ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ.

IMG_7840

Τι γυρεύει το κορίτσι

στο σκοτάδι της καρέκλας;

γρήγορα

καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο

γδύνεται

με σύννεφα μπροστά στα μάτια

με τη βροχή μες το κεφάλι

με την βελόνα στην καρδιά

βγάζει τις κάλτσες

βγάζει τα λουλούδια

πετάει το φωτοστέφανο

έξω τα φύλλα του καιρού

βάφονται μες το αίμα.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από τη συλλογή «Ο περίπατος» 1960

Advertisements

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.

IMG_8161

Οι τάφοι είναι χαρούμενοι

τα όνειρα πάντα περνούν

                            μέσ’ απ’ τους τάφους

κι ύστερα ορμούν

τινάζονται ψηλά

ανοίγουν και σφυρίζουν

το θάνατο τότε τον ξεχνούν

δεν τον θυμούνται.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από τη συλλογή «ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ» 1962

Τ’ αδέρφια μου…..

IMG_6036

 

Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω

στον κόσμο

είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα

στον ουρανό

και νά ο μεγαλύτερος με μια ανοιξιάτικη μαύρη γραβάτα

που χάθηκε μέσα σε σπηλιές θεόστραβες

καθώς κυλούσε παίζοντας πάνω σε ανεμώνες κόκκινες

γλίστρησε

μες στου θηρίου τ’ άγριου τo ματωμένο στόμα

ύστερα ο άλλος μου αδερφός που κάηκε

πουλούσε κίτρινα βεγγαλικά

πουλούσε κι άναβε κίτρινα βεγγαλικά

—Όταν ανάβουμε —έλεγε— φωτιά

θα διώξουμε από τους κήπους τα φαντάσματα1

θα πάψουν να μολύνουν τους κήπους τα φαντάσματα

—Όταν ανάβουμε —έλεγε—

κίτρινα  βεγγαλικά μια μέρα θ’ ανάψει ο ουρανός γαλάζιος

κι ύστερα ο τρίτος και ο πιο μικρόςπου έλεγε πως είναι νυχτερίδα

γι’ αυτό αγαπούσε τα φεγγάρια

και τα φεγγάρια μια νύχτα τον εζώσαν

εκόλλησαν γύρω γύρω και τον έκλεισαν

κόλλησαν γύρω γύρω και τον έπνιξαν

τον έλιωσαν γύρω γύρω τα φεγγάρια

Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον

κόσμο

είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα

στον ουρανό

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ

       Ή

Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Τα δώρα……

IMG_4945

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ ‘αγαπούν
μια γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

«Από τη συλλογή η πληγωμένη άνοιξη»

ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη μπορείτε να βρείτε εδω:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/miltos_saxtoyrhs_poems.htm

 

Η δύσκολη Κυριακή…..

Απ’ το πρωί κοιτάζω προς τ’ απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ’ το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλιτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ’ αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μια χαραυγή
τι κούραση τι κούραση
κίτρινο φόρεμα – κεντημένος ένας αετός –
πράσινος παπαγάλος – κλείνω τα μάτια – κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τι μάτια παθιασμένα τι γυναίκες
τι έρωτες τι φωνές τι έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ’ μου το χέρι σου τι κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πεθάναν όλοι
κι έμεινα μ’ έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ’ ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Άνοιξη ……..

Έκλειψη ηλίου σήμερα κι εαρινή ισημερία αύριο.Ημέρα ποίησης επίσης η αρχή της Άνοιξης.Βέβαια δεν ξέρω αν φταίει η Άνοιξη,αν φταίει η έκλειψη ή οι καταστάσεις τις οποίες ζούμε, πάντως νοιώθω πως μια θλίψη τριγύρω επικρατεί. Το παρακάτω ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη το βρήκα πολύ ταιριαστό με όλα τα παραπάνω.Είναι από την ενότητα «πληγωμένη Άνοιξη».

ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ

Διαρρήκτες του ήλιου

δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα

δεν ξέρουν τι χρώμα έχει ο ουρανός.

…………..

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι

δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν.

Παραμονεύουν

με  μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια

με τ’ άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα

με τις πέτρες των δειλών στα χέρια

παραμονεύουν σ’ άλλους πλανήτες το φως.

…….

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη απ’ τη χαρά της

από το χρώμα του το κάθε λουλούδι

από το χάδι του το κάθε χέρι

απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.

Η ιστορία ενός παιδιού……..

 

Χρόνια ,

ο ουρανός ήτανε,

ένα δύσκολο χαρτί,

κρυμμένο.

μες την τσέπη μου

και μες τον κήπο μου

φύτρωνε

όλη τη μέρα αίμα

γιατί βροχή πέφταν οι πέτρες ,

απ’ τον άλλο ουρανό.

τσακίζοντας

κρέατα και κόκαλα.

 

Έτσι

σαν ήρθε η Ανάσταση

ντυμένος μαύρα ,

μ’ ένα κόκκινο κερί

βγήκα τρελός στους δρόμους.

 

Ήμουνα ένα κίτρινο πουλί ,

σαν αυτά που ζωγράφιζε ο Modigliani,

ποτέ μου ,

ποτέ μου δεν είχα γεννηθεί

 

Μίλτος Σαχτούρης (Από τη συλλογή ο Περίπατος)

οι απομείναντες…….

P2200460 by christinehag
P2200460, a photo by christinehag on Flickr.

Όμως υπάρχουν ακόμα
λίγοι άνθρωποι
που δεν είναι κόλαση
η ζωή τους

υπάρχει το μικρὸ πουλὶ ο κιτρινολαίμης
η Fraülein Ramser
και πάντοτε του ηλιου οι απομείναντες
οι ερωτευμένοι με ηλιο ή  με φεγγάρι

ψάξε καλὰ
βρές τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικὰ
γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

λιγοστεύουν

Μίλτος Σαχτούρης

Από τη συλλογή «Χρωμοτραύματα» 1980