κρατώ την καρδιά σου.

anemone rougeκρατώ την καρδιά σου μαζί μου (την κρατώ μες

την καρδιά μου) δεν την αποχωρίζομαι ποτέ (όπου

κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου, κι ό,τι γίνεται

από μένα μόνο είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου)

δεν φοβάμαι

καμία μοίρα (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) δεν

θέλω

κανέναν κόσμο (γιατί ομορφιά μου εσύ είσαι ο κόσμος μου, ο

αληθινός)

και είσαι ό,τι από πάντα σημαίνει ένα φεγγάρι

κι ό,τι ένας ήλιος πάντα θα τραγουδάει είσαι εσύ

εδώ βρίσκεται το βαθύτερο μυστικό που κανένας δεν γνωρίζει

(εδώ βρίσκεται η ρίζα της ρίζας κι ο ανθός του ανθού

κι ο ουρανός του ουρανού ενός δέντρου που ονομάζεται ζωή:

που αναρριχάται

ψηλότερα απ’όσο η ψυχή μπορεί να ελπίζει ή ο νους

να κρυφτεί)

κι αυτό είναι το θαύμα που θέλει τ’ αστέρια χωριστά

κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες την καρδιά μου)

E.E. CUMMINGS

ανθολογία ερωτικής ποίησης

Χάρης Βλαβιανός

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ.

img_1720

Ευτυχισμένες οι στιγμές

όταν μέσα στο μυαλό περνούν

ζεστά σπουργίτια

όταν τα χείλια μεγαλώνουν ζεστά

στο αίμα κερδίζουνε ιδανικά λαχεία

και τα τσιγάρα

βγάζουν κόκκινους καπνούς

και τα μαλλιά μεγαλώνουν σαν το παραμύθι

 

τι σπάνιο θέαμα στους στυγερούς καιρούς

που κι οι κούκλες των μικρών παιδιών

μαυρίζουν από τρόμο

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ (1971)

Ο δρόμος του φεγγαριού.

img_6225

Σπάζοντας στα δυό τη θάλασσα βγαίνει το φεγγάρι

και ταξιδεύει στο μικρό βοριά

και ξενυχτάει στα μαλλιά σου.

κι όταν κατέβει χαμηλά στην τελευταία δροσιά σου

κάνει έτσι και τρυπώνει στις γλάστρες σου

ώσπου να μεγαλώσουν τα νερά και συ να με ζητήσεις.

 

ΜΕ ΜΙΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

 

με μισό φεγγάρι κινάω τη νύχτα

στην άλλη μεριά του κορμιού σου

κι ανακαλύπτω τα εξαίσια θαλασσινά τοπία σου

γι αυτό τα χελιδόνια όταν έρχονται στον τόπο μου

γυρεύουνε τη νύχτα τις μασχάλες σου

και το πρωί ανοίγουνε τον ουρανό

ώσπου να καταλάβουνε καλά τι έχουν απ’ τα μάτια σου

να  στήνουν τη φωλιά τους στο παράθυρό σου.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

Δυο  ποιήματα από την «Σύγχρονη ερωτική ποίηση»

εκδόσεις Καστανιώτη

ΤΟΠΙΟ.

img_6683

-Ένα κορίτσι πνίγεται μέσα στο μαύρο

εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό.

 

Μέσα στον έρημο χιονιά

ένας παπάς κατάμαυρος μέσα στην παγωνιά

λίγα μαύρα πουλιά σ’ ένα κλάδί

κι ένα μόνο λουλούδι και μια φωνή:

-Εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό

μέσα στο μαύρο πνίγεται ένα κορίτσι.

 

Η ΣΤΑΧΤΗ

Η στάχτη που μένει

το χιόνι που λιώνει

ένα μικρό άσπρο χέρι

διωγμένο

που παγώνει

 

τα δάση ψηλά με τις φωτιές

τα δάση που καίγονται

 

τα όνειρά μου.

Μιλτοσ Σαχτούρης

Από τη συλλογή : Ο περίπατος 1960

Γυναίκα………..

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα 8 Μαρτίου .Η ημέρα έχει χάσει την πολιτική της σημασία από λίγο έως πολύ θα έλεγα.Βέβαια υπάρχουν σημεία στον πλανήτη που αυτό δεν συμβαίνει και κάθε κίνηση των γυναικών ανταμείβεται με ξύλο,φυλακίσεις ,θάνατο.

Θα ήθελα να γράψω πολλά για το θέμα αυτό αλλά το έχουν κάνει πολλοί άλλοι (γυναίκες και άντρες ) μέχρι σήμερα και πολύ καλύτερα απ’ ότι θα το έκανα εγώ.Εκείνο που θα πω και με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγαλώνοντας και διαβάζοντας βιβλία ,κείμενα και ό,τι άλλο, που έχουν γράψει διάφοροι, που θεωρούνται προοδευτικοί,πολιτικοποιημένοι,επαναστάτες ή άνθρωποι των γραμμάτων κ.λπ ,παρατηρώ ότι δεν έχουν ξεφύγει ιδιαίτερα από το στερεότυπο με το οποίο μεγάλωσαν.

Η φωτογραφία που βλέπεται δεν είναι από το μακρινό παρελθόν είναι από την Ελλάδα  του 2015…….

Ας δούμε μέσα απ’ αυτό το ποίημα πως βλέπει ένας άνδρας την γυναίκα……

γυναίκα

Κάθε μικρή σου υποταγή

μειώνει την δική μου ελευθερία

εμένα ταπεινώνει.

Κάθε χαμένο σου δικαίωμα

πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια.

κάθε παραπανίσιο σου φορτίο

έχει σ’ εμένα ρίζες προγονικές.

Κάθε σε βάρος σου αδικία

είναι μια στυγερή κλοπή

απ’ το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας

κι όταν λιποψυχάς εγώ είμαι

ο αληθινός προδότης.

Στέκεσαι δίπλα μου

στο σπίτι στη δουλειά ή στο οδόφραγμα

και με τα ίδια μάτια ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο

περήφανοι,ασυμβίβαστοι

ωραίοι μες τα τόσα ελαττώματά μας

εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία…

Τόλης Νικηφόρου

«το μαγικό χαλί» 1980