Φθινόπωρο.

IMG_3632

Οι παλιοί σύνροφοι δεν πέθαναν, αλλά κατοικούν στο βάθος

των δρόμων

όποιον κι αν πάρεις θα τους συναντήσεις.

«Χειρόγραφα Φθινοπώρου.»

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 

Advertisements

Ο μουσικός.

IMG_5978

……Συχνά τη νύχτα χωρίς να το καταλάβω, έφτανα σε μια άλλη πόλη,

δεν υπήρχε παρά μόνο ένας γέρος, που ονειρευόταν κάποτε ,

να γίνει μουσικός και τώρα καθόταν μισόγυμνος

μες την βροχή- με το σακάκι του είχε σκεπάσει πάνω στα γόνατά του ένα παλιό,

φανταστικό βιολί, «το ακούς;» μου λέει , «ναι, του λέω, πάντα το άκουγα».

…….ενώ στο βάθος του δρόμου  το άγαλμα διηγόταν στα πουλιά το αληθινό

ταξίδι.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Από τη συλλογή Νυχτερινός επισκέπτης 1972

ενότητα Διασπορά

τόμος 2 της τρίτομης έκδοσης  ΚΕΔΡΟΣ

σελ. 40.

Αφιερωμένο στις μητέρες……….

P2141604

Απόσπασμα από τίς«γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια »του Τάσου Λειβαδίτη.Αφιερωμένο στις μητέρες όλου του κόσμου και τα όσα περνούν σε κάθε εποχή ……….

Κι ύστερα ήρθαν οι νύχτες ,εκείνες οι σκοτεινές ,οι κατασκότεινες νικημένες νύχτες,

κανείς δεν γνώριζε τον άλλον ,οι πόρτες κλείναν ,οι νύχτες ατέλειωτες.Καθώς κουβεντιάζαμε χαμηλόφωνα στα δωμάτια

κάποιος σηκώνονταν απότομα κι έφτιαχνε τις κουρτίνες

ενώ όλοι το βλέπαμε,(και κανείς δε μίλαγε),πως ήθελε να διώξει

τις σκιές των σκοτωμένων μας συντρόφων

που κρύωναν κι ερχόντουσαν να γυρέψουν λίγη ζεστασιά

σε μια γωνιά της μνήμης μας .Παγωνιά.Και μόνο η σκόνη

στους ερημωμένους δρόμους

να μας συμφιλιώνει με το μεγάλο χώμα του θανάτου-

ένα αμείλιχτο τέλος στο βάθος του δρόμου ,όσο κι αν είχες ξεκινήσει

τραγουδώντας.Κι η μητέρα που ξυπνούσε τα βράδια

κι ερχότανε στις μύτες των ποδιών να δει αν είσαι σκεπασμένος ,

τρελάθηκε,

οι συγκινήσεις της εποχής ,διέγνωσαν οι γιατροί .

Μια ήρεμη παράξενη τρέλλα χωρίς κραυγές και χειρονομίες ,

ούτε καν τρέλλα –

μονάχα ένα σιωπηλό ,απάνθρωπο βύθισμα στον εαυτό της.

Πολλοί πάσχουν από την ίδια αρρώστια ,πρόσθεσαν.Κι ο υφηγητής με χιούμορ :ίσως όλοι μας.

Νύχτες που ξαφνικά γκρεμίζονται όλα γύρω σου,

φαρδαίνοντας ως το άπειρο

τη φτωχή ανθρώπινη όρασή σου.

Αιώνας εμπορίου………….

P2080402 by christinehag
P2080402, a photo by christinehag on Flickr.

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ . Ένα μικρό , ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία , κάθε λέξη , κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα ,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων , οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο , στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν , πίστωση , χρέωση ,
ισολογισμοί , εκπρόθεσμες συναλλαγματικές , μετοχές ,
χρεώγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο , τί σημασία έχει ?
» Ζούμε σε μια μεγάλη εποχή » οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί , ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνειες
γνώση αβέβαιη , πληρωμένη μ ‘ όλη τη βέβαιη νιότη σου ,
βρέχει νομίσματα , οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών , ελληνικά , ρωμαϊκά , της Bαβυλώνας ,
δολάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή , ανελέητη , πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα – θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της « μεγάλης μας εποχής »
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου , για να τους αποσπάσω
απ ‘ τη φιλάργυρη αιωνιότητα , σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή , τί ζέστη , θε μου , κι όμως βρέχει ,
τί καιρός , μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα , κύριοι ,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας , πίστωση , χρέωση ,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες . Θα χτίσω , λοιπόν , κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ ‘ όλη τη ζωή μου .

Τάσος Λειβαδίτης