Οργή……….

Οργή για τον άδικο θάνατο ενός παιδιού ,που έπρεπε να πεθάνει για να δει η κοινωνία την εικόνα της, για άλλη μια φορά στο πρόσωπο των βασανιστών του και δολοφόνων του.Γιατί μη μου πείτε πως έχει σημασία ο τρόπος του θανάτου του.Δεν παύει να είναι δολοφονία στην οποία συμμετέχουν όλοι.Από τους συμμαθητές του,από τους καθηγητές του ,που δεν έβλεπαν τίποτα ,από τον περίγυρό του που προφανώς δεν είχε το θάρρος να τους μιλήσει,από τον πολιτικό που τους κάλυπτε καθώς λέγεται, από την κοινωνία ολόκληρη.Σε τέτοιο φασιστόκοσμο ζούμε δυστυχώς .Κι αυτά τα «καλά παλικάρια» που έβρισκαν ευχαρίστηση να βασανίζουν ένα άλλο παιδί, που δεν τους έμοιαζε, από ποιον άραγε έμαθαν μια τέτοια συμπεριφορά;Όπως λέει κι ο ποιητής :

νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

και των γονιών τους τους γονιούς .

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

προϋποθέτει τρεις γενιές,δεν υπερβάλλω διόλου!

Σύφιλη κληρονομική.

———-

Κοιμήσου λοιπόν ήσυχα Βαγγέλη ,δεν θα σε βασανίσει πια κανείς.Κι αυτοί οι άνθρωποι,οι Ελληναράδες,οι άντρακλες ,ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούν .Ποιος είναι ο λόγος που ζουν,σε τι χρησιμεύουν σ’αυτή τη ζωή;

Αφιερώνω τους στίχους του ποιητή Φ.Γ.Λόρκα στον  Βαγγέλη Γιακουμάκη.

ΕΚΠΛΗΞΗ

Νεκρός έπεσε στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

Δεν τον γνώριζε κανένας.

Πως τρεμόσβηνε το φανάρι!

Μάνα.

Πως τρεμόσβηνε το φαναράκι

του δρόμου!

Ήταν χάραμα .Κανείς

δεν μπόρεσε να προβάλει στα μάτια του

ανοιχτά στον κρύο αγέρα.

Έμεινε νεκρός στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

και δεν τον γνώριζε κανείς.

Υποκρισία……….

Pour avoir des souliers,

elle a vendu son âme;

Mais le bon Dieu, rirait si,

près de cette infâme,

je tranchais du tartufe

et singeais la haunteur,

Moi qui vends ma pensée

et qui veux être auteur…….

————————

Για να πάψει να είναι ξυπόλητη

πούλησε την ψυχή της.

Αλλά ο καλός Θεός ,θα γελούσε αν,

πλάι σ’ αυτή την ανυπόληπτη,

έπαιρνα ύφος ταρτούφου

και μαϊμούδιζα σημάδια υπεροψίας

εγώ που πουλάω τη σκέψη μου

και που θέλω να είμαι ποιητής…..

Charles Baudelaire

Πρώιμο ποίημα του Μποντλέρ που δεν συμπεριλαμβάνεται στα «Fleurs du mal»

Ο πίνακας είναι του Egon Schiele «woman with black stockings »

27η Ιανουαρίου ημέρα μνήμης…………

Σαν σήμερα ο κόκκινος στρατός απελευθέρωσε το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης ,το Άουσβιτς- Μπιρκενάου στην Πολωνία και μαζί του λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν της κόλασης ,επειδή ήταν στα αναρρωτήρια και δεν μπορούσαν ν’ ακολουθήσουν την πορεία του θανάτου μέσα στο κρύο και το χιόνι ,καθώς οι Ναζί εγκατέλειπαν τα στρατόπεδα, παίρνοντας τους αιχμαλώτους μαζί τους.Όλοι ή σχεδόν όλοι πέθαναν σ’ αυτή την πορεία .

Έτσι αυτή η μέρα επιλέχτηκε από τα Ηνωμένα έθνη ως ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος,ενώ παράλληλα καλούσε τις χώρες να επεξεργαστούν προγράμματα εκπαίδευσης που θα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές τα διδάγματα αυτά της ιστορίας του Ολοκαυτώματος εκατομμυρίων ανθρώπων.Βέβαια κάτι τέτοιο δεν έχουμε δει ακόμα,το μόνο που βλέπουμε στις μέρες μας είναι ν’ αναβιώνει ο ίδιος ρατσιστικός -φασιστικός λόγος,μια και στην πραγματικότητα δεν είχε εκλείψει καθόλου ,αλλά βρισκόταν πάντα ανάμεσά μας .

Πρόσφατα με τα γεγονότα στην Γαλλία και το Charlie Hebdo με ρώτησαν κάποιοι το τι έγινε ακριβώς ,κι όταν προσπάθησα να τους εξηγήσω μου είπαν :«καλά τους κάνανε» Σε άλλη συζήτηση με γυναίκα με δημόσια θέση ανέφερα πως καθολικός παπάς είχε παραδεχτεί πως σκότωσε πολλούς Εβραίους.Η απάντησή της ; Ακριβώς η ίδια ,«καλά τους έκανε»Κατά τ’ άλλα και η ίδια δήλωνε πολύ θεοφοβούμενη και πως αγαπούσε τους ανθρώπους.Με πολύ ευκολία δικαιολογούμε το φόνο και το έγκλημα όταν πρόκειται για άλλους που βρίσκονται μακριά από εμάς.

Κατά τ’ άλλα έχουμε μια «αριστερή» κυβέρνηση που θα συγκυβερνήσει με μια ακροδεξιά και θα κάνει όσα δεν μπόρεσαν οι προηγούμενοι………..Και όλα τα ανθρωπάκια ελπίζουν ,αφού η ελπίδα έρχεται,ήρθε….

Εγώ όμως θα σταθώ στη σημασία της ημέρας που είναι σημαντική και θα παραθέσω ένα ποίημα του Γ.Θ Βαφόπουλου με τίτλο :

Άουσβιτς

Ελεγείο σε μια ξανθιά κοτσίδα.

Λεν πως στους πύργους της Σκωτίας τη νύχτα

τα φαντάσματα των παλιών καιρών πλανιούνται.

Όμως τώρα ,καθώς μ’ ανταριασμένο πνεύμα,

στο στρατόπεδο αυτό της φρίκης περιφέρομαι

αντιλαμβάνομαι πως στους δικούς μας τους καιρούς

τα φαντάσματα περπατούνε και τη μέρα.

…………

Μικρή Ραχήλ ,αν το δικό σου φάντασμα

δεν μπορεί να το ιδεί κανείς απ’ όλους τούτους

τους αργόσχολους γυρολόγους,που γεμίζουν

με την ανία τους τα μουσεία του κόσμου,

εγώ μονάχα εγώ ,έχω το βαρύ προνόμιο ,

βυθισμένος στην έκστασή μου ,ν’ αντικρύζω,

την οπτασία σου στην απαίσια αυτή βιτρίνα

όπου μαζί στοιβάζονται πόνος και φρίκη.

……………………

Γιατί μονάχα εγώ,σ’ ευφρόσυνες παλιές ημέρες

που τώρα ανάμνηση πικρή έχουν γίνει μέσα μου,

τη θέρμη της θωπείας μου είχα μεταγγίσει ,

πάνω στην πλούσια χρυσαφένια κόμη σου.

…………

Μικρή Ραχήλ να ‘ναι άραγε τα μάτια μου ,

που δεν μπορούν να ιδούνε τα δικά σου μάτια,

έτσι καθώς σ’ αχλύν οδύνη κολυμπούνε;

………………

Αλλά τότε πως βλέπουν τα ίδια τούτα μάτια

μέσ’ απ’ την ίδια αχλύ ,στην ίδια αυτή βιτρίνα

τη χρυσαφένια κόμη σου, απλωμένη επάνω

σε φριχτούς σωρούς άλλων γυναικείων βοστρύχων;

…………..

Αλίμονο πρέπει να το δεχτώ:Τα μάτια σου

εξατμιστήκαν στου κρεματορίου τη φλόγα.

Σμίξαν με τους ατμούς πολλών άλλων ματιών,

που ‘χαν κάποτε πλανηθεί μες τ’ όνειρο.

…….

Δύναμη τώρα μυστική με σπρώχνει τώρα να συντρίψω,

το κρυστάλλινο φράγμα,μπρος σ’ αυτό το ανίδεο πλήθος.

που να βλέπει μπορεί μονάχα γυναικών βοστρύχους,

δίχως την άλλη καν να υποψιάζεται ύπαρξή τους .

……….

Μα εγώ που αισθάνομαι έντονα την παρουσία σου ,

όχι πια με την λάμψη των αλλοτινών ματιών σου,

αλλά με το φωσφορισμό της οπτασίας σου μόνο,

την ξανθή σου κοτσίδα θέλω ν’ ανασύρω

μέσ’ από τούτο το φρικτό μακάβριο στοίβαγμα

για να την ξαναβάλω,με την ίδια θέρμη ,

μικρή Ραχήλ ,στο κουρεμένο σου κεφάλι…

Αφιερωμένο στους Σύριους πρόσφυγες ………..

Κανένα όνειρο κάτω από την κρύα κουβέρτα
κι οι τοίχοι τελειώνοντας κάπου απελπισμένα
αδέξιοι σαν ποιήματα

Αλέξης Τραϊανός

αφιερωμένο στους Σύριους πρόσφυγες ,που ταλαιπωρούνται τόσο καιρό στο Σύνταγμα.Τους παίρνουν με λεωφορεία για να τους μεταφέρουν σε υποδομές του Δήμου Αθηναίων.Το τι θα γίνει βέβαια με τους αιτούντες άσυλο άγνωστο.Η Σουηδία από την άλλη θα δώσει άδεια διαμονής σε όλους που θα ζητήσουν άσυλο από την Συρία …η μόνη μέχρι στιγμής χώρα από την Ε.Ε

Η μαύρη τρύπα του Άουσβιτς……….

Πολεμική στους Γερμανούς ιστορικούς.

Η πολεμική που ξέσπασε στη Γερμανία ,ανάμεσα σ’ αυτούς που προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ναζιστικό όλεθρο (Nolte ,Hillgrüber),και σ’ αυτούς που υποστηρίζουν τη μοναδικότητά του (Habermas και πολλοί άλλοι) δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.Η θεωρία των πρώτων είναι γνωστή:η ανθρωπότητα γνώρισε σφαγές σε κάθε αιώνα ,ιδιαίτερα στις αρχές του δικού μας και κυρίως εναντίον των «ταξικών εχθρών»στη Σοβιετική Ένωση ,συνεπώς κοντά στα σύνορα της Γερμανίας.Εμείς οι Γερμανοί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου δεν κάναμε τίποτα περισσότερο απο το να προσαρμοστούμε σε μια πρακτική φρικτή αλλά καθιερωμένη :μια πρακτική «ασιατική» η οποία ερμηνεύεται σε σφαγές ,μαζικές εκτοπίσεις,σκληρή απομόνωση σε εχθρικές περιοχές,βασανιστήρια ,διάλυση των οικογενειών.Η δική μας μοναδική καινοτομία υπήρξε τεχνολογικής φύσεως:επινοήσαμε τους θαλάμους αερίων.Ας το πούμε εν συντομία  : είναι ακριβώς αυτή η καινοτομία την οποία αρνείται η σχολή των« αναθεωρητών » οπαδών του Faurisson ,επομένως οι δύο θεωρίες αλληλοσυμπληρώνονται σε μια ερμηνεία της ιστορίας η οποία δεν μπορεί παρά να είναι ανησυχητική.

Τώρα οι Σοβιετικοί δεν μπορούν να κυρηχτούν αθώοι.Η εξόντωση των κουλάκων πρώτα και μετά οι στημένες δίκες και οι αναρίθμητες ωμότητες εναντίον πραγματικών ή φανταστικών εχθρών του λαού είναι γεγονότα πολύ σοβαρά και οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην απομόνωση , η οποία με διαφορετικές αποχρώσεις (και με την αναγκαστική παρένθεση του πολέμου) διαρκεί μέχρι σήμερα.Αλλά κανένα νομικό σύστημα δεν μπορεί ν’ αθωώσει έναν δολοφόνο επειδή και στο απέναντι σπίτι υπάρχουν δολοφόνοι.Επιπλέον τα γεγονότα αυτά συντελούνταν αναμφισβήτητα στο εσωτερικό του σοβιετικού κράτους και στα οποία κανείς από το εξωτερικό δεν θα μπορούσε ν’ αντιταχτεί παρά μόνο μέσω ενός γενικευμένου πολέμου .

Οι νέοι Γερμανοί αναθεωρητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν τη ναζιστική σφαγή σαν προληπτική άμυνα απέναντι σε μια «ασιατική » εισβολή..Η θεωρία μου φαίνεται εξαιρετικά αβάσιμη.Δεν έχει αποδειχτεί ότι οι Ρώσοι είχαν την πρόθεση να εισβάλλουν στη Γερμανία,αντίθετα τη φοβούνταν όπως απέδειξε το εσπευσμένο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ ,και δίκαια όπως αποδείχτηκε με την ξαφνική επίθεση της Γερμανίας το 1941.Επιπλέον δεν είναι κατανοητό πως οι πολιτικές εξοντώσεις ,οργανωμένες απο το Στάλιν ,αντικατοπτρίζονται στην εξόντωση του εβραϊκού λαού ,όταν είναι γνωστό ότι πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία οι Γερμανοεβραίοι ήταν πλήρως ενσωματωμένοι  στη γερμανική κοινωνία και θεωρούνταν εχθροί μόνο από το Χίτλερ και τους λίγους φανατικούς που αρχικά τον ακολούθησαν.Η ταύτιση εβραϊσμού και μπολσεβικισμού έμμονη ιδέα του Χίτλερ ,εστερείτο αντικειμενικής βάσης ,κυρίως στη Γερμανία όπου εμφανώς η πλειονότητα των Εβραίων ανήκε στην αστική τάξη.Ότι το «γκουλάγκ »προηγήθηκε του Άουσβιτς ,είναι αλήθεια αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σκοποί για τους οποίους δημιουργήθηκαν ήταν διαφορετικοί.Το γκουλάγκ σκόπευε στην εξόντωση ανάμεσα σε ομοφύλους ,δε βασιζόταν στη φυλετική υπεροχή ,δε διαχώριζε την ανθρωπότητα σε υπερανθρώπους και υπανθρώπους..Το Άουσβιτς στηρίχτηκε σε μια ιδεολογία ποτισμένη από ρατσισμό.Εάν είχε επικρατήσει σήμερα ο κόσμος θα ήταν χωρισμένος στα δύο ,«εμείς» οι κύριοι από τη μια πλευρά και όλοι οι άλλοι υπό την εξουσία τους ή υπό εξόντωση σαν φυλετικά κατώτεροι.Αυτή η περιφρόνηση της θεμελιώδους ισότητας που δικαιούνται όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις ,διαπερνούσε τις άπειρες συμβολικές λεπτομέρειες ,αρχίζοντας από το τατουάζ του Άουσβιτς ,μέχρι τη χρήση,ακριβώς στους θαλάμους αερίων ,του δηλητηρίου που αρχικά προοριζόταν για την απολύμανση των πλοίων από τους ποντικούς.Η ανόσια εκμετάλλευση των νεκρών και της στάχτης τους παραμένει μοναδικό προνόμιο της χιτλερικής Γερμανίας και, ως σήμερα ,σε πείσμα όσων επιθυμούν να σβήσουν το περίγραμμα ,αποτελεί το έμβλημα.

Είναι πράγματι αλήθεια ότι στο γκουλάγκ η θνησιμότητα ήταν τρομακτικά μεγάλη ,αλλά μπορούμε να το θεωρήσουμε ως ένα επακόλουθο που αντιμετωπιζόταν με κυνική αδιαφορία : ο πρωταρχικός σκοπός ,βάρβαρος πράγματι ,είχε τη δική του λογική ,αυτή της αναγέννησης της δουλοκτητικής οικονομίας ως βάση για την« οικοδόμηση του σοσιαλισμού.».Ούτε στις σελίδες του Σολτζενίτσιν ,οι οποίες ριγούν από δικαιολογημένη οργή ,δεν διαφαίνεται κάτι που θα μπορούσε να να συγκριθεί με την Τρεμπλίνκα και το Τσέλμνο ,τα οποία δεν ήταν στρατόπεδα εργασίας ,ούτε στρατόπεδα συγκέντρωσης ,αλλά «μαύρες τρύπες » για άντρες ,γυναίκες και παιδιά που ήταν ένοχοι μονάχα για το γεγονός ότι γεννήθηκαν Εβραίοι ,και που κατέβαιναν από τα τρένα για να οδηγηθούν  κατευθείαν στους θαλάμους αερίων ,χωρίς κανείς να βγει ζωντανός.Οι Σοβιετικοί που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά το μαρτύριο που υπέστη η χώρα τους (θυμόσαστε ανάμεσα στις εκατοντάδες λεπτομέρειες την ανελέητη πολιορκία του Λένινγκραντ;  ) διψασμένοι για εκδίκηση ,σπιλώθηκαν με σοβαρά εγκλήματα ,αλλά δεν υπήρχαν ανάμεσά τους οι Einsatzkommandos, με αποστολή να πυροβολούν τον άμαχο πληθυσμό δίπλα σε απέραντους ομαδικούς τάφους ,που πολλές φορές τα ίδια τα θύματα είχαν σκάψει ,ούτε εξάλλου είχαν ποτέ σχεδιάσει την εξόντωση του Γερμανικού λαού εναντίον του οποίου έτρεφαν δικαιολογημένα αίσθημα εκδίκησης.Ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ότι στα γκουλάγκ γινόταν «επιλογή » όπως αυτές των Γερμανικών Λάγκερ ,που έχουν καταγραφεί συχνά στις οποίες οι γιατροί (γιατροι!) Ες Ες με μια μόνο ματιά στο θώρακα και στην πλάτη αποφάσιζαν ποιος ήταν ικανός να δουλέψει και ποιός θα πήγαινε στους θαλάμους αερίων.Και δεν βλέπω πως αυτή η «καινοτομία » θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δευτερεύουσα και μικρής σημασίας με τη δήλωση ότι ήταν η «μοναδική».Δεν ήταν μια μίμηση «ασιατική»ήταν σαφώς Ευρωπαϊκή ,το αέριο το παρήγαγαν γνωστές χημικές βιομηχανίες της Γερμανίας ,στις γερμανικές βιομηχανίες κατέληγαν τα μαλλιά των δολοφονημένων  γυναικών και στις γερμανικές τράπεζες ο χρυσός των δοντιών των νεκρών.Όλα αυτά είναι σαφώς γερμανικά και κανείς Γερμανός δεν πρέπει να τα ξεχνά ,όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνά και ότι μόνο στη ναζιστική Γερμανία οδηγήθηκαν σε φρικτό θάνατο ακόμη και παιδιά και ετοιμοθάνατοι στο όνομα ενός αφηρημένου και βάρβαρου ριζοσπαστισμού χωρίς όμοιό του στη σύγχρονη εποχή..

Σ’ αυτή τη διφορούμενη επίκαιρη πολεμική δεν έχει σπουδαιότητα το γεγονός ότι οι Σύμμαχοι είναι ένοχοι σε μεγάλο βαθμό.Είναι αλήθεια ότι κανένα δημοκρατικό κράτος δεν πρόσφερε άσυλο στους καταδιωκόμενους ή εξόριστους Εβραίους.Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να βομβαρδίσουν τις σιδηροδρομικές γραμμές προς το Άουσβιτς (ενώ αντίθετα βομβάρδισαν συχνά την παρακείμενη βιομηχανική ζώνη)και είναι επίσης αλήθεια ότι για την παράλειψη παροχής βοήθειας οι Σύμμαχοι πρόβαλαν λόγους ανήθικους δηλαδή το φόβο της παροχής φιλοξενίας και βοήθειας σε εκατομμύρια πρόσφυγες και επιζώντες.Αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πραγματική συνενοχή και είναι αβυσσαλέα η διαφορά (νομική και ηθική) ανάμεσα σ’αυτόν που πράττει και σ’ αυτόν που δεν εμποδίζει την πράξη .

Εάν η Γερμανία του σήμερα υπολογίζει στη θέση που της αξίζει ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη ,δεν μπορεί και δεν πρέπει ν’ απαλύνει την ενοχή του παρελθόντος.

PRIMO LEVI

La stampa , 22 Ιανουαρίου 1987

Σαν σήμερα………..

Σαν σήμερα εκτελέστηκαν στις Η.Π.Α το 1927 οι Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti Ιταλοί μετανάστες .
Ο Nicola Sacco ήταν τσαγκάρης και ο Bartolomeo Vanzetti ήταν ιχθυοπώλης.Και οι δύο ήταν αναρχικοί ,οπαδοί του Luigi Galeani που πίστευε στην επαναστατική βία.
Κατηγορήθηκαν για την ληστεία και το θάνατο ενός ταμία ,ενός εργοστασίου στη Μασσαχουσέτη και συνελήφθηκαν παρ’ όλο που μονάχα ενδείξεις υπήρχαν και τίποτα το χειροπιαστό.
Και οι δύο αρνήθηκαν την ενοχή τους μέχρι το τέλος .Ήταν φανερή η εχθρότητα και η μεροληψία των αρχών εναντίον τους ,που για κάθε μάρυρα υπεράσπισης παρουσίαζαν έναν άλλο που κατέριπτε τα λεγόμενα .Ο ίδιος ο πρόεδρος του δικαστηρίου φέρεται να δήλωσε:«Αυτός ο άνδρας (Vanzetti) μπορεί να μην έκανε το φόνο, οστόσω είναι ένοχος γιατί είναι εχθρός των θεσμών μας»
Διαμαρτυρίες έγιναν όχι μόνο στις Η.Π.Α αλλά σε πολλά μέρη του κόσμου ,αλλά όλες οι εφέσεις και οι αιτήσεις χάριτος απορίφθηκαν.Δεν τους συγχώρεσαν ποτέ πως ήταν μετανάστες και πολέμιοι του συστήματος της αδικίας.

«Αν δεν είχε συμβεί αυτό θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους,Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος άγνωστος ,αποτυχημένος.Αυτή είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας.Ποτέ στη ζωή μας δεν ελπίσαμε να κάνουμε τόσα πολλά ,για την ανοχή στη διαφορετικότητα ,τη δικαιοσύνη ,την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο ,όπως κάνουμε τώρα κατά λάθος.Τα λόγια μας ,οι πόνοι μας ,οι ζωές μας είναι ένα τίποτα Η αφαίρεση της ζωής μας ενός καλού παπουτσή κι ενός πωλητή ψαριών είναι τα πάντα.»
Nicola Sacco

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί ,σ’ ένα φίδι ,ούτε στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης να περάσει αυτά αυτά που υπέφερα εγώ για πράγματα που δεν είμαι ένοχος.Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω .Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και αλήθεια είμαι ριζοσπάστης Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και αλήθεια είμαι Ιταλός.Υποφέρω πάνω απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου και λιγότερο για τον εαυτό μου.Αλλά είμαι σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου ,ώστε αν μπορούσατε να μ’ εκτελέσετε δυο φορές κι αν μπορούσα να γεννηθώ ακόμα δύο ,θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα όσα έχω κάνει.»
Bartolomeo Vanzetti

Ελλάς ο τόπος του θανάτου……..

Βάζω αυτό τον τίτλο στο κείμενο ,μια κι έτσι ξεκινά το κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος (και μου ζήτησε αν μπορώ να το δημοσιεύσω) και που το έγραψε επηρεασμένος βαθιά από το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου που τον δηλητηρίασαν οι γνωστοί άγνωστοι δολοφόνοι.Ζώντας ο ίδιος από παιδί το ρατσισμό και την απομόνωση έδωσε σ’ αυτά τα κακοποιημένα κι εγκαταλελειμμένα πλάσματα όλη του την προσοχή και αγάπη. Αποφάσισα να παραθέσω αποσπάσματα από τις σκέψεις του μια κι έχω ζήσει κάποιες παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και ως ενήλικας κι έφερα στο νου μου πολλούς άλλους φίλους και καταστάσεις.Δεν μπόρεσε να μην έρθει στο νου μου η Ευγενία ,μια ευγενική ψυχή που αφιέρωσε πολύ χρόνο ,ενέργεια και χρήμα να μαζεύει αδέσποτα ,να τα γιατρεύει και να τους δίνει ένα σπίτι ,μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως ενοχλούνται από την μυρωδιά και τα δολοφόνησαν όλα .(Μονάχα η βρώμα της ψυχής τους δεν τους ενοχλούσε).Ήρθε στο νου μου κι ο Παυλής που αυτός από πολλά χρόνια προσπαθεί να προστατεύσει τα φίδια της περιοχής του, που πέφτουν θύματα όχι μόνο τροχαίων αλλά και του ανελέητου κυνηγιού από τους ντόπιους,είτε από άγνοια, είτε από δολοφονική μανία μια κι αυτά είναι άκακα ,αφού είναι σφικτήρες και κυνηγούν μόνο ποντίκια ,με αποτέλεσμα να κάνουν καλό στην περιοχή.Το αφιερώνω κι εγώ στον Μέλιο και στον Μπικ που τους βρήκα κουταβάκια ,που τα είχαν πετάξει για να πεθάνουν ,τα μεγάλωσα με χίλιες προσπάθειες και μου τα δηλητηρίασε μεγάλα πια ένας γείτονας ,παρ’ όλο που κι ο ίδιος είχε σκυλιά.Πόσα ζώα δεν βλέπουμε καθημερινά σκοτωμένα στους δρόμους.Πως να ξεχάσω την αφήγηση δικού μου ανθρώπου που είδε άνθρωπο να πετά σακιά γεμάτα νεκρές αλεπούδες,δηλητηριασμένες.Πως να ξεχάσω τη σκοτωμένη φώκια,τις χελώνες και τα δελφίνια του Λακωνικού κόλπου γιατί τους τρώνε τα ψάρια κ.λ.π
Δικαιολογημένη η οργή του φίλου μου λοιπόν και ίσως αν δεν έχετε μεγαλώσει ποτέ ένα ζώο, να μην ξέρετε πόσο τρυφερά πλάσματα είναι και πόσα μπορούν να δώσουν σ’ ένα άνθρωπο,Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε με το κείμενο ,αλλά δυστυχώς μπορώ να βεβαιώσω ,μια κι έχω ασχοληθεί με το θέμα πως δυστυχώς υπάρχει αυτή η αντίληψη στον ελληνικό χώρο πως ό,τι δεν μας κάνει το καταστρέφουμε………….

ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΑΔΕΣΠΟΤΟ:
«ΕΛΛΑΣ: Ο τόπος του θανάτου. Έχω εξουθενωθεί να μαζεύω και να περιποιούμαι (όπως και όσο μπορώ διακριτικά, για να μη τραβήξω την προσοχή των φονιάδων που έχω για γείτονες) αδέσποτα σκυλιά -και όχι μόνο- που ξεφτιλισμένοι κρετίνοι που αδιαφορούν για τα αίτια αυτής της κατάστασης και απεχθάνονται οποιοδήποτε αίσθημα ευθύνης, τα παρατάνε στους δρόμους και τα καταδικάζουν σε βίαιο και αναξιοπρεπή θάνατο. Το κάνω και θα το κάνω ολόψυχα όσο νιώθω πως έχω έστω κι ένα αλληλέγγυο κύτταρο για ό,τι πιστεύω πως έχει δικαίωμα στη ζωή. Όμως, εδώ οφείλω από τα βάθη τις καρδιάς μου να ζητήσω συγγνώμη από όσα πλάσματα δεν μπόρεσα να βοηθήσω και να αλλάξω τη μοίρα ή τη πορεία τους προς το θάνατο. Είτε γιατί δεν φέρθηκα όσο θαρραλέα θα έπρεπε είτε γιατί ήμουν ανίκανος και αδύναμος και δειλός. Οι τύψεις και οι ενοχές θα βαραίνουν, ισόβια, αποκλειστικά εμένα με το: «ίσως» και «αν»! Το απόγευμα, βαθιά εξαντλημένος, ψυχικά, από το θάνατο, έθαψα το τέταρτο σκυλί που μου φολιάζουν μέσα σ´ένα χρόνο. Στην τελευταία φτιαριά όμως δεν έβαλα χώμα, αλλά έχυσα δάκρυα και έφτυσα ανθελληνικό μίσος. Τον Μούργο τον βρήκα μέσα Ιουνίου δεμένο με ένα σκοινί κόμπο στο λαιμό σ´ενα δέντρο. Στη μέση του πουθενά. Μες στο μεσημβρινό λιοπύρι. Η επιμονή της σκύλας (που και αυτή τη βρήκα πεταμένη και έγκυος, αλλα αυτό είναι μια άλλη, οδυνηρή, ιστορία) να πάμε βόλτα μες στο μεσημέρι, αποδείχτηκε γι ´αυτόν σωτηρία. Κάποιο ανθρώπινο σκουπίδι, απ´ αυτά που αναρωτιέσαι γιατί ζουν ακόμα αφού μόνο μολύνουν, το έδεσε εκεί για να μη τον ακολουθήσει, προφανώς. Αρκετά εξουθενωμένο μου κούνησε την ουρά προκαταβολικά για την ευγνωμοσύνη του. Από τότε ορκίστηκα πως δεν θα του ξαναφορέσω λουρί. Θα τον αφήσω να τρέχει ελεύθερο μέχρι να ματώσουν οι πατούσες του. Και όντως έτρεχε. Έτρεχε συνέχεια. Για ενάμιση μήνα γίναμε κολλητάρια. Ήταν κουταβάκι περίπου εφτά μηνών. Ατίθασο και ζωηρό. Προσεκτικός με τα παιδιά και φύλακας το βράδυ. Ευγενικό αλητάκι. Προτιμούσε να εισπράξει τρυφερότητα και χάδια παρά να φάει. Εκτιμούσε τη ζωή και όντως συμπεριφερόταν κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Το φαγητό ήταν δευτερεύον ζήτημα για τον Μούργο. Αυτός ο χαζούλης στην βόλτα έτρεχε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ζήλευα την ελευθερία του. Μπροστά του ένιωθα πραγματικά φυλακισμένος. Κάθε φορά που συναντιόμασταν χοροπήδαγε μπροστά μου σαν να βρισκόταν συνέχεια υπό την επήρεια έκστασης. Η γλώσσα του σώματός του και το πρόσωπό του ήταν σαν να σου έλεγε «μπορείς να το κάνεις αυτό; Κοίτα τι κάνω! Πήδα έτσι! Μπορείς να τρεξεις τόσο γρήγορα; Κουνήσου όπως εγώ, βγες απο την αδράνεια σου.» Ο Μούργος ήταν ακαθόριστη ράτσα. Αναμαλιασμένος και μάτια γεμάτα ζωή και χαρά. Απ´ αυτά τα σκυλιά που δεν σε νοιάζει αν θα λερωθούν ή αν θα τσαλακωθεί η εμφάνισή τους, και ακριβώς αυτό τον έκανε πανέμορφο.
Σήμερα λοιπόν ένας απ´ αυτούς( που είναι ήδη εσωτερικά νεκροί), απ ´αυτούς που σταυροκοπιούνται για εξιλέωση την Κυριακή στις βρωμοεκκλησίες τους, απ´ αυτούς που, απο τα πάντα αποκομίζουν και εμπνέονται φόνο, αποφάσισε να ανακόψει αυτή την ελευθερία. Με πήραν τηλέφωνο να πάω να τον πάρω. Θανατηφόρο τηλεφώνημα. Η ενέργεια απο το σώμα του Μούργου είχε σβήσει, όχι όμως και η λάμψη στα μάτια του. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ, από τη θλίψη, τα πόδια σας σαν να μη πατάνε στη γη; Ε, αυτό το πράγμα ένιωσα. Δεν θυμάμαι ποιοί και πόσοι ήταν γύρω μου, όμως σχόλια του τύπου: «τι κάθεσαι από πάνω του τόση ώρα, τρισάγιο του κάνεις;» ή «μη το κοιτάς, παρ´το και πέτα το στη γούβα (χωματερή) πριν μας φάνε οι μύγες» με έκαναν να νιώθω πως η πίεσή μου, ίσως, κατασταλάξει εάν μπήξω τα δάχτυλά μου σε ανθρώπινο κρανίο ή αν ξεσκίσω ανθρώπινη σάρκα με τα χέρια μου. Η προσωποποίηση της εθνικής αφήγησης που μιλάει για «άξια και μη άξια» σώματα. Στην μνήμη μου ξανά – ζωντάνεψε η ελλ. εμπειρία. Η παιδική αφέλεια που με διακατέχει μ´έκανε προς στιγμή να αναρωτιέμαι …γιατί όσοι έχουν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (εφόσον ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος) δεν στρέφουν τα κανόνια τους προς τα εδώ και να μην αφήσουν ρουθούνι; Άλλωστε, εδώ κυριαρχούν όλα εκείνα τα εγκληματικά χαρακτηριστικά που απαιτούν τον αφανισμό τους. Δυστυχώς έχω ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις κι εγώ και άλλοι. Και μάλιστα τα υπόλοιπα σκυλιά που μου έχουν σκοτώσει είχαν απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που αποδεικνύει πως ο φονιάς δεν είναι ένας. Άλλωστε φορείς της σαπίλας είναι όλοι, μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο. Πέρα απ´ αυτό όμως, όταν λέμε φονιάς, δεν εννοούμε κάποιον απομονωμένο παρανοϊκό απο τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς η φόλα είναι κοινό μυστικό για να απαλλαγούν απο ότι θεωρούν υποδεέστερο, και οι ντόπιοι την λάτρεψαν σφόδρα. Οι παρανοικοί εγκληματίες που αποκαλούνται «υπάλληλοι που κάνουν τη δουλειά τους» και απαρτίζουν τους φονικούς θεσμούς τούτης εδώ της χώρας, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό, αλλά βγήκαν από τα σπλάχνα της ελλ. κοινωνίας γι ´αυτό ακριβώς τον λόγο, γιατί είναι συνεπείς στο έργο τους. Εκπροσωπούν τα στοιχεία αυτά που είναι ευρέως αποδεκτά. Το συγκεκριμένο γεγονός όμως, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, με τσάκισε. Ένιωσα, μέσα στο κλάμα, πολύ κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Η ψυχοσύνθεσή μου δεν αντέχει άλλο θάνατο. Δεν το δέχεται ποια ως «φυσικό επακόλουθο όταν υπάρχουν τόσα αδέσποτα» ή «μέρος της ζωής». Η έντονη αίσθηση της αδυναμίας να αλλάξω την μοίρα ενός σκύλου έχει αρχίσει και με συνθλίβει, να με διαλύει. Η σκέψη πως σχεδόν όλοι βλέπουν τα ζώα σαν αντικείμενα μηδαμινής αξίας και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή αν, σκοτώνοντάς τα, εκτός απο το ότι τους αφαιρούν τη μία και μοναδική γαμημένη ευκαιρία να ζήσουν, ξεσκίζουν και τη καρδιά που τα αγάπησε, με γεμίζει απερίγραπτο μίσος για τους ανθρώπους αυτούς.

Το συμπέρασμα; Επιθετικός Ανθελληνισμός. Για να υπάρχει στοιχειώδης απονομή δικαιοσύνης. Σφοδρή κριτική συνοδευόμενη με απύθμενο μίσος για την ελληνικότητα. Όσοι υιοθετούν τα πιο αισχρά ήθη, έθιμα, συνήθειες και παραδόσεις που ευδοκιμούν σε αυτόν τον βούρκο του θανάτου, αξίζουν εξολόθρευση. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν γλιτώνει τίποτα. Έχουν μετατρέψει την ελληνικότητα σε συνώνυμο του εγκλήματος. Ποτέ μου δεν φανταζόμουνα πως θα χαιρόμουνα όταν βαράνε πένθιμα οι καμπάνες. Είναι αδιανόητο να ελπίζεις πως η λύτρωση θα έρθει μόνο απο το φυσικό τους θάνατο. Η εγκεφαλική χολέρα των υπερηφάνων ελλήνων μεταδίδεται, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, και στα παιδιά τους. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό, η συνέχεια της φρίκης. Αναλογικά, ο ρυθμός των ελλήνων που ψοφάνε με την καταστροφή που προξενούν, είναι εξοργιστικά βραδύς. Κάθε αγώνας, για τα δικαιώματα οποιουδήποτε πράγματος (από τα μυρμήγκια έως τα δάση της Χαλκιδικής και από τις ελεύθερες κατασκηνώσεις έως τους μετανάστες, τον αντισημιτισμό, την καταναγκαστική πορνεία και την έμφυλη βία, τους Ρομά, την ομοφοβία κλπ), εάν δεν ξεκινάει προτάσσοντας τον Ανθελληνισμό, όχι απλώς είναι καταδικασμένος να αποτύχει, αλλα συντηρεί κι όλας αυτή την οξεία σηψαιμία. Αυτή η ντροπιαστική ιδιότητα χρήζει άμεσης εξαφάνισης. Είναι αυτή η ιδιότητα που απομακρύνει μια οντότητα απο τον σεβασμό. Που καταργεί την ανθρώπινη ιδιότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως γίνεται κάποιο άλλο πλάσμα αλλά ένα απεχθές αντικείμενο. Είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που προδίδουν ένα ον πως γαλουχήθικε και διαπαιδαγωγήθικε στην διάχυτη καφρίλα. Κάθε αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα, μπροσούρα, συλλογικότητα, κείμενο, άρθρο, έντυπο, κλπ. αν δεν ξεκινάει με έντονο Ανθελληνισμό και χλευασμό στον χαρακτήρα των ελλήνων που έχει δημιουργηθεί με επιμέλεια απο το θάνατο και το μαρασμό του ξένου, είναι απλώς ήπια κριτική που θα πνιγεί στην ίδια της την μετριοπάθεια. Εάν μια πρόταση δεν φτύνει την ελλάδα ασκώντας επιθετική κριτική, δεν αξίζει ούτε βλέμμα. Δεν είναι ρατσισμός προς τους ελληνες (οι ελληνες δεν έχουν ιδέα τι είναι ο ρατσισμός), είναι επιτακτική ανάγκη ζωής για οτιδήποτε μη ελληνικό! Και πόσα άλλα γίνονται καθημερινά σ´ αυτόν τον βρωμερό λάκκο. Σαφώς, αυτά τα τερατουργήματα εμπνέονται και αβαντάρονται στην συνείδηση των υπηκόων του βούρκου από το έκτρωμα της βαριάς κρεατοβιομιχανίας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της. Απο τη στιγμή που ο κρεοπώλης ή ο λιμενικός του Φαρμακονησιού περιφέρεται ανάμεσά μας απενεχοποιημένος, αναμενόμενο είναι να επικρατεί και η άποψη «γιατί μόνο αυτός και όχι κι εγώ;» για τους ελληνες και ο θάνατος των «υποδεέστερων, ξένων, μη ελλήνων» να μετατραπεί σε κουλτούρα. Η θάλασσα έχει μετατραπεί σε υγρό τάφος και οι φυλακές σε αποθήκες ψυχών, απο τους εκπροσώπους των ελληνων υπηκόων. Πόσα ζώα και πόσοι άνθρωποι μαρτυρούν και φτύνουν αίμα στα χέρια αυτών των ανθρώπινων σκουπιδιών που συστήνονται ως περήφανοι ελληνες. Μη μου πείτε πως «υπάρχουν και καλοί ελληνες». Ξερνάω στον συνδυασμό αυτών των λέξεων. Ελληνικότητα και Καλό είναι δυο ασύμβατες έννοιες. Όποια/ος περιποιήται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς προσωπικό όφελος, έχει πετάξει δια παντός την ελληνικη ιδιότητα από πάνω της και έχει υιοθετήσει συνειδητά την ανθρώπινη. Ας μην αφήσουμε τους ελληνες να σκορπάνε άλλο θάνατο. Το κάνουν από γεννησιμιού αυτού κράτους. 200 χρόνια τώρα λατρεύουν το θάνατο οποίου ξεφεύγει από τα στερεότυπα. Η ελληνικότητα είναι ένας επιθετικός καρκίνος και επείγει ο άμεσος καυτηριασμός της. Να πεθάνει η ελλαδα να ζήσουμε εμείς, τα αδέσποτα. Ανήλεη επίθεση στην κυρίαρχη ελληνικη ταυτότητα. Η λύσσα μας να την γεμίσει εφιάλτες. Οργή και εκδίκηση για τις αδικοχαμένες ψυχές. Καλό ταξίδι Μούργο και συγγνώμη που δεν ήμουν εκεί. Ελπίζω στον σκυλοπαράδεισο να συναντήσεις τον Μαρξ, την Ίρμα, την Ντέβη και το, χωρίς όνομα, κουταβάκι – φιλαράκι της Ίρμας που δεν γνώρισε ποτέ την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του χαδιού. Δυστυχώς δεν μπόρεσα ούτε ένα αξιοπρεπές τάφο να του φτιάξω καθώς ανακάλυψα το άψυχο σωματάκι αρκετά αργότερα και σε δύσβατο σημείο και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ταξίδεψε και αυτό μαζί τη θετή μαμά του και μοναδική φιλενάδα. Και να τρέχετε εκεί πάνω, ανέμελα. Σας έχω και καλα νέα, έλληνες δεν θα υπάρχουν γύρω σας. Παρακάτω ακολουθεί ένα μικρό δείγμα, από προσωπικές εμπειρίες, που δείχνει τον διάχυτο θάνατο στους δρόμους του ελλ. βούρκου άλλα και την μοίρα του να μην ανήκεις στα καθιερωμένα ελληνικά στερεότυπα»

10589558_755184517876058_224348406_n
πνιγμένο με μια σακούλα στο κεφάλι
10589872_755181691209674_1240180777_n
δολοφονημένο κι αυτό μέσα στην αυλή του σπιτιού
10590001_755180241209819_526665279_n
ασβός από φόλα
10578706_755183797876130_1043002452_n
10590078_755179587876551_2111336764_n

Όλα τα σκυλιά των φωτογραφιών περιμαζεύτηκαν για να σωθούν και δολοφονήθηκαν αργότερα

Νέα για την κατάσταση των Πακιστανών εργατών στη Σκάλα Λακωνίας…..

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Χθες μετά από εκτεταμένη επιχείρηση ,συνελήφθησαν και οι τελευταίοι εργάτες Πακιστανοί .Η επιχείρηση ξεκίνησε νωρίς το πρωί ,γύρω στις τέσσερις, με οχήματα συμβατικά για να μην αναγνωρίζονται ,(αγροτικά,μηχανάκια)και υπήρχε και παρουσία εισαγγελέα και επόπτη εργασίας.
Μαζί συνελήφθησαν και πέντε Έλληνες που ήταν υπεύθυνοι των συνεργείων (κοινώς δουλέμποροι).
Τους έριξαν πρόστιμα των 20.000 και 30.000 ευρώ και ξεκίνησε και η αυτόφορη διαδικασία για να δικαστούν σήμερα.
Εμένα η σκέψη μου είναι στους φτωχούς εργάτες και τι μέλλει γενέσθαι με αυτούς.Η κατάληξή τους θα είναι σε κάποιο στρατόπεδο κράτησης ,απ’όσο ξέρω στην Κόρινθο, για να περιμένουν να αρχίσει η διαδικασία απέλασής τους.Και με τα χρήματα που τους χρωστούν τι θα γίνει με αυτά;;Θα υπάρξει κάποια μέριμνα να πληρωθούν;Μαύρη είναι η μοίρα των φτωχών…Ξόδεψαν χρήματα για να έρθουν διακινδυνεύοντας τη ζωή τους ,εισέπραξαν σκληρή δουλειά και άθλιες συνθήκες ζωής ,με ξύλο κυνήγι και ρατσισμό…..
Οι Έλληνες δουλέμποροι προφανώς έχουν χρήμα για ν’ αντιμετωπίσουν όλη αυτή τη διαδικασία και μάλιστα μερικοί είναι πάμπλουτοι.Πλούτισαν εκμεταλλευόμενοι ανθρώπους κι έχουν αρκετό μαύρο χρήμα.Άραγε αυτό θα ερευνηθεί από τα δικαστήρια και τα αρμόδια όργανα ;
Η κατάσταση τώρα στην περιοχή και τι σκέφτονται οι κάτοικοι;Προφανώς είναι όλοι πολύ δυσαρεστημένοι.Φυσικά ο νους των περισσότερων είναι στην παραγωγή που θα μείνει αδιάθετη κι όχι στους εργάτες,Τώρα φανερά η δυσαρέσκειά τους στρέφεται εναντίον του Δημάρχου γιατί αυτός θεωρούν ότι τα έχει ξεκινήσει όλα αυτά Ακόμα και πολλοί που τον στήριξαν εκφράζουν ανοικτά τη σκέψη τους πάνω σ’ αυτό.Και όσο συνεχίζεται η κατάσταση όπως έχει στην περιοχή με 3 και 4 λεπτά το πορτοκάλι και αδιάθετο στα δέντρα και τους φόρους να κρέμονται απειλή πάνω απ’ το κεφάλι ,έχουμε να δούμε κι άλλα πολλά………..

Αυτή είναι εν ολίγοις η ενημέρωση από την περιοχή που ονομάζεται δήμος Ευρώτα .Η στήριξή μας στους εργάτες είναι δεδομένη και το δίκιο είναι μαζί τους στον αγώνα τους για ζωή και αξιοπρέπεια ……….

Η φωτο είναι από την πορεία που έκαναν ενάντια στην αστυνομική βία κατά τη διάρκεια της απεργίας τους την 6 του μήνα Ιούλη ………

Από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος στο Κράτος του Ισραήλ: Μια κριτική στα πρόσωπα του Αντισημιτισμού

http://benjaminconti.wordpress.com/2014/07/19/antisemitism2/

«Ο Αντισημιτισμός είναι μέσα στον αντι-ισραηλισμό ή αντι-σιωνισμό, όπως η καταιγίδα μέσα στα σύννεφα. Όταν μιλάει πρόστυχα, τότε μιλά για «το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ».Όταν εμφανίζεται ευπρεπής, τότε μιλά για τo «προωθημένο φυλάκιο του Ιμπεριαλισμού». Γνωρίζω όσο κανείς άλλος, ότι αντικειμενικά το Ισραήλ φέρνει πάνω του τον άσχημο ρόλο του κατακτητή.Δεν έχω πρόθεση να δικονομήσω για όλα όσα κάνουν οι διάφορες Κυβερνήσεις του Ισραήλ.Οι προσωπικές μου σχέσεις με αυτήν την χώρα… είναι πρακτικά μηδέν.Δεν την επισκέφτηκα ποτέ, δεν μιλώ την γλώσσα της, ο πολιτισμός της μου είναι και μάλιστα κατά προσβλητικό τρόπο ξένος, η θρησκεία της δεν είναι η δικιά μου. Παρόλα αυτά η ύπαρξη αυτού του κράτους είναι για μένα σημαντικότερη από την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου» (Ζαν Αμερί “ο έντιμος αντισημιτισμός»).

Η πρόσφατη απαγωγή και δολοφονία των τριών εφήβων στο Ισραήλ, η όξυνση των επιθέσεων με ρουκέτες στο έδαφος του Ισραήλ από την ΧΑΜΑΣ, όπως και η αντεπίθεση με βομβαρδισμό στόχων από την μεριά του Ισραήλ, έβγαλε αντισημίτες κάθε απόχρωσης έξω από τις τρύπες τους. Αυτό συμβαίνει πάντα εδώ και πολλές δεκαετίες τώρα όταν ξεσπά κάποια κρίση στην Μέση Ανατολή. Σε ολόκληρη την Ευρώπη αντισημίτες οργανώνουν πορείες, επιθέσεις σε εβραϊκούς «στόχους» με πρόσχημα την «εγκληματική δράση του κράτους του Ισραήλ». Μια τέτοια επίθεση πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 2014 κατά της Συναγωγής de la Roquette στο Παρίσι, που αναμφίβολα δείχνει πως οι περισσότεροι από εκείνους που διαδηλώνουν κατά του Ισραήλ, το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να διασπείρουν το αντισημιτικό μίσος τους, καθώς και για να επιτεθούν στους Εβραίους χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο την τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Η επίθεση πραγματοποιείται μετά από πορεία διαμαρτυρίας κατά του Ισραήλ στους δρόμους του Παρισιού, όταν ένας μεγάλος αριθμός διαδηλωτών κατευθύνθηκε προς τη Συναγωγή, άρχισε να πετάει βόμβες μολότωφ και προσπάθησε να εισέλθει στο εσωτερικό της. Αναφέρθηκε πως οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στους Εβραίους», καθώς η αστυνομία προσπαθούσε να τους απωθήσει για να μην υπάρξουν τραυματισμοί και υλικές φθορές. Επίθεση δέχθηκε επίσης και η Συναγωγή Les Tournelles που βρίσκεται παραπλεύρως [1]. Σε αυτό το σημείο νιώθουμε την ανάγκη να δώσουμε συγχαρητήρια στους νεαρούς Εβραίους που έτρεξαν να υπερασπιστούν την συναγωγή από το μένος του όχλου, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο παρακάτω:

 

Το παράδειγμα αυτό από τους δρόμους του Παρισιού δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Ανάλογες επιθέσεις σαν και αυτή στο Παρίσι είχαμε και στην Ελλάδα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Έχουμε γράψει αρκετές φορές για αυτές. Θυμόσαστε ίσως την βεβήλωση της συναγωγής Βόλου το 2011 από μέλη της Αντιεξουσιαστικής κίνησης, που αν και η εν λόγω οργάνωση βγήκε να το διαψεύσει τις επόμενες μέρες με ανακοίνωση της, γνωρίζουμε ότι μέλη της όντως διέπραξαν αυτήν την επίθεση. Το ίδιο συνέβει και στην Λάρισα τον ίδιο χρόνο κατά την διάρκεια διαδήλωσης αριστερών και αναρχικών, όπου επιχείρησαν να βγάλουν το αστέρι του Δαβίδ από την πρόσοψη της τοπικής συναγωγής. Και εμπρησμούς σε συναγωγές είχαμε στην ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια από έλληνες ναζίδες, όλα τα παραπάνω πήγαν πακέτο με αντισημιτικά δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών ποικίλης ύλης και πολιτικής θέσης όπως για παράδειγμα ο Ριζοσπάστης και η εφημερίδα του ΝΑΡ. Το παζλ συμπληρώνεται με ένα κοινό που είχαν όλες αυτές οι επιθέσεις. Όλες έγιναν κατά την διάρκεια κάποιας από τις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή μεταξύ του Ισραήλ και της ΧΑΜΑΣ, κάτι που δείχνει ότι οι απανταχού Εβραίοι του κόσμου αποτελούν στόχο και για τους αριστερούς και για τους ναζίδες με πρόφαση το κράτος του Ισραήλ. Επιστρέφοντας όμως στα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ας παραθέσουμε εδώ μερικά ακόμα περιστατικά. Στο Βερολίνο στις 15 Ιούλη 2014 πραγματοποιήθηκε διαδήλωση αριστερών μαζί με ακραίους ισλαμιστές υποστηρικτές της ΧΑΜΑΣ, ακόμα και χούλιγκαν της εθνικής Γερμανίας που μεταξύ άλλων φώναζαν και αυτοί «θάνατος τους Εβραίους σιωνιστές και στο κράτος του Ισραήλ». Δεν είχαμε επιθέσεις ή τραυματισμούς σε βάρος Εβραίων λόγω της καλύτερης κινητοποίησης της αστυνομίας. Στην ίδια πόλη είχαμε και εκ νέου συγκέντρωση στις 17 Ιουλίου 2014 ισλαμιστών και αριστερών που μάλιστα επιτέθηκαν και στην συγκέντρωση αλληλέγγυων στο Ισραήλ που οργάνωσε η τοπική εβραϊκή κοινότητα μαζί με αλληλέγγυους από τον αντιγερμανικό χώρο, ευτυχώς δεν είχαμε τραυματισμούς ή άλλα παρατράγουδα. Φυσικά από τα παραδείγματα αντισημιτικού μίσους δεν θα μπορούσε να λείπει και η Αθήνα που αν και στις τελευταίες διαδηλώσεις μπροστά στην πρεσβεία δεν παρευρέθησαν παρά μονάχα μερικοί γραφικοί αντισημίτες της ανταρσύα  , των τροτσκιστικών απολιθωμάτων του ΕΕΚ, των ΜΛ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, όπως μπορείτε να δείτε και στην παρακάτω φωτογραφία (μπορείτε να την δείτε και σε μεγέθυνση), έχει μεγάλη αξία σταθούμε λίγο στα συνθήματα τους, κάτι που θα κάνουμε παρακάτω.

Διαδήλωση μπροστά από την Ισραηλινή πρεσβεία, ένα από τα συνθήματα κάνει λόγο για ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων επιχειρώντας έτσι να πείσει περί "θύματος που έγινε θύτης" και να σχετικοποιήσει το ολοκαύτωμα

Διαδήλωση μπροστά από την Ισραηλινή πρεσβεία, ένα από τα συνθήματα κάνει λόγο για ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων επιχειρώντας έτσι να πείσει περί “θύματος που έγινε θύτης” και να σχετικοποιήσει το ολοκαύτωμα

Είναι γεγονός, κάτι που όλοι/ες ξέρουμε δηλαδή, ότι για να συμμετέχει κανείς σε ένα από τα αριστερά σχήματα είναι σχεδόν προϋπόθεση να είναι αντισιωνιστής. Ο αντισιωνισμός της αριστεράς όπως επιχειρηματολογήσαμε και παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από αντισημιτισμός καλυπτόμενος από προφάσεις. Τα συνθήματα, η φρασεολογία και οι κινήσεις των αριστερών ομάδων δεν βρίσκουν σύμφωνο μόνο τον κόσμο της, αλλά το σύνολο του πολιτικού κόσμου και της ελληνικής κοινωνίας, με ελάχιστες πάντα εξαιρέσεις. Θα μπορούσαμε να επιχειρηματολογούμε μέρες ολόκληρες γιατί ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός, θα χρησιμοποιήσουμε όμως σε αυτό το σημείο μονάχα ένα επιχείρημα από την ομιλία του Hillel Neuer, στις 15 Ιούλη 2014, [2] στον ΟΗΕ: “Αν δεν έκλαψες τον περασμένο χρόνο για τους χιλιάδες Τούρκους διαδηλωτές που τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν στην Τουρκία, Αίγυπτο και Λιβύη, ή τους ακόμα περισσότερους που κρέμασε το καθεστώς του Ιράν, τις γυναίκες και τα παιδιά που βομβαρδίστηκαν στο Αφγανιστάν, την γενοκτονία που εξελίσσετε με τον εμφύλιο του Σουδάν, τους 1800 Παλαιστίνιους που πέθαναν σε στρατόπεδο από πείνα στην Συρία του Άσαντ, τις εκατοντάδες που σκοτώθηκαν στο Πακιστάν από την Τσιχάντ, τους 10.000 νεκρούς στο Ιράκ, τους χωρικούς που σφαγιάστηκαν στην Νιγηρία κοκ… αλλά κλαις μονάχα για την Γάζα τότε δεν σε νοιάζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απλά το κάνεις γιατί είσαι αντι-Ισραήλ” (αντισημίτης θα πρόσθετα εγώ). Ένας προσεκτικός παρατηρητής/τρια μπορεί εύκολα να συμπεράνει ότι οι αντι-ιμπεριαλιστές της αριστεράς δεν έχουν πει ούτε λέξη για τα παραπάνω που έθεσε στην ομιλία του ο Hillel Neuer, κατά πόσο μάλλον να έχουν οργανώσει ανάλογες πορείες μπροστά σε πρεσβείες κοκ –  αν βέβαια εξαιρέσουμε τις διαδηλώσεις στην Τουρκία, που και για αυτό ξέρουμε πολύ καλά ότι ίσως να μην αποτελεί από μόνο του ένα γεγονός διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά προϊόν κάποιου ιδιόμορφου ελληνικού αντι-τουρκικού πατριωτισμού. Μέσα από τα συνθήματα των αριστερών ομάδων μπορούμε να βρούμε ένα πλήθος αντισημιτικής προπαγάνδας, που γίνεται όλο και πιο ακραία, όταν μέλη από τον όχλο αυτών των ομάδων δίχως κανέναν ενδοιασμό γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δείτε την παρακάτω φωτογραφία να πάρετε μια ιδέα:

:

αντισημιτες

σχόλιο χρήστη στο facebook: Αγανακτησε λοιπον,που λετε, ο Σπυρος ο Αλεξιου, και αναγκαστηκε να δικαιωσει τον Χιτλερ!! Ενω δεν το ηθελε ρε γαμωτο το παιδι…. Αλλα αυτοι οι παλιο-εβραιοι εκει τον φτασανε. Εντωμεταξυ ο συντροφος του, ο Γιαννης Δημοπουλος απο κατω μας λεει οτι οι ισραηλιτες ειναι οι ναζι. Σκεψου τωρα μπερδεμα, να εισαι νεο μελος της φασιστο-πασοκο-συριζο-Ανταρσυας, και να προσπαθεις να βγαλεις ακρη….. (Απ’τον τοιχο της γνωστης αντισημιτριας πασοκας Σακοραφα)

Αλλά και τα επίσημα άρθρα που ανεβαίνουν στον γνωστό βόθρο του athens indymedia από τις διάφορες ομάδες ομολογούν τα αυτονόητα. Πάρτε μια γεύση εδώ. Η εξίσωση/σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος με τα γεγονότα στην Γάζα είναι μια πάγια τακτική της αριστεράς. Η σύγκριση των ναζί με τους Εβραίους, του θύτη δηλαδή με τα θύματα, αυτός ο αντισημιτικός οχετός είναι η αριστερή εκδοχή της άρνησης του ολοκαυτώματος που αγκαλιάζει όλους του έΛληνες ανεξαρτήτως πολιτικών διαφορών. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις κατά καιρούς, έχουμε ένα ιδιόμορφο εθνικό μέτωπο, από την αριστερά μέχρι τους εγχώριους ναζίδες που πορεύονται μαζί και υιοθετούν τον ίδιο πολιτικό λόγο. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι πλέον η σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος,το βάθεμα του πλάτους της έννοιας,το ότι έχει ενταχθεί στην κανονικότητα(ολοκαύτωμα παλαιστινίων ή ολοκαύτωμα μισθών) αναπαράγεται και κυκλοφορεί κυρίως από τον αριστερό-α/α λόγο χωρίς καμία πολιτική συνέπεια μαζί με την πάγια τακτική του ανανεωμένου αντισημιτισμού της εκναζιστικοποίησης του ισραήλ. Ο Νορβηγός ιστορικός Kjetil Simonsen καταπιάνεται αρκετά εύστοχα σε παλιότερο άρθρο του “ο αντισημιτισμός στην σοσιαλιστική παράδοση” [3] στους λόγους που οδήγησαν την αριστερά ιστορικά να υιοθετήσει αντισημιτικά κλισέ και απόψεις, αλλά και στην αντισημιτική προπαγάνδα που δίνει και παίρνει όλα αυτά τα χρόνια. Ενδεικτικά γράφει: “Οι αντισημίτες αριστεροί πιο συχνά βλέπουν τον Εβραϊκό εθνικισμό ως την ίδια την πηγή και κινητήριο δύναμη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού˙ ισχυρίζονται πως οι Εβραίοι κρύβονται πίσω από διεθνείς εξελίξεις, μέσω οικονομικά πανίσχυρων οργανισμών και λόμπυ˙ και συγκρίνουν τις Ισραηλινές επιθέσεις εναντίον των Παλαιστινίων με την γενοκτονία που διέπραξε η Ναζιστική Γερμανία εναντίον του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού.”

παλιότερη αντισημιτική αφίσα του ΚΚΕ μλ. Όπως μπορείτε να δείτε χρησιμοποιεί το γνωστό χταπόδι από καρτούν της ναζιστικής προπαγάνδας το 1938. http://en.wikipedia.org/wiki/Antisemitic_canard

παλιότερη αντισημιτική αφίσα του ΚΚΕ μλ. Χρησιμοποιεί το γνωστό χταπόδι από καρτούν της ναζιστικής προπαγάνδας του Γκέμπελς  το 1938.http://en.wikipedia.org/wiki/Antisemitic_canard

Τα ψέματα και η γκεμπελίστικη προπαγάνδα της αριστεράς. 

Για  να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους οι αριστεροί αντισημίτες συχνά πυκνά βομβαρδίζουν το διαδίκτυο με μια σειρά ψέματα. Θα δούμε παρακάτω δύο από τα πιο πρόσφατα διαδεδομένα ψέματα στο διαδίκτυο. Το πρώτο έχει να κάνει με την υπεράσπιση της συναγωγής από νεαρούς Εβραίους στο Παρίσι. Η “κίνηση απελάστε τον ρατσισμό” έτρεξε αμέσως να αλλάξει το νόημα κατά πόσο την βολεύει, γράφοντας ότι Εβραίοι φασίστες επιτέθηκαν σε μετανάστες (δείτε σχετικό δημοσίευμα εδώ) [4]. Το δεύτερο παράδειγμα που θα σταθούμε έχει να κάνει με την Συρία του Άσαντ. Πριν λίγες μέρες κάποιος ανέβασε ένα βίντεο με τίτλο “το Ισραήλ βομβαρδίζει κηδεία” ένα ψέμα που κατέκλυσε το διαδίκτυο τις προηγούμενες ημέρες και όπως ήταν αναμενόμενο και αριστερά ιστολόγια. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το βίντεο προέρχεται από τον εμφύλιο που συνεχίζεται στην Συρία και περνάει στα ψιλά, μιας και τα εγκλήματα του Άσαντ δεν έχουν να κάνουν με το Ισραήλ.

 

Ο ελληνικός τύπος και τηλεόραση παρέχουν και αυτοί με την σειρά τους μονόπλευρη ενημέρωση. Από τα δελτία ειδήσεων μέχρι όλες τις εφημερίδες, λαμβάνει χώρα μιας απίστευτης έκτασης αντι-ισραηλινή προπαγάνδα, δίχως καν να εξετάζονται οι πηγές. Διεξάγεται δηλαδή ένα όργιο αντι-δημοσιογραφικής δεοντολογίας. 

Ιστορικές και θεωρητικές προεκτάσεις του αριστερού αντισημιτισμού.

Ο αντισημιτισμός παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ελάχιστης και μεμονωμένης επιστημονικής έρευνας. Η άγνοια και η αδιαφορία για τον κλιμακούμενο και αυξανόμενο αντισημιτισμό συνοδεύεται από μια σκληρή αντισιωνιστική γραμμή από όλες τις πάντες. Όπως πολύ εύστοχα γράφουν και ο Αχιλλέας Φωτάκης και η Francisca de Pers στον πρόλογο του νέου τους βιβλίου με τίτλο “αντισημιτισμός” από τις εκδόσεις Ισνάφι [5] Οι εκφράσεις του σύγχρονου αντισημιτισμού, συνδέονται άρρηκτα με τις σύγχρονες ιστορικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Με αφορμή την κορύφωση των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή, μετά το ξέσπασμα της δεύτερης ιντιφάντα, των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11 Σεπτέμβρη και την πολιτική κρίση αναφορικά με το Ιράν, λαμβάνει χώρα διεθνώς μια πολιτική συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο ενός νέου αντισημιτισμού, ο οποίος εκφράζεται ποικίλα μέσω μιας εχθρότητας απέναντι στο Ισραήλ, μέσω του αντισιωνισμού ή και του αντιαμερικανισμού, αφετέρου εκδηλώνεται συνήθως μέσω ενός ριζοσπαστικού και βίαιου λόγου ενάντια στο Ισραήλ και τους Εβραίους εν γένει…. Μετά το ολοκαύτωμα σε καμία χώρα της Ευρώπης (ίσως με μοναδική εξαίρεση τον πολιτικό χώρο των antideutsch και προηγουμένως την κριτική θεωρία της περίφημης σχολής της Φρανκφούρτης στην Γερμανία) δεν έγινε ποτέ καμία επαρκής συζήτηση για τους λόγους και τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στο έγκλημα των εγκλημάτων. Στην Ελλάδα με την λήξη του εμφυλίου, αλλά και με δεδομένη την ελληνοποίηση της αριστεράς του ΚΚΕ από το 34, την 6η ολομέλεια και πέρα, η συζήτηση για το ολοκαύτωμα παραμένει ένα άγνωστο κεφάλαιο. Έκτοτε ποτέ καμιά αριστερή οργάνωση στην χώρα δεν ασχολήθηκε με τον αντισημιτισμό, ίσως πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η εθνικοποίηση της αριστεράς στην ελλάδα την έφερε πιο κοντά σε αντιδραστικές απόψεις. Η αντίληψη ότι η εργατική τάξη αποτελεί κάποιου είδους εθνικό σώμα, η λογική της εξάρτησης της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στην άποψη ότι προέχει σήμερα ένας μαχητικός αντι-ιμπεριαλισμός από την μάχη ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη. Η ηγεμονία αυτής της αντίληψης έρχεται μαζί με την στροφή του ΚΚΣΕ στο 20ο συνέδριο του κόμματος και την περίφημη συνύπαρξη του καπιταλισμού με τον σοσιαλισμό. Φυσικά σε αυτό το εθνικό σώμα, το ιδεολογικό φαντασιακό της αριστεράς δεν συμπεριλαμβάνει τους Άλλους, όποιοι και αν είναι αυτοί (μιλώντας εδώ για τις μειονότητες). Αν αυτό έχει αξία να υπογραμμιστεί κατά την γνώμη μας, είναι γιατί θα μας βοηθήσει σε μια πιο αναλυτική προσέγγιση της “αντικαπιταλιστικής” ρητορικής της αριστεράς και της προέκτασης της, του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα. Ο γνωστός μαρξιστής ιστορικός και καθηγητής του πανεπιστημίου του Σικάγο, Moishe Postone, αλλά και άλλοι διανοούμενοι προσπάθησαν να κάνουν την απαραίτητη σύνδεση ενός φετιχοποιημένου αντικαπιταλισμού με αυτό που ονομάζουν δομικό αντισημιτισμό. Με τον όρο αυτό, προσπάθησαν να περιγράψουν τον αντισημιτισμό όχι απλά ως έναν ρατσισμό αλλά ως μια ψευδή κοσμοθεωρία. Έναν τέτοιο λόγο, μπορούμε άνετα να εντοπίσουμε στην αριστερά και στις αναρχικές ομάδες στην Ελλάδα. Τον βιώνουμε καθημερινά μέσα από το λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στο πρόγραμμα τους κάνουν λόγο για παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και διεθνείς τοκογλύφους, ή ακόμα και στο ΚΚΕ που μιλάει για 200 οικογένειες που διοικούν τη χώρα. Αυτός ο αγοραίος αντικαπιταλισμός, αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να μιλήσει για την πολυπλοκότητα των κυρίαρχων και καπιταλιστικών σχέσεων, που πολλές φορές τις υποβιβάζει και σε αυτό που ονομάζει εποικοδόμημα. Ξαναγυρνώντας τώρα στον Postone και την εργασία του, αξίζει να διαβάσει κανείς ένα από τα πιο δυνατά του κείμενα που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τον τίτλο  “οι Ιστορικοί και το Ολοκαύτωμα” [6] . Στο κείμενο αυτό ο συγγραφέας επιχειρεί να κάνει κατανοητή αυτήν την σύνδεση του φετιχοποιημένου καπιταλισμού με τον δομικό αντισημιτισμό προσπαθώντας να αξιοποιήσει όχι μόνο την μαρξική προσέγγιση, αλλά και αυτή των ψυχαναλυτικών εργαλείων. Προσπαθώντας να δει το ζήτημα μέσα από τις θεμελιώδες αρχές του καπιταλισμού ο Postone κάνει μια εξαιρετική ανάλυση που προσπαθεί να συνδέσει από την μία την δυϊστική σχέση του εμπορεύματος όπως αυτή εκφράζεται μέσω της αντίθεσης μιας αφηρημένης, γενικής, ομογενοποιημένης διάστασης (αξία) – συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος αφηρημένης κυριαρχίας και καταναγκασμού το οποίο, παρότι κοινωνικό είναι από-προσωποποιημένο και «αντικειμενικό» – και μιας ιδιαίτερης, συγκεκριμένης, υλικής διάστασης («αξία χρήσης») [7] Για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω… Ενάντια σε αυτό το θεωρητικό περιβάλλον, είναι εντυπωσιακό ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξουσίας που αποδίδονται στους Εβραίους από τον σύγχρονο αντισημιτισμό – το αφηρημένο, η ,μυστηριώδης ακαθοριστία, η καθολικότητα, η κινητικότητα – είναι όλα χαρακτηριστικά της διάστασης της αξίας των κοινωνικών μορφών που θεμελιακά χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό. Επιπρόσθετα, αυτή η διάσταση, όπως και η υποτιθέμενη εξουσία των Εβραίων, δεν εμφανίζεται ως τέτοια, αλλά πάντοτε με την μορφή ενός υλικού φορέα του εμπορεύματος [8] . Ο Postone εκτός άλλων είδε στον εθνικοσοσιαλισμό έναν αλλόκοτο αντικαπιταλισμό και που αν και ακόμα συζητιέται και αποδοκιμάζεται η άποψη αυτή έντονα από διάφορους κύκλους, συμπεραίνει ότι για το συλλογικό φαντασιακό του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, το Άουσβιτς ήταν ένα εργοστάσιο καταστροφής της αξίας [9] . Στις μέρες μας οι αντισημίτες όλου του κόσμου βλέπουν αυτές τις αφηρημένες σχέσεις εξουσίας στο κράτος του Ισραήλ ή και τις ΗΠΑ, ακριβώς γιατί υπάρχει απουσία αναλυτικών εργαλείων και συζήτησης. Κατά την άποψη μας η ανάλυση του Postone δεν είναι επαρκής για να εξηγήσει όλες τις πλευρές του σύγχρονου αντισημιτισμού όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον αντισιωνισμό. Παρόλα αυτά αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την κατανόηση αρκετών από αυτές, ακριβώς γιατί μπορούμε να κατανοήσουμε τις ομοιότητες στον «αντικαπιταλισμό» της αριστεράς/αναρχικών και σε αυτόν που ιστορικά έφερε ο εθνικοσοσιαλισμός, χωρίς βέβαια να πέφτουμε στην παγίδα να μπούμε στην θεωρία των δύο άκρων που συγκλίνουν, κάτι που παίζεται πολύ στις μέρες μας.

Συνεχίζοντας αυτήν την περίληψη, θεωρητική προσέγγιση πάνω στον αντισημιτισμό δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε απέξω την έρευνα των Αντόρνο / Χορκχάϊμερ και των άλλων θεωρητικών της Σχολής της Φρανκφούρτης. Δυστυχώς, λόγω οικονομίας κειμένου δεν θα μπορέσουμε εδώ να προχωρήσουμε σε μια εκτεταμένη ανάλυση πάνω στην σκέψη, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από την Κριτική Θεωρία. Κάτι τέτοιο απαιτεί μια καλύτερη έρευνα και μια ξεχωριστή εργασία. Γι’ αυτόν τον λόγο θα σταθούμε μόνο σε μερικά αποσπάσματα από το κοινό έργο των δύο προαναφερθέντων, Διαλεκτική του Διαφωτισμού [10], για να πάρει ο αναγνώστης αυτού του κειμένου μια ιδέα. Σύμφωνα λοιπόν με τους Αντόρνο / Χορκχάϊμερ, για τους φασίστες οι Εβραίοι δεν αποτελούν κάποια κατώτερη φυλή ή μειονότητα, αλλά την αντιφυλή που από την εξόντωση της θα κριθεί η τύχη του κόσμου. Ακραία αντίθετη είναι η θέση πως οι Εβραίοι δεν έχουν εθνικά ή φυλετικά γνωρίσματα και απαρτίζουν μια ομάδα βάσει θρησκευτικών πεποιθήσεων και παραδόσεων, χωρίς άλλο κοινό σημείο. Τα εβραϊκά χαρακτηριστικά αφορούν τους Εβραίους της Ανατο­λικής Ευρώπης, σε κάθε περίπτωση μόνο τους όχι ακόμη εντελώς αφομοιωμένους. Και οι δύο αντιλήψεις είναι αληθινές και ταυτόχρονα εσφαλμένες. Η πρώτη είναι αληθινή με την έννοια του ότι ο φασισμός την έκανε αληθινή. Οι Εβραίοι είναι σήμερα η ομάδα που επισύρει πρακτικά και θεωρητικά τη θέληση εξόντωσης, την οποία παράγει αφ’ εαυτήν η ψευδής κοινωνική τάξη πραγμάτων. Καυτηριάζονται από το απόλυτο κακό με το στίγμα του απόλυτου κακού. Έτσι είναι πράγματι ο περιούσιος λαός. Ενώ οικονομικά, η κυριαρχία δεν είναι πια αναγκαία, οι Εβραίοι ορίζονται ως το κατ’ εξοχήν αντικείμενο της, οπότε η μεταχείριση του είναι απλώς θέμα μεθόδου. Στους εργάτες, στους οποίους τελικά αποβλέπει η κυριαρχία, κανένας δεν το λέει κατά πρόσωπο, για ευνόητους λόγους – τους νέγρους θέλουν να τους κρατήσουν εκεί όπου είναι η θέση τους, από τους Εβραίους όμως πρέπει να εκκαθαρισθεί η γη, και στις καρ­διές όλων των δυνάμει φασιστών των χωρών, βρίσκει απήχηση το κάλεσμα για εξόντωση των Εβραίων ως επιβλα­βών ζωυφίων. Στην εικόνα του Εβραίου που παρουσιάζουν στον κόσμο οι λαϊκοί εθνικιστές, εκφράζεται ο δικός τους χαρακτήρας. Ορέγονται αποκλειστικά την κατοχή, την ιδιοποίηση, την εξουσία χωρίς όρια, με κάθε τίμημα. Σταυρώνουν τον Εβραίο, στον οποίο έχουν φορτώσει αυτήν την ενοχή τους και τον οποίο έχουν χλευάσει ως εξουσιαστή, επαναλαμβά­νοντας ατελείωτα τη θυσία στη δύναμη της οποίας δεν μπορούν να πιστέψουν [11] . Ένα δεύτερο σημαντικό κομμάτι στην κριτική θεωρία των Αντόρνο / Χορκχάϊμερ είναι ότι προσπάθησαν να απαλλάξουν την διαλεκτική από το θετικό της πρόσημο. Έτσι μέσα από τη Διαλεκτική του Διαφωτισμού, επιχειρηματολόγησαν επαρκώς κατά την γνώμη μας, γράφοντας πως το Άουσβιτς δεν αποτελεί εξαίρεση, ούτε κάποιο σφάλμα, αλλά κομμάτι της κοινωνικής εξέλιξης, κάτι που τους ανάγκασε να αναπτύξουν έναν όρο για την κοινωνία που να ήταν ικανός να συμπεριλαμβάνει τη διαλεκτική της προόδου και την διαλεκτική της φρίκης [12] . Τελειώνοντας αυτήν την θεωρητική περίληψη θα θέλαμε από πλευράς μας να σημειώσουμε ότι όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά τροφή για να συνεχίσουμε να βγάζουμε χρήσιμα συμπεράσματα, καθώς και για να αναπτύξουμε την Κριτική Θεωρία στις σημερινές συνθήκες. Η Κριτική Θεωρία του σήμερα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς μια επαρκή ανάλυση του σύγχρονου αντισημιτισμού όλων των αποχρώσεων. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, μας καθιστά όλους/ες υπεύθυνους για την συνέχιση της ανάπτυξης μιας ψύχραιμης αναλυτικής εργασίας ενάντια στο υπάρχον, χωρίς υπερβολές, επιχειρώντας να γειώσουμε τον λόγο μας σε όσο γίνεται μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου. Αυτό πρέπει να μπαίνει ως προτεραιότητα.

Κάποιες σκέψεις για την δράση μας σήμερα

Έχουμε γράψει στο παρελθόν ότι σήμερα, παρά τις αντίξοες συνθήκες, η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη από πριν, όσον αναφορά τις ομάδες και στον κόσμο που ασχολούνται με τον αντισημιτισμό. Θα μπορούσαμε ίσως να εκφράσουμε την αισιόδοξη θέση, ότι είναι στο χέρι μας να φροντίσουμε ώστε να συνεχιστεί αυτή η ενασχόληση και να αποφέρει αποτελέσματα. Αν όμως η αποδόμηση των επιχειρημάτων των αντισημιτών είναι η μία πλευρά του προβλήματος, στη θεωρία δηλαδή, η πρακτική είναι επίσης κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης (αν και τα παραδείγματα μας έρχονται κυρίως από την Γερμανία) οι Εβραϊκές κοινότητες συνεργάζονται έμπρακτα με αντιφασίστες / αντιφασίστριες και αλληλέγγυους / αλληλέγγυες στην υπεράσπιση συναγωγών και άλλων στόχων από το μένος των αντισημιτών. Στο Βερολίνο για παράδειγμα, κάθε χρόνο η τοπική Εβραϊκή κοινότητα μαζί με αλληλέγγυους/ες οργανώνουν από κοινού αντιδιαδήλωση ενάντια στο alquds [13] . Πιστεύουμε ότι ίσως κάτι τέτοιο θα μπορούσε δειλά-δειλά να υπάρξει και στην Ελλάδα. Χωρίς υπερβολές, πιστεύουμε ότι η επικοινωνία και η συνεργασία με τις εβραϊκές κοινότητες στην χώρα είναι εφικτός στόχος. Η ασυλία της αριστεράς και κάθε λογής αντισημίτη πρέπει να σπάσει και στους δρόμους, νομίζουμε ότι είναι ένα στοίχημα που πρέπει να το κερδίσουμε.

Αντί επιλόγου

Η Ελλάδα φρίττει με την Ισραηλινή πολιτική στη Γάζα. Φρίττουν οι πολίτες μιας χώρας που διατηρεί την ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία στον αντισημιτισμό, δεν αναγνωρίζει μειονότητες όπως η Μακεδονική, βυθίζει μετανάστες στο Αιγαίο όταν δεν τους στοιβάζει σε containers , ετοιμάζει φυλακές υψίστης ασφαλείας, διαπομπεύει οροθετικό κόσμο, προσφέρει καταφύγιο σε μισό εκατομμύριο δηλωμένους ναζί και εννιά εκατομμύρια σιωπηλούς υποστηρικτές, καταστρέφει καταυλισμούς Ρομά και προσφέρεται για κάθε είδους ομοφοβικά και ρατσιστικά πογκρόμ. Μιας χώρας που δεν έχει κανένα δικαίωμα να ασκεί κριτική στο Ισραήλ, όταν η ίδια αρνήθηκε να επιστρέψει τις κλεμμένες εβραϊκές περιουσίες στους νόμιμους δικαιούχους και επιζώντες του Ολοκαυτώματος, όταν οι δρόμοι της στηρίζονται πάνω στις ρημαγμένες ταφόπλακες του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Μιας χώρας, που με αφορμή μια σύρραξη που δεν την αφορά, βρήκε την ευκαιρία να δείξει ξανά το μισόζωο πρόσωπό της. Σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ και τη φιλολογία που αναπαράγει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, οι ρουκέτες που αναχαιτίζει το Ισραήλ και οι επεμβάσεις του στις περιοχές εκτόξευσης, συνιστούν εγκληματική δραστηριότητα. Αυτές που εκτοξεύτηκαν από Παλαιστίνη και Αίγυπτο παρά την πρόσφατη εκεχειρία, αποτελούν κομμάτι ενός δίκαιου αγώνα. Η ρίζα της διαφοροποίησης αυτής, βρίσκεται στη στάση των φορέων της απέναντι στο Ολοκαύτωμα και στον Εβραϊσμό εν γένει, ενώ πάντα θα συνοδεύεται από άρνηση της Ιστορίας και παρανοϊκό μίσος απέναντι στον Άλλο. Συνεπώς, με δεδομένο το αντισημιτικό παρελθόν και παρόν της Ελλάδας, ο αντισημιτισμός δεν είναι ένα φαινόμενο ξένο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά το ίδιο το ήθος της. Στο χορό συμμετέχουν όλοι, από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά, από τον αναρχικό χώρο μέχρι και την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία. Πίσω από τους μονομερείς ρομαντισμούς υπέρ της Παλαιστίνης όμως, κρύβεται μια άλλη αλήθεια, αυτή ενός αντισημιτισμού που πασχίζει να ξαναβγεί στην επιφάνεια φορώντας το προσωπείο του αντισιωνισμού. Με την επίκληση της κατάστασης στη Γάζα, αντισημίτες, ναζί και κρυφοναζί, βρίσκουν έναν έμμεσο τρόπο να κάνουν αυτό που εξ αρχής ήθελαν, να μισούν τους Εβραίους. Ένα μίσος που εκφράζεται σε όλη του τη χυδαιότητα μέσα από την πυρπόλυση συναγωγών και τη φασιστική βία. Αυτό συνέβη πρόσφατα στη Γαλλία, το είδαμε στους ποδοσφαιρικούς πανηγυρισμούς της Γερμανίας και το συναντάμε καθημερινά εδώ 

Σε «προοδευτικό» προφίλ του facebook διαβάσαμε σε μια ανάρτηση το εξής: Το να είσαι ενάντια στον αντισημιτισμό δεν σημαίνει να επικροτείς τα εγκλήματα του Ισραήλ ενάντια στην ανθρωπότητα.

Το αν είναι κάποιος αντισημίτης όμως, δεν το αποφασίζουν οι μη-Εβραίοι που ψάχνουν απλά για ένα θεωρητικό πλαίσιο που θα στεγάσει το αντισημιτικό τους μένος, αλλά οι Εβραίοι που τόσα χρόνια υπέμειναν τους διωγμούς αυτών που σήμερα τους αποκαλούν διώκτες. Κανείς δεν μας όρισε κριτές σε μια πραγματικότητα που αγνοούμε. Μαθαίνουμε πως το Ισραήλ το οποίο για πολλούς θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχει ώστε να έχουμε ευκολότερη πρόσβαση στις κρυψώνες τον Εβραίων σε ένα νέο διωγμό, εγκληματεί ενάντια στην ανθρωπότητα, απλά και μόνο επειδή υπερασπίζεται τον εαυτό του. Φυσικά και θα υπάρχουν αγριότητες, όπως υπάρχουν πολλές αγριότητες από την άλλη πλευρά, η οποία και ξεκίνησε αυτόν τον κύκλο αίματος. Από εκεί και πέρα όμως, ας τα αφήσουμε αυτά σε όσους τα βιώνουν και στις διεργασίες των κοινωνιών τους. Όταν με αυτά τα δεδομένα, δεν αντιλαμβανόμαστε πως αντισιωνισμός και αντισημιτισμός είναι ένα και το αυτό, υπάρχει πρόβλημα. Και η φανερή υποκρισία είναι το λιγότερο, όταν τέτοιες στάσεις και πολιτικές απειλούνται ολόκληρες κοινότητες.

  Benjamin Conti, Parodie der Utopie

Ιούλιος 2014

σημειώσεις πάνω στο κείμενο
[4] παραπλανητικό δημοσίευμα από “αντιρατσιστική” ομάδα στην Ελλάδα http://www.kar.org.gr/2014/07/18/50555/
[5]  Αχιλλέας Φωτάκης, Francisca de Pers “αντισημιτισμός” εκδόσεις ισνάφι σελ. 7
[6] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” εκδόσεις ισνάφι (κατεβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ)
[7] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 28
[8] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 28 συνέχεια
[9] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 35
[10] Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο “η διαλεκτική του διαφωτισμού” εκδόσεις νήσος
[11] Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο “η διαλεκτική του διαφωτισμού” κεφάλαιο “στοιχεία αντισημιτισμού διαβάστε αποσπάσματα εδώ
[12] Αχιλλέας Φωτάκης, Francisca de Pers “αντισημιτισμός” εκδόσεις ισνάφι σελ. 37
[13] Αντιφασιστική διαδήλωση αλληλεγγύης με το Ισραήλ Βερολίνο 25 Ιούλη 2014 , αρχείο από τις προηγούμενες διαδηλώσεις στο grassrootreuter εδώ

 

 

 

Για την απεργία των Πακιστανών εργατών στο Δήμο Ευρώτα Λακωνίας……….

Ανεβάζω τρία βίντεο που είναι ενδεικτικά της κατάστασης που κυριαρχεί στο Δήμο Ευρώτα σε σχέση με τους μετανάστες.Ξύλο χωρίς λόγο και αιτία ,είτε έχουν χαρτιά ή όχι από την αστυνομία που μπαίνει σπάζοντας τις πόρτες την ώρα που κοιμούνται ,τραυματισμοί ,φραστική βία, απλήρωτα μεροκάματα χρόνων και πάει λέγοντας.Ζητούν την συμπαράστασή μας και τον σεβασμό μας στην ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους .Ενδεικτικό είναι πως κατά κύριο λόγω αυτά συμβαίνουν ημέρα Παρασκευή ,που είναι ημέρα πληρωμών.

Απέργησαν ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα αιτήματά τους και χθες μετά από συγκέντρωση στην πλατεία του Δημαρχείου στη Σκάλα και ομιλία του προέδρου τους, έκαναν πορεία για να καταλήξουν στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσουν μηνύσεις εναντίον συγκεκριμένων αστυνομικών που τους κατονόμασαν .Τους σταμάτησαν λίγο πριν φτάσουν και ο «λεβέντης» Δήμαρχος άρχισε να δίνει σώου άνευ προηγουμένου.«Να φύγουν ,δεν τους θέλω εδώ,Σκασίλα μου για τα πορτοκάλια κι αν δεν κοπούν» κ.λ.π όμορφα λόγια.(ειρωνικό το σχόλιο) .Επιτέθηκε και φραστικά εναντίον της δικηγόρου των εργατών με λόγια που σηκώνουν μήνυση.Δεν γνωρίζω αν η κυρία Έλλη Φωτάκου ,η δικηγόρος  θα καταθέσει μήνυση.Η επίθεσή του πάντως,εναντίον των μεταναστών  ήταν καθαρά φασιστική αν και δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και  κρυφά κίνητρα αυτής της συμπεριφοράς εκτός του ρατσισμού .Γιατί υποψιάζομαι ,η γνώμη μου πάντα ,πως δεν μπορεί κάτι θα έχει στο μυαλό του,κάπου θα αποσκοπεί, μια και οι μετανάστες είναι αναγκαίοι στην περιοχή και μόνο καλό έχουν προσφέρει, για να εισπράξουν ξύλο ,ενώ παράλληλα κάποιοι πλουτίζουν από το αίμα τους