ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ

51784397012_866a04a044_c

Από ένα όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε έναν δρόμο για

να συναντηθούμε

κι όταν μας τέλειωσαν τα δάκρυα στείλαμε τα πουλιά  στους

πεθαμένους φίλους μας

χιόνιζε, φυσούσε αγέρας και χτίσαμε το σπίτι μας με λίγη λησμονιά

κι απ’ όλες τις τύχες προτιμήσαμε εκείνη του ταξιδιώτη που δεν

ξέρει το άστρο του που τον οδηγεί

ώσπου εξαγνιστήκαμε όπως αυτοί που έχουν πεθάνει εδώ και

χρόνια.

.

Ώ ελπίδες της νιότης μας μείνατε στη μέση του δρόμου. Εμείς

συνεχίσαμε

και να που φτάσαμε απόψε εδώ, σ’ αυτόν τον άγνωστο τόπο,

χωρίς αποσκευές, μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

«ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ»

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΣΟΥΡΟΥΠΟ

_MG_0557

Βράδιαζε και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου λιγόστευε όλο

και πιο πολύ το φως

σα να τέλειωνε για πάντα ο κόσμος.

Τάσος Λειβαδίτης

«Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου»

Το πουλί με τις αλήθειες..

49775845238_5f807f3e2a_o

Η λήθη σκέπασε το παρελθόν, το άγνωστο πολιορκεί το σπίτι

φαντάσματα πραγμάτων που αγαπήσαμε και χάθηκαν

και τώρα μόνον οι αράχνες γνωρίζουν τη συνέχεια-αλλά η

νοσταλγία για το άγνωστο μας είχε κερδίσει από παιδιά κ’ η

μοναξιά

μας είχε υποσχεθεί τις μακρινές αποστάσεις. Ώ, το παιδί που

υπήρξαμε μ’ εκείνον τον τεράστιο λαιμοδέτη

για μια τόσο σύντομη παιδικότητα. Κ’ η Μαρία που το βραδινό

αεράκι παράσερνε τις κορδέλες του καπέλου της

σε άλλους αστερισμούς – ποτέ δε την φτάσαμε.Κι αγάπησα με

πάθος κάθε τι που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω. Κι έζησα όλη

τη ζωή μου σ’ ένα όνειρο

και την αθανασία σε μερικά κονιάκ.

.

Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι

σφύριξε .

Ώ αν καταλάβαινα τι ήθελε να μου πει, ίσως να είχα βρεi το

νόημα του κόσμου.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

«Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου»

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ.

Από ένα χαμένο όνειρο εμείς έπρεπε να φτιάξουμε έναν δρόμο για

να συναντηθούμε

κι όταν μας τέλειωσαν τα δάκρυα στείλαμε τα πουλιά στους

πεθαμένους φίλους μας

χιόνιζε, φυσούσε αγέρας και χτίσαμε το σπίτι μας με λίγη λησμονιά

κι απ’ όλες τις τύχες προτιμήσαμε εκείνη του ταξιδιώτη που δεν

ξέρει το άστρο του πού τον οδηγεί

ώσπου εξαγνιστήκαμε όπως αυτοί που έχουν πεθάνει εδώ και

χρόνια.

 

Ω ελπίδες της νιότης μας μείνατε στη μέση του δρόμου. Εμείς

συνεχίσαμε

και να που φτάσαμε ως απόψε εδώ, σ’ αυτόν τον άγνωστο τόπο,

χωρίς αποσκευές, μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

«Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Κι όπως είμαι πάντα άτυχος, κάθε φορά που αποφάσιζα ν’

αλλάξω ζωή κάποια καθυστέρηση, μια αναβολή, ένα όνειρο-

πέρασαν τα χρόνια. Ύστερα δε θυμάμαι τίποτα. Κ’ η λάμπα είχε σβήσει μια αιωνιότητα πριν.

 

Τάσος Λειβαδίτης.

Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Οι παλιοί σύντροφοι δεν πέθαναν, αλλά κατοικούν στο βάθος

των δρόμων-
όποιον κι αν πάρεις θα τους συναντήσεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου.

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

_MG_7547

Πηγαίναμε να κατακτήσουμε τον κόσμο- εγώ, ένας στρατιώτης

  απ’ τον μεγάλο πόλεμο κι ο κόμης ντε Λωτρεαμόν. Το τρένο έτρεχε

με ιλιγγιώδη ταχύτητα .Ήταν ένα σχέδιο παράτολμο- κάποτε

θα σας εξηγήσω. Νύχτα. Οι φωταγωγημένες πόλεις περνούσαν

έξω απ’ τα παράθυρα σαν αναμμένα κουρέλια κυνηγημένα απ’

τον άνεμο. Ο κόμης φορούσε έναν μανδύα φαρδύ για να σκεπάζει

τον αιώνα του κι έναν λαιμοδέτη ανάστατο σα μια εξέγερση.Ο

στρατιώτης τραυματισμένος παραμιλούσε κ’ ίσως τ’ ασυνάρτητα

λόγια του να εξηγούσαν τ’ όνειρο μιας εποχής. Ύστερα άρχισε

να χιονίζει, κρυώναμε όπως στην προϊστορία «Ραχήλ!» ψιθύρισε

ο στρατιώτης. Τι ήθελε να πει; Ο κόμης έσκυψε πάνω του. «Η

συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό  στο έγκλημα να υπάρχουμε»

είπε.

Γι αυτό σας λέω: όταν ακούτε ένα τρένο να σφυρίζει τη νύχτα,

σηκωθείτε κι αγρυπνήσετε.

                                                    Ίσως να μην ξαναϊδωθούμε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου.

 

Περιπλάνηση.

Και συνεχίζουμε την αιώνια περιπλάνηση. Καθώς φεύγουμε κανείς

δε μας αποχαιρετά, καθώς ερχόμαστε

κανείς δε μας αναγνωρίζει. Είμαστε αυτοί που δίνουν νόημα στη

βασιλεία του δειλινού, αλλά πριν φτάσει η νύχτα

μας έχουν ξεχάσει.

Τάσος Λειβαδίτης

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

Χρόνος.

IMG_4890

κι όταν θα πεθάνω θα ‘θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

(Φύλλα Ημερολογίου)

ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ