ΤΟ ΘΑΥΜΑ.

IMG_9198

Νύχτα ήταν

και λαλούσαν τα κοκόρια

καρφωμένα γύρω γύρω

σ’ ένα φεγγάρι

από μπαμπάκι φωσφορικό.

 

όλοι προσμέναν το θαύμα

γιατί κάποιο θαύμα

θα γινόταν απόψε

στην καρδιά του βιολιού

 

Όμως κι οι τρεις κοπέλες

ήρθαν μαυροντυμένες

κρατώντας την άδεια θήκη του βιολιού

 

Κλαίγαν και λέγαν

πως κανένα θαύμα

τώρα πια δεν γίνεται

στον ουρανό.

 

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

Advertisements

ΤΟ ΑΣΤΡΟ.

IMG_8855

Το ξανθό κεφάλι της

τα ξεβαμμένα χείλια της

η σιωπή της

και λίγο σάλιο που έτρεχε

από το άστρο

το σφύριγμα

το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε

το μάτι του

κι έβλεπε τον Ουρανό

κι έλεγε:

Θα τόνε κάψω!

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

ΤΑ ΝΑΥΑΓΙΑ

θάλασσα

Μακριά στον ορίζοντα γίνεται

ένα ναυάγιο, είναι πολύ μακριά

και δεν γνωρίζουμε τους πνιγμένους,

τους φίλους και τους συγγενείς που

τους θρηνούν.

Αλλά κι εδώ κοντά γίνεται ένα άλλο

ναυάγιο, κι αλίμονο, ξέρουμε

τους πνιγμένους, καθώς και τους

φίλους και τους συγγενείς που τους θρηνούν.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΑΝΑΠΟΔΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ

1998

Η λησμονημένη.

 

30094478013_a4bc568492_cVI

H λησμονημένη είναι ο στρατιώτης που σταυρώθηκε

η λησμονημένη είναι το ρολόγι που σταμάτησε

η λησμονημένη είναι το κλωνάρι που άναψε

η λησμονημένη είναι η βελόνα που έσπασε

η λησμονημένη είναι ο επιτάφιος που άνθισε

η λησμονημένη είναι το χέρι που σημάδεψε

η λησμονημένη είναι η πληγή που ανατρίχιασε

η λησμονημένη είναι το φιλί που αρρώστησε

η λησμονημένη είναι το μαχαίρι που ξαστόχησε

η λησμονημένη είναι η λάσπη που ξεράθηκε

η λησμονημένη είναι ο πυρετός που έπεσε

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ 1945

ΤΡΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

IMG_4859

Ι

Σ’ αυτό το σπίτι βγάζουν τα παράθυρα

σπάζουν τις πόρτες σε χίλια κομμάτια

από τις πόρτες τρεις άνδρες μπήκανε χαρούμενοι

πέντε γυναίκες βγήκαν δακρυσμένες

απ’ τα παράθυρα πετούν πολύχρωμα πουλιά

μιλούνε – φίλοι μου – μιλούνε σαν ανθρώποι

κι έπειτα ήσυχα ήσυχα πεθαίνουν

τότε τα κάδρα γίνονται αυτά πουλιά

και μια μία ανοίγουν τα φτερά

οι σκυθρωπές μορφές

ενός χαμένου κόσμου

ΙΙ

Αυτό το βουνό τόσο κοντά μου

απλώνω το χέρι ξεριζώνω

τα δέντρα και τους θάμνους του

τους στύλους τους ηλεχτρικούς

αυτά τα πονεμένα δόντια

μιας απελπιστικά μοναχικής ζωής

 

Πάνω του τρέχουν πρόβατα πονηρά

είναι ποτέ τους πονηρά τα πρόβατα;

μα αυτά εδώ πέρα πόνεσαν πολύ

κι έχουν απάνθρωπα βελάσματα

 

 

Οι άνθρωποι εδώ γενήκαν ένα με την πέτρα

χτυπούν την πέτρα και σκίζουνε τα σπλάχνα τους

απορούν κι ούτε που ξέρουνε να κλάψουν

 

Σήμερα

κοιτάξτε καλά αυτό το βουνό

κοιτάξτε καλά αυτό το δάκρυ του θεού

γιατί αύριο θα στεγνώσει

 

Αύριο δεν θα βλέπετε πια τίποτα

 

ΙΙΙ

Μπρος μου ψηλά σ’ αυτό το βουνό

ένας λευκός άνθρωπος κόβει μαργαρίτες

σωριάζει πέτρες μέσα σ’ αυτό το σάκο του θεού

κάπου κάπου γυρίζει και με κοιτάζει λυπημένος

μου ρίχνει ένα λουλούδι ξακολουθεί το δρόμο του

 

Στο στήθος μου φυτρώσαν κοπάδια μαργαρίτες

αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945

 

Ο ΗΛΙΟΣ ΜΙΑΝ ΟΜΟΡΦΗ ΜΕΡΑ.

 

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ήταν μια όμορφη γωνιά

μια όμορφη μέρα

με υποχθόνιο κρότο έτριζε έκαιγε

βαθιά ο ήλιος έβγαινε

κι ύστερα χάνοταν παράξενα

ήταν μια όμορφη γωνιά μια όμορφη μέρα

μέσα στο θάνατό μου

πετούσαν πεταλούδες

κι ο ήλιος ξάφνου έβγαινε

κι ύστερα

χάνονταν έσβηνε

παντοτινά.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ.

«ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ 1962»

Η πληγωμένη Άνοιξη.

IMG_7354

Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της

οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους

και η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρύφαλα

συνάζει στάλα στάλα το αίμα

από όλες τις σημαίες που πονέσανε

από τα κυπαρίσσια που σφαχτήκαν

για να χτιστεί ένας πύργος κατακόκκινος

μ’ ένα ρολόγι και δυο μαύρους δείχτες

κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θα’ ρχεται ένα σύννεφο

κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θα ‘ρχεται ένα ξίφος

το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρύφαλα

το ξίφος θα θερίζει το κορμί της.

 

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ (1948)

 

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ.

img_1720

Ευτυχισμένες οι στιγμές

όταν μέσα στο μυαλό περνούν

ζεστά σπουργίτια

όταν τα χείλια μεγαλώνουν ζεστά

στο αίμα κερδίζουνε ιδανικά λαχεία

και τα τσιγάρα

βγάζουν κόκκινους καπνούς

και τα μαλλιά μεγαλώνουν σαν το παραμύθι

 

τι σπάνιο θέαμα στους στυγερούς καιρούς

που κι οι κούκλες των μικρών παιδιών

μαυρίζουν από τρόμο

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ (1971)

ΤΟΠΙΟ.

img_6683

-Ένα κορίτσι πνίγεται μέσα στο μαύρο

εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό.

 

Μέσα στον έρημο χιονιά

ένας παπάς κατάμαυρος μέσα στην παγωνιά

λίγα μαύρα πουλιά σ’ ένα κλάδί

κι ένα μόνο λουλούδι και μια φωνή:

-Εγώ ανεβαίνω σ’ έναν άσπρο ουρανό

μέσα στο μαύρο πνίγεται ένα κορίτσι.

 

Η ΣΤΑΧΤΗ

Η στάχτη που μένει

το χιόνι που λιώνει

ένα μικρό άσπρο χέρι

διωγμένο

που παγώνει

 

τα δάση ψηλά με τις φωτιές

τα δάση που καίγονται

 

τα όνειρά μου.

Μιλτοσ Σαχτούρης

Από τη συλλογή : Ο περίπατος 1960