ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Κι όπως είμαι πάντα άτυχος, κάθε φορά που αποφάσιζα ν’

αλλάξω ζωή κάποια καθυστέρηση, μια αναβολή, ένα όνειρο-

πέρασαν τα χρόνια. Ύστερα δε θυμάμαι τίποτα. Κ’ η λάμπα είχε σβήσει μια αιωνιότητα πριν.

 

Τάσος Λειβαδίτης.

Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Οι παλιοί σύντροφοι δεν πέθαναν, αλλά κατοικούν στο βάθος

των δρόμων-
όποιον κι αν πάρεις θα τους συναντήσεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου.

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

_MG_7547

Πηγαίναμε να κατακτήσουμε τον κόσμο- εγώ, ένας στρατιώτης

  απ’ τον μεγάλο πόλεμο κι ο κόμης ντε Λωτρεαμόν. Το τρένο έτρεχε

με ιλιγγιώδη ταχύτητα .Ήταν ένα σχέδιο παράτολμο- κάποτε

θα σας εξηγήσω. Νύχτα. Οι φωταγωγημένες πόλεις περνούσαν

έξω απ’ τα παράθυρα σαν αναμμένα κουρέλια κυνηγημένα απ’

τον άνεμο. Ο κόμης φορούσε έναν μανδύα φαρδύ για να σκεπάζει

τον αιώνα του κι έναν λαιμοδέτη ανάστατο σα μια εξέγερση.Ο

στρατιώτης τραυματισμένος παραμιλούσε κ’ ίσως τ’ ασυνάρτητα

λόγια του να εξηγούσαν τ’ όνειρο μιας εποχής. Ύστερα άρχισε

να χιονίζει, κρυώναμε όπως στην προϊστορία «Ραχήλ!» ψιθύρισε

ο στρατιώτης. Τι ήθελε να πει; Ο κόμης έσκυψε πάνω του. «Η

συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό  στο έγκλημα να υπάρχουμε»

είπε.

Γι αυτό σας λέω: όταν ακούτε ένα τρένο να σφυρίζει τη νύχτα,

σηκωθείτε κι αγρυπνήσετε.

                                                    Ίσως να μην ξαναϊδωθούμε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου.

 

Περιπλάνηση.

Και συνεχίζουμε την αιώνια περιπλάνηση. Καθώς φεύγουμε κανείς

δε μας αποχαιρετά, καθώς ερχόμαστε

κανείς δε μας αναγνωρίζει. Είμαστε αυτοί που δίνουν νόημα στη

βασιλεία του δειλινού, αλλά πριν φτάσει η νύχτα

μας έχουν ξεχάσει.

Τάσος Λειβαδίτης

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

Χρόνος.

IMG_4890

κι όταν θα πεθάνω θα ‘θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

(Φύλλα Ημερολογίου)

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ