Ένα σημείωμα για τον αντικομμουνισμό και την αναθεώρηση της Ιστορίας

Ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο

Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διοργανώνει, μια δίχως προηγούμενο, φιέστα αναθεώρησης της ιστορίας. Ο λόγος για την περίφημη “Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ της μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού”, γνωστή και ως Διεθνής ημέρα της μαύρης πόρπης που “τιμάται” κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η “Αντικομμουνιστική Μέρα Μνήμης” θεσπίστηκε από την “Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό” στις 3 Ιουνίου 2008, που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Με άλλα λόγια, επιχειρείται από την Ε.Ε., να εξισωθούν τα εκατομμύρια νεκρών στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εκατομμύρια νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος με τη Σοβιετική Ένωση που όχι μόνο σήκωσε το κύριο βάρος στον πόλεμο, αλλά και απελευθέρωσε κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης από τον ναζισμό. Η εξίσωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης απόπειρας ιστορικού ρεβιζιονισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον καπιταλιστικό μηχανισμό της Ε.Ε., και αυτό σε μια εποχή που διάφοροι πανηγυρίζουν το τέλος του σοσιαλισμού/κομμουνισμού ως τάση υπέρβασης του υπάρχοντος.

Κάτω από τη σημαία της ιδεολογικής σούπας του “ολοκληρωτισμού” συναντιούνται πάρα πολλοί, από φασίστες μέχρι ρεύματα πολιτικών των ταυτοτήτων και αντιεξουσιαστές. Η ιδεολογία του “ολοκληρωτισμού” ως ένας “καλός μύλος που όλα τα αλέθει”, με έναν αντιδιαλεκτικό τρόπο, αποτελεί το κύριο οπλοστάσιο, φαινομενικά διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που βέβαια το κοινό νήμα που τους συνδέει είναι ο αντικομμουνισμός. Το οικοδόμημα του αντικομμουνισμού με σκεπή του την πασπαρτού αντίληψη περί “ολοκληρωτικών καθεστώτων” στεγάζει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων και πολιτικών τάσεων από “αρνητές της κυριαρχίας” από-όπου-κι-αν-προέρχεται μέχρι ριζοσπάστες φιλελεύθερους και δημοκράτες. Η ψευδο-έννοια του “ολοκληρωτισμού” είναι ένα εργαλείο φτιαγμένο να προστατεύει τα ιερά και τα όσια της Δημοκρατίας της Αγοράς και μπορεί, ενίοτε, να χρησιμοποιηθεί και ως φονικό όπλο ενάντια-στο-χρήστη-της, εφόσον είναι η καθολική αδιαφορία ως προς το περιεχόμενο που την καθιστά ευκολόχρηστη από σχεδόν όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμα και τους διαμετρικά αντίθετους. Η χρήση της είναι απλή λόγω εγγενούς αυτο-αναφορικότητας και κενού σημαίνοντος: οτιδήποτε παρεκκλίνει από τον Ιδανικά-Φτιαγμένο ή Επιθυμητό-Κόσμο είναι “ολοκληρωτισμός”.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκδηλώσεις, που φέτος φιλοξενούνται στην Εσθονία. Η κίνηση αυτή, όσο και να κρίνεται θετική από πολλούς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκοπική και να αποσκοπεί στους λίγους εναπομείναντες “παραδοσιακούς αριστερούς” που συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματος για τον “ολοκληρωτισμό του Σοσιαλισμού χωρίς Ελευθερία και Δημοκρατία” που επί της ουσίας συμφωνούν με τη κυρίαρχη ιδεολογία και τη θέση που προωθεί η Ε.Ε περί ταύτισης φασισμού/κομμουνισμού. Δεν πρέπει επίσης να γελιόμαστε για την αστική κυβέρνηση της “αριστεράς” που βρίσκεται σε συνασπισμό με ακροδεξιούς φανατικούς αντικομμουνιστές και ψεκασμένους συνομωσιολόγους. Κοινώς, τέτοιες κινήσεις δεν μας πείθουν.

Όπως γράψαμε και πιο πάνω η φετινή φιέστα της Ε.Ε. φέτος πραγματοποιείται στην Εσθονία. Δεν μπορεί παρά να έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στην Εσθονία, τις χώρες της βαλτικής και ευρύτερα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου τα νεο-φασιστικά κινήματα αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έχουν υιοθετήσει ένα σκληρό αντικομμουνισμό στον πυρήνα της εθνικής τους αφήγησης. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Το ποσοστό συνεργασίας με τους ναζί σε αυτές τις χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλο. Στις μέρες μας, σε αυτή τη μεριά της Ευρώπης, τα SS γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες, ενώ αντίθετα κομμουνιστές φυλακίζονται και διώκονται επίσημα οι κομμουνιστικές και άλλες ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να διακρίνει την υποκρισία της Ε.Ε.

Στόχος αυτός του σημειώματος δεν είναι να ανοίξει μια συζήτηση είτε για τη φύση της Οκτωβριανής Επανάστασης, είτε για την ιδιαίτερη φύση του Σοβιετικού καθεστώτος. Μια συζήτηση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανοίξει σοβαρά από κάθε κομμουνιστή/τρια. Αντιθέτως, στόχος είναι να υπερασπιστούμε τη μνήμη αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς και έβαλαν τέλος στη εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Ρομά/Σίντι και άλλων κοινωνικών ομάδων, αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και συνέτριψαν τη ναζιστική μηχανή. Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της.

Αναδρομικά όμως και με απόσταση θεωρητικής ασφάλειας που ορίζεται από τη θέση μας στις κρισιακές συγκυρίες του σήμερα ως κομμουνιστές/ιστριες ας πούμε το ελάχιστο ρισκάροντας τη σαφήνεια της θεωρίας με μια πρόχειρη εννοιολογική διατύπωση: η μετατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης σε Σοβιετικό καθεστώς αποτέλεσε την απώτερη στιγμή της ολοκλήρωσης του “σοσιαλισμού/κομμουνισμού του εργατικού κινήματος” (Robert Kurz) με ακρογωνιαίο λίθο του τελευταίου τη διαχείριση και τη διαφορετική διάρθρωση των κεντρικών κατηγοριών της καπιταλιστικής σχέσης (Χρήμα, Αξία, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος). Το Σοβιετικό καθεστώς και οι μετέπειτα δορυφόροι του, και ακόμα παραπέρα όσοι/όσες εμπνεύστηκαν ή και απογοητεύτηκαν από αυτό, συγκροτήθηκαν ως νεωτερικά-υποκείμενα-σε-καθυστέρηση επιχειρώντας το άλμα που έμελλε να τους συντρίψει: την κυριάρχηση πάνω στο νόμο της αξίας και επ’ ουδενί την άρνησή του εμφυσώντας με αυτό τον τρόπο “νέα πνοή” στη σύγχρονη νεωτερική Εποχή και σ’ όλο το κοινωνικό εύρος των αδιεξόδων της.

Για τους αναθεωρητές της ιστορίας μια τέτοια κοινωνική πολυδιάσπαση της νεωτερικής Εποχής που παρουσιάζει ταυτόχρονα τόσο ετερογένειες και ασυγχρονίες όσο και περιόδους με καθορισμένη αρχή μέση και τέλος, με υπερβάσεις και παλινωδίες, δεν μπορεί καν να υπάρξει εκ προοιμίου. Εν αρχή ην η Ελευθερία του Ιδιοκτήτη και η Δημοκρατία του ατόμου-ιδιώτη και για να μην μπορεί ούτε καν να τεθεί το ερώτημα “τι είναι ο φασισμός, ποιο το ζουμί του;” και πώς διαμορφώνεται ο ίδιος μέσα από τις ίδιες τις προϋποθέσεις της Δημοκρατίας της Αγοράς, εξισώνεται ο φασισμός/ναζισμός, ως εκκενωμένη πολιτική μορφή, με τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εν γένει ως αμφότερα “ολοκληρωτικά καθεστώτα”.

Και εδώ χρειάζεται η μέγιστη της προσοχής: αυτή η νοητική εξίσωση ή, καλύτερα, αυτή η θεωρητική εκκένωση της αστικής σκέψης, δεν αποσκοπεί τόσο στο να υπονομεύσει, μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, την όποια “θετική” αντίληψη μπορεί να έχουν για κάτι το ουσιαστικά νεκρό, “τον υπαρκτό σοσιαλισμό” αλλά στοχεύει στο να περιορίσει την ίδια την κριτική ικανότητα της σκέψης να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Μέσα από αυτό το σημείωμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο/η, κομμουνιστή/τρια, ασχέτως τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, να μην αφήσουν να περάσει μια τέτοια πρόκληση.

Καμιά αναθεώρηση της ιστορίας, καμιά απολογητική του Σοβιετικού Καθεστώτος!

Ενάντια στο νεωτερικό υποκείμενο-της-αξιοποίησης ή Θάνατος, ζήτω η Ζωή, ζήτω ο Κομμουνισμός!

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

Advertisements

Γυναίκα………..

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα 8 Μαρτίου .Η ημέρα έχει χάσει την πολιτική της σημασία από λίγο έως πολύ θα έλεγα.Βέβαια υπάρχουν σημεία στον πλανήτη που αυτό δεν συμβαίνει και κάθε κίνηση των γυναικών ανταμείβεται με ξύλο,φυλακίσεις ,θάνατο.

Θα ήθελα να γράψω πολλά για το θέμα αυτό αλλά το έχουν κάνει πολλοί άλλοι (γυναίκες και άντρες ) μέχρι σήμερα και πολύ καλύτερα απ’ ότι θα το έκανα εγώ.Εκείνο που θα πω και με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι μεγαλώνοντας και διαβάζοντας βιβλία ,κείμενα και ό,τι άλλο, που έχουν γράψει διάφοροι, που θεωρούνται προοδευτικοί,πολιτικοποιημένοι,επαναστάτες ή άνθρωποι των γραμμάτων κ.λπ ,παρατηρώ ότι δεν έχουν ξεφύγει ιδιαίτερα από το στερεότυπο με το οποίο μεγάλωσαν.

Η φωτογραφία που βλέπεται δεν είναι από το μακρινό παρελθόν είναι από την Ελλάδα  του 2015…….

Ας δούμε μέσα απ’ αυτό το ποίημα πως βλέπει ένας άνδρας την γυναίκα……

γυναίκα

Κάθε μικρή σου υποταγή

μειώνει την δική μου ελευθερία

εμένα ταπεινώνει.

Κάθε χαμένο σου δικαίωμα

πληγώνει τη δική μου αξιοπρέπεια.

κάθε παραπανίσιο σου φορτίο

έχει σ’ εμένα ρίζες προγονικές.

Κάθε σε βάρος σου αδικία

είναι μια στυγερή κλοπή

απ’ το παγκάρι της δικής μου εκκλησίας

κι όταν λιποψυχάς εγώ είμαι

ο αληθινός προδότης.

Στέκεσαι δίπλα μου

στο σπίτι στη δουλειά ή στο οδόφραγμα

και με τα ίδια μάτια ελεύθερα ατενίζουμε τον ήλιο

περήφανοι,ασυμβίβαστοι

ωραίοι μες τα τόσα ελαττώματά μας

εμείς που η φύση έταξε σε σάρκα μία…

Τόλης Νικηφόρου

«το μαγικό χαλί» 1980

 

 

 

 

Για τις μέρες που ζούμε…

IMG_4436

Κοιμήθηκα μ’ εφιάλτες,ξύπνησα με οδύνη στην ψυχή .Τίποτα δεν μπορώ να σκεφτώ για να απαλύνω τον πόνο.Φωτογραφίες με νεκρούς σε ψυγεία ,πνιγμένα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα και τα διάφορα φασιστοειδή να βρίσκουν έδαφος να σπείρουν το φαρμάκι τους.Πως θα θυμόμαστε άραγε εμείς αν ζούμε ή οι άνθρωποι του μέλλοντος αυτές τις μέρες;Σαν μια ντροπή αβάσταχτη φαντάζομαι.  Το χειρότερο είναι ότι στεκόμαστε από απόσταση και απλώς κοιτάζουμε,εκτός λίγων που αγωνίζονται για να βοηθήσουν όπως μπορούν.Μερικοί βέβαια αναγνωρίζουν πως είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι αλλά σκέψου μου λέει κάποιος ,πως δεν θα μπορούν να ζήσουν και θα γίνουν κλέφτες και τότε τι θα γίνει;Όταν θα γίνεις εσύ πρόσφυγας ή μετανάστης τότε τι θα γίνει του απαντώ.Σκέφτηκες μήπως κι εσένα η ώρα σου είναι κοντά;Είναι απίστευτο πόση απανθρωπιά κρύβουμε ,φοβούμενοι μήπως χάσουμε τα κεκτημένα μας.Βέβαια όταν μας τα παίρνει η κάθε κυβέρνηση ,υπηρέτης του κεφαλαίου εκεί κάνουμε κοινώς την «πάπια»Είναι μια μέρα μαύρη για μένα ,γι’ αυτό και σαν επιστέγασμα αφιερώνω αυτό το μαύρο τριαντάφυλλο και τους στίχους του René Char :

Στο δάσος ακούγεται ο σκώληκας να βράζει,

η χρυσαλίδα να γυρνά στο φωτεινό πρόσωπο,

τη φυσική της λύτρωση.

Οι άνθρωποι πεινούν

Κρέατα μυστικά σκληρά εργαλεία.

Σηκωθείτε πρόβατα επί σφαγήν

να κερδίσετε τον ήλιο

Βίντεο

Khachaturian – Adagio from Spartacus

Με αφορμή την 100ή επέτειο της γενοκτονίας των Αρμενίων αφιερώνω αυτό το κομμάτι ενός διάσημου Αρμένιου και με την προτροπή να ενώσουμε τις δυνάμεις μας να μην ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο..

Παγκόσμια ημέρα αδέσποτων ζώων…..

Είπαμε κι άλλες φορές πως γεμίσαμε από παγκόσμιες ημέρες ,αλλά από πράξεις μηδέν.Θεωρούμε τους εαυτούς μας πολιτισμένους ,αλλά είμαστε εντελώς ανεύθυνα πλάσματα.Παίρνουμε ένα ζώο και όταν δούμε πως έχει ανάγκες ,το βαριόμαστε και το πετάμε στους δρόμους.

Η μέρα καθιερώθηκε το 2010 ,με πρόταση της Ολλανδίας,με σκοπό την αφύπνιση του κόσμου ,γύρω από αυτό το σημαντικό πρόβλημα.Δεν ξέρω πως αντέχουμε να βλέπουμε χτυπημένα ,σκοτωμένα ή ζώα σε κακή κατάσταση λόγω της εγκατάλειψης.Τι είδους άνθρωποι είμαστε;

Η προστασία των ζώων ,είναι θέμα ανθρωπιάς και πολιτισμού.Όποιος δεν έχει μεγαλώσει ένα ζώο ,δεν ξέρει πόση χαρά μπορεί να του δώσει ,πόση τρυφερότητα κρύβουν αυτά τα πλασματάκια που χοροπηδούν όταν μας βλέπουν να γυρίζουμε σπίτι.Πόση ηρεμία και χαλάρωση μπορεί να δώσει ένα χάδι σ’ ένα ζώο.Είναι σύντροφοι πιστοί και αφοσιωμένοι.

Και σαν ανταμοιβή για την αφοσίωσή τους ,τα πετάμε, τα δηλητηριάζουμε ,τα χτυπάμε με τ’ αυτοκίνητα κ.λ.π.Η Ελλάδα απ’ όσο ξέρω είναι πρωταθλήτρια σε κάτι τέτοια φαινόμενα…έχω μιλήσει αρκετές φορές στο παρελθόν από αυτό το blog για ό,τι έπεφτε στην αντίληψή μου.

Οι τρόποι που μπορούμε να βοηθήσουμε ,αν δεν μπορούμε να πάρουμε ένα ζώο στο σπίτι.είναι απλοί.Μπορούμε να βάζουμε σε κάποιο σημείο που υπάρχουν αδέσποτα ,πιατάκια με φαγητό ,μπολ με νερό,να καλούμε τη φιλοζωική της γειτονιάς για στείρωση των ζώων και αν γνωρίζουμε κάποιον που μπορεί να τους δώσει ένα μέρος να μείνουν ,για να προστατευτούν από τις καιρικές συνθήκες ,καλό θα ήταν να του το επισημάνουμε.

Είναι σύντροφοι του ανθρώπου ,βρισκόμαστε σε πλεονεκτική θέση κι αυτά είναι αδύναμα.Πρέπει να τα βοηθήσουμε.Και ας μην ξεχνάμε αυτός ο πλανήτης δεν ανήκει μονάχα σ’ εμάς.Όλα τα πλάσματα έχουν μερίδιο σ’ αυτόν.Χωρίς αυτά η ζωή μας θα ήταν φτωχότερη ,έως και ανύπαρκτη…….

ΩΧ!!!

Η κραυγή αφήνει ,έναν ίσκιο κυπαρισσιού

στον άνεμο.

(Αφήστε με να κλαίω

μέσα σ’ αυτό το κάμπο,)

———-

Όλα θρυμματίστηκαν στον κόσμο

δε μένει άλλο απ’ τη σιωπή.

(Αφήστε με να κλαίω

μέσα σ’αυτό τον κάμπο,)

……….

Το σβησμένο ορίζοντα

δαγκώνουν φωτιές.

………

(Αλλά σας είπα

να με αφήσετε να κλαίω

σ’ αυτό τον κάμπο).

»»»»

FEDERICO GARCIA LORCA

Το ποίημα είναι αφιερωμένο στην κοπέλα που σκότωσαν στο Αφγανιστάν οι φανατικοί (πριν λίγες μέρες γιορτάζαμε τη γιορτή της γυναίκας) ,καθώς και στα παιδιά που χάθηκαν στις Άλπεις χτες.

Οργή……….

Οργή για τον άδικο θάνατο ενός παιδιού ,που έπρεπε να πεθάνει για να δει η κοινωνία την εικόνα της, για άλλη μια φορά στο πρόσωπο των βασανιστών του και δολοφόνων του.Γιατί μη μου πείτε πως έχει σημασία ο τρόπος του θανάτου του.Δεν παύει να είναι δολοφονία στην οποία συμμετέχουν όλοι.Από τους συμμαθητές του,από τους καθηγητές του ,που δεν έβλεπαν τίποτα ,από τον περίγυρό του που προφανώς δεν είχε το θάρρος να τους μιλήσει,από τον πολιτικό που τους κάλυπτε καθώς λέγεται, από την κοινωνία ολόκληρη.Σε τέτοιο φασιστόκοσμο ζούμε δυστυχώς .Κι αυτά τα «καλά παλικάρια» που έβρισκαν ευχαρίστηση να βασανίζουν ένα άλλο παιδί, που δεν τους έμοιαζε, από ποιον άραγε έμαθαν μια τέτοια συμπεριφορά;Όπως λέει κι ο ποιητής :

νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς τους

και των γονιών τους τους γονιούς .

Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή

προϋποθέτει τρεις γενιές,δεν υπερβάλλω διόλου!

Σύφιλη κληρονομική.

———-

Κοιμήσου λοιπόν ήσυχα Βαγγέλη ,δεν θα σε βασανίσει πια κανείς.Κι αυτοί οι άνθρωποι,οι Ελληναράδες,οι άντρακλες ,ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη κι ας αναρωτηθούν .Ποιος είναι ο λόγος που ζουν,σε τι χρησιμεύουν σ’αυτή τη ζωή;

Αφιερώνω τους στίχους του ποιητή Φ.Γ.Λόρκα στον  Βαγγέλη Γιακουμάκη.

ΕΚΠΛΗΞΗ

Νεκρός έπεσε στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

Δεν τον γνώριζε κανένας.

Πως τρεμόσβηνε το φανάρι!

Μάνα.

Πως τρεμόσβηνε το φαναράκι

του δρόμου!

Ήταν χάραμα .Κανείς

δεν μπόρεσε να προβάλει στα μάτια του

ανοιχτά στον κρύο αγέρα.

Έμεινε νεκρός στο δρόμο

μ’ένα στιλέτο στο στήθος

και δεν τον γνώριζε κανείς.

Υποκρισία……….

Pour avoir des souliers,

elle a vendu son âme;

Mais le bon Dieu, rirait si,

près de cette infâme,

je tranchais du tartufe

et singeais la haunteur,

Moi qui vends ma pensée

et qui veux être auteur…….

————————

Για να πάψει να είναι ξυπόλητη

πούλησε την ψυχή της.

Αλλά ο καλός Θεός ,θα γελούσε αν,

πλάι σ’ αυτή την ανυπόληπτη,

έπαιρνα ύφος ταρτούφου

και μαϊμούδιζα σημάδια υπεροψίας

εγώ που πουλάω τη σκέψη μου

και που θέλω να είμαι ποιητής…..

Charles Baudelaire

Πρώιμο ποίημα του Μποντλέρ που δεν συμπεριλαμβάνεται στα «Fleurs du mal»

Ο πίνακας είναι του Egon Schiele «woman with black stockings »

27η Ιανουαρίου ημέρα μνήμης…………

Σαν σήμερα ο κόκκινος στρατός απελευθέρωσε το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης ,το Άουσβιτς- Μπιρκενάου στην Πολωνία και μαζί του λίγους τυχερούς που κατάφεραν να επιζήσουν της κόλασης ,επειδή ήταν στα αναρρωτήρια και δεν μπορούσαν ν’ ακολουθήσουν την πορεία του θανάτου μέσα στο κρύο και το χιόνι ,καθώς οι Ναζί εγκατέλειπαν τα στρατόπεδα, παίρνοντας τους αιχμαλώτους μαζί τους.Όλοι ή σχεδόν όλοι πέθαναν σ’ αυτή την πορεία .

Έτσι αυτή η μέρα επιλέχτηκε από τα Ηνωμένα έθνη ως ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος,ενώ παράλληλα καλούσε τις χώρες να επεξεργαστούν προγράμματα εκπαίδευσης που θα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές τα διδάγματα αυτά της ιστορίας του Ολοκαυτώματος εκατομμυρίων ανθρώπων.Βέβαια κάτι τέτοιο δεν έχουμε δει ακόμα,το μόνο που βλέπουμε στις μέρες μας είναι ν’ αναβιώνει ο ίδιος ρατσιστικός -φασιστικός λόγος,μια και στην πραγματικότητα δεν είχε εκλείψει καθόλου ,αλλά βρισκόταν πάντα ανάμεσά μας .

Πρόσφατα με τα γεγονότα στην Γαλλία και το Charlie Hebdo με ρώτησαν κάποιοι το τι έγινε ακριβώς ,κι όταν προσπάθησα να τους εξηγήσω μου είπαν :«καλά τους κάνανε» Σε άλλη συζήτηση με γυναίκα με δημόσια θέση ανέφερα πως καθολικός παπάς είχε παραδεχτεί πως σκότωσε πολλούς Εβραίους.Η απάντησή της ; Ακριβώς η ίδια ,«καλά τους έκανε»Κατά τ’ άλλα και η ίδια δήλωνε πολύ θεοφοβούμενη και πως αγαπούσε τους ανθρώπους.Με πολύ ευκολία δικαιολογούμε το φόνο και το έγκλημα όταν πρόκειται για άλλους που βρίσκονται μακριά από εμάς.

Κατά τ’ άλλα έχουμε μια «αριστερή» κυβέρνηση που θα συγκυβερνήσει με μια ακροδεξιά και θα κάνει όσα δεν μπόρεσαν οι προηγούμενοι………..Και όλα τα ανθρωπάκια ελπίζουν ,αφού η ελπίδα έρχεται,ήρθε….

Εγώ όμως θα σταθώ στη σημασία της ημέρας που είναι σημαντική και θα παραθέσω ένα ποίημα του Γ.Θ Βαφόπουλου με τίτλο :

Άουσβιτς

Ελεγείο σε μια ξανθιά κοτσίδα.

Λεν πως στους πύργους της Σκωτίας τη νύχτα

τα φαντάσματα των παλιών καιρών πλανιούνται.

Όμως τώρα ,καθώς μ’ ανταριασμένο πνεύμα,

στο στρατόπεδο αυτό της φρίκης περιφέρομαι

αντιλαμβάνομαι πως στους δικούς μας τους καιρούς

τα φαντάσματα περπατούνε και τη μέρα.

…………

Μικρή Ραχήλ ,αν το δικό σου φάντασμα

δεν μπορεί να το ιδεί κανείς απ’ όλους τούτους

τους αργόσχολους γυρολόγους,που γεμίζουν

με την ανία τους τα μουσεία του κόσμου,

εγώ μονάχα εγώ ,έχω το βαρύ προνόμιο ,

βυθισμένος στην έκστασή μου ,ν’ αντικρύζω,

την οπτασία σου στην απαίσια αυτή βιτρίνα

όπου μαζί στοιβάζονται πόνος και φρίκη.

……………………

Γιατί μονάχα εγώ,σ’ ευφρόσυνες παλιές ημέρες

που τώρα ανάμνηση πικρή έχουν γίνει μέσα μου,

τη θέρμη της θωπείας μου είχα μεταγγίσει ,

πάνω στην πλούσια χρυσαφένια κόμη σου.

…………

Μικρή Ραχήλ να ‘ναι άραγε τα μάτια μου ,

που δεν μπορούν να ιδούνε τα δικά σου μάτια,

έτσι καθώς σ’ αχλύν οδύνη κολυμπούνε;

………………

Αλλά τότε πως βλέπουν τα ίδια τούτα μάτια

μέσ’ απ’ την ίδια αχλύ ,στην ίδια αυτή βιτρίνα

τη χρυσαφένια κόμη σου, απλωμένη επάνω

σε φριχτούς σωρούς άλλων γυναικείων βοστρύχων;

…………..

Αλίμονο πρέπει να το δεχτώ:Τα μάτια σου

εξατμιστήκαν στου κρεματορίου τη φλόγα.

Σμίξαν με τους ατμούς πολλών άλλων ματιών,

που ‘χαν κάποτε πλανηθεί μες τ’ όνειρο.

…….

Δύναμη τώρα μυστική με σπρώχνει τώρα να συντρίψω,

το κρυστάλλινο φράγμα,μπρος σ’ αυτό το ανίδεο πλήθος.

που να βλέπει μπορεί μονάχα γυναικών βοστρύχους,

δίχως την άλλη καν να υποψιάζεται ύπαρξή τους .

……….

Μα εγώ που αισθάνομαι έντονα την παρουσία σου ,

όχι πια με την λάμψη των αλλοτινών ματιών σου,

αλλά με το φωσφορισμό της οπτασίας σου μόνο,

την ξανθή σου κοτσίδα θέλω ν’ ανασύρω

μέσ’ από τούτο το φρικτό μακάβριο στοίβαγμα

για να την ξαναβάλω,με την ίδια θέρμη ,

μικρή Ραχήλ ,στο κουρεμένο σου κεφάλι…