CEZARE PAVESE

IMG_0438

 

Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα.

 

ήταν μόνο ένα φλερτ

εσύ ασφαλώς το γνώριζες-

κάποιος πληγώθηκε

εδώ και καιρό.

 

όλα είναι ίδια

ένας χρόνος πέρασε-

μια μέρα ήρθες

μια μέρα θα πεθάνεις.

 

Κάποιος πέθανε εδώ και καιρό-

κάποιος που προσπάθησε

αλλά δεν γνώριζε.

 

Τελευταίο ποίημα του Παβέζε, γραμμένο στα αγγλικά, με ημερομηνία 11 Απριλίου 1950. Λίγους μήνες μετά τον Αύγουστο, αυτοκτόνησε σε ξενοδοχείο στο Τορίνο. Αποδέκτης του ποιήματος είναι η Αμερικανίδα ηθοποιός Κόννι Ντόουλινγκ , με την οποία ο Παβέζε έζησε έναν ατελέσφορο έρωτα την Άνοιξη του ’50. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς είχε γράψει τους αλησμόνητους στίχους:« Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου/ […] Τα μάτια σου / θα ‘ναι μια λέξη κενή / μια κραυγή που έσβησε, μια σιωπή/ […] Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί»

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ.

Advertisements

ΕΞΟΧΗ

IMG_4730

 

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

Τα καμένα καλάμια

είναι μαύρα κάρβουνα.

Το αίμα πάγωσε

στην πληγωμένη Ανατολή.

Το βουνό άχρωμο χαρτί,

είναι τσαλακωμένο.

Η σκόνη από τις δημοσιές

κρύβεται στα φαράγγια.

Οι πηγές είναι θολές

κι οι βάλτοι ακίνητοι.

Τα κουδούνια των κοπαδιών αντηχούν μέσα σ’ ένα γκρίζο κοκκινωπό,

και το μαγκανοπήγαδο

τέλειωσε το κομπολόι τις προσευχές του.

 

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

F.G. LORCA

1920

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ Α’

Η λησμονημένη.

 

30094478013_a4bc568492_cVI

H λησμονημένη είναι ο στρατιώτης που σταυρώθηκε

η λησμονημένη είναι το ρολόγι που σταμάτησε

η λησμονημένη είναι το κλωνάρι που άναψε

η λησμονημένη είναι η βελόνα που έσπασε

η λησμονημένη είναι ο επιτάφιος που άνθισε

η λησμονημένη είναι το χέρι που σημάδεψε

η λησμονημένη είναι η πληγή που ανατρίχιασε

η λησμονημένη είναι το φιλί που αρρώστησε

η λησμονημένη είναι το μαχαίρι που ξαστόχησε

η λησμονημένη είναι η λάσπη που ξεράθηκε

η λησμονημένη είναι ο πυρετός που έπεσε

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ 1945

73 χρόνια μετά το έγκλημα των εγκλημάτων..

IMG_0316

Νανά Κόντου.

Το έγκλημα του 20ού αιώνα

 
Γεμίζει το είναι μου μ’ αναμνήσεις
του χθες…
ενώ ο άνεμος λυωνίζει τα φυλλώματα
μέσα στη καλοκαιρινή λάβα…
Ταξιδεύω στην φριχτή αυτή χοάνη,
βουλιάζω συνεχώς στο σκοτεινό
μονοπάτι του τρομερού
παραλογισμού…
Κομματιάζει την ψυχή μου ο βαθύς
πόνος, το ζωντανό μαρτύριο,
η αγωνία, ο τρόμος, οι φωνές…
ενώ μεγαλώνει ο δρόμος της μνήμης…
Ξαναζώ στον τραγικό κύκλο
της εικόνας της φρίκης με
την μακάβρια συμφωνία
της εξαφάνισης μυριάδων ψυχών…
Μαύρη καπνιά πνίγει τα γύρω
απαίσια μυρωδιά… οι καμινάδες
τα κρεματόρια, το αιμάτινο ποτάμι
κυλά… θρέφοντας την πληγωμένη γη.
Μέσα στα σύμπαν του κενού συγκεντρώνονται
τα κομμάτια του χρόνου που
κομμάτιασαν από τ’ αμάρτημα
του εγκλήματος…
Το αληθινό παρελθόν, με το πονεμένο
παρών σκεπάζει τα γύρω ενώ προχωρώ
στα στρατόπεδα του Άουσβιτς, του Νταχάου
με την αυθεντική εικόνα της φρίκης…
Κάθε χόρτο στη γη λες και είναι ψυχή
που δακρυσμένη ζητά απάντηση
ενώ ψηλά στον τόπο του μαρτυρίου
ένα ΦΩΣ μένει άσβεστο…
Είναι τα εκατομμύρια ψυχών που θα
λάμπουν αιώνια… αυτές που
δεν κομματιάστηκαν από το απαίσιο Έγκλημα..
Είναι οι ψυχές που θα φέρουν στην
μνήμη όλης της ανθρωπότητας την
άφαντη τραγωδία, την τρομερή γενοκτονία,
το μεγάλο έγκλημα των Ναζί…

Μανώλης Αναγνωστάκης

Αντί να φωνασκώ…

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι
Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
– Μάντεις κακών και οραματιστές –
Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα
(Και δεν μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)
Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία
Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
Και θανάτων – έτσι που πια δεν ήξερε
Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα –
Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα, τελεσίδικη και μόνη
Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
Στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας.
Απ’ τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απ’ τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

 

Τα ποιήματα είναι από το συλλογικό « ελληνική ποιητική ανθολογία για το Ολοκαύτωμα»

 

κρατώ την καρδιά σου.

anemone rougeκρατώ την καρδιά σου μαζί μου (την κρατώ μες

την καρδιά μου) δεν την αποχωρίζομαι ποτέ (όπου

κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου, κι ό,τι γίνεται

από μένα μόνο είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου)

δεν φοβάμαι

καμία μοίρα (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) δεν

θέλω

κανέναν κόσμο (γιατί ομορφιά μου εσύ είσαι ο κόσμος μου, ο

αληθινός)

και είσαι ό,τι από πάντα σημαίνει ένα φεγγάρι

κι ό,τι ένας ήλιος πάντα θα τραγουδάει είσαι εσύ

εδώ βρίσκεται το βαθύτερο μυστικό που κανένας δεν γνωρίζει

(εδώ βρίσκεται η ρίζα της ρίζας κι ο ανθός του ανθού

κι ο ουρανός του ουρανού ενός δέντρου που ονομάζεται ζωή:

που αναρριχάται

ψηλότερα απ’όσο η ψυχή μπορεί να ελπίζει ή ο νους

να κρυφτεί)

κι αυτό είναι το θαύμα που θέλει τ’ αστέρια χωριστά

κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες την καρδιά μου)

E.E. CUMMINGS

ανθολογία ερωτικής ποίησης

Χάρης Βλαβιανός

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ.

img_1720

Ευτυχισμένες οι στιγμές

όταν μέσα στο μυαλό περνούν

ζεστά σπουργίτια

όταν τα χείλια μεγαλώνουν ζεστά

στο αίμα κερδίζουνε ιδανικά λαχεία

και τα τσιγάρα

βγάζουν κόκκινους καπνούς

και τα μαλλιά μεγαλώνουν σαν το παραμύθι

 

τι σπάνιο θέαμα στους στυγερούς καιρούς

που κι οι κούκλες των μικρών παιδιών

μαυρίζουν από τρόμο

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ (1971)

Ο δρόμος του φεγγαριού.

img_6225

Σπάζοντας στα δυό τη θάλασσα βγαίνει το φεγγάρι

και ταξιδεύει στο μικρό βοριά

και ξενυχτάει στα μαλλιά σου.

κι όταν κατέβει χαμηλά στην τελευταία δροσιά σου

κάνει έτσι και τρυπώνει στις γλάστρες σου

ώσπου να μεγαλώσουν τα νερά και συ να με ζητήσεις.

 

ΜΕ ΜΙΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

 

με μισό φεγγάρι κινάω τη νύχτα

στην άλλη μεριά του κορμιού σου

κι ανακαλύπτω τα εξαίσια θαλασσινά τοπία σου

γι αυτό τα χελιδόνια όταν έρχονται στον τόπο μου

γυρεύουνε τη νύχτα τις μασχάλες σου

και το πρωί ανοίγουνε τον ουρανό

ώσπου να καταλάβουνε καλά τι έχουν απ’ τα μάτια σου

να  στήνουν τη φωλιά τους στο παράθυρό σου.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

Δυο  ποιήματα από την «Σύγχρονη ερωτική ποίηση»

εκδόσεις Καστανιώτη

ΤΟΠΙΟ.

img_6683

-Ένα κορίτσι πνίγεται μέσα στο μαύρο

εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό.

 

Μέσα στον έρημο χιονιά

ένας παπάς κατάμαυρος μέσα στην παγωνιά

λίγα μαύρα πουλιά σ’ ένα κλάδί

κι ένα μόνο λουλούδι και μια φωνή:

-Εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό

μέσα στο μαύρο πνίγεται ένα κορίτσι.

 

Η ΣΤΑΧΤΗ

Η στάχτη που μένει

το χιόνι που λιώνει

ένα μικρό άσπρο χέρι

διωγμένο

που παγώνει

 

τα δάση ψηλά με τις φωτιές

τα δάση που καίγονται

 

τα όνειρά μου.

Μιλτοσ Σαχτούρης

Από τη συλλογή : Ο περίπατος 1960

Γυναίκα………..

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα 8 Μαρτίου .Η ημέρα έχει χάσει την πολιτική της σημασία από λίγο έως πολύ θα έλεγα.Βέβαια υπάρχουν σημεία στον πλανήτη που αυτό δεν συμβαίνει και κάθε κίνηση των γυναικών ανταμείβεται με ξύλο,φυλακίσεις ,θάνατο.

Θα ήθελα να γράψω πολλά για το θέμα αυτό αλλά το έχουν κάνει πολλοί άλλοι (γυναίκες και άντρες ) μέχρι σήμερα και πολύ καλύτερα απ’ ότι θα το έκανα εγώ.Εκείνο που θα πω και με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγαλώνοντας και διαβάζοντας βιβλία ,κείμενα και ό,τι άλλο, που έχουν γράψει διάφοροι, που θεωρούνται προοδευτικοί,πολιτικοποιημένοι,επαναστάτες ή άνθρωποι των γραμμάτων κ.λπ ,παρατηρώ ότι δεν έχουν ξεφύγει ιδιαίτερα από το στερεότυπο με το οποίο μεγάλωσαν.

Η φωτογραφία που βλέπεται δεν είναι από το μακρινό παρελθόν είναι από την Ελλάδα  του 2015…….

Ας δούμε μέσα απ’ αυτό το ποίημα πως βλέπει ένας άνδρας την γυναίκα……

γυναίκα

Κάθε μικρή σου υποταγή

μειώνει την δική μου ελευθερία

εμένα ταπεινώνει.

Κάθε χαμένο σου δικαίωμα

πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια.

κάθε παραπανίσιο σου φορτίο

έχει σ’ εμένα ρίζες προγονικές.

Κάθε σε βάρος σου αδικία

είναι μια στυγερή κλοπή

απ’ το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας

κι όταν λιποψυχάς εγώ είμαι

ο αληθινός προδότης.

Στέκεσαι δίπλα μου

στο σπίτι στη δουλειά ή στο οδόφραγμα

και με τα ίδια μάτια ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο

περήφανοι,ασυμβίβαστοι

ωραίοι μες τα τόσα ελαττώματά μας

εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία…

Τόλης Νικηφόρου

«το μαγικό χαλί» 1980