Σκέψεις ΙΙ.

IMG_9490

“La liberté est un bagne aussi longtemps qu’un seul homme est asservi sur la terre. La liberté doit être pour tous ou pour personne”

Η ελευθερία είναι μια φυλακή τόσο μεγάλη,ακόμα κι αν ένας άνθρωπος είναι φυλακισμένος στη γη. Η ελευθερία πρέπει να είναι για όλους ή για κανένα

Albert Camus

Εφιάλτης…….

Ξύπνησε ξαφνικά μες τη νύχτα τρομαγμένη.Τι όνειρο κι αυτό !!Ποτέ ξανά δεν είχε δει κάτι παρόμοιο..

Προσπάθησε να ηρεμήσει για να συνεχίσει τον ύπνο της .Εξάλλου το πρωί είχε πολύ δουλειά και δεν έπρεπε να είναι κουρασμένη .Ήπιε λοιπόν λίγο νερό ,από το ποτήρι που είχε στο κομοδίνο , κι έκλεισε τα μάτια προσπαθώντας να ξανακοιμηθεί.Οι εικόνες όμως ξανάρχονταν στο μυαλό της και δεν μπορούσε να κλείσει μάτι .Στριφογύριζε για κάμποση ώρα κι αφού είδε πως δεν μπορούσε να κοιμηθεί ,σταμάτησε κάθε προσπάθεια και σηκώθηκε.Έφτιαξε έναν καφέ και βάλθηκε να χαζεύει τον ήλιο που ανέτειλε.Ξεχάστηκε.Άλλωστε η ώρα περνούσε και η δουλειά ήταν απαιτητική.

Η μέρα πήρε το δρόμο της και η δουλειά την παρέσυρε στο γρήγορο ρυθμό της.Ήταν πολύ νέα και άντεχε στους γρήγορους κι εξαντλητικούς ρυθμούς.Σήμερα όμως αισθανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά.Η καρδιά της βαριά και τα πόδια της δεν τη βαστούσαν .Αναρωτήθηκε ξαφνικά :Γιατί είμαι έτσι;Και τότε κατάλαβε γιατί .Μα βέβαια ,αυτό τ’όνειρο.Ήταν λέει κόσμος μαζεμένος πολύς ,σε μια πλατεία και γύρω ,γύρω στρατιώτες με τα όπλα στα χέρια ,ψυχροί και ανέκφραστοι.Κάποια στιγμή ,δίνεται η εντολή να μαζέψουν όλα τ’ανάπηρα παιδιά.Κατάλαβε αμέσως τι τα περίμενε και τρομοκρατήθηκε .Ήθελε ν’ αντιδράσει ,να τα προστατέψει ,αλλά ο φόβος είχε καθηλώσει τα πόδια της και η φωνή της δεν έβγαινε .Ψέλλισε μόνο ένα βραχνό «όχι» κι έβαλε τα κλάματα.Οι στρατιώτες δεν την άκουσαν.Ούτε κανείς άλλος αντέδρασε.Είδε να παίρνουν τα παιδιά και από τον τρόμο της ξύπνησε.

Το τριγύριζε στο μυαλό της και είχε καταρρακωθεί. Πως είναι δυνατόν ;Εγώ να κάνω κάτι τέτοιο σκέφτηκε.Μέχρι σήμερα ήταν απόλυτη σε όλα της τα πιστεύω.Το μαύρο ήταν μαύρο και το άσπρο άσπρο.Είχε τα πιστεύω της και δεν είχε καμμία αμφιβολία γι’ αυτά.Πάντα με το μέρος του αδύναμου και του αδικημένου.Ενάντια στο κατεστημένο και στο φασισμό σε όλες του τις πλευρές.Αθέατες και μη.Το όνειρο όμως της έδειξε μια άλλη πλευρά του εαυτού της .Την αδυναμία μπροστά στο φόβο .Της ήρθε πραγματικά να βάλει τα κλάματα.Δεν μπορεί σκέφτηκε ,δεν είμαι εγώ αυτή.

Τότε ξαφνικά θυμήθηκε τον παιδικό της φίλο ,τον Λωράν.Πήγαιναν μαζί σχολείο και ήταν κολλητοί.Εκτός από την φιλία τους έδενε και η αλληλοεκτίμηση..Μεγάλωσαν και βλέπονταν αραιά και που ,αλλά δεν παρέλειπε να της στέλνει προσκλήσεις για τις ατομικές του εκθέσεις  ζωγραφικής.Κάποια φορά λοιπόν εντελώς ξαφνικά τον είδε στην τηλεόραση ,ένας νεαρός ζωγράφος πια,μεταξύ πολλών προσωπικοτήτων ,να δίνει τη δική του γνώμη πάνω στο θέμα Ναζισμός και αντίσταση.Μεταξύ των άλλων είπε«:Αν ζούσα σ’ εκείνη την εποχή ,θέλω να πιστεύω ,πως θα ήμουν με τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν»Έπεσε τότε από τα σύννεφα.Ναι το θυμάται πολύ καλά .Θύμωσε κι όλας .Τι θα πει «θέλω να πιστεύω; », είχε σκεφτεί.Δεν είσαι σίγουρος;Τα ξέχασες όλα αυτά που λέγαμε παιδιά;Κάτι είχε κρυώσει μέσα της.Άλλαξες Λωράν ;

Και τώρα να ,που μέσα της μπήκε η αμφιβολία.Δεν είχε φοβηθεί κανέναν μέχρι τώρα ,δεν είχε σκεφτεί ποτέ αρνητικά για τον εαυτό της .Κι έρχεται τώρα ένα όνειρο ,να τ’ αλλάξει όλα.

Άρχιζε να κατανοεί τα λόγια του παιδικού της φίλου.Μάλλον εκείνος γνώριζε καλύτερα την ανθρώπινη αδυναμία ,μπροστά στο φόβο του θανάτου..Είναι πολύ μπροστά από μένα σκέφτηκε..Αλλά εγώ, γιατί να το σκεφτώ τώρα;Τι με ωθεί σ’ αυτές τις σκέψεις ώστε να έρχονται στον ύπνο μου ως εφιάλτης;Ποιός να ξέρει.Ίσως και να έχω αρχίσει να γερνάω .Ναι ,οι γέροι φοβούνται πιο πολύ ,οι νέοι εξάλλου κάνουν τις επαναστάσεις.Αυτό είναι γερνάω και γίνομαι ένα ανθρωπάκι ,σαν αυτά που σιχαινόμαστε παιδιά, ένα αδύναμο ,φοβισμένο ανθρωπάκι………..Δεν έχει σημασία που δεν είμαι ούτε τριάντα ακόμα ,έχω μια γέρικη καρδιά.

Η μέρα δεν είχε τελειώσει ακόμα κι αυτή έσερνε τα πόδια της .Πρέπει ν’ αντιδράσω ,ναι θ’ αντιδράσω Τι κι αν  φοβάμαι; Όλοι οι άνθρωποι φοβούνται .Ανθρώπινο είναι.Πήρε βαθιές ανάσες και συνέχισε τη δουλειά,αποφασισμένη να προχωρήσει μπροστά ,δυνατή και γενναία ,αλλά κάτι μέσα της  έλεγε πως δεν θα είναι πια η ίδια ……….

 

,Το σκίτσο είναι του Πέτρου Ζερβού »

 

Μην με φοβάσαι………

P8160300 by christinehag
P8160300, a photo by christinehag on Flickr.

Μη με φοβάσαι ,κοίτα με ,
Δεν είμαι παρά ένα μικρό κουρέλι.
Ένα κουρελάκι ,που απόμεινε εδώ
ν’ αγναντεύει τη ζωή.

Την ζωή που έζησα,
τη ζωή που έχασα,
τα όνειρα που μ’ έθρεψαν
τα όνειρα που τέλειωσαν.

Μη με φοβάσαι λοιπόν ,
μείνε λίγο μαζί μου ,
αυτό μονάχα σου ζητώ
και δες από τα μάτια μου
πόσο αγάπησα να ζω………….

Μη ρωτάς………….

P8180344 by christinehag
P8180344, a photo by christinehag on Flickr.

Μη με ρωτάς
δεν ξέρω τι να πω,
έχω ξεχάσει πια να μιλώ,
οι λέξεις δεν βγαίνουν απ’ τα χείλη.

Είμαι βουβή εδώ και χρόνια.
Μονάχα τις νύχτες
γράφω ποιήματα με το μυαλό
που σαν ξυπνήσω τα ξεχνώ.

Γι’ αυτό ,μη ρωτάς,
δεν έχω τίποτα να πω
μονάχα ,κοίτα με στα μάτια
να καταλάβεις τι περνώ.

Οι άνθρωποι έχουν κλειστεί
μες την τεράστια φούσκα του εγώ τους
και σε κοιτούν από μακριά……….

Γι’ αυτό σου λέω μη μιλάς
μονάχα κράτα με απ’ το χέρι
κ’ ίσως να νοιώσεις αυτά που θέλω να πω………….

Τζακ Κέρουακ

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.
Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα. Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.»