Roads..

IMG_1171

 

Advertisements

Γυναίκες.

Χρόνια πολλά και αγωνιστικά γυναίκες.

IMG_8456

Γυναίκες στης γης τα λιμάνια

Στου κόσμου την ένοχη αδράνεια
Γυναίκα κι εγώ στην αφάνεια
Με θέλουν δίχως περηφάνια

Hurricane

Και μόνο απ’ αυτό το τραγούδι καθώς και από τη στάση του στη ζωή άξιζε να πάρει το Νόμπελ λογοτεχνίας, ο Μπομπ Ντύλαν. Δεν ξέρω αν το είχε ανάγκη γιατί είχε την αναγνώριση των ανθρώπων, αλλά αυτό δεν μειώνει την κίνηση της Σουηδικής ακαδημίας…

Το τραγούδι αυτό το είχε γράψει σ’ ένδειξη συμπαράστασης στον Ρούμπιν Κάρτερ, ένα Αφροαμερικανό πυγμάχο, που πήγε φυλακή με στημένη κατηγορία τριπλού  φόνου. Ο Ντύλαν δεν δίστασε να τον υποστηρίξει.

Πόθος.

Άτιτλο

Μονάχα τη ζεστή καρδιά σου

και τίποτ’ άλλο.

ένας κάμπος ο παράδεισός μου

δίχως αηδόνι

μήτε λύρα

μ’ ένα διακριτικό ποτάμι

και μια πηγούλα.

Χωρίς του ανέμου το σπιρούνι

πάνω από φύλλωμα,

χωρίς τ’ αστέρι που ήθελε

να γίνει φύλλο.

Ένα πελώριο φως

που να ‘ναι

πυγολαμπίδα

άλλου φωτός

σ’ ένα κάμπο από σπασμένα βλέμματα .

Ένα κοιμητήριο φωτεινό

κι εδώ τα φιλιά μας

στίγματα ηχηρά

της ηχώς

θ’ ανοίγονταν πολύ μακριά.

Και τη ζεστή καρδιά σου

τίποτ’ άλλο.

ΦΕΝΤΕΡΊΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Χέρι..

IMG_4961Πάνω απ’ το χάος

γέφυρα το χέρι σου

φωτός αψίδα.

………….

Άχρηστα χέρια

κουπιά έξω απ’ το κύμα

ρίζες δίχως γη.

……….

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή.

Θλιμμένο χέρι,

μέσα στην τσέπη κρύβεις

τη μοναξιά σου.

Αργύρης Χιόνης

ΧΑΪΚΟΥ