτα μας .Τότε λοιπόν είδαμε κι εμείς τους τρομερούς ληστές .Ένας άνδρας με το γιο του, στην εφηβεία περίπου, έψαχναν ξύλα ν’ ανάψουν φωτιά να ζεσταθούν και ίσως να μαγειρέψουν ……….Από το αυτοκίνητο τους λίγο αργότερα βγήκε και μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι πολύ μικρό.Η γυναίκα φορούσε πυτζάμα και φαινόταν άρρωστη.Όταν κατάλαβα τι συνέβη θύμωσα πολύ.Δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ τη βόλτα μου στη φύση.Το ζευγάρι μάλλον ήταν Ρομά και αυτό ήταν αρκετό για να ενοχοποιηθούν.

Ένας κλέφτης.

Κι άλλος κλέφτης.

«Πιάστε τους κλέφτες»

(ποιους κυνηγούσαν και ποιοι; )

———

Στεκόμουν στη θέση μου ακίνητος.

Ανάμεσα στο έξαλλο πλήθος.

Στις φοβερές κραυγές.

Κανείς δεν μ’ ακούμπησε.

Άναψα κι άλλο τσιγάρο.

——

Ήταν για μένα μια ξένη ιστορία.

Εγώ δεν φοβόμουνα.

Δεν είχα τίποτα πια να μου κλέψουν.

Δε με φοβόταν κανείς .

Δεν είχα τίποτα να κλέψω απ’ αυτούς.

για τις εκδηλώσεις μνήμης των 50.000 Θεσσαλονικιών Εβραίων

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Πολωνία. Πρώτα μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι του συνοικισμού Βαρόνου Χιρς, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Έπειτα, ο κενός συνοικισμός μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οδηγήθηκαν σε αυτόν πρώτα οι κάτοικοι από τις διπλανές γειτονιές (Μικρού Σταθμού, Αγίας Παρασκευής, Ρεζή Βαρδάρ) και από εκεί επιβιβάστηκαν με τη βία στα τρένα για την Πολωνία. Ακολούθησαν οι Εβραίοι των άλλων συνοικιών της Θεσσαλονίκης. Από τις 53.000 το 1943, σήμερα στην Θεσσαλονίκη κατοικούν μόνο 1.000 Εβραίοι.

Όπως κάθε χρόνο στη μνήμη των πρώτων θυμάτων του Ολοκαυτώματος από τη Θεσσαλονίκη, ο Δήμος Θεσσαλονίκης πήρε την πρωτοβουλία για μία εκδήλωση μνήμης την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, υπό το γενικό τίτλο: «Ποτέ ξανά. Θεσσαλονίκη-Άουσβιτς. 72 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού». Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχει και η Ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης που άλλωστε είχε πάρει και την πρωτοβουλία λίγα χρόνια πριν για την πραγματοποίηση της πρώτης εκδήλωσης μνήμης. Στις εκδηλώσεις μνήμης, όπως άλλωστε είναι γνωστό, απέχει πλήρως η αριστερά/αναρχία, ίσως πάντα με κάποιες εξαιρέσεις ή ίσως μονάχα με την παρουσία κάποιων στελεχών της «κυβέρνησης της αριστεράς» και δημοτικών συνδυασμών για τα μάτια του κόσμου. Από τις εκδηλώσει μνήμης όμως απέχουν δυστυχώς και οι μαχητικοί αντιφασίστες αυτού εδώ του τόπου που είτε για λόγους απόστασης, είτε για άλλους λόγους επιλέγουν να μην παρευρεθούν. Κάποιοι θέτουν την ανησυχία τους ότι οι εκδηλώσεις μνήμης έχουν περάσει και αυτές σε άθλια ρουτίνα της καθημερινότητας, με τον δήμο να αποσκοπεί δικά του πολιτικά οφέλη από ένα τέτοιο γεγονός. Κάποιοι άλλοι απλά διαχέονται μέσα στο πλήθος χωρίς να αποσκοπούν σε κανενός είδους αντιφασιστική παρέμβαση στις εκδηλώσεις.

Είναι αλήθεια μάλλον ότι ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους από μια τέτοια διοργάνωση. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να είναι λόγος κατά την γνώμη μου να μην υπάρχει καν σκέψη για μια αντιφασιστική παρέμβαση στην πορεία που θα γίνει την Κυριακή. Έχω ταχτεί αρκετές φορές υπέρ της επικοινωνίας με την Ισραηλιτική κοινότητα της Ελλάδος, σεβόμενοι πάντα της αυτονομία της και την άποψη της στα πράγματα. Πιστεύω ότι από τέτοιες εκδηλώσεις δεν πρέπει να λείπει η πολιτική τάση αυτή στην Ελλάδα που περισσότερο από κάθε άλλον σήμερα έχει ανοίξει το ζήτημα του αντισημιτισμού. Δεν πρέπει να λείπουμε από κανένα αγώνα σήμερα, καμία εκδήλωση ανάλογου περιεχομένου. Πρέπει καθημερινά να χτίζουμε σχέσεις εκτίμησης και εμπιστοσύνης με όσες και όσους σήμερα για τον α ή β λόγο βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενάντια στην λήθη της ελληνικής κοινωνίας.

Όσες/οι από εσάς είναι στα σχέδια σας να συμμετέχετε στις εκδηλώσεις μνήμης μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από το πρόγραμμα όπως δημοσιεύτηκε εδώ  . Οι εκδηλώσεις ξεκινούν σήμερα στην αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης (Βασ. Γεωργίου 1) με την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Κόκκινου: Το Ολοκαύτωμα-η διαχείριση της τραυματικής μνήμης: θύτες και θύματα.

Στην Θεσσαλονίκη πλέον βρίσκονται και τα ιστορικά βαγόνια που μετέφεραν τους Εβραίους στο Άουσβιτς. Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε ένα σχετικό ρεπορτάζ από τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλονίκης ΤV 100.

ΠΡΙΜΟ ΛΕΒΙ……..Αν αυτό είναι άνθρωπος….

Μέσα στο βιβλίο του Πρίμο Λέβι υπάρχουν κάποιες απαντήσεις που δίνει σχετικά  με το Ολοκαύτωμα ,το Ναζισμό και τα πιστεύω του πάνω σ’αυτά τα θέματα .Θα προσπαθήσω να δημοσιεύσω μερικές από αυτές γιατί τις θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσες……….

Απάντηση στην ερώτηση ,«στο βιβλίο σας δεν εκφράζετε μίσος εναντίον των Γερμανών ούτε μνησικακία ,ούτε επιθυμία εκδίκησης.Τους έχετε συγχωρήσει;

Δεν ανήκω στους ανθρώπους που κλίνουν προς το μίσος.Γιατί το θεωρώ ένα αίσθημα πρωτόγονο,που προσιδιάζει περισσότερο στα ζώα.Προτιμώ οι σκέψεις μου και οι πράξεις μου ,στα όρια του δυνατού ,να πηγάζουν απ’ τη λογική ,για το λόγο αυτό δεν καλλιέργησα μέσα μου ποτέ το μίσος ,σαν επιθυμία εκδίκησης ή επιβολής τιμωρίας στον πραγματικό ή υποτιθέμενο εχθρό μου.Πρέπει να προσθέσω ότι κατά τη γνώμη μου είναι ένα ατομικό συναίσθημα ,στρέφεται εναντίον ενός ανθρώπου ,ενός προσώπου ,ενός ονόματος ,από τις ίδιες όμως τις σελίδες του βιβλίου γίνεται φανερό ότι οι διώκτες μας ,δεν είχαν ούτε πρόσωπο ούτε όνομα :ήταν μακρινοί ,αφανείς απρόσιτοι.Με μεγάλη επιμέλεια οι Ναζί φρόντιζαν ,ούτως ώστε η επαφή ανάμεσα στους σκλάβους και στους δημίους να είναι σχεδόν αδύνατη .Στο βιβλίο θα παρατηρήσατε ότι περιγράφεται μόνο μια συνάντηση ανάμεσα στο συγγραφέα ήρωα με έναν Ες Ες ,και όχι τυχαία ,αυτό συμβαίνει μόνο τις τελευταίες μέρες ,όταν το στρατόπεδο διαλύεται και το ναζιστικό καθεστώς καταρρέει.

Επιπλέον όταν έγραψα το βιβλίο το 1946 ,ο ναζισμός κι ο φασισμός έμοιαζαν να μην έχουν πρόσωπο : σαν να είχαν επιστρέψει στο πουθενά ,σαν να είχαν διαλυθεί όπως ένα άσχημο όνειρο,σωστά και δίκαια έτσι όπως εξαφανίζονται τα φαντάσματα με το λάλημα του πετεινού.Πως θα μπορούσα να τρέφω μνησικακία ,να επιθυμώ εκδίκηση εναντίον ενός πλήθους φαντασμάτων;

Όμως λίγο αργότερα στην Ιταλία και στην Ευρώπη αντιληφθήκαμε ότι επρόκειτο για μια απλή αυταπάτη : ο φασισμός ήταν ακόμα παρών ,αλλά κρυμμένος μέσα στο κουκούλι του.Προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά, με καινούργιο πρόσωπο μη αναγνωρίσιμο ,πιο αξιοσέβαστο ,προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός κόσμου ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει.Πρέπει να εκμυστηρευτώ ότι απέναντι σε κάποιες παλιές φυσιογνωμίες,απέναντι σε κάποια παλιά ψέματα ,σε κάποια άτομα,απέναντι στην τάση για επιείκια ,στη συνενοχή, αισθάνομαι τον πειρασμό του μίσους και μάλιστα με βιαιότητα ,αλλά η νοοτροπία μου δεν είναι φασιστική ,πιστεύω στη λογική και στο διάλογο σαν κατ’ εξοχήν μέσα προόδου και γι’ αυτό στο μίσος προτάσσω το δίκαιο.Όταν έγραψα το βιβλίο επέλεξα ηθελημένα τη νηφάλια και συγκρατημένη γλώσσα της μαρτυρίας και όχι το μεμψίμοιρο ύφος του θύματος ,ούτε το οργισμένο του εκδικητή ,γιατί πίστευα ότι ο λόγος μου θα ήταν πιο δυνατός και πιο πιστευτός αν αντηχούσε αντικειμενικός μάλλον παρά παθιασμένος,μόνον έτσι ο μάρτυρας υπό κρίση εκπληρώνει την αποστολή του ,η οποία είναι να προετοιμάσει το έδαφος για τον κριτή .Οι κριτές είστε εσείς.

Δεν θα ήθελα παρ’ όλα αυτά η απουσία καταδικαστικής κρίσης εκ μέρους μου να ερμηνευτεί σαν άφεση αμαρτιών .Όχι ,δεν συγχώρεσα κανένα από τους υπαίτιους και ούτε έχω την πρόθεση ούτε τώρα ,ούτε στον μέλλον να συγχωρήσω.Μόνον κάποιος αποδείξει ότι συνειδητοποίησε (με πράξεις όχι με λόγια και ούτε πολύ αργά ) την ενοχή και την υπαιτιότητα του φασισμού ,ότι τον καταδικάζει και είναι αποφασισμένος να τον ξεριζώσει απ’ τη συνείδηση τη δική του και των άλλων ,τότε ναι ,εγώ που δεν είμαι χριστιανός ,θα ακολουθήσω την εβραϊκή και χριστιανική εντολή να συγχωρήσω τον εχθρό μου ,αλλά ο εχθρός που έχει μεταμεληθεί παύει να είναι εχθρός.

Ο Φασισμός εκεί που ανήκει…………..

Παρ’ όλο που ζούμε δύσκολες καταστάσεις και όλα μας φαίνονται απαισιόδοξα ,έχω να σας πω αυτό:Ο Φασισμός δεν έχει μέλλον και θα πάει εκεί όπου ανήκει.Το μέλλον ανήκει σε άλλες ανθρώπινες κοινωνίες.Κοινωνίες όπου τον βασικότερο ρόλο θα παίζει η γνώση ,ο έρωτας για κάθε πλάσμα και κάθε ομορφιά τριγύρω μας και η δημιουργική εργασία.Εργασία που θα είναι χαρά και όχι καταναγκασμός και βία .Φασισμός δεν θα ξέρουμε τι είναι γιατί θα έχει καταποντιστεί και θα βρίσκεται εκεί όπου πραγματικά είναι η θέση του .-Που;- Μα που αλλού ; Στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας.Για του λόγου το αληθές ,αδιάψευστος μάρτυς η παραπάνω φωτογραφία.Φαίνεται πως και οι ίδιοι οι Φασίστες το έχουν καταλάβει και την τοποθέτησαν στο σωστό σημείο……………..

Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας………….

Κάνω αναδημοσίευση του άρθρου αυτού που είναι πολύ ενδιαφέρον μια και παρέχει πολλά ιστορικά στοιχεία και στοιχεία από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

http://roides.wordpress.com/2014/07/28/28july14/#comment-71905

Οι εκκωφαντικές σιωπές της Αριστεράς

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Η Σκάλα είναι μια μάλλον άσχημη κωμόπολη χτισμένη στη δεξιά όχθη του Ευρώτα, λίγο πριν το ιστορικό ποτάμι βγει στη θάλασσα. Η περιοχή έχει πολλά νερά για πότισμα. Μέσα στη Σκάλα πηγάζει κι ο Βασιλοπόταμος, ένας πλούσιος παραπόταμος του Ευρώτα, χαμηλότερα είναι η λιμνούλα Βιβάρι, που κάποτε τα ψάρια της τα νέμονταν η βαλιντέ Σουλτάνα. Στο παλιό αναγνωστικό της Ε΄Δημοτικού, που τώρα έγινε συλλεκτικό κομμάτι, υπήρχε ολόκληρο ανάγνωσμα για τον προσχωσιγενή αυτόν κάμπο που από πριν τα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν κατάφυτος από ορυζώνες όπου δούλευαν σκληρά οι παππούδες κι οι γιαγιάδες πολλών σημερινών κατοίκων. Η περιοχή λοιπόν ήταν πάντα γόνιμη, καλλιεργείται και σήμερα εντατικά με διάφορα αγροτικά προϊόντα, ακόμη και με υδροπονία, μέχρι πρόσφατα ευημερούσε οικονομικά και είχε αναπτύξει κάποια κουλτούρα ατομικής καλοπέρασης, που τη συναντάμε στις νεόπλουτες, χωρίς ισχυρή τοπική παράδοση παιδείας, περιοχές της πατρίδας μας. Τα οικολογικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπερκαλλιέργεια, την υπερλίπανση, την υπεράντληση του νερού και την επακόλουθη αλάτωση του εδάφους από την αναπόφευκτη εισδοχή των νερών της θάλασσας, δεν λείπουν από την περιοχή, που σε τίποτα σχεδόν δεν θυμίζει πως είναι κληρονόμος των τραγουδισμένων ομηρικών πληθυσμών «οι τ΄ αρ᾽ Αμύκλας είχον Έλος τ’ έφαλον πτολίεθρον..» (Ραψ. Β΄). Οι ντόπιοι δεν μπορούν να δουλέψουν μόνοι τα χωράφια τους, χρειάζονται εργάτες και βρήκαν δουλοπάροικους, τους 800 Πακιστανούς μετανάστες που έφτασαν μέχρι εκεί, ζητώντας αυτό που ο Θεός των Ορθοδόξων αναγνωρίζει στα πιο αγαπημένα παιδιά του, τους ‘ξένους’, ως απόλυτο δικαίωμα, μια θέση κάτω από τον ήλιο της γης που κατασκεύασε.

Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αποδίδουν την ονομασία των δούλων της Λακωνικής, των Ειλώτων (Εικ. από κόμικ των Βέλγων Liliane & Fred Funcken), στο Έλος του οποίου οι κάτοικοι αντιτάχθηκαν σθεναρά στην εισβολή των Δωριέων και έγιναν τελικά δούλοι τους. Το Έλος πάλι, θα ονομάστηκε έτσι από τους βάλτους των εκβολών του Ευρώτα. Αν παραβλέψουμε πως οι Αμύκλες μετονομάστηκαν σε (εθνικώς ύποπτον) Σλαβοχώρι ή Σκλαβοχώρι (κάτι που πάλι παραπέμπει στο «έθνος των Σκλαβηνών» του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, όπως τα έγραφε για το γιό του το Ρωμανό) και το Έλος σε Ντουραλή, υπάρχει κάτι σταθερό σχεδόν διαχρονικά στην περιοχή. Δούλους είχε εδώ η αρχαία Λακεδαίμων, δούλους και η ρωμαϊοχριστιανική μετεξέλιξή της, δηλαδή το Βυζάντιο, οπότε η ζωή στην περιοχή συνεχίστηκε ακατάπαυστα λόγω θέσης και φυσικού πλούτου, δούλους έχει και το σημερινό Έλος και η γειτονική του Σκάλα. Ενδεικτικά για το τι συνέβαινε σχετικά στους Βυζαντινούς χρόνους στο Μωριά, να αναφέρω πως η Πατρινή αρχόντισσα Δανιηλίδα, πήγε στην Πόλη με φορείο βασταζόμενο από 300 νεαρούς δούλους, και πως στην Πάτρα περί το 805, οι Σλάβοι που την πολιόρκησαν και νικήθηκαν, έγιναν όπως λέει ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, δούλοι στα κτήματα του ναού του αγ.Αντρέα. Η δουλεία λοιπόν είναι μια ιστορική σταθερά του χώρου. Υπάρχουν και ασήμαντα τοπικά φυλετικά αγκαθάκια που διασπούν τη συνέχεια της φυλής, όπως ο Λάκων, σύζυγος ξενοδόχου ιδιοκτήτριας πονηρής εγκατάστασης της πλατείας Αττικής, ένοικος της μπουζούς του Κορυδαλλού, που η όψη και ο σωματότυπός του (δικά του τα ανθρωπόμετρα και τα σταθμά) μπορεί να θεωρηθούν τεκμήριο του καταστροφικού αλλά και γονιμοποιού περάσματος από τη Λακωνία του Ιμπραήμ. Υπάρχουν και κάποιοι απόγονοι των Σλάβων Εζερών και Μηλιγγών, που κατοίκησαν μαζικά τη Λακωνία, στα έλη της και στα βουνά της, στα χρόνια του Βυζαντίου, κάπου από τον 8ο αιώνα. «Μόνοι δε οι Εζερίται και οι Μιληγγοί κατελήφθηκαν υπό την Λακεδαιμονίαν και το Έλος και επειδή όρος εστίν εκείσε μέγα και υψηλότατον, καλούμενον Πενταδάκτυλος (εννοεί τον Ταϋγετο), και εισέρχεται ώσπερ τράχηλος εις την θάλασσαν…» (Κων. Πορφυρογέννητος «Προς τον ίδιον υιόν…»). Αυτοί λοιπόν κληροδότησαν στην περιοχή πολλά τοπωνύμιά τους, και τη χρηστομάθειά τους την ανέλαβε αργότερα εργολαβικά, το ρόπαλο και το μαχαίρι του Αρμένη καλόγερου όσιου Νίκωνα, απεσταλμένου του αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης, που δεν έκανε επιεικέστερη διάκριση ούτε στους απόγονους των αρχαίων Σπαρτιατών, που δεν ποθούσαν το άγιο βάπτισμα. Aπόδειξη της συνεχείας της φυλής-ελαφρώς μαλθακοποιημένης-είναι και το γεγονός πως Λάκωνες διανοούμενοι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος που ξέρουν το δρόμο να διορίζουν με δικαστικές αποφάσεις το γιόκα τους στο Δημόσιο (χωρίς να τους ζητάει σήμερα κανείς το λόγο), την ώρα που απολύουν άλλους, εμπνέονται από την ‘κρυπτεία’, τη θεσμοθετημένη νυχτερινή δολοφονία των πιο ρωμαλέων ειλώτων, στη συγγραφή βαθυστόχαστων ιστορικών δοκιμίων τους, τα οποία παρουσιάζει στο βιβλιόφιλο κοινό η ευσεβέστατη Λιάνα Κανέλλη η Λακεδαιμονία.

Η Λακωνία είναι πολύ δεξιά στην πολιτική της τοποθέτηση, η Χ.Α. πήρε εδώ το μεγαλύτερο ποσοστό της στις ευρωεκλογές, οι κακές γλώσσες θα πουν πως τάχα έβαλε τη δεξιά χερούκλα του και ο βυζαντινός μιτροφόρος Δεσπότης του Μυστρά. Όμως από τη Μάνη κατάγεται και ο προειρηθείς (περιφραστικώς) φυρερίσκος και εδώ υπάρχει παράδοση αγώνων “εθνικών”. Στα μέρη αυτά έδρασαν τα Τάγματα Ασφαλείας του Λεωνίδα Βρεττάκου, από εδώ ξεκίνησε ο εθνικόφρων άγιος Προκόπης Μενούτης ο τεμαχιστής του λειψάνου του Αγ.Γεράσιμου, δεσπότης Κεφαλονιάς, που εκθρονίστηκε το 1979 με λαϊκή εξέγερση και πέθανε εξόριστος στην Αθήνα, αφού πρώτα πρόλαβε να συνοδεύσει τη σωρό του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Ο Κ.Βουγιουκλάκης (‘Η εθνική αντίσταση στη Λακωνία’, Τροχαλία 2000) καταθέτει για τους Ταγματασφαλίτες της Λακωνίας: «…ξεκίνησαν με τα πιο διεφθαρμένα στοιχεία του νομού. Άνεργους αλήτες λούμπεν μικροκλέφτες, πλιατσικολόγους….Έκαψαν ζωντανούς γέρους, γυναίκες και παιδιά. Βίασαν ογδοντάρες γριές και εφτάχρονα κοριτσάκια. Εκτέλεσαν ή παράδωσαν στους Γερμανούς εκατοντάδες πατριώτες. Έκαψαν και λεηλάτησαν σπίτια, μοναστήρια και εκκλησίες. Βασάνισαν φρικτά και φυλάκισαν ιερωμένους……μέσα σ’ αυτόν το συρφετό της συμφοράς υπήρξαν αξιωματικοί και οπλίτες που δεν βασάνιζαν και δεν λεηλατούσαν….όμως ανέχονταν….αδιαμαρτύρητα».

Επειδή όμως «ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις», για να μην αδικήσω τη Λακωνία να αντιπαρατάξω στο συρφετό της αγοραίας Εθνικοφροσύνης της, τους πολυάριθμους επώνυμους γενναίους αντάρτες και αντάρτισσες του Πάρνωνα, το Σωτήρη Πέτρουλα, τους αριστερούς και προοδευτικούς πνευματικούς ανθρώπους, Γιάννη Ρίτσο, Νικηφόρο Βρεττάκο, Κώστα και Σπήλιο Πασαγιάννη, Κώστα Παρορίτη. Θα σταθώ λίγο στις πολλές γυναίκες αγωνίστριες, όπως η καλτ ηθοποιός Ταϋγέτη (Μπασούρη), η τραπεζικός Φρόσω Μυλωνάκου, η ‘καπετάνισα’ Αργυρώ Σταυροπούλου, η ηρωϊκή κομμουνίστρια δασκάλα και αντάρτισσα Αθηνά Μπενέκου, κόρη του παπα-Χριστόφορου από τη Ζούπαινα.

Κάποιες αναλαμπές πρόσφατα στη Λακωνία γέννησαν ελπίδες, που φοβάμαι πολύ γρήγορα αποδείχτηκαν ή θα αποδειχτούν φρούδες. Η ιστορική εκλογή ως βουλευτή το Μάη του 2012 του γεωπόνου Σταύρου Αραχωβίτη, πρώτου αριστερού βουλευτή Λακωνίας, δεν είχε συνέχεια, αφού τον Ιούνιο η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ τιμώρησε (!) αυτόν και το κόμμα του με απώλεια της έδρας. Αυτά έχει ο εκλογικός νόμος που η νέα Αριστερά έχει ξεχάσει να ζητήσει την αλλαγή του, τώρα που νομίζει ότι αυτός τη βολεύει. Η αναπάντεχη και αθέλητη ‘αποκάλυψη’, δια στόματος Φύρερ από το ανακριτικό υλικό, πως ο δεσπότης της Σπάρτης Κώστας Σπηλιώτης κουβάλησε τους γέρους ενός ιερού ιδρύματος για να ψηφίσουν τους χιτλερικούς, δεν είχε τη λογική και νόμιμη συνέχεια που θα της έπρεπε. Η Δικαιοσύνη ξέχασε να ερευνήσει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ξέχασε να θέσει το θέμα επίσημα (το έθεσε μέσω twitter ο πολυμήχανος κ.Παπαδημούλης και ξεμπέρδεψε). Άλλωστε ούτε για τον προκλητικό αντισημιτισμό, που αναδύεται από την επίσημη ιστοδελίδα της Μητρόπολης Μονεμβασίας και Σπάρτης ενοχλήθηκε ποτέ δημόσια κανείς ντόπιος αριστερός, όπως στοιχειωδώς θα έπρεπε: «“Στη Σπάρτη ο Όσιος Νίκων … την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”. Εκτός από την ασημαντότητά μας και Ο Ηλίας Κανέλλης το κατήγγειλε στα «ΝΕΑ» (16/12/2013), αλλά η Μητρόπολη δεν αισχύνεται ούτε χαμπαριάζει, όσο ξέρει πως κανείς αντιρατσιστικός νόμος δεν την ακουμπάει. Ελπίζω το ΚΙΣ να επιληφθεί διότι τέτοιες διατυπώσεις γεννούν βαρβαρότητες. Θα ήταν χρήσιμο επίσης το ιστορικό τμήμα κάποιας πανεπιστημιακής σχολής, να καλέσει σε επιστημονικό διάλογο τον μητροπολίτη Σπάρτης να μας εξηγήσει από πότε οι Εβραίοι ήταν «μάστιγα» και γιατί οι ρατσιστικοί διωγμοί γυναικόπαιδων (σαν τη Μαριάμ και τον Ιησού;) από τα σπίτια τους είναι συνεισφορά σε «ηθικοπλαστικές προσπάθειες». Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, είναι ωφέλιμο να ταράζονται λίγο τα στάσιμα νερά της επαρχίας, που κανείς δεν τους πετάει ένα βότσαλο, έτσι για να τρομάξει λίγο τα κουνούπια που ζουν εκεί. Με τέτοια θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, να γιατί η Χ.Α. δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε είναι σύλλογος παραπλανημένων και δυστυχισμένων ψηφοφόρων της κρίσης.

Ο δεσπότης διέψευσε το Φύρερ, αλλά έμειναν κάποια ερωτηματικά. Λεπτομέρειες της ακόμη ανοιχτής αυτής υπόθεσης «βίας και νοθείας», που περιμένει ακόμη το βουλευτή που θα τη φέρει στη Βουλή και τον ανακριτή που θα ψάξει να βρει την όποια αλήθεια, μπορείτε να βρείτε στο τοπικό μαχητικό προοδευτικό μπλογκ της Σκάλας «Αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη Λήθη», που μας έκανε την τιμή να διαδώσει ένα σχετικό άρθρο μας, δίνοντάς του τον τίτλο: «Νέα για το ελληνικό παπαδαριό και την σχέση τους με τους ναζί της χρυσής αυγής στην Λακωνία».

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές η μεν Σκάλα (‘Δήμος Ευρώτα’) εξέλεξε δήμαρχο που στηρίχτηκε και από το ΣΥΡΙΖΑ, η δε Σπάρτη δήμαρχο που παλιότερα είχε εκλεγεί δήμαρχος διπλανών χωριών (‘Δήμος Οινούντος’) με το ΚΚΕ! Όμως αυτά φαίνεται πως δε σημαίνουν σήμερα σχεδόν τίποτα. Ο δήμαρχος της Σπάρτης είχε δώσει και κάποια προεκλογικά διαπιστευτήρια: «..αντιπροσωπεία της Δημ.Ενωτικής Κίνησης Σπάρτης, αποτελούμενη από τον επικεφαλής υποψήφιο κ. Β.Βαλιώτη… επισκέφτηκε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Ευστάθιο και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ανδρούσης κ.κ. Θεόκτιστο». Επ’ ευκαιρίας να σημειώσω πως ο κ.Θεόκτιστος, της πάλαι ποτέ εκλαμψάσης μεσσηνιακής επισκοπής Ανδρούσης, αντικανονικός βοηθός του κ.Κώστα Σπηλιώτη (Ευστάθιου), εκλέχτηκε τώρα δεσπότης Φωκίδας, γιατί φαίνεται ότι όσο γερνάει ο μητροπολίτης Σπάρτης τόσο ξανανιώνει και δεν έχει ανάγκη να του πληρώνουμε παράνομα βοηθό. Λέω παράνομα γιατί η “απαρασάλευτη” τήρηση των Ιερών Κανόνων είναι καταστατική και συνταγματική (αρ.3, παρ.1) υποχρέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ευτυχώς που το πράγμα λύθηκε έτσι στα μουλωχτά, γιατί με τη βία φαντάζομαι πως κρατιόταν ο ΣΥΡΙΖΑ για να μην καταγγείλει την αργομισθία. Είναι καμιά εικοσαριά οι «βοηθοί επίσκοποι» που πληρώνουμε, για να βολέψουμε καλογερίστικες μεγαλομανίες, αλλά γενικά για κάθε λογής ένστολο, βρίσκονται λεφτά, με την ανοχή όλων των κομμάτων, σε βάρος των υπολοίπων πολιτών.

Πρόσφατα στη Σκάλα εξεγέρθηκαν οι απλήρωτοι δουλοπάροικοι των πνευματικών τέκνων του (απαθούς και σιωπηλού θεατή του δράματός τους) κρατικού υπάλληλου δεσπότη, που απαγόρευσε πρόσφατα τη χριστιανική ταφή εντιμότατου ενορίτη του, που είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Όμως τον υπόδικο για παιδοφιλία αρχιμανδρίτη του όσιο Φώτιο Μ. εφημέριο λίγο βορειότερα της Σκάλας, θα τον κηδέψουν όταν έλθει η ώρα του με παπά και με διάκο, μπορεί και με δεσπότη, και πολύ καλά θα κάνουν, όλοι δικαιούνται, αν το θέλουν, προσευχές στην κηδεία τους.

Θαυμάστε τώρα τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό των φυτειών του πελοποννησιακού Νότου, όπως τον περιγράφει ο Κώστας Ζαφειρόπουλος στην ‘Εφημερίδα των Συντακτών’ (9/7), περιγραφή για την οποία όπως φαίνεται “θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη”, για να θυμηθώ τον Καβάφη: «….Τους απαγορεύουν να κάτσουν στην πλατεία και στις καφετέριες, τους απαγορεύουν να πάνε στην παραλία για μπάνιο, να πάνε σε ένα κουρείο ή να νοικιάσουν σπίτια. Οι ίδιοι που τους αποκαλούν “βρομιάρηδες”, τους αναγκάζουν να ζουν κατά δεκάδες σε κοτέτσια, σε αποθήκες και ερείπια, ενώ ταυτόχρονα τους ζητάνε να πληρώνουν 50 ευρώ τον μήνα νοίκι γι’ αυτές τις άθλιες συνθήκες ζωής»…..«Αρκετός κόσμος, αν και όχι φανερά, κυρίως έμποροι και ιδιοκτήτες, θέλουν να λυθεί το “πρόβλημα”, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τους μετανάστες, ούτε γιατί δεν είναι ρατσιστές, αλλά γιατί δεν έχουν εργατικά χέρια για τα πορτοκάλια», ισχυρίζονται κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, μέλη της «Αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στη λήθη», που κατακρίνουν τη στάση της δημοτικής αρχής και την ηχηρή απουσία ­ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ». Την ίδια παρατήρηση «“Ηχηρή για άλλη μια φορά η απουσία της Αριστεράς στην περιοχή», επανέλαβε στην εφημερίδα (23/7) ο καλός δημοσιογράφος, με αφορμή τις τρομοκρατικές και εκδικητικές ομαδικές προσαγωγές δούλων (πάνω από 100) που έκανε λίγο μετά η τοπική Αστυνομία, που στέλεχός της είχε καταγγελθεί για άσκηση βίας σε βάρος Πακιστανού, σαν απάντηση στον ξεσηκωμό τους. Υπάρχει κάτι νόμιμο και ηθικό σε όλα αυτά; Που είναι η εποικοδομητική παρέμβαση, που είναι οι προτάσεις, που είναι η ηθική της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Σημειώνω και ένα σχόλιο του καλού τοπικού μπλογκ, μιας σπάνιας ριζοσπαστικής συλλογικότητας της υπερσυντηρητικής ελληνικής επαρχίας, που πολεμάει τη λήθη, σχετικά με το δήμαρχο του ‘Δήμου Ευρώτα’, που «…έλαβε την στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το δίκτυο πολιτών, κάτι για το οποίο είχαμε προειδοποιήσει και πριν τις εκλογές ». Αξίζει νομίζω να διαβάσει κάποιος αυτήν την προειδοποίηση.

Τελειώνοντας αναρωτιέμαι. Γιατί σιωπά ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και για την καλύβα του μπαρμπα-Θωμά; Τηρεί τους νόμους της σικελικής ομερτά, που βασιλεύουν στα Κωσταλέξια, στις Μανωλάδες και στα Δουνέικα της αγνής νεοελληνικής υπαίθρου; Ακολουθεί κάποια μυστηριώδη στρατηγική για να ανατρέψει τη Δεξιά καλλιεργώντας τις δεξιές αρετές της συνενοχής, του ‘δε βαριέσαι’ και του ‘κοίτα τη δουλειά σου, εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα’; Θέλει ψήφους ευσεβών δουλοκτητών κι αν τους θέλει, υπάρχει περίπτωση να τους πάρει, όσο υπάρχουν η Χ.Α, οι ΑΝΕΞΕΛ και η ΝΔ; Σκέπτεται σαν κουτοπόνηρος κοντόθωρος μικρομαγαζάτορας, με όρους ευκαιριακής πελατείας και όχι σα δύναμη Διαφωτισμού και αλλαγής συνειδήσεων και καταστάσεων; Με ποιο όραμα ο ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί δυστυχώς την εύκολη οδό των στοχαστικών προσαρμογών, θα συσπειρώσει τους πολίτες, πως θα αφυπνίσει τον καλό εαυτό τους, που σήμερα κρύβεται μέσα στη βαρβαρότητα και στην ανάγκη; Εκείνο το σοφό του Ηλία Ηλιού, που παπαγάλισε κάποια στιγμή ο πολύπειρος Παπαδημούλης, «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα», πόσο εύκολα πετάχτηκε στα σκουπίδια!