«Αφηγήσεις #07» Μια μαρτυρία του κομμουνιστή Werner Schmiedgen

9 Γερμανοί αντιφασίστες μαζί με αντάρτες του ΕΛΑΣ

“Μια μέρα βρεθήκαμε σε ένα χωριό κοντά στην Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι μας υποδέχτηκαν με τρελό ενθουσιασμό, εμείς οι πέντε Γερμανοί ΕΛΑΣίτες δε μπορούσαμε να αντισταθούμε στην φιλοξενία που μας κατέκλυζε. Έπρεπε όμως να παρουσιαστούμε στο μεσημεριανό προσκλητήριο. Διαλυθήκαμε έπειτα στην πλατεία, όπου παρέες-παρέες συζητούσαν έντονα. Η χαρά όλων για την επικείμενη λευτεριά έλαμπε στα πρόσωπα των Ελλήνων φίλων μας. Ξαφνικά κάποιος αντάρτης ξεκίνησε να τραγουδά ένα ελληνικό αντιστασιακό εμβατήριο, παραδόξως η μελωδία δεν ήταν άγνωστη σε μας τους Γερμανούς. Αρχίσαμε κι εμείς να τραγουδάμε μαζί τους το “Brüder zur Sonne, zur Freiheit”. Θα μου μείνει αξέχαστο, πώς αντάρτες και χωρικοί παρασύρονταν στη μελωδία εκείνη. Μερικοί σύντροφοι δάκρυσαν. Ακολούθησαν κι άλλα εμβατήρια, ελληνικά και γερμανικά, τα ένωνε όλα η ίδια μελωδία. Για μας τους Γερμανούς ήταν μια απίστευτη και αξέχαστη εμπειρία. Βρισκόμασταν σε έναν ξένο και μακρινό τόπο, ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν υποφέρει τόσο φριχτά από τους Γερμανούς. Κι όμως ήξεραν να ξεχωρίζουν. Ήξεραν ότι ήμασταν διαφορετικοί από τους κατακτητές τους που τόσο πόνο είχαν προκαλέσει στη φτωχή αυτή χώρα…”

(Werner Schmiedgen, Λειψία, KPD, 50ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ)

Το παραπάνω απόσπασμα είναι η μαρτυρία του Werner Schmiedgen που πολέμησε στις τάξεις του ΕΛ.ΑΣ στη βόρεια Ελλάδα. Για τους Γερμανούς κομμουνιστές αντιφασίστες έχει γίνει ελάχιστος λόγος στην ελληνική ιστοριογραφία και είναι ένα θέμα άγνωστο στη πλειονότητα της αριστεράς στη χώρα. Ωστόσο έχουν γραφτεί ελάχιστα άρθρα. Θα ασχοληθούμε με το ζήτημα και εμείς περισσότερο, αυτή εδώ η δημοσίευση είναι η αρχή.

Advertisements

Roza Luxemburg- Karl Liebknecht

 

Roza luxemburg  Ermordet 15 januar 1919

Karl Liebknecht Ermordet 15 Januar 1919

 

Η ελευθερία είναι πάντα η ελευθερία εκείνου που σκέφτεται διαφορετικά. Η ουσία της πολιτικής ελευθερίας δεν εξαρτάται από τους φανατικούς της «δικαιοσύνης», αλλά από τις αναζωογονητικές, ευεργετικές και καθαρτικές δράσεις εκείνων που σκέπτονται διαφορετικά. Αν η «ελευθερία» γίνει ένα «προνόμιο», η λειτουργία της πολιτικής ελευθερίας σπάει. «

Roza Luxemburg

 

Ένα σημείωμα για τον αντικομμουνισμό και την αναθεώρηση της Ιστορίας

Ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο

Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διοργανώνει, μια δίχως προηγούμενο, φιέστα αναθεώρησης της ιστορίας. Ο λόγος για την περίφημη “Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ της μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού”, γνωστή και ως Διεθνής ημέρα της μαύρης πόρπης που “τιμάται” κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η “Αντικομμουνιστική Μέρα Μνήμης” θεσπίστηκε από την “Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό” στις 3 Ιουνίου 2008, που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Με άλλα λόγια, επιχειρείται από την Ε.Ε., να εξισωθούν τα εκατομμύρια νεκρών στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εκατομμύρια νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος με τη Σοβιετική Ένωση που όχι μόνο σήκωσε το κύριο βάρος στον πόλεμο, αλλά και απελευθέρωσε κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης από τον ναζισμό. Η εξίσωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης απόπειρας ιστορικού ρεβιζιονισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον καπιταλιστικό μηχανισμό της Ε.Ε., και αυτό σε μια εποχή που διάφοροι πανηγυρίζουν το τέλος του σοσιαλισμού/κομμουνισμού ως τάση υπέρβασης του υπάρχοντος.

Κάτω από τη σημαία της ιδεολογικής σούπας του “ολοκληρωτισμού” συναντιούνται πάρα πολλοί, από φασίστες μέχρι ρεύματα πολιτικών των ταυτοτήτων και αντιεξουσιαστές. Η ιδεολογία του “ολοκληρωτισμού” ως ένας “καλός μύλος που όλα τα αλέθει”, με έναν αντιδιαλεκτικό τρόπο, αποτελεί το κύριο οπλοστάσιο, φαινομενικά διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που βέβαια το κοινό νήμα που τους συνδέει είναι ο αντικομμουνισμός. Το οικοδόμημα του αντικομμουνισμού με σκεπή του την πασπαρτού αντίληψη περί “ολοκληρωτικών καθεστώτων” στεγάζει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων και πολιτικών τάσεων από “αρνητές της κυριαρχίας” από-όπου-κι-αν-προέρχεται μέχρι ριζοσπάστες φιλελεύθερους και δημοκράτες. Η ψευδο-έννοια του “ολοκληρωτισμού” είναι ένα εργαλείο φτιαγμένο να προστατεύει τα ιερά και τα όσια της Δημοκρατίας της Αγοράς και μπορεί, ενίοτε, να χρησιμοποιηθεί και ως φονικό όπλο ενάντια-στο-χρήστη-της, εφόσον είναι η καθολική αδιαφορία ως προς το περιεχόμενο που την καθιστά ευκολόχρηστη από σχεδόν όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμα και τους διαμετρικά αντίθετους. Η χρήση της είναι απλή λόγω εγγενούς αυτο-αναφορικότητας και κενού σημαίνοντος: οτιδήποτε παρεκκλίνει από τον Ιδανικά-Φτιαγμένο ή Επιθυμητό-Κόσμο είναι “ολοκληρωτισμός”.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκδηλώσεις, που φέτος φιλοξενούνται στην Εσθονία. Η κίνηση αυτή, όσο και να κρίνεται θετική από πολλούς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκοπική και να αποσκοπεί στους λίγους εναπομείναντες “παραδοσιακούς αριστερούς” που συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματος για τον “ολοκληρωτισμό του Σοσιαλισμού χωρίς Ελευθερία και Δημοκρατία” που επί της ουσίας συμφωνούν με τη κυρίαρχη ιδεολογία και τη θέση που προωθεί η Ε.Ε περί ταύτισης φασισμού/κομμουνισμού. Δεν πρέπει επίσης να γελιόμαστε για την αστική κυβέρνηση της “αριστεράς” που βρίσκεται σε συνασπισμό με ακροδεξιούς φανατικούς αντικομμουνιστές και ψεκασμένους συνομωσιολόγους. Κοινώς, τέτοιες κινήσεις δεν μας πείθουν.

Όπως γράψαμε και πιο πάνω η φετινή φιέστα της Ε.Ε. φέτος πραγματοποιείται στην Εσθονία. Δεν μπορεί παρά να έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στην Εσθονία, τις χώρες της βαλτικής και ευρύτερα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου τα νεο-φασιστικά κινήματα αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έχουν υιοθετήσει ένα σκληρό αντικομμουνισμό στον πυρήνα της εθνικής τους αφήγησης. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Το ποσοστό συνεργασίας με τους ναζί σε αυτές τις χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλο. Στις μέρες μας, σε αυτή τη μεριά της Ευρώπης, τα SS γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες, ενώ αντίθετα κομμουνιστές φυλακίζονται και διώκονται επίσημα οι κομμουνιστικές και άλλες ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να διακρίνει την υποκρισία της Ε.Ε.

Στόχος αυτός του σημειώματος δεν είναι να ανοίξει μια συζήτηση είτε για τη φύση της Οκτωβριανής Επανάστασης, είτε για την ιδιαίτερη φύση του Σοβιετικού καθεστώτος. Μια συζήτηση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανοίξει σοβαρά από κάθε κομμουνιστή/τρια. Αντιθέτως, στόχος είναι να υπερασπιστούμε τη μνήμη αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς και έβαλαν τέλος στη εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Ρομά/Σίντι και άλλων κοινωνικών ομάδων, αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και συνέτριψαν τη ναζιστική μηχανή. Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της.

Αναδρομικά όμως και με απόσταση θεωρητικής ασφάλειας που ορίζεται από τη θέση μας στις κρισιακές συγκυρίες του σήμερα ως κομμουνιστές/ιστριες ας πούμε το ελάχιστο ρισκάροντας τη σαφήνεια της θεωρίας με μια πρόχειρη εννοιολογική διατύπωση: η μετατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης σε Σοβιετικό καθεστώς αποτέλεσε την απώτερη στιγμή της ολοκλήρωσης του “σοσιαλισμού/κομμουνισμού του εργατικού κινήματος” (Robert Kurz) με ακρογωνιαίο λίθο του τελευταίου τη διαχείριση και τη διαφορετική διάρθρωση των κεντρικών κατηγοριών της καπιταλιστικής σχέσης (Χρήμα, Αξία, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος). Το Σοβιετικό καθεστώς και οι μετέπειτα δορυφόροι του, και ακόμα παραπέρα όσοι/όσες εμπνεύστηκαν ή και απογοητεύτηκαν από αυτό, συγκροτήθηκαν ως νεωτερικά-υποκείμενα-σε-καθυστέρηση επιχειρώντας το άλμα που έμελλε να τους συντρίψει: την κυριάρχηση πάνω στο νόμο της αξίας και επ’ ουδενί την άρνησή του εμφυσώντας με αυτό τον τρόπο “νέα πνοή” στη σύγχρονη νεωτερική Εποχή και σ’ όλο το κοινωνικό εύρος των αδιεξόδων της.

Για τους αναθεωρητές της ιστορίας μια τέτοια κοινωνική πολυδιάσπαση της νεωτερικής Εποχής που παρουσιάζει ταυτόχρονα τόσο ετερογένειες και ασυγχρονίες όσο και περιόδους με καθορισμένη αρχή μέση και τέλος, με υπερβάσεις και παλινωδίες, δεν μπορεί καν να υπάρξει εκ προοιμίου. Εν αρχή ην η Ελευθερία του Ιδιοκτήτη και η Δημοκρατία του ατόμου-ιδιώτη και για να μην μπορεί ούτε καν να τεθεί το ερώτημα “τι είναι ο φασισμός, ποιο το ζουμί του;” και πώς διαμορφώνεται ο ίδιος μέσα από τις ίδιες τις προϋποθέσεις της Δημοκρατίας της Αγοράς, εξισώνεται ο φασισμός/ναζισμός, ως εκκενωμένη πολιτική μορφή, με τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εν γένει ως αμφότερα “ολοκληρωτικά καθεστώτα”.

Και εδώ χρειάζεται η μέγιστη της προσοχής: αυτή η νοητική εξίσωση ή, καλύτερα, αυτή η θεωρητική εκκένωση της αστικής σκέψης, δεν αποσκοπεί τόσο στο να υπονομεύσει, μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, την όποια “θετική” αντίληψη μπορεί να έχουν για κάτι το ουσιαστικά νεκρό, “τον υπαρκτό σοσιαλισμό” αλλά στοχεύει στο να περιορίσει την ίδια την κριτική ικανότητα της σκέψης να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Μέσα από αυτό το σημείωμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο/η, κομμουνιστή/τρια, ασχέτως τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, να μην αφήσουν να περάσει μια τέτοια πρόκληση.

Καμιά αναθεώρηση της ιστορίας, καμιά απολογητική του Σοβιετικού Καθεστώτος!

Ενάντια στο νεωτερικό υποκείμενο-της-αξιοποίησης ή Θάνατος, ζήτω η Ζωή, ζήτω ο Κομμουνισμός!

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

ένα διαφορετικό κάλεσμα για την γενική απεργία (20 Φλεβάρη) (προτάσεις για το σχέδιο θέσεων της συνέλευσης ενάντια στην λήθη)

Για μια ακόμα φορά μέσα σε λίγους μήνες, μια ακόμα γενική απεργία βρίσκεται μπροστά μας, προγραμματισμένη για τις 20 του Φλεβάρη. Εγκαινιάζεται έτσι μια νέα  φάση ενός γενικευμένου ταξικού ανταγωνισμού και αναταραχής σε εξέλιξη, που ήρθαν στην επιφάνεια ύστερα από την όλο και σκληρότερη στρατηγική στάση της κυριαρχίας. Οι επιθέσεις του κράτους σε αυτόνομους χώρους και καταλήψεις, τα μαχαιρώματα των ελλήνων ρατσιστών σε μετανάστες, οι συλλήψεις νιχιλιστών, οι καθημερινές επιθέσεις του μηχανισμού της καταστολής σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, συνοδεύεται από την απόπειρα της συνολικής ιδεολογικής πειθάρχησης στο εσωτερικό του ελληνικού βούρκου. Η στρατηγική της έντασης θυμίζοντας πολύ εκείνη την αντίστοιχη στρατηγική την άγρια εποχή των Ιταλικών μητροπόλεων της δεκαετίας του 70 (με τις απεργίες, τα ένοπλα κινήματα και τις φασιστικές προβοκάτσιες-πολιτική της έντασης), είναι το νέο στοιχείο που συμπληρώνει το παζλ, μια παλιάς γνώριμης και ξαναδοκιμασμένης συνταγής.

SITU2

Αν και στον χορό μπήκαν με πάθος και τα παπαγαλάκια της αριστεράς που φωνάζουν δυνατά ότι ζούμε ακριβώς την ίδια εποχή με τότε, θα ήταν λάθος(θα παίζαμε και εμείς στην ίδια κακόγουστη ορχήστρα) να παραλείψουμε τις μεγάλες και μίζερες εκείνες διαφορές με το αντίστοιχο κίνημα του 70 στην Ιταλία. Το κίνημα της εργατικής αυτονομίας, ειδικά όταν βρέθηκε στην κορύφωση του οργάνωσε με μεγάλη αφοσίωση τις διάσημες “άγριες απεργίες” έξω από τα συνδικάτα (κάτι σαν να λέμε ΓΣΕΕ) και με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, αγωνιζόμενο όχι για την τιμή  που οι εργάτες πουλούσαν την εργασία τους, αλλά ενάντια στην αφηρημένη εργασία και το φορντικό εργοστάσιο συνολικά. 

Η εποχή που ζούμε σήμερα χαρακτηρίζεται δίχως καμιά δεύτερη σκέψη και αμφιβολία από την χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού μετά την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Ακόμα και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως τα είχαμε συνδέσει με τον μεταπολεμικό-πολιτισμό τις προηγούμενες δεκαετίες αμφισβητούνται. Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος παρασύρει εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη στην εξαθλίωση, ενώ μπαίνει σε αμφισβήτηση ακόμα και η ίδια τους η ύπαρξη. Ποτέ άλλοτε από την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και τις μέρες φρίκης της shoah(ολοκαυτώματος), δεν μπήκε τόσο καθαρά το ζήτημα της καταστροφής του πολιτισμού, μιας μορφής σύγχρονης εξόντωσης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Η ανθρωπότητα , αντί να περάσει σε μια πραγματικά ανθρώπινη κατάσταση, βουλιάζει όλο και περισσότερο σε ένα νέο είδος βαρβαρότητας. Η “εικονική πρόοδος” που ήρθε με την όλο και μεγαλύτερη παραγωγή εμπορευμάτων αντιστρέφεται σε φασιστική οπισθοδρόμηση.

Αν και η επίθεση όμως αυτή βαθαίνει όλο και περισσότερο, ο ανταγωνισμός σε όλα τα πεδία δείχνει να υποχωρεί. Μέσα σε αυτήν την δύσκολη εποχή αντιφάσεων καλούμαστε να δράσουμε και να δώσουμε απαντήσεις και να το κάνουμε γρήγορα, δίνοντας ένα γρήγορο τέλος στα  διάφορα αναχώματα που έχουμε μπροστά μας. Σε όσους σήμερα φρακάρουν την υπόθεση και μας πουλάνε “εργατικές διεκδικήσεις” τύπου ΓΣΕΕ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,ΝΑΡ ακόμα και αναρχοσυνδικαλιστές , λες και δεν βλέπουν ότι σήμερα το crash test αυτού εδώ του συστήματος έχει ήδη δείξει τα όρια του, ή την κατάληξη και την ήττα των περισσοτέρων απεργιών, πρέπει να τους γυρίσουμε μαζικά την πλάτη, οικοδομώντας ένα μέτωπο συνολικής ρήξης . Όποιος σήμερα λέει ότι αγωνίζεται για μισθούς, στην πραγματικότητα ζητάει την διατήρηση της εκμετάλλευσης.

Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν μας ρωτούν πιεστικά διάφοροι επίδοξοι “καλοθελητές” εργολάβοι του εργατικού ανταγωνισμού πια θα είναι η στάση μας και αν θα συμμετέχουμε στην γενική απεργία στο κάλεσμα που έχει προγραμματιστεί για το πάρκο του ΟΤΕ στην Σπάρτη. Αλλά και φίλοι μας που μέσα σε ένα γενικό πνεύμα προβληματισμού μας ρωτούν τι μπορούμε να αντιπροτείνουμε σε αυτήν την συγκυρία.

Οι πρώτοι το κάνουν για να μας κατηγορήσουν αργότερα ότι δεν θέλουμε να συμμετέχουμε στον “δίκαιο αγώνα των εργαζομένων” και ότι με την στάση μας στρεφόμαστε ενάντια στον αγώνα των εργαζομένων. ανώνυμοΤους προεξοφλούμε ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί μας αφήνουν αδιάφορους.

Όσοι λοιπόν στην Λακωνία σήμερα κόπτονται για τα δικαιώματα των αγροτών και των δημοσίων υπαλλήλων δεν έβγαλαν άχνα για τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας χιλιάδων εργατών γης στην πλειονότητα τους μετανάστες που έχουν στην δούλεψη τους οι ιδιοκτήτες γης και έλαιο-τσιφλικάδες , για να μην έρθουν σε “ρήξη με την κοινωνία”. Φτάνει λένε ο ταξικός ανταγωνισμός στα πλαίσια του “ελληνικού εργατικού κινήματος”(omg) και οι δυσκολίες που βιώνουν οι έλληνες. Άλλωστε έχουν  και αυτοί μερικά προβλήματα με τους μπαμπέσηδες ανεγκέφαλους αλβανούς και βούλγαρους που στην πλειονότητα τους δεν συμμετέχουν σε αγωνιστικές διεκδικήσεις, ή ακόμα χειρότερα για άλλους οι πακιστανοί δεν έχουν ιστορία άρα ούτε ταξική συνείδηση. Αυτά είναι και μερικά από τα επιχειρήματα που ακούμε εδώ στην καρδιά της φασιστικής Λακωνίας σχεδόν καθημερινά.

Είναι οι ίδιοι που αρκούνται στο να μας μιλάνε για μνημόνια και ψευτο-οικονομίστικες αναλύσεις για να καταλήξουν “κάτω τα μνημόνια” και η “Γερμανική κατοχή”, βλέποντας μονάχα τραπεζίτες και σάπιους πολιτικούς πίσω από το πρόβλημα αντί για κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις. Το “κάτω η κυβέρνηση του μνημονίου” ζητάνε να αντικατασταθεί από την “κυβέρνηση της αριστεράς” με φυσικο επακόλουθο να παραμείνουν αλώβητες οι εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Επίσης είναι οι ίδιοι που δύσκολα βάζουν ζήτημα ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία μέσα στις εργατικές ενώσεις για να μην τους φύγουν οι “έλληνες εργατές” .

Βέβαια για όσους βιάστηκαν να χαρούν ότι μας ξεφορτώθηκαν από τους “εργατικούς αγώνες”, τα όσα περιγράφουμε μέσα από αυτές τις γραμμές μέχρι στιγμής, δεν σημαίνει κάποιου είδους παραίτηση. Αντίθετα επιχειρούμε με περισσότερη τόλμη να θέσουμε μια σειρά προβληματισμούς και προτάσεις για την διεύρυνση του ανταγωνισμού στην περιοχή μας και ευρύτερα όπως κάνουμε πάντα, στο δρόμο για μαζικές ανακατατάξεις. Πως θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη βουλιάξει οικονομικά και παλεύουμε να να μην καταστραφούμε και κοινωνικά σε μια ήδη λεηλατημένη τοπική κοινωνία.

Γι αυτόν τον λόγο έχουμε ήδη μια σειρά προτάσεις που θα τις θέσουμε πιο ανοικτά όλο το επόμενο διάστημα.

Ξέρουμε και βλέπουμε καθαρά  ότι ο πλούτος της περιοχής είναι μεγάλος και ότι μια προοπτική αυτοδιαχείρισης/αυτονομίας στην τροφή και την ενέργεια  θα μπορούσε να είναι μια άμεση διεκδίκηση αν και μια τέτοια πρόταση στην Λακωνία σημαίνει εμφύλια σύρραξη με τους πατριώτες. Μια τέτοια προοπτική λοιπόν θα ήταν ίσως καταδικασμένη αν δεν υπάρξει ένα συνολικό κομμουνιστικό πρόταγμα και το πέρασμα σε μια περίοδο απονέκρωσης του κράτους.

Στους κύκλους συζητήσεων που έχουμε ανοίξει αρκετές εβδομάδες τώρα έχουμε θέσει στο τραπέζι το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης ως κομμάτι ενός συνολικού κομμουνιστικού προτάγματος . Η καταγραφή της κατάστασης των κοινωνικών ομάδων στην Λακωνία (εργατικές πληττόμενες ομάδες, όπως εργάτες στον κατασκευαστικό τομέα και την οικοδομή, τους εργάτες γης ανεξαιρέτως καταγωγής ή φύλου στις ελιές και τα  πορτοκάλια. Η θέση της μικρής ιδιοκτησίας και μικρο παραγωγών στην σύγχρονη εποχή της κρίσης. Το πρόταγμα της κολεκτιβοποίησης, ο ρόλος και η ριζοσπαστική μεταμόρφωση των συνεταιρισμών είναι σκόρπια κάποιοι βασικοί άξονες. Η σύνδεση τέτοιων εγχειρημάτων με ένα συνολικό πρόταγμα αυτοδιαχείρισης στον ελλαδικό χώρο και πέρα, η ενίσχυση-δικτύωση πειραμάτων όπως αυτό της ΒΙΟΜΕ στην Θεσσαλονίκη είναι σίγουρα μια νέα κατάσταση που θα την βρούμε μπροστά μας, ειδικότερα όταν θα μπει πια ανοιχτά και το θέμα της επιβίωσης και της τροφής για την πλειοψηφία.

Επιδιώκουμε όχι μόνο να αλλάξουμε τις συνθήκες που βιώνουν οι μετανάστες στην περιοχή μας, αλλά να συνταχθούμε μαζί τους σε ένα άγριο μέτωπο ενάντια στους Λάκωνες ρατσιστές-φονιάδες και όσους έχουν συμφέρον από την σκληρή εκμετάλλευση τους, λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν αποζητούμε ξεχωριστές οργανωτικές δομές ντόπιων και μεταναστών, αλλά δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας δράσης. 

Θα εντείνουμε τις παρεμβάσεις, μας έχοντας γνώση τις συνθήκες των εργαζόμενων γυναικών κυρίως από χώρες της ανατολικής Ευρώπης και την Αφρική στην περιοχή και ξεκαθαρίζουμε ότι οι επίδοξοι βιαστές τους για λίγα ευρώ, κατά κύριο λόγο οι γνωστοί αληταράδες-νοικοκύριδες χωριάτες  θα μας βρουν μπροστά τους.

Αν και σήμερα εστιάσαμε  πολύ σε αυτό που ονομάζουμε ταξικό ανταγωνισμό, έστω και περιληπτικά δηλαδή,  δεν έγινε ούτε από κάποιου είδους αγωνία, ούτε γιατί θέλουμε να ξεφύγουμε από την επιθετική μας δραστηριότητα ενάντια στην ελληνική πραγματικότητα και με αυτό τον τρόπο να δώσουμε πόντους στον εθνικό κορμό που βρίσκεται σε κρίση. Το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει χώρος έστω και μειοψηφικά, για μια μαχόμενη κοινότητα ενάντια στον εσωτερικό εχθρό/εθνικό κορμό, με όλο μεγαλύτερα κομμάτια της τοπικής κοινωνίας. Χωρίς όμως να παρεξηγούμαστε καλούμε όσους σήμερα αντιλαμβάνονται ότι ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί και μαζί πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε ετούτη εδώ την κατάσταση, ανεξαρτήτως χρώματος και χώρας καταγωγής.

Τελειώνοντας παρατηρούμε ότι και στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο της περιοχής γίνονται κάποιες αλλαγές. Καλούμε όλους αυτούς τους συντρόφους και φίλους που φαίνεται να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική τους δραστηριότητα σε διάλογο. Πιο συγκεκριμένα καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση (για όλα όσα γράψαμε παραπάνω) που οργανώνουμε στο γνωστό εναλλακτικό στέκι δίπλα στο δημαρχείο τον Μάρτιο. Ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

άτομα της συνέλευσης ενάντια στην Λήθη  19 Φλεβάρη 2013

από το ιστολόγιο της συνέλευσης ενάντια στην λήθη