ΜΙΚΡΗ ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

IMG_3622

Το ταπεινό χορτάρι που φυτρώνει

ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων μας

δεν είναι διόλου ταπεινό.

Είναι το δάσος που επιστρέφει.

Είναι η ζούγκλα που ποτέ δεν παραιτήθηκε

από αυτό που της ανήκει

και που της πήραμε με τόσο δόλο.

Η γάτα που μας γδέρνει τάχα παίζοντας το χέρι

δεν παίζει διόλου.

Είναι το αιλουροειδές που εκδικείται.

Για όλ’ αυτά τα χάδια ανάμεσα στα μάτια

για όλα αυτά τ’ αποφάγια της ζωοφιλίας μας.

Είναι η τίγρη που τη σάρκα μας γυρεύει.

Η χαλασμένη βρύση που στάζει αδιάκοπα στο νεροχύτη μας

δεν είναι καθόλου χαλασμένη.

Είναι ο ποταμός, ο καταρράχτης κι ο κατακλυσμός

που δεν υπέκυψαν ποτέ στο κεντρικό μας δίκτυο υδρεύσεως.

Είναι τα ύδατα που αμφισβητούν το διαχωρισμό τους από τη γη

που αμφισβητούν τη γένεσή μας .

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

«Από τη φωνή της σιωπής»

Ακίνητος…….

Βλέπει τον κόσμο να βουλιάζει και βουλιάζει κι αυτός μαζί του,ναυαγός και ταυτόχρονα ,θεατής του ναυαγίου,καθισμένος αναπαυτικά σ’ αυτή την κουνιστή πολυθρόνα του μυαλού του.

Αργύρης Χιόνης.

Αφιερωμένο σ’ όσους μπορούν αλλά δεν κάνουν τίποτα,ενώ ο κόσμος γύρω φλέγεται………

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ..

ΙΣΤ’

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει

ούτ’ ένας τοίχος για να μετρήσω

το ανάστημά μου,ούτ’ ένας καθρέφτης

για να δω τη μορφή μου.

Δεν ξέρω αν είμαι κοντός ή ψηλός,

ωραίος ή άσχημος,δεν ξέρω καν

αν έχω ανάστημα ή μορφή .

Όσο για τον ίσκιο μου

αδύνατο να βασιστώ σ’ αυτόν.

Και μια βελόνα ακόμα μπορεί

να ρίξει ίσκιο καρφιού αν φωτιστεί

κατάλληλα.

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει

ούτ’ ένα αυτί έξω απ’ το δικό μου

για ν’ ακούσει το λόγο μου, φωνάζω

και θαρρώ πως σκέφτομαι να φωνάξω

σκέφτομαι και θαρρώ πως φωνάζω.

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει ούτ’ ένας

Άνθρωπος να σκοτώσω,ούτ’ένας

Άνθρωπος να με σκοτώσει ,μονάχα

κάτι θαμποί αντικατοπτρισμοί προβάτων

και λύκων.

ΙΖ’

Ετούτος ο καθρέφτης ο παλιός

έχει φθαρεί από την επαφή

με τόσα πρόσωπα.

Θάμπωσε γέμισε αποτυπώματα,

ματιών που κάποτε κοιτάχτηκαν,

μες το γυαλί του με έκπληξη

ή θαυμασμό ή χαρά ή θλίψη.

Χείλια και δάχτυλα σαν νεκροί νάρκισσοι .

Μες το θαμπό νερό του αδύνατο να κοιταχτείς

χωρίς τον κίνδυνο να μπερδευτείς

και να πιστέψεις για πρόσωπό σου

ένα άλλο πρόσωπο ή το συνταίριασμα

από παράταιρα κομμάτια

Και να χαθείς μέσα σε τούτο το λαβύρινθο

μορφών που ήταν κάποτε .

Και να μην είσαι πια.

Αργύρης Χιόνης

Από τη «Φωνή της σιωπής»