Καλή νέα χρονιά…

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με μια ευχή: «φως,περισσότερο φως.Πολλά σκοτάδια ζούμε.Περισσότερο φως για τους μετανάστες,τους πρόσφυγες, τους ανέργους,τους φυλακισμένους,τη φτωχολογιά και σε όλο τον κόσμο που βρίσκεται στη μέγγενη του συστήματος.Και μην ξεχνάτε:

Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία

Κατερίνα Γώγου.

Ένα πρωί………

Ένα πρωί θ ‘ανοίξω την πόρτα

και θα βγω στους δρόμους

όπως και χθες

και δεν θα συλλογιέμαι

παρά ένα κομμάτι απ’ τον πατέρα

κι ένα κομμάτι απ’ τη θάλασσα

αυτά που μ’ άφησαν

και την πόλη

την πόλη  που την σάπισαν

και τους φίλους

τους φίλους μας που χάθηκαν.

Ένα πρωί

θ’ ανοίξω την πόρτα

ίσα ολόισα μες τη φωτιά

και θα μπω όπως και χθες

φωνάζοντας

«φασίστες»

στήνοντας οδοφράγματα

και πετώντας πέτρες

μ’ένα κόκκινο

μ’ένα κόκκινο λάβαρο

ψηλά να γυαλίζει

ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.

Ένα πρωί

θ’ ανοίξω την πόρτα

και θα χαθώ

με τ’ όνειρο της επανάστασης

μες την απέραντη μοναξιά

των δρόμων

των δρόμων που θα καίγονται

μες την απέραντη μοναξιά

των χάρτινων οδοφραγμάτων.

ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ………..

Από το « τρία κλικ αριστερά»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Ετών 9…..

P3200645 by christinehag
P3200645, a photo by christinehag on Flickr.

Όταν ξυπνήσεις το πρωί
και δεν θα βρείς στο πάτωμα
χαπάκια ,πουλόβερ και σουτιέν
και χτυπήσεις με δύναμη την πόρτα
χωρίς ν’ ακούσεις πίσω σου
το υστερικό μου« σκασμός»
μη βάλεις τα κλάματα και πας για να με βρείς,
στην παιδική φωτογραφία μου που σε κοιτάει.
Ποτέ δεν έβλεπα .
Ούτε στα ηλίθια γραφτά μου .Σου ‘χω πει ψέματα.
Πάντα σου ‘λεγα
πως είναι όμορφοι οι άνθρωποι τα χρώματα κι η μουσική.
Μέτρησε μόνο τα μεροκάματα που έκανα.
Μ’ αυτό θα μάθεις πως έζησα.
Μέτρησε έπειτα το νοίκι μας,
ποτέ δεν φτάνανε να το πληρώσω.
Και πόσο φως έκαψα
ψάχνοντας να βρω τρόπο.
Τράβα μετά και γύρεψε απ’ τον πατέρα σου για τελευταία φορά χρήματα
και δωσε τα χρέη μου.
Ύστερα πλύνε τα μούτρα σου
και μην αφήσεις κανένα να σου πει
τι απόγινε με τη μάνα σου.
Μόνο κάτω απ’ αυτές τις ηλίθιες αποδείξεις,
φτιάξε έναν ήλιο που μόνο εσύ έχεις στο νου σου
και κάτω απ’ αυτόν γράψε
με τ’ αστεία παιδικά σου γράμματα
ξόφλησε,ξόφλησε,ξόφλησε………..

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ