Θα μνημονεύεις;

 

1.

Μου αρέσει να φωνάζω τ’όνομά σου.

Μου αρέσει να το προφέρω, Αννούλα!

Μου αρέσει να στρέφομαι σε σένα.

Κι ας σ’ έχουν πάρει μακριά μου,

μαζί με το λαό μου.

Μου απαντάς,μου στέλνεις ένα βλέμμα

απ’ το φως των ματιών σου.

Το χαμόγελο πάνω στ’ αγαπημένα

σου χείλη μου χαϊδεύει την ψυχή.

Μου αρέσει να φωνάζω μέσα στη

μοναξιά μου.

Μέσα στην απορία μου να σε ρωτώ:

θα μνημονεύεις;

2

Θα μνημονεύεις;Μου αρέσει να σε

ρωτώ. Θα μνημονεύεις; Αννούλα, έλα,

έλα πιο κοντά μου.

Απόθεσε στο στήθος μου τη θεσπέσια

κεφαλή σου. Και τα μαλλιά τα

μαύρα σου με τη χωρίστρα τη λευκή.

Αγκάλιασέ με ,ζωντάνεψέ με,

δυνάμωσέ με.Για πολλοστή φορά σε

ενοχλώ στην ησυχία σου. Μην

ησυχάζεις Αννούλα, η πληγή δεν

θέλω να γιάνει στη λησμονιά, μα να

μείνει αιώνια.

3.

Μείνε κοντά μου, σ’ αγαπώ, εσένα μόνο,

τόσο πολύ. Μέε’στην αγάπη τη

σφοδρή μου, άκου τι έχω να σου πω!

Ακούς: Ακούς!Αννούλα μου ,

γυναίκα μου!

Μεσ’ το μεγάλο πόνο μας, μεσ’ στη

συντέλεια ,εγώ σου σπέρνω τον

καρπό εις τον αιώνα των αιώνων.

Κι εσύ ετούτο τον καρπό, το κατηγορώ

μου, φέρε τον στην οικουμένη όπως

πρωτύτερα στους γιούς μου. Μέσα σου,

διάδωσέ το σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Τον αμαρτωλό ,τον ωμό και γκρίζο!

4.

Θα μνημονεύεις το πιο φρικτό, το πιο

αποτρόπαιο.Το πιο ανελέητο συμβάν

του κόσμου.Θα μνημονεύεις. Το ξέρω.

Θα το μνημονεύεις! Το πήρες μαζί σου

στον αιώνα των αιώνων.

Εσύ κι οι γιοί μου θα μνημονεύετε.

Αιώνια θα θυμάστε το έγκλημα κατά

του λαού μας.Και χάριν της εκδίκησης

κι εγώ θα το θυμάμαι! Το θέλω κι ο

ίδιος. Μονάχα ένα φόβο έχω.

Μην έρθει κάποτε η ώρα που κι εγώ θα το ‘χω ξεχάσει.

 

Jizchak Katzenelson

18 Ιανουαρίου 1944.

«Η μεγάλη ωδή για την εξόντωση του εβραϊκού λαού»

Dos lied vunem ojsgehargetn jidischen volk

επιμέλεια και μετάφραση Wolf Bierman 1994 sel. 117-118

Άσμα αφιερωμένο στη γυναίκα του Hanna, που θανατώθηκε στο Άουσβιτς.

Ο Jizchak Katzenelson έζησε μόνο λίγο περισσότερο από τη γυναίκα του και τα παιδιά του.Όλοι θανατώθηκαν στο Άουσβιτς. «η μεγάλη ωδή » σώθηκε κρυμμένο σε θαμένα μπουκάλια- ως μαρτυρία της μεγάλης καταστροφής.

Εγώ το πήρα από το βιβλίο του  Cristoph U. Schminck- Gustavus

«μνήμες κατοχής ΙΙ» σελ.267-168

παιδιά εργάτες ανά τον κόσμο………..

Υπολογίζεται ότι 168 εκατομμύρια παιδιά που εργάζονται στον κόσμο ( πηγή ). Ακόμη και αν είναι το ήμισυ το 2000, εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ. Κάποια απ’ αυτά εκτελούν ιδιαίτερα επικίνδυνες εργασίες, χωρίς καμία νομική προστασία. Ένας φωτογράφος από το Μπαγκλαντές δείχνει αυτήν την πραγματικότητα που πλήττει τη χώρα του.
Η παιδική εργασία στο Μπαγκλαντές έχει καταργηθεί από το 1992 ,η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική.
Φυσικά δεν πρόκειται εδώ μόνο για το Μπαγκλαντές ,αφού σε πολλά μέρη του κόσμου συμβαίνει το ίδιο.Αντί να έχουν πρόσβαση στο σχολείο και να ζουν σαν παιδιά είναι σκλάβοι που πεθαίνουν δουλεύοντας.Και μην πάμε και πολύ μακριά μια και στις δήθεν πολιτισμένες χώρες υπάρχουν παιδάκια που είναι μακριά από το σχολείο ,και δουλεύουν στο δρόμο ,στα φανάρια κ.λ.π.Γνωστά σε όλους και αν κοιτάξουμε δίπλα μας ,με καθαρό μάτι θα δούμε πολλά.Αλλά ξέχασα ,αυτά είναι παιδιά Ρομά ή μετανάστες ,δεν μετριούνται Για ρίξτε μια ματιά στις φωτογραφίες :https://mrmondialisation.org/le-travail-des-enfants-au-bangladesh-vu-par-un-photographe/artlimited_img66426-e1418629125134-920x59310341120-millions-pushed-into-child-labor-in-pakistan-e1418629633825angel-in-hell-12

Jainal works in silver cooking pot factory. He is 11 Years old. He has been working in this factory for three years. His work start at 9 am and end at 6pm.for his work he gets 700 taka (10 USD) for a month. His parents are so poor and they can not afford to send him to school. According to the factory owner, the parents do not Care for their children. They send their kids to work for money. They even don't fell sorry for these small kids. Dhaka 2008

Jainal works in silver cooking pot factory. He is 11 Years old. He has been working in this factory for three years. His work start at 9 am and end at 6pm.for his work he gets 700 taka (10 USD) for a month. His parents are so poor and they can not afford to send him to school. According to the factory owner, the parents do not Care for their children. They send their kids to work for money. They even don’t fell sorry for these small kids. Dhaka 2008

A young labourer making metal components at a factory. . It is common in Bangladesh for children of poor parents to work in various hazardous and labour-intensive workplaces to support their familyÕs earnings. 17.5 percent of total children of the 5-15 age group are engaged in economic activities. many of this children are engage in various hazardous occupations in manufacturing factories. factory owners prefer to employ children as they could pay them less and also able to keep their factories free from trade unionism. a child labour gets taka 400 to 700 ( 1 USD = 70 taka) per month, while an adult worker earns up to taka 5000 per month.

A young labourer making metal components at a factory. . It is common in Bangladesh for children of poor parents to work in various hazardous and labour-intensive workplaces to support their familyÕs earnings.
17.5 percent of total children of the 5-15 age group are engaged in economic activities. many of this children are engage in various hazardous occupations in manufacturing factories. factory owners prefer to employ children as they could pay them less and also able to keep their factories free from trade unionism. a child labour gets taka 400 to 700 ( 1 USD = 70 taka) per month, while an adult worker earns up to taka 5000 per month.

A girl is selling flower to the commuters of cars and buses plying on the road. Dhaka 2005

A girl is selling flower to the commuters of cars and buses plying on the road. Dhaka 2005

angel-in-hell-17-810x540GMB-Akash-Angels-in-hell-141-810x540GMB-Akash-Angels-in-hell-3-810x540

Οργή……….

Οργή για τον άδικο θάνατο ενός παιδιού ,που έπρεπε να πεθάνει για να δει η κοινωνία την εικόνα της, για άλλη μια φορά στο πρόσωπο των βασανιστών του και δολοφόνων του.Γιατί μη μου πείτε πως έχει σημασία ο τρόπος του θανάτου του.Δεν παύει να είναι δολοφονία στην οποία συμμετέχουν όλοι.Από τους συμμαθητές του,από τους καθηγητές του ,που δεν έβλεπαν τίποτα ,από τον περίγυρό του που προφανώς δεν είχε το θάρρος να τους μιλήσει,από τον πολιτικό που τους κάλυπτε καθώς λέγεται, από την κοινωνία ολόκληρη.Σε τέτοιο φασιστόκοσμο ζούμε δυστυχώς .Κι αυτά τα «καλά παλικάρια» που έβρισκαν ευχαρίστηση να βασανίζουν ένα άλλο παιδί, που δεν τους έμοιαζε, από ποιον άραγε έμαθαν μια τέτοια συμπεριφορά;Όπως λέει κι ο ποιητής :

νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

και των γονιών τους τους γονιούς .

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

προϋποθέτει τρεις γενιές,δεν υπερβάλλω διόλου!

Σύφιλη κληρονομική.

———-

Κοιμήσου λοιπόν ήσυχα Βαγγέλη ,δεν θα σε βασανίσει πια κανείς.Κι αυτοί οι άνθρωποι,οι Ελληναράδες,οι άντρακλες ,ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούν .Ποιος είναι ο λόγος που ζουν,σε τι χρησιμεύουν σ’αυτή τη ζωή;

Αφιερώνω τους στίχους του ποιητή Φ.Γ.Λόρκα στον  Βαγγέλη Γιακουμάκη.

ΕΚΠΛΗΞΗ

Νεκρός έπεσε στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

Δεν τον γνώριζε κανένας.

Πως τρεμόσβηνε το φανάρι!

Μάνα.

Πως τρεμόσβηνε το φαναράκι

του δρόμου!

Ήταν χάραμα .Κανείς

δεν μπόρεσε να προβάλει στα μάτια του

ανοιχτά στον κρύο αγέρα.

Έμεινε νεκρός στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

και δεν τον γνώριζε κανείς.

ένας κλέφτης……….

Παίρνοντας αφορμή από ένα περιστατικό που συνέβη χτες και ήταν αφορμή να μου χαλάσει η διάθεση και να στενοχωρηθώ ,αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη με τίτλο «ένας κλέφτης»

Το περιστατικό είναι το εξής.Πηγαίνοντας μια βόλτα με το σύντροφό μου, με άστατο καιρό ,κρύο και βροχή ,λίγο πριν σταματήσουμε το αυτοκίνητο για να περπατήσουμε λίγο, μας σταματάει ένας γνωστός κι αρχίζει να μας λέει πως υπάρχουν ληστές με κουκούλες που ψάχνουν και φοβάται και λοιπές αρλούμπες μπλα μπλα μπλα .Επειδή όμως εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε ληστές και κλέφτες ,δεν αλλάξαμε το δρόμο μας.Σταματήσαμε και κατεβήκαμε να κάνουμε τη βόλτα μας .Τότε λοιπόν είδαμε κι εμείς τους τρομερούς ληστές .Ένας άνδρας με το γιο του, στην εφηβεία περίπου, έψαχναν ξύλα ν’ ανάψουν φωτιά να ζεσταθούν και ίσως να μαγειρέψουν ……….Από το αυτοκίνητο τους λίγο αργότερα βγήκε και μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι πολύ μικρό.Η γυναίκα φορούσε πυτζάμα και φαινόταν άρρωστη.Όταν κατάλαβα τι συνέβη θύμωσα πολύ.Δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ τη βόλτα μου στη φύση.Το ζευγάρι μάλλον ήταν Ρομά και αυτό ήταν αρκετό για να ενοχοποιηθούν.

Ένας κλέφτης.

Κι άλλος κλέφτης.

«Πιάστε τους κλέφτες»

(ποιους κυνηγούσαν και ποιοι; )

———

Στεκόμουν στη θέση μου ακίνητος.

Ανάμεσα στο έξαλλο πλήθος.

Στις φοβερές κραυγές.

Κανείς δεν μ’ ακούμπησε.

Άναψα κι άλλο τσιγάρο.

——

Ήταν για μένα μια ξένη ιστορία.

Εγώ δεν φοβόμουνα.

Δεν είχα τίποτα πια να μου κλέψουν.

Δε με φοβόταν κανείς .

Δεν είχα τίποτα να κλέψω απ’ αυτούς.

Ελλάς ο τόπος του θανάτου……..

Βάζω αυτό τον τίτλο στο κείμενο ,μια κι έτσι ξεκινά το κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος (και μου ζήτησε αν μπορώ να το δημοσιεύσω) και που το έγραψε επηρεασμένος βαθιά από το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου που τον δηλητηρίασαν οι γνωστοί άγνωστοι δολοφόνοι.Ζώντας ο ίδιος από παιδί το ρατσισμό και την απομόνωση έδωσε σ’ αυτά τα κακοποιημένα κι εγκαταλελειμμένα πλάσματα όλη του την προσοχή και αγάπη. Αποφάσισα να παραθέσω αποσπάσματα από τις σκέψεις του μια κι έχω ζήσει κάποιες παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και ως ενήλικας κι έφερα στο νου μου πολλούς άλλους φίλους και καταστάσεις.Δεν μπόρεσε να μην έρθει στο νου μου η Ευγενία ,μια ευγενική ψυχή που αφιέρωσε πολύ χρόνο ,ενέργεια και χρήμα να μαζεύει αδέσποτα ,να τα γιατρεύει και να τους δίνει ένα σπίτι ,μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως ενοχλούνται από την μυρωδιά και τα δολοφόνησαν όλα .(Μονάχα η βρώμα της ψυχής τους δεν τους ενοχλούσε).Ήρθε στο νου μου κι ο Παυλής που αυτός από πολλά χρόνια προσπαθεί να προστατεύσει τα φίδια της περιοχής του, που πέφτουν θύματα όχι μόνο τροχαίων αλλά και του ανελέητου κυνηγιού από τους ντόπιους,είτε από άγνοια, είτε από δολοφονική μανία μια κι αυτά είναι άκακα ,αφού είναι σφικτήρες και κυνηγούν μόνο ποντίκια ,με αποτέλεσμα να κάνουν καλό στην περιοχή.Το αφιερώνω κι εγώ στον Μέλιο και στον Μπικ που τους βρήκα κουταβάκια ,που τα είχαν πετάξει για να πεθάνουν ,τα μεγάλωσα με χίλιες προσπάθειες και μου τα δηλητηρίασε μεγάλα πια ένας γείτονας ,παρ’ όλο που κι ο ίδιος είχε σκυλιά.Πόσα ζώα δεν βλέπουμε καθημερινά σκοτωμένα στους δρόμους.Πως να ξεχάσω την αφήγηση δικού μου ανθρώπου που είδε άνθρωπο να πετά σακιά γεμάτα νεκρές αλεπούδες,δηλητηριασμένες.Πως να ξεχάσω τη σκοτωμένη φώκια,τις χελώνες και τα δελφίνια του Λακωνικού κόλπου γιατί τους τρώνε τα ψάρια κ.λ.π
Δικαιολογημένη η οργή του φίλου μου λοιπόν και ίσως αν δεν έχετε μεγαλώσει ποτέ ένα ζώο, να μην ξέρετε πόσο τρυφερά πλάσματα είναι και πόσα μπορούν να δώσουν σ’ ένα άνθρωπο,Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε με το κείμενο ,αλλά δυστυχώς μπορώ να βεβαιώσω ,μια κι έχω ασχοληθεί με το θέμα πως δυστυχώς υπάρχει αυτή η αντίληψη στον ελληνικό χώρο πως ό,τι δεν μας κάνει το καταστρέφουμε………….

ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΑΔΕΣΠΟΤΟ:
«ΕΛΛΑΣ: Ο τόπος του θανάτου. Έχω εξουθενωθεί να μαζεύω και να περιποιούμαι (όπως και όσο μπορώ διακριτικά, για να μη τραβήξω την προσοχή των φονιάδων που έχω για γείτονες) αδέσποτα σκυλιά -και όχι μόνο- που ξεφτιλισμένοι κρετίνοι που αδιαφορούν για τα αίτια αυτής της κατάστασης και απεχθάνονται οποιοδήποτε αίσθημα ευθύνης, τα παρατάνε στους δρόμους και τα καταδικάζουν σε βίαιο και αναξιοπρεπή θάνατο. Το κάνω και θα το κάνω ολόψυχα όσο νιώθω πως έχω έστω κι ένα αλληλέγγυο κύτταρο για ό,τι πιστεύω πως έχει δικαίωμα στη ζωή. Όμως, εδώ οφείλω από τα βάθη τις καρδιάς μου να ζητήσω συγγνώμη από όσα πλάσματα δεν μπόρεσα να βοηθήσω και να αλλάξω τη μοίρα ή τη πορεία τους προς το θάνατο. Είτε γιατί δεν φέρθηκα όσο θαρραλέα θα έπρεπε είτε γιατί ήμουν ανίκανος και αδύναμος και δειλός. Οι τύψεις και οι ενοχές θα βαραίνουν, ισόβια, αποκλειστικά εμένα με το: «ίσως» και «αν»! Το απόγευμα, βαθιά εξαντλημένος, ψυχικά, από το θάνατο, έθαψα το τέταρτο σκυλί που μου φολιάζουν μέσα σ´ένα χρόνο. Στην τελευταία φτιαριά όμως δεν έβαλα χώμα, αλλά έχυσα δάκρυα και έφτυσα ανθελληνικό μίσος. Τον Μούργο τον βρήκα μέσα Ιουνίου δεμένο με ένα σκοινί κόμπο στο λαιμό σ´ενα δέντρο. Στη μέση του πουθενά. Μες στο μεσημβρινό λιοπύρι. Η επιμονή της σκύλας (που και αυτή τη βρήκα πεταμένη και έγκυος, αλλα αυτό είναι μια άλλη, οδυνηρή, ιστορία) να πάμε βόλτα μες στο μεσημέρι, αποδείχτηκε γι ´αυτόν σωτηρία. Κάποιο ανθρώπινο σκουπίδι, απ´ αυτά που αναρωτιέσαι γιατί ζουν ακόμα αφού μόνο μολύνουν, το έδεσε εκεί για να μη τον ακολουθήσει, προφανώς. Αρκετά εξουθενωμένο μου κούνησε την ουρά προκαταβολικά για την ευγνωμοσύνη του. Από τότε ορκίστηκα πως δεν θα του ξαναφορέσω λουρί. Θα τον αφήσω να τρέχει ελεύθερο μέχρι να ματώσουν οι πατούσες του. Και όντως έτρεχε. Έτρεχε συνέχεια. Για ενάμιση μήνα γίναμε κολλητάρια. Ήταν κουταβάκι περίπου εφτά μηνών. Ατίθασο και ζωηρό. Προσεκτικός με τα παιδιά και φύλακας το βράδυ. Ευγενικό αλητάκι. Προτιμούσε να εισπράξει τρυφερότητα και χάδια παρά να φάει. Εκτιμούσε τη ζωή και όντως συμπεριφερόταν κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Το φαγητό ήταν δευτερεύον ζήτημα για τον Μούργο. Αυτός ο χαζούλης στην βόλτα έτρεχε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ζήλευα την ελευθερία του. Μπροστά του ένιωθα πραγματικά φυλακισμένος. Κάθε φορά που συναντιόμασταν χοροπήδαγε μπροστά μου σαν να βρισκόταν συνέχεια υπό την επήρεια έκστασης. Η γλώσσα του σώματός του και το πρόσωπό του ήταν σαν να σου έλεγε «μπορείς να το κάνεις αυτό; Κοίτα τι κάνω! Πήδα έτσι! Μπορείς να τρεξεις τόσο γρήγορα; Κουνήσου όπως εγώ, βγες απο την αδράνεια σου.» Ο Μούργος ήταν ακαθόριστη ράτσα. Αναμαλιασμένος και μάτια γεμάτα ζωή και χαρά. Απ´ αυτά τα σκυλιά που δεν σε νοιάζει αν θα λερωθούν ή αν θα τσαλακωθεί η εμφάνισή τους, και ακριβώς αυτό τον έκανε πανέμορφο.
Σήμερα λοιπόν ένας απ´ αυτούς( που είναι ήδη εσωτερικά νεκροί), απ ´αυτούς που σταυροκοπιούνται για εξιλέωση την Κυριακή στις βρωμοεκκλησίες τους, απ´ αυτούς που, απο τα πάντα αποκομίζουν και εμπνέονται φόνο, αποφάσισε να ανακόψει αυτή την ελευθερία. Με πήραν τηλέφωνο να πάω να τον πάρω. Θανατηφόρο τηλεφώνημα. Η ενέργεια απο το σώμα του Μούργου είχε σβήσει, όχι όμως και η λάμψη στα μάτια του. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ, από τη θλίψη, τα πόδια σας σαν να μη πατάνε στη γη; Ε, αυτό το πράγμα ένιωσα. Δεν θυμάμαι ποιοί και πόσοι ήταν γύρω μου, όμως σχόλια του τύπου: «τι κάθεσαι από πάνω του τόση ώρα, τρισάγιο του κάνεις;» ή «μη το κοιτάς, παρ´το και πέτα το στη γούβα (χωματερή) πριν μας φάνε οι μύγες» με έκαναν να νιώθω πως η πίεσή μου, ίσως, κατασταλάξει εάν μπήξω τα δάχτυλά μου σε ανθρώπινο κρανίο ή αν ξεσκίσω ανθρώπινη σάρκα με τα χέρια μου. Η προσωποποίηση της εθνικής αφήγησης που μιλάει για «άξια και μη άξια» σώματα. Στην μνήμη μου ξανά – ζωντάνεψε η ελλ. εμπειρία. Η παιδική αφέλεια που με διακατέχει μ´έκανε προς στιγμή να αναρωτιέμαι …γιατί όσοι έχουν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (εφόσον ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος) δεν στρέφουν τα κανόνια τους προς τα εδώ και να μην αφήσουν ρουθούνι; Άλλωστε, εδώ κυριαρχούν όλα εκείνα τα εγκληματικά χαρακτηριστικά που απαιτούν τον αφανισμό τους. Δυστυχώς έχω ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις κι εγώ και άλλοι. Και μάλιστα τα υπόλοιπα σκυλιά που μου έχουν σκοτώσει είχαν απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που αποδεικνύει πως ο φονιάς δεν είναι ένας. Άλλωστε φορείς της σαπίλας είναι όλοι, μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο. Πέρα απ´ αυτό όμως, όταν λέμε φονιάς, δεν εννοούμε κάποιον απομονωμένο παρανοϊκό απο τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς η φόλα είναι κοινό μυστικό για να απαλλαγούν απο ότι θεωρούν υποδεέστερο, και οι ντόπιοι την λάτρεψαν σφόδρα. Οι παρανοικοί εγκληματίες που αποκαλούνται «υπάλληλοι που κάνουν τη δουλειά τους» και απαρτίζουν τους φονικούς θεσμούς τούτης εδώ της χώρας, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό, αλλά βγήκαν από τα σπλάχνα της ελλ. κοινωνίας γι ´αυτό ακριβώς τον λόγο, γιατί είναι συνεπείς στο έργο τους. Εκπροσωπούν τα στοιχεία αυτά που είναι ευρέως αποδεκτά. Το συγκεκριμένο γεγονός όμως, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, με τσάκισε. Ένιωσα, μέσα στο κλάμα, πολύ κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Η ψυχοσύνθεσή μου δεν αντέχει άλλο θάνατο. Δεν το δέχεται ποια ως «φυσικό επακόλουθο όταν υπάρχουν τόσα αδέσποτα» ή «μέρος της ζωής». Η έντονη αίσθηση της αδυναμίας να αλλάξω την μοίρα ενός σκύλου έχει αρχίσει και με συνθλίβει, να με διαλύει. Η σκέψη πως σχεδόν όλοι βλέπουν τα ζώα σαν αντικείμενα μηδαμινής αξίας και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή αν, σκοτώνοντάς τα, εκτός απο το ότι τους αφαιρούν τη μία και μοναδική γαμημένη ευκαιρία να ζήσουν, ξεσκίζουν και τη καρδιά που τα αγάπησε, με γεμίζει απερίγραπτο μίσος για τους ανθρώπους αυτούς.

Το συμπέρασμα; Επιθετικός Ανθελληνισμός. Για να υπάρχει στοιχειώδης απονομή δικαιοσύνης. Σφοδρή κριτική συνοδευόμενη με απύθμενο μίσος για την ελληνικότητα. Όσοι υιοθετούν τα πιο αισχρά ήθη, έθιμα, συνήθειες και παραδόσεις που ευδοκιμούν σε αυτόν τον βούρκο του θανάτου, αξίζουν εξολόθρευση. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν γλιτώνει τίποτα. Έχουν μετατρέψει την ελληνικότητα σε συνώνυμο του εγκλήματος. Ποτέ μου δεν φανταζόμουνα πως θα χαιρόμουνα όταν βαράνε πένθιμα οι καμπάνες. Είναι αδιανόητο να ελπίζεις πως η λύτρωση θα έρθει μόνο απο το φυσικό τους θάνατο. Η εγκεφαλική χολέρα των υπερηφάνων ελλήνων μεταδίδεται, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, και στα παιδιά τους. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό, η συνέχεια της φρίκης. Αναλογικά, ο ρυθμός των ελλήνων που ψοφάνε με την καταστροφή που προξενούν, είναι εξοργιστικά βραδύς. Κάθε αγώνας, για τα δικαιώματα οποιουδήποτε πράγματος (από τα μυρμήγκια έως τα δάση της Χαλκιδικής και από τις ελεύθερες κατασκηνώσεις έως τους μετανάστες, τον αντισημιτισμό, την καταναγκαστική πορνεία και την έμφυλη βία, τους Ρομά, την ομοφοβία κλπ), εάν δεν ξεκινάει προτάσσοντας τον Ανθελληνισμό, όχι απλώς είναι καταδικασμένος να αποτύχει, αλλα συντηρεί κι όλας αυτή την οξεία σηψαιμία. Αυτή η ντροπιαστική ιδιότητα χρήζει άμεσης εξαφάνισης. Είναι αυτή η ιδιότητα που απομακρύνει μια οντότητα απο τον σεβασμό. Που καταργεί την ανθρώπινη ιδιότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως γίνεται κάποιο άλλο πλάσμα αλλά ένα απεχθές αντικείμενο. Είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που προδίδουν ένα ον πως γαλουχήθικε και διαπαιδαγωγήθικε στην διάχυτη καφρίλα. Κάθε αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα, μπροσούρα, συλλογικότητα, κείμενο, άρθρο, έντυπο, κλπ. αν δεν ξεκινάει με έντονο Ανθελληνισμό και χλευασμό στον χαρακτήρα των ελλήνων που έχει δημιουργηθεί με επιμέλεια απο το θάνατο και το μαρασμό του ξένου, είναι απλώς ήπια κριτική που θα πνιγεί στην ίδια της την μετριοπάθεια. Εάν μια πρόταση δεν φτύνει την ελλάδα ασκώντας επιθετική κριτική, δεν αξίζει ούτε βλέμμα. Δεν είναι ρατσισμός προς τους ελληνες (οι ελληνες δεν έχουν ιδέα τι είναι ο ρατσισμός), είναι επιτακτική ανάγκη ζωής για οτιδήποτε μη ελληνικό! Και πόσα άλλα γίνονται καθημερινά σ´ αυτόν τον βρωμερό λάκκο. Σαφώς, αυτά τα τερατουργήματα εμπνέονται και αβαντάρονται στην συνείδηση των υπηκόων του βούρκου από το έκτρωμα της βαριάς κρεατοβιομιχανίας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της. Απο τη στιγμή που ο κρεοπώλης ή ο λιμενικός του Φαρμακονησιού περιφέρεται ανάμεσά μας απενεχοποιημένος, αναμενόμενο είναι να επικρατεί και η άποψη «γιατί μόνο αυτός και όχι κι εγώ;» για τους ελληνες και ο θάνατος των «υποδεέστερων, ξένων, μη ελλήνων» να μετατραπεί σε κουλτούρα. Η θάλασσα έχει μετατραπεί σε υγρό τάφος και οι φυλακές σε αποθήκες ψυχών, απο τους εκπροσώπους των ελληνων υπηκόων. Πόσα ζώα και πόσοι άνθρωποι μαρτυρούν και φτύνουν αίμα στα χέρια αυτών των ανθρώπινων σκουπιδιών που συστήνονται ως περήφανοι ελληνες. Μη μου πείτε πως «υπάρχουν και καλοί ελληνες». Ξερνάω στον συνδυασμό αυτών των λέξεων. Ελληνικότητα και Καλό είναι δυο ασύμβατες έννοιες. Όποια/ος περιποιήται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς προσωπικό όφελος, έχει πετάξει δια παντός την ελληνικη ιδιότητα από πάνω της και έχει υιοθετήσει συνειδητά την ανθρώπινη. Ας μην αφήσουμε τους ελληνες να σκορπάνε άλλο θάνατο. Το κάνουν από γεννησιμιού αυτού κράτους. 200 χρόνια τώρα λατρεύουν το θάνατο οποίου ξεφεύγει από τα στερεότυπα. Η ελληνικότητα είναι ένας επιθετικός καρκίνος και επείγει ο άμεσος καυτηριασμός της. Να πεθάνει η ελλαδα να ζήσουμε εμείς, τα αδέσποτα. Ανήλεη επίθεση στην κυρίαρχη ελληνικη ταυτότητα. Η λύσσα μας να την γεμίσει εφιάλτες. Οργή και εκδίκηση για τις αδικοχαμένες ψυχές. Καλό ταξίδι Μούργο και συγγνώμη που δεν ήμουν εκεί. Ελπίζω στον σκυλοπαράδεισο να συναντήσεις τον Μαρξ, την Ίρμα, την Ντέβη και το, χωρίς όνομα, κουταβάκι – φιλαράκι της Ίρμας που δεν γνώρισε ποτέ την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του χαδιού. Δυστυχώς δεν μπόρεσα ούτε ένα αξιοπρεπές τάφο να του φτιάξω καθώς ανακάλυψα το άψυχο σωματάκι αρκετά αργότερα και σε δύσβατο σημείο και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ταξίδεψε και αυτό μαζί τη θετή μαμά του και μοναδική φιλενάδα. Και να τρέχετε εκεί πάνω, ανέμελα. Σας έχω και καλα νέα, έλληνες δεν θα υπάρχουν γύρω σας. Παρακάτω ακολουθεί ένα μικρό δείγμα, από προσωπικές εμπειρίες, που δείχνει τον διάχυτο θάνατο στους δρόμους του ελλ. βούρκου άλλα και την μοίρα του να μην ανήκεις στα καθιερωμένα ελληνικά στερεότυπα»

10589558_755184517876058_224348406_n
πνιγμένο με μια σακούλα στο κεφάλι
10589872_755181691209674_1240180777_n
δολοφονημένο κι αυτό μέσα στην αυλή του σπιτιού
10590001_755180241209819_526665279_n
ασβός από φόλα
10578706_755183797876130_1043002452_n
10590078_755179587876551_2111336764_n

Όλα τα σκυλιά των φωτογραφιών περιμαζεύτηκαν για να σωθούν και δολοφονήθηκαν αργότερα

Για την απεργία των Πακιστανών εργατών στο Δήμο Ευρώτα Λακωνίας……….

Ανεβάζω τρία βίντεο που είναι ενδεικτικά της κατάστασης που κυριαρχεί στο Δήμο Ευρώτα σε σχέση με τους μετανάστες.Ξύλο χωρίς λόγο και αιτία ,είτε έχουν χαρτιά ή όχι από την αστυνομία που μπαίνει σπάζοντας τις πόρτες την ώρα που κοιμούνται ,τραυματισμοί ,φραστική βία, απλήρωτα μεροκάματα χρόνων και πάει λέγοντας.Ζητούν την συμπαράστασή μας και τον σεβασμό μας στην ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους .Ενδεικτικό είναι πως κατά κύριο λόγω αυτά συμβαίνουν ημέρα Παρασκευή ,που είναι ημέρα πληρωμών.

Απέργησαν ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα αιτήματά τους και χθες μετά από συγκέντρωση στην πλατεία του Δημαρχείου στη Σκάλα και ομιλία του προέδρου τους, έκαναν πορεία για να καταλήξουν στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσουν μηνύσεις εναντίον συγκεκριμένων αστυνομικών που τους κατονόμασαν .Τους σταμάτησαν λίγο πριν φτάσουν και ο «λεβέντης» Δήμαρχος άρχισε να δίνει σώου άνευ προηγουμένου.«Να φύγουν ,δεν τους θέλω εδώ,Σκασίλα μου για τα πορτοκάλια κι αν δεν κοπούν» κ.λ.π όμορφα λόγια.(ειρωνικό το σχόλιο) .Επιτέθηκε και φραστικά εναντίον της δικηγόρου των εργατών με λόγια που σηκώνουν μήνυση.Δεν γνωρίζω αν η κυρία Έλλη Φωτάκου ,η δικηγόρος  θα καταθέσει μήνυση.Η επίθεσή του πάντως,εναντίον των μεταναστών  ήταν καθαρά φασιστική αν και δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και  κρυφά κίνητρα αυτής της συμπεριφοράς εκτός του ρατσισμού .Γιατί υποψιάζομαι ,η γνώμη μου πάντα ,πως δεν μπορεί κάτι θα έχει στο μυαλό του,κάπου θα αποσκοπεί, μια και οι μετανάστες είναι αναγκαίοι στην περιοχή και μόνο καλό έχουν προσφέρει, για να εισπράξουν ξύλο ,ενώ παράλληλα κάποιοι πλουτίζουν από το αίμα τους

 

 

Ημερολόγιο ρατσισμού………….

Κάθε μέρα που περνά όλο και πιο πολύ με πληγώνει.Παρ’ όλο που δεν είμαι πια παιδί δεν έχω πάψει να πληγώνομαι το ίδιο με τις ανόητες συμπεριφορές των ανθρώπων.Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να είμαστε τόσο ανεγκέφαλοι και να παίρνουμε τα πράγματα τόσο επιπόλαια χωρίς να σκεφτόμαστε πόσο μπορεί να πληγώνουμε τους άλλους γύρω μας.Κάθε μέρα ακούω πράγματα που αναρωτιέμαι αν βγαίνουν από στόμα ανθρώπου που λέγεται ότι ζει σε πολιτισμένη χώρα.

Μέσα στην ίδια μέρα έζησα απαράμιλλες σκηνές ρατσιστικής ,φραστικής βίας.Και το κακό είναι ότι δυστυχώς δεν είναι μονάχα η Ελλάδα που έχει αυτό το φαινόμενο αν κι εδώ είναι δυστυχώς  στη Ναζιστική μορφή του.Όποιος δεν έχει βιώσει ρατσισμό με κάποιο τρόπο στο πετσί του ίσως να μην καταλάβει αυτό που θέλω να πω .Δεν μπορεί να καταλάβει το πάγωμα που νοιώθεις στην καρδιά μόνο μ’ ένα βλέμμα μίσους ή θυμού χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.

Η Ελλάδα νομίζω κατέχει τα πρωτεία στην ανεγκεφαλιά .Θα δώσω μερικά παραδείγματα που έχω βιώσει εγώ προσωπικά για να μπει κανείς στο νόημα.Κατεβαίνω από το αεροπλάνο και μπαίνω στο λεωφορείο για να πάω Αθήνα.Στέκομαι όρθια στις μπροστινές θέσεις ως τη στιγμή που αντιλαμβάνομαι ότι τα πίσω καθίσματα είναι άδεια και πάω και κάθομαι αντίκρυ από έναν Αφρικανό (τα καθίσματα είναι αντικρυστά ανά τέσσερα) και δίπλα σε μια κοπελίτσα Γερμανίδα .Ακριβώς εκείνη τη στιγμή έρχεται κι ένας Έλληνας του εξωτερικού( όπως λέμε) κι ενώ πίσω είναι ένα σωρό άδειες θέσεις έρχεται να κάτσει δίπλα στον Αφρικάνο που προσπαθεί να του κάνει χώρο αλλά δυσκολεύεται μια και η κοπέλα δίπλα έχει τη βαλίτσα της .Τότε αρχίζει το μεγάλο μακελειό.Νομίζοντας πως η βαλίτσα είναι του Αφρικανού του επιτίθεται με σκληρό λεξιλόγιο.Εγώ σηκώνομαι του δίνω τη θέση μου για να σταματήσει η γκρίναι και πάω να κάτσω λίγο πιο πίσω.Τα βάζει και μαζί μου γιατί λέει τους κακομαθαίνουμε .Ο άλλος προσπαθούσε να του δώσει να καταλάβει ότι δεν είναι δική του η βαλίτσα και ότι βρίσκεται εκεί γιατί στην μπαγκαζιέρα δεν χωρούσε.Αυτός όμως τίποτα.Ηταν προφανές ότι ήταν προδιαθετημένος να κάνει φασαρία με οποιοδήποτε κόστος.Τι«σκυλάραπα »τον είπε τι «βρωμιάρη» και άλλα πολλά.Στο τέλος αντέδρασαν οι επιβάτες όχι γιατί λυπήθηκκαν τον άνθρωπο ,αλλά γιατί τους ενοχλούσαν οι φωνές.

Οι άνθρωποι που δεν γνώριζαν ελληνικά απορούσαν για το τι είχε συμβεί και με ρωτούσαν γεμάτοι απορία.Το κορυφαίο βέβαια ήταν ότι είπε το εξής:«εγώ είμαι στη χώρα μου και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα.Εσύ να πας στη χώρα σου.»Ποια χώρα σου του λέω .Κι εσύ από το αεροπλάνο δεν κατέβηκες; Δεν ήσουν σε μια άλλη χώρα; Είναι φανερό πως είσαι μετανάστης που επιστρέφεις στην Ελλάδα τι θες και φωνάζεις; Ντροπή σου……Σταμάτησε και μέχρι να βγει δεν ξανάβγαλε μιλιά.

Συνεχίζω το ταξίδι κι αλλάζω λεωφορείο να πάω στον προορισμό μου .Σε μια στάση του λεωφορείου, αλλάζουμε και λεωφορείο και οδηγό.Μπαίνουν καινούργιοι επιβάτες μεταξύ των οποίων και μια γυναίκα νέα με μωρό που είναι φανερό πως είναι τσιγγάνα.Παρατηρώ απο το παράθυρο πως ο οδηγός την καθοδηγεί να κάτσει στα πίσω καθίσματα ενώ μπροστά τα μισά είναι άδεια.Μαζί με τον οδηγό μπαίνει και η παρέα του (φίλοι ή συγγενείς) που προφανώς έχουν και εκείνοι σχέση με το ΚΤΕΛ σύμφωνα με όσα έλεγαν.Με το που ξεκίνησε το λεωφορείο άρχισαν να κουτσομπολεύουν τους επιβάτες μεταξύ των οποίων κι ένας γεράκος ,που όμως δεν μάσαγε εύκολα.Στο τέλος όταν ήρθε η σειρά της τσιγγάνας να κατέβει ,εκεί άρχισε το μεγάλο γέλιο..Ο διάλογος:«Η κουμπάρα θέλει να κατέβει .Να κι ο κουμπάρος την περιμένει.Ρε συ θυμάσαι τις προάλλες τι πλάκα κάναμε που ήθελαν να κατέβουν και τους περίμεναν τα ΜΑΤ και όταν τα είδαν δεν κατέβαιναν αλλά πήγαν σε άλλη στάση;Χαχαχαχα…..»

Φτάνοντας στον προορισμό μου συναντάω ένα γνωστό που με χαιρετάει και στην ερώτησή μου πως πάει μου απαντά «άστα έχουν διώξει τους Πακιστανούς και δεν έχουμε εργάτες να δουλέψουμε.Όλα τα συνεργεία έχουν ελλείψεις και τι θα κάνουμε.»Δεν πειράζει του απαντώ αυτές είναι οι διαταγές της Χ.Α (αφού ξέρω ότι παρόλο που ζει εκμεταλευόμενος Πακιστανούς ,είναι κρυφά χρυσαυγίτης)

Αυτά και άλλα πολλά από το «Ελλάδα» στη δε Ευρώπη;Καινούργια απόπειρα στη Γαλλία εναντίον Εβραίων που απέτυχε μια και τους πρόλαβαν πριν το χτύπημα στη δε Γερμανία παρόλο που δεν θα σου πουν ανοιχτά τίποτα το βλέπεις πως σε υποτιμούν κατά κάποιο τρόπο (πιο μεμονωμένα τα περιστατικά όχι σε τέτοια έκταση),αν και πιστεύω ότι ο ρατσισμός  περισσότερο στρέφεται εναντίον των Τούρκων.Οι δε Έλληνες της Γερμανίας ;Ανεκδιήγητοι.Μεταξύ άλλων άκουσα το εξής;«Γεμίσαμε ξένους δλδ Βούλγαρους ή μην έχεις καμμιά επιστοσύνη σε Έλληνες του εξωτερικού θα σε φάνε»Για γέλια και για κλάματα.

Εχθές πάλι συναντάω γνωστό μετά από ένα χρόνο και βάλε και αφού μου έκανε παράπονα για την κατάσταση στην Ελλάδα μου λέει πως ψήφισε Χ.Α.Του λέω δεν ξέρεις ότι ψήφισαν ναι σε όλα τα νομοσχέδια της κυβέρνησης;.Έπεσα από τα σύννεφα που δεν αντέδρασε .Ήταν προφανές ότι το γνώριζε.Τους ψήφισα μου λέει μόνο για τους «γύφτους».Σε πείραξαν του λέω σε κάτι;Όχι λέει αλλά μπαίνουν στα μαγαζιά και κάνουν φασαρίες.Εγώ λέει ο διπλανός λέω να μαζευτούμε και να πάμε να τους τσακίσουμε.Έτσι είναι .Το πρόβλημά τους ήταν η κυβέρνηση και οι φόροι και δουλειά που δεν υπάρχει και τους «γύφτους » ήθελαν να τσακίσουν

Αυτός είναι ο ναζισμός .Δεν ψάχνει να βρει την αιτία ενός κακού και να πολεμήσει για να το διορθώσει,αλλά ψάχνει να βρει εχθρούς  να τα ρίξει επάνω τους.Εντάξει δεν ζήτησα να έχουν διαβάσει φιλοσοφία ,αλλά άνθρωποί μου είστε μεγάλοι πια, δεν είστε παιδάκια του δημοτικού να παίζετε παιχνίδια ,εδώ πρόκειται γι’ ανθρώπους που έχουν τα ίδια δικαιώματα με σένα στη ζωή και όσο κι αν νομίζεις πως ο εχθρός θα είναι πάντα ο άλλος η ζυγαριά μπορεί να στραφεί προς τη μεριά σου ,για σκεφτείτε και λίγο…..

Εδώ μου έρχεται στο μυαλό ο Ευριπίδης και τους αφιερώνω μερικά λόγια του μια και είναι και αρχαιολάτρες .

«Για πόλεμο όταν είναι να ψηφίσουν όλοι βάζουν με το νου τους του αλλουνού το κακό, μα αν τη στιγμή εκείνη έπεφτε στα μάτια τους ίσκιος θανάτου ,από μανία πολέμου δεν θα χανόντανε οι χώρες»

Δικαίωση του Μαμαντού Μπα…….

Την προηγούμενη εβδομάδα το Βελγικό δικαστήριο πήρε μια σημαντική απόφαση .Δικαίωσε τον Μαμαντού Μπα από την Γουϊνέα ,αναγνωρίζοντάς τον ως πολιτικό πρόσφυγα ,ενώ ήδη είχε πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα.

Είναι η πρώτη φορά που δίνεται σε κάποιον πολιτικό άσυλο ,ενώ ήδη έχει άσυλο σε άλλη χώρα της ΕΕ.

Ο Μαμαντού ζούσε στην Ελλάδα για χρόνια ,έχοντας άσυλο πολιτικού πρόσφυγα και είχε δεχτεί επιθέσεις από τα τάγματα εφόδου των Ναζί στην οδό Πειραιώς.Πήρε την απόφαση να καταγγείλει το γεγονός και με την βοήθεια ακτιβίστριας απο την καμπάνια «όχι στο ρατσισμό από κούνια » ,μίλησε στην «Εφ.Συν»Λίγες μέρες μετά συνελήφθη από την αστυνομία για δήθεν έλεγχο ταυτότητας ,και αφού οδηγήθηκε στο τμήμα τον γύμνωσαν και τον ρωτούσαν αν θα ξαναμιλήσει στις εφημερίδες.Αυτό τον εκφοβισμό του τον κατήγγειλε στο περιοδικό Vice.

Είναι η πρώτη φορά που χορηγείται πολιτικό άσυλο κι όχι επικουρική προστασία ,σε άτομο που κινδυνεύει σε άλλη χώρα της Ε.Ε. ,σχολίασε ο Γεώργιος Βασσάλος που είναι πολιτικός επιστήμονας της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης Βρυξελλών στην Ελλάδα.

Με λίγα λόγια αναγνωρίζεται ότι στην Ελλάδα δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα κι ότι  είναι μια χώρα ανύπαρκτου δικαίου ,ακόμη και γι’ αυτούς που έχει αναγνωρίσει επίσημα ότι κινδυνεύουν.

Ένοχοι…….

Βασική αρετή του εθνικισμού είναι να βρίσκει για κάθε πρόβλημα έναν ένοχο αντί να βρίσκει μια λύση. Όποτε ανεβαίνει η κρίση ,φουντώνει κι ο εθνικισμός.Τα εθνικά μίση ,οι εχθρότητες είναι από τα πιο αποτελεσματικά όργανα που διαθέτουν οι κυρίαρχοι για να διαιωνίζουν τη δουλεία των εργαζομένων .Τα τελευταία χρόνια κι όχι μόνο βέβαια ζούμε σε μια δίνη φασιστικού λόγου και πράξεων ,καθώς και μιας ανησυχητικής απουσίας από την πολιτική ζωή των ανθρώπων ,στη μη συμμετοχή ,στην απουσία πράξης και στην απάθεια.Βλέπουμε γύρω μας το  Φασισμό να φουντώνει ραγδαία και κοιτάμε παθητικά σαν εντελώς ανήμποροι.Τα Μ.Μ.Ε και η πλύση εγκεφάλου που μας έκαναν φαίνεται πως έπιασε τόπο.Πριν από μερικά χρόνια ο εχθρός ήταν ο κακός Αλβανός και οι Ρωσίδες  πουτάνες,αργότερα τα βάλαμε με τους μαύρους και τους μελαψούς ,τώρα ήρθε η σειρά των Ρομά. Χρόνια και χρόνια περιθωριοποιημένοι ,τώρα με το γεγονός της μικρούλας ένας θεός ξέρει που θα οδηγήσει όλο αυτό.Φυσικά ο ρατσισμός εναντίον των Ρομά προϋπήρχε και τώρα ξαναφούντωσε.Ίσως επειδή αυτοί δεν έχουν μπει σε καλούπια όπως εμείς« οι άλλοι» και γι’ αυτό υποσυνείδητα να τους μισούμε.Τα Μ.Μ.Ε άφησαν για λίγο τη Χ.Α κι έπιασαν το θέμα της εμπορίας βρεφών και ξαφνικά όλοι πέφτουμε από τα σύννεφα.Λες και είναι κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει ποτέ.Πάντα έτσι κάνουμε .Υπάρχει ένα θέμα για χρόνια και χρόνια και ξαφνικά τα Μ.Μ.Ε το φέρνουν με τέτοιο τρόπο στην επιφάνεια που γίνεται χαλασμός.Γιατί; Ποιά τα συμφέροντα ;Και μάλιστα τώρα στη δεδομένη στιγμή; Μήπως η αφορμή είναι ότι το κοριτσάκι είναι «ένας ξανθός άγγελος»;Γιατί όταν εξαφανίστηκαν τα παιδιά των φαναριών δεν έγινε το ίδιο;Εκείνα τι ήταν ;Δεν ήταν παιδιά;Αλλά ξέχασα εκείνα ήταν μελαχρινοί διαβολάκοι. Και τα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας ,τι κάνουν τώρα που οι γονείς είναι στη φυλακή;Έχει ενδιαφερθεί κανείς γι’ αυτά;Φυσικά το θέμα σίγουρα δεν είναι τόσο απλό ,αλλά εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως η ιστορία αυτή φτιάχνει συνειδήσεις  και δικαιώνει τη Χ.Α που υποτίθεται πως την κυνηγάμε για τις απόψεις της.Λες και η παραβατικότητα ανήκει μόνο στους τσιγγάνους .έκανε ένας κάτι να τους σταυρώσουμε όλους.Και το εύλογο ερώτημα είναι πως ένας εντελώς αγράμματος άνθρωπος μπόρεσε να κάνει μια κομπίνα ώστε να ξεγελάσει τις δομές του κράτους.Φυσικά αυτό δεν έχει καμμιά σημασία .Και το ωραίο είναι πως όλα τα κανάλια ελληνικά και ξένα στο ίδιο μοτίβο.Γιατί παντού καπιταλισμός υπάρχει και χρειάζονται πάντα οι αποδιοπομπαίοι τράγοι.Μην ξεχνάμε τις διώξεις των Ρομά στη Γαλλία.Είναι χρέος όλων μας να ξυπνήσουμε,  ν’ αντιδράσουμε, να βγούμε από το κοπάδι.Ν’ αναζητήσουμε το σπόρο που είναι κρυμμένος κάτω από το χιόνι μιας άθλιας πραγματικότητας και να κάνουμε κάτι γι’ αυτή τη ζωή.Η φωτογραφία είναι από μια επίσκεψή μου σ’ ένα δεν θα τον έλεγα καταυλισμό γιατί ήταν μόνο για λίγες ημέρες.Οι άνθρωποι ασχολούνταν με την επιδιόρθωση επίπλων από καφετέριες και κέντρα γενικά και ήταν αξιοπρεπέστατοι.Μου έκανε εντύπωση δε η ομορφιά των γυναικών και η καθαριότητα που υπήρχε στο χώρο.Όλοι εργάζονταν ,γυναίκες και άνδρες και ο λόγος τους ήταν απλός περιεκτικός και με μια φυσική ευγένεια.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Οι συνένοχοι………….

Κάθε μέρα που περνάει όλο και ένα καινούργιο περιστατικό ρατσιστικής βίας μαθαίνουμε ή βιώνουμε.Όσο δεν πληγώμαστε εμείς οι ίδιοι ή δεν μιλάμε ή προσπαθούμε να το ξεχνάμε με την ελπίδα πως θα ξεφουσκώσει κάποια στιγμή.Όπως τόσα χρόνια βλέπαμε όλα όσα γίνονταν στο πολιτικό προσκήνιο με όλη την πολιτική διαφθορά και όλα τα σκάνδαλα κι όχι μόνο δεν μιλούσαμε, αλλά είχαμε φτάσει να είμαστε μέρος  αυτής της διαφθοράς και σήψης του συστήματος με την ανοχή και την σιωπή μας.Έφτασε λοιπόν η στιγμή που τα πάντα κατέρρευσαν και μας συμπαρασύρουν μαζί τους .Τώρα παραπονιόμαστε.«Δεν επιτρέπεται να παραπονιόμαστε,ό,τι κι αν συμβεί,αφού καθόμαστε ήσυχα και άνετα στις πολυθρόνες μας,δειπνούμε και συζητούμε, παρόλο που ξέρουμε πως η ζωή είναι κόλαση.Ακόμη κι εμείς ανήκουμε στους διαβόλους.Μαξ Χορκχάιμερ»

Έτσι λοιπόν με μαθηματική ακρίβεια θα φτάσει και η σειρά μας κάποια στιγμή να νοιώσουμε τη βία στο πετσί μας αν δεν αντιδράσουμε έγκαιρα.Κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε κάποια βία έστω κι αν αυτή είναι απλά λεκτική ,θα πρέπει άφοβα και με απλό τρόπο ν’ αντιδράμε ,για να δείχνουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο ,βοηθώντας και τους άλλους που σκέφτονται ίδια μ’ εμάς αλλά διστάζουν ,να πάρουν θάρρος.

Θα ήθελα ν’ αναφερθώ και στα Μ.Μ.Ε που προπαγανδίζουν αδιάκοπα και κάνουν αρνητικά σχόλια ,με αποτέλεσμα όχι απλά να συντηρούν το ρατσισμό αλλά να τον φέρνουν στο προσκήνιο με διάφορους τρόπους.Ποιός δεν έχει ακούσει το «αλλοδαπός δράστης» έκανε αυτό κ.λ.π Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν ο δράστης είναι Έλληνας.Η νοοτροπία που λέει ότι για όλα είναι φταίχτες κάποιοι άλλοι είναι όχι απλά λανθασμένη αλλά κι επικίνδυνη.Ο ρατσισμός και χωρισμός των ανθρώπων σε στρατόπεδα ,η στηλίτευση εγαζόμενων σε διάφορους κλάδους ,επειδή κάποιος έκανε κάτι μεμπτό είναι όπλο στα χέρια της κυριαρχίας,που επειδή φοβάται εκρήξεις ,χρησιμοποιεί το λαϊκισμό προς ίδιον όφελος.

Εδώ θ’αναφέρω τη γνώμη του Χορκχάιμερ:Η Δημοκρατία της οποίας οι ψηφοφόροι δεν είναι φωτισμένοι και συνάμα ανθρώπινοι, θα  πέσει θύμα των πιο αδίστακτων προπαγανδιστών.Η εξέλιξη των μέσων μαζικής επιρροής{εφημερίδες,ραδίοφωνο,τηλεόραση,σφυγμομετρήσεων},σε σύνδεση και αλληλεπίδραση με τη μείωση του μoρφωτικού επιπέδου,θα οδηγήσει οπωσδήποτε σε διτακτορία και οπισθωδρόμηση της ανθρωπότητας.