Για μια καλή νέα χρονιά.

είμαι όσα μου δόθηκαν

είμαι όσα μου δόθηκαν, μια στάλα κόκκινο στο απέραντο του μπλε, ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίποτα. ήχους του κάποτε στον άνεμο σκορπίζω, με το δικό μου όνομα γράφω για τον δικό σας πόνο, που ούτε δικός μου είναι ούτε δικός σας. δεν είμαι εγώ λοιπόν που σας μιλώ, γιατί εγώ είμαι όσα μου δόθηκαν, γιατί εγώ δεν ξέρω καν ποιος είμαι. τώρα απομένει να επιστρέψω εκεί που κάποτε ξεκίνησα, να επιστρέψω εκεί που οφείλω το εγώ που είμαι και που ποτέ δεν γνώρισα.

 

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο   -1999

 

Καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο με λίγη ποίηση, μήπως και ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, που έχουμε χάσει μέσα στην ατέλειωτη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.

Advertisements

ένα παιδί..

img_6804
με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στον χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
τη γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορεί να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

 

Τόλης Νικηφόρου.

   αναρχικά   -1979

Μπορείτε να βρείτε το έργο του ποιητή εδω:.http://www.nikiforou-poems.gr/gr/

ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

νάμασταν, λέει, τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο, δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο, ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται. ή μήπως νάμασταν εκεί ψηλά τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο την ώρα πού όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός. κι ύστερα, λέει, να φύτρωναν κόκκινα, κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας, στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό. να ταξιδέψουμε πέρα απ’ τον πόνο και τον θάνατο. νάμασταν, λέει, με κόκκινα φτερά ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

 

Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται   -2002

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

ποιήματα του Τόλη Νκηφόρου θα βρείτε εδώ:http://www.nikiforou-poems.gr/gr/work/index.htm

Εργατική πρωτομαγιά

 

εργατική πρωτομαγιά

ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές

 

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ 1979

Από τη συλλογή «Ο μεθυσμένος ακροβάτης»

 

Γυναίκα………..

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα 8 Μαρτίου .Η ημέρα έχει χάσει την πολιτική της σημασία από λίγο έως πολύ θα έλεγα.Βέβαια υπάρχουν σημεία στον πλανήτη που αυτό δεν συμβαίνει και κάθε κίνηση των γυναικών ανταμείβεται με ξύλο,φυλακίσεις ,θάνατο.

Θα ήθελα να γράψω πολλά για το θέμα αυτό αλλά το έχουν κάνει πολλοί άλλοι (γυναίκες και άντρες ) μέχρι σήμερα και πολύ καλύτερα απ’ ότι θα το έκανα εγώ.Εκείνο που θα πω και με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγαλώνοντας και διαβάζοντας βιβλία ,κείμενα και ό,τι άλλο, που έχουν γράψει διάφοροι, που θεωρούνται προοδευτικοί,πολιτικοποιημένοι,επαναστάτες ή άνθρωποι των γραμμάτων κ.λπ ,παρατηρώ ότι δεν έχουν ξεφύγει ιδιαίτερα από το στερεότυπο με το οποίο μεγάλωσαν.

Η φωτογραφία που βλέπεται δεν είναι από το μακρινό παρελθόν είναι από την Ελλάδα  του 2015…….

Ας δούμε μέσα απ’ αυτό το ποίημα πως βλέπει ένας άνδρας την γυναίκα……

γυναίκα

Κάθε μικρή σου υποταγή

μειώνει την δική μου ελευθερία

εμένα ταπεινώνει.

Κάθε χαμένο σου δικαίωμα

πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια.

κάθε παραπανίσιο σου φορτίο

έχει σ’ εμένα ρίζες προγονικές.

Κάθε σε βάρος σου αδικία

είναι μια στυγερή κλοπή

απ’ το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας

κι όταν λιποψυχάς εγώ είμαι

ο αληθινός προδότης.

Στέκεσαι δίπλα μου

στο σπίτι στη δουλειά ή στο οδόφραγμα

και με τα ίδια μάτια ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο

περήφανοι,ασυμβίβαστοι

ωραίοι μες τα τόσα ελαττώματά μας

εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία…

Τόλης Νικηφόρου

«το μαγικό χαλί» 1980

 

 

 

 

Και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω……….

 

IMG_9006

και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

όταν το κάτι αυτό, το ο,τιδήποτε, για μένα θα τελειώσει, και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω, θα είμαι εκείνο που τα μάτια σας θαμπώνει, το ύψιλον στα μυστικά, στη νύχτα, στην ψυχή, η απαλή καμπύλη στο αύριο, το χι στο χάδι ή στο χώμα της πατρίδας σας. όταν το κάτι αυτό, το μάταιο ο,τιδήποτε τελειώσει, στο τίποτα η αγάπη ξεχασμένη θα υπάρχει, θα σας αγγίζει απαλά, θα σας ζητάει χαμογελώντας το αδύνατο

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

«Χώμα στον ουρανό -1998»

Είμαι ένας μεθυσμένος ακροβάτης.

είμαι ένας μεθυσμένος ακροβάτης
ένας απίστευτα γενναίος ισορροπιστής
βαδίζω απρόσεχτα χορεύω
γλυστράω κρατιέμαι την έσχατη στιγμή
παίζω με την κομμένη σας ανάσα
περιγελώ τα επιφωνήματα
εγώ ο ίδιος πριονίζω το σχοινί
στο χέρι μου κρατάω σφιχτά τον ουρανό
τον τρύπιο σκούφο μου για τα φιλοδωρήματα

το ξέρω πως θα συντριβώ
το αίμα μου πάνω στην άσφαλτο θα σχηματίσει
ένα παράξενο φεγγάρι
οι νοσοκόμοι με τα άγρια γένεια
θα διασώσουν μοναχά
κείνο το εκθαμβωτικό λουλούδι
που θε ν’ανθίσει στο σημείο που έπεσα

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
«Ο μεθυσμένος ακροβάτης 1979»

1η Μάη…….

1η Μαΐου αύριο και μετά από τόσων χρόνων αγώνες είμαστε πάλι στην αρχή.Φλέγεται ο πλανήτης ολόκληρος.Πολλά θα ήθελα να πω ,αλλά δεν ξέρω ,έχουν τα λόγια κολλήσει και αρνούνται να βγουν .ένα πάντως είναι σίγουρο.Πολλά πρέπει να γίνουν που δεν έγιναν και πολλά έγιναν που δεν έπρεπε να γίνουν .Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.

Χρέος 

Χρωστάμε μόνον

σε κείνους που πολύ αγάπησαν

κι έζησαν την πίκρα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν

κι έζησαν την ήττα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν

και ζήσανε τον εφιάλτη

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που περιφρονήσανε το θάνατο

και πέθαναν

και είναι νεκροί

κι ανθίζουν και μυρώνουνε το χώμα

..

χρωστάμε μόνο

το φως του κόσμου……….

Τόλης Νικηφόρου

«τ’ αναρχικά» 1979

Εγώ………

 

Μη με κοιτάτε έτσι χλωμό
καλοντυμένο
με τρόπους άνετους και με κινήσεις
από το σπίτι στο γραφείο
απ το γραφείο στο σπίτι
σε μάταιο κύκλο ερμητικά κλεισμένο

μη με κοιτάτε έτσι δειλό
με το σημάδι του γραφιά στο δάχτυλο
με τον και μισθό στην πρώτη στις δεκαπέντε
ανίδεο
ή με τη γνώση υποταγμένη

εγώ
κρύβω στα μάτια μου οράματα που οδηγούν
σε τόπους και καιρούς που θάρθουν

εγώ
μπορώ με μια φωνή
να πλημμυρίσω τις πλατείες
τους δρόμους με σημαίες και λάβαρα
με μια βουή ασυγκράτητη που καταλύει τα πάντα

η φαντασία μου εξουσιάζει τη ζωή σας

Τόλης Νικηφόρου

«Τ’ αναρχικά 1979»

 

Να γυρίζεις στο φώς……

P9070529 by christinehag
P9070529, a photo by christinehag on Flickr.

Επειδή δεν αντέχω την πολλή θλίψη και καταστροφολογία και η καρδιά μου επαναστατεί, σας αφιερώνω τους παρακάτω στίχους του Τόλη Νικηφόρου…….

«Ποτέ άλλοτε το πράσινο
δεν ήταν τόσο πράσινο.
Τόσο εκθαμβωτικά γαλάζιο,
το γαλάζιο
να γυρίζεις στο φως
σαν το μικρό παιδί
εκστατικά και ν’ ανακαλύπτεις
τα δέντρα και τη θάλασσα
ήχους κι αρώματα.
Ένα χαμόγελο,
θαύματα καθημερινά τριγύρω
να γυρίζεις στο φως
πρώτη φορά να είναι ωραίος
τόσο μεθυστικά ο κόσμος.