Ιστορικό αρχείο Φασιστικών επιθέσεων στη Λακωνία………

Η Αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην Λήθη ξεκίνησε το διαδικτυακό της αρχείο με στόχο την καταγραφή των κινήσεων του ελληνικού φασισμού και κράτους στην Λακωνία. Μέχρι στιγμής λειτουργούν και εμπλουτίζονται 2 θεματικές ενότητες σχετικά με τις διώξεις του ελληνικού κράτους στους Ρομά και ένα ιστορικό φασιστικών επιθέσεων στην Λακωνία

το link https://we.riseup.net/apel/%CE%A4%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%91%CF%85%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%A0%CF%81%CF%89

ένα διαφορετικό κάλεσμα για την γενική απεργία (20 Φλεβάρη) (προτάσεις για το σχέδιο θέσεων της συνέλευσης ενάντια στην λήθη)

Για μια ακόμα φορά μέσα σε λίγους μήνες, μια ακόμα γενική απεργία βρίσκεται μπροστά μας, προγραμματισμένη για τις 20 του Φλεβάρη. Εγκαινιάζεται έτσι μια νέα  φάση ενός γενικευμένου ταξικού ανταγωνισμού και αναταραχής σε εξέλιξη, που ήρθαν στην επιφάνεια ύστερα από την όλο και σκληρότερη στρατηγική στάση της κυριαρχίας. Οι επιθέσεις του κράτους σε αυτόνομους χώρους και καταλήψεις, τα μαχαιρώματα των ελλήνων ρατσιστών σε μετανάστες, οι συλλήψεις νιχιλιστών, οι καθημερινές επιθέσεις του μηχανισμού της καταστολής σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, συνοδεύεται από την απόπειρα της συνολικής ιδεολογικής πειθάρχησης στο εσωτερικό του ελληνικού βούρκου. Η στρατηγική της έντασης θυμίζοντας πολύ εκείνη την αντίστοιχη στρατηγική την άγρια εποχή των Ιταλικών μητροπόλεων της δεκαετίας του 70 (με τις απεργίες, τα ένοπλα κινήματα και τις φασιστικές προβοκάτσιες-πολιτική της έντασης), είναι το νέο στοιχείο που συμπληρώνει το παζλ, μια παλιάς γνώριμης και ξαναδοκιμασμένης συνταγής.

SITU2

Αν και στον χορό μπήκαν με πάθος και τα παπαγαλάκια της αριστεράς που φωνάζουν δυνατά ότι ζούμε ακριβώς την ίδια εποχή με τότε, θα ήταν λάθος(θα παίζαμε και εμείς στην ίδια κακόγουστη ορχήστρα) να παραλείψουμε τις μεγάλες και μίζερες εκείνες διαφορές με το αντίστοιχο κίνημα του 70 στην Ιταλία. Το κίνημα της εργατικής αυτονομίας, ειδικά όταν βρέθηκε στην κορύφωση του οργάνωσε με μεγάλη αφοσίωση τις διάσημες “άγριες απεργίες” έξω από τα συνδικάτα (κάτι σαν να λέμε ΓΣΕΕ) και με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, αγωνιζόμενο όχι για την τιμή  που οι εργάτες πουλούσαν την εργασία τους, αλλά ενάντια στην αφηρημένη εργασία και το φορντικό εργοστάσιο συνολικά. 

Η εποχή που ζούμε σήμερα χαρακτηρίζεται δίχως καμιά δεύτερη σκέψη και αμφιβολία από την χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού μετά την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Ακόμα και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως τα είχαμε συνδέσει με τον μεταπολεμικό-πολιτισμό τις προηγούμενες δεκαετίες αμφισβητούνται. Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος παρασύρει εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη στην εξαθλίωση, ενώ μπαίνει σε αμφισβήτηση ακόμα και η ίδια τους η ύπαρξη. Ποτέ άλλοτε από την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και τις μέρες φρίκης της shoah(ολοκαυτώματος), δεν μπήκε τόσο καθαρά το ζήτημα της καταστροφής του πολιτισμού, μιας μορφής σύγχρονης εξόντωσης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Η ανθρωπότητα , αντί να περάσει σε μια πραγματικά ανθρώπινη κατάσταση, βουλιάζει όλο και περισσότερο σε ένα νέο είδος βαρβαρότητας. Η “εικονική πρόοδος” που ήρθε με την όλο και μεγαλύτερη παραγωγή εμπορευμάτων αντιστρέφεται σε φασιστική οπισθοδρόμηση.

Αν και η επίθεση όμως αυτή βαθαίνει όλο και περισσότερο, ο ανταγωνισμός σε όλα τα πεδία δείχνει να υποχωρεί. Μέσα σε αυτήν την δύσκολη εποχή αντιφάσεων καλούμαστε να δράσουμε και να δώσουμε απαντήσεις και να το κάνουμε γρήγορα, δίνοντας ένα γρήγορο τέλος στα  διάφορα αναχώματα που έχουμε μπροστά μας. Σε όσους σήμερα φρακάρουν την υπόθεση και μας πουλάνε “εργατικές διεκδικήσεις” τύπου ΓΣΕΕ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,ΝΑΡ ακόμα και αναρχοσυνδικαλιστές , λες και δεν βλέπουν ότι σήμερα το crash test αυτού εδώ του συστήματος έχει ήδη δείξει τα όρια του, ή την κατάληξη και την ήττα των περισσοτέρων απεργιών, πρέπει να τους γυρίσουμε μαζικά την πλάτη, οικοδομώντας ένα μέτωπο συνολικής ρήξης . Όποιος σήμερα λέει ότι αγωνίζεται για μισθούς, στην πραγματικότητα ζητάει την διατήρηση της εκμετάλλευσης.

Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν μας ρωτούν πιεστικά διάφοροι επίδοξοι “καλοθελητές” εργολάβοι του εργατικού ανταγωνισμού πια θα είναι η στάση μας και αν θα συμμετέχουμε στην γενική απεργία στο κάλεσμα που έχει προγραμματιστεί για το πάρκο του ΟΤΕ στην Σπάρτη. Αλλά και φίλοι μας που μέσα σε ένα γενικό πνεύμα προβληματισμού μας ρωτούν τι μπορούμε να αντιπροτείνουμε σε αυτήν την συγκυρία.

Οι πρώτοι το κάνουν για να μας κατηγορήσουν αργότερα ότι δεν θέλουμε να συμμετέχουμε στον “δίκαιο αγώνα των εργαζομένων” και ότι με την στάση μας στρεφόμαστε ενάντια στον αγώνα των εργαζομένων. ανώνυμοΤους προεξοφλούμε ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί μας αφήνουν αδιάφορους.

Όσοι λοιπόν στην Λακωνία σήμερα κόπτονται για τα δικαιώματα των αγροτών και των δημοσίων υπαλλήλων δεν έβγαλαν άχνα για τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας χιλιάδων εργατών γης στην πλειονότητα τους μετανάστες που έχουν στην δούλεψη τους οι ιδιοκτήτες γης και έλαιο-τσιφλικάδες , για να μην έρθουν σε “ρήξη με την κοινωνία”. Φτάνει λένε ο ταξικός ανταγωνισμός στα πλαίσια του “ελληνικού εργατικού κινήματος”(omg) και οι δυσκολίες που βιώνουν οι έλληνες. Άλλωστε έχουν  και αυτοί μερικά προβλήματα με τους μπαμπέσηδες ανεγκέφαλους αλβανούς και βούλγαρους που στην πλειονότητα τους δεν συμμετέχουν σε αγωνιστικές διεκδικήσεις, ή ακόμα χειρότερα για άλλους οι πακιστανοί δεν έχουν ιστορία άρα ούτε ταξική συνείδηση. Αυτά είναι και μερικά από τα επιχειρήματα που ακούμε εδώ στην καρδιά της φασιστικής Λακωνίας σχεδόν καθημερινά.

Είναι οι ίδιοι που αρκούνται στο να μας μιλάνε για μνημόνια και ψευτο-οικονομίστικες αναλύσεις για να καταλήξουν “κάτω τα μνημόνια” και η “Γερμανική κατοχή”, βλέποντας μονάχα τραπεζίτες και σάπιους πολιτικούς πίσω από το πρόβλημα αντί για κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις. Το “κάτω η κυβέρνηση του μνημονίου” ζητάνε να αντικατασταθεί από την “κυβέρνηση της αριστεράς” με φυσικο επακόλουθο να παραμείνουν αλώβητες οι εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Επίσης είναι οι ίδιοι που δύσκολα βάζουν ζήτημα ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία μέσα στις εργατικές ενώσεις για να μην τους φύγουν οι “έλληνες εργατές” .

Βέβαια για όσους βιάστηκαν να χαρούν ότι μας ξεφορτώθηκαν από τους “εργατικούς αγώνες”, τα όσα περιγράφουμε μέσα από αυτές τις γραμμές μέχρι στιγμής, δεν σημαίνει κάποιου είδους παραίτηση. Αντίθετα επιχειρούμε με περισσότερη τόλμη να θέσουμε μια σειρά προβληματισμούς και προτάσεις για την διεύρυνση του ανταγωνισμού στην περιοχή μας και ευρύτερα όπως κάνουμε πάντα, στο δρόμο για μαζικές ανακατατάξεις. Πως θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη βουλιάξει οικονομικά και παλεύουμε να να μην καταστραφούμε και κοινωνικά σε μια ήδη λεηλατημένη τοπική κοινωνία.

Γι αυτόν τον λόγο έχουμε ήδη μια σειρά προτάσεις που θα τις θέσουμε πιο ανοικτά όλο το επόμενο διάστημα.

Ξέρουμε και βλέπουμε καθαρά  ότι ο πλούτος της περιοχής είναι μεγάλος και ότι μια προοπτική αυτοδιαχείρισης/αυτονομίας στην τροφή και την ενέργεια  θα μπορούσε να είναι μια άμεση διεκδίκηση αν και μια τέτοια πρόταση στην Λακωνία σημαίνει εμφύλια σύρραξη με τους πατριώτες. Μια τέτοια προοπτική λοιπόν θα ήταν ίσως καταδικασμένη αν δεν υπάρξει ένα συνολικό κομμουνιστικό πρόταγμα και το πέρασμα σε μια περίοδο απονέκρωσης του κράτους.

Στους κύκλους συζητήσεων που έχουμε ανοίξει αρκετές εβδομάδες τώρα έχουμε θέσει στο τραπέζι το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης ως κομμάτι ενός συνολικού κομμουνιστικού προτάγματος . Η καταγραφή της κατάστασης των κοινωνικών ομάδων στην Λακωνία (εργατικές πληττόμενες ομάδες, όπως εργάτες στον κατασκευαστικό τομέα και την οικοδομή, τους εργάτες γης ανεξαιρέτως καταγωγής ή φύλου στις ελιές και τα  πορτοκάλια. Η θέση της μικρής ιδιοκτησίας και μικρο παραγωγών στην σύγχρονη εποχή της κρίσης. Το πρόταγμα της κολεκτιβοποίησης, ο ρόλος και η ριζοσπαστική μεταμόρφωση των συνεταιρισμών είναι σκόρπια κάποιοι βασικοί άξονες. Η σύνδεση τέτοιων εγχειρημάτων με ένα συνολικό πρόταγμα αυτοδιαχείρισης στον ελλαδικό χώρο και πέρα, η ενίσχυση-δικτύωση πειραμάτων όπως αυτό της ΒΙΟΜΕ στην Θεσσαλονίκη είναι σίγουρα μια νέα κατάσταση που θα την βρούμε μπροστά μας, ειδικότερα όταν θα μπει πια ανοιχτά και το θέμα της επιβίωσης και της τροφής για την πλειοψηφία.

Επιδιώκουμε όχι μόνο να αλλάξουμε τις συνθήκες που βιώνουν οι μετανάστες στην περιοχή μας, αλλά να συνταχθούμε μαζί τους σε ένα άγριο μέτωπο ενάντια στους Λάκωνες ρατσιστές-φονιάδες και όσους έχουν συμφέρον από την σκληρή εκμετάλλευση τους, λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν αποζητούμε ξεχωριστές οργανωτικές δομές ντόπιων και μεταναστών, αλλά δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας δράσης. 

Θα εντείνουμε τις παρεμβάσεις, μας έχοντας γνώση τις συνθήκες των εργαζόμενων γυναικών κυρίως από χώρες της ανατολικής Ευρώπης και την Αφρική στην περιοχή και ξεκαθαρίζουμε ότι οι επίδοξοι βιαστές τους για λίγα ευρώ, κατά κύριο λόγο οι γνωστοί αληταράδες-νοικοκύριδες χωριάτες  θα μας βρουν μπροστά τους.

Αν και σήμερα εστιάσαμε  πολύ σε αυτό που ονομάζουμε ταξικό ανταγωνισμό, έστω και περιληπτικά δηλαδή,  δεν έγινε ούτε από κάποιου είδους αγωνία, ούτε γιατί θέλουμε να ξεφύγουμε από την επιθετική μας δραστηριότητα ενάντια στην ελληνική πραγματικότητα και με αυτό τον τρόπο να δώσουμε πόντους στον εθνικό κορμό που βρίσκεται σε κρίση. Το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει χώρος έστω και μειοψηφικά, για μια μαχόμενη κοινότητα ενάντια στον εσωτερικό εχθρό/εθνικό κορμό, με όλο μεγαλύτερα κομμάτια της τοπικής κοινωνίας. Χωρίς όμως να παρεξηγούμαστε καλούμε όσους σήμερα αντιλαμβάνονται ότι ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί και μαζί πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε ετούτη εδώ την κατάσταση, ανεξαρτήτως χρώματος και χώρας καταγωγής.

Τελειώνοντας παρατηρούμε ότι και στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο της περιοχής γίνονται κάποιες αλλαγές. Καλούμε όλους αυτούς τους συντρόφους και φίλους που φαίνεται να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική τους δραστηριότητα σε διάλογο. Πιο συγκεκριμένα καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση (για όλα όσα γράψαμε παραπάνω) που οργανώνουμε στο γνωστό εναλλακτικό στέκι δίπλα στο δημαρχείο τον Μάρτιο. Ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

άτομα της συνέλευσης ενάντια στην Λήθη  19 Φλεβάρη 2013

από το ιστολόγιο της συνέλευσης ενάντια στην λήθη