ΣΕΡΕΝΑΤΑ

IMG_9922

 

(Αφιέρωμα στον Λόπε δε Βέγα)

 

 

Στου ποταμιού τις όχθες

βρέχεται η νύχτα

και στα στήθια της Λολίτας

πεθαίνουν τα κλαριά από αγάπη.

Πεθαίνουν τα κλαριά από αγάπη.

Η νύχτα τραγουδάει γυμνή

πάνω απ’ τις γέφυρες του Μάρτη.

Πλένει η Λολίτα το κορμί της

μ’ αρμυρό νερό και νάρδους.

Πεθαίνουν τα κλαριά από αγάπη.

Η νύχτα η καμωμένη από γλυκάνισο κι ασήμι

λάμπει πάνω στις σκεπές.

Ασήμι από ρυάκια και καθρέφτες.

Γλυκάνισο των άσπρων μηρών σου.

Πεθαίνουν τα κλαριά από αγάπη.

FEDERICO GARCIA LORCA

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Mετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης

κρατώ την καρδιά σου.

anemone rougeκρατώ την καρδιά σου μαζί μου (την κρατώ μες

την καρδιά μου) δεν την αποχωρίζομαι ποτέ (όπου

κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου, κι ό,τι γίνεται

από μένα μόνο είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου)

δεν φοβάμαι

καμία μοίρα (γιατί εσύ είσαι η μοίρα μου, γλυκιά μου) δεν

θέλω

κανέναν κόσμο (γιατί ομορφιά μου εσύ είσαι ο κόσμος μου, ο

αληθινός)

και είσαι ό,τι από πάντα σημαίνει ένα φεγγάρι

κι ό,τι ένας ήλιος πάντα θα τραγουδάει είσαι εσύ

εδώ βρίσκεται το βαθύτερο μυστικό που κανένας δεν γνωρίζει

(εδώ βρίσκεται η ρίζα της ρίζας κι ο ανθός του ανθού

κι ο ουρανός του ουρανού ενός δέντρου που ονομάζεται ζωή:

που αναρριχάται

ψηλότερα απ’όσο η ψυχή μπορεί να ελπίζει ή ο νους

να κρυφτεί)

κι αυτό είναι το θαύμα που θέλει τ’ αστέρια χωριστά

κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες την καρδιά μου)

E.E. CUMMINGS

ανθολογία ερωτικής ποίησης

Χάρης Βλαβιανός

Μήνυμα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Φροντίζω το κινητό τώρα

σαν πληγωμένο πουλί.

 

Μηνύματα, μηνύματα, μηνύματα

γεμάτα με τις βαρυσήμαντες λέξεις μας.

.

Διαβάζω πάλι το πρώτο,

το δεύτερο, το τρίτο,

.

αναζητώντας τα μικρά σου  ΧΧ,

νιώθοντας παράλογη.

.

Οι κώδικες που στέλνουμε

φτάνουν με σπασμένη χορδή.

.

Προσπαθώ να φανταστώ τα χέρια σου ,

η εικόνα τους είναι θολή.

.

Τίποτα απ’ όσα οι αντίχειρές μου πατούν

δεν θ’ ακουστεί ποτέ.

.

CAROL ANN DUFFY.

.

(Ανθολογία ερωτικής ποίησης)

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Ο δρόμος του φεγγαριού.

img_6225

Σπάζοντας στα δυό τη θάλασσα βγαίνει το φεγγάρι

και ταξιδεύει στο μικρό βοριά

και ξενυχτάει στα μαλλιά σου.

κι όταν κατέβει χαμηλά στην τελευταία δροσιά σου

κάνει έτσι και τρυπώνει στις γλάστρες σου

ώσπου να μεγαλώσουν τα νερά και συ να με ζητήσεις.

 

ΜΕ ΜΙΣΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

 

με μισό φεγγάρι κινάω τη νύχτα

στην άλλη μεριά του κορμιού σου

κι ανακαλύπτω τα εξαίσια θαλασσινά τοπία σου

γι αυτό τα χελιδόνια όταν έρχονται στον τόπο μου

γυρεύουνε τη νύχτα τις μασχάλες σου

και το πρωί ανοίγουνε τον ουρανό

ώσπου να καταλάβουνε καλά τι έχουν απ’ τα μάτια σου

να  στήνουν τη φωλιά τους στο παράθυρό σου.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

Δυο  ποιήματα από την «Σύγχρονη ερωτική ποίηση»

εκδόσεις Καστανιώτη

ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΓΚΑΡΘΙΑ (υπηρέτρια)

papilion

Στους παλιαγρούς, μέσα στις λόχμες

χορεύουν οι μικρές οι λεύκες

η μία με την άλλη.

Και το φυτώριο,

με τα τέσσερα φυλλαράκια του

χορεύει κι εκείνο.

Ειρήνη!

Ύστερα θα ‘ρθουν οι βροχές,

τα χιόνια.

Χόρεψε πάνω στο πράσινο

Πάνω στο πράσινο πράσινο,

και να σε συνοδέψω εγώ.

Αχ, πως κυλάει το νερό!

Αχ, η καρδιά μου !

Στους παλιαγρούς, μέσα στα σύθαμνα,

χορεύουν οι μικρούλες λεύκες

η μια μετά την άλλη.

Και το φυτώριο

με τα τέσσερα φυλλαράκια του

χορεύει κι εκείνο.

FEDERICO  GARCIA  LORCA

Μετάφραση Ρήγας Καππάτος

Απο την συλλογή «Τραγούδια»

Πόθος.

Άτιτλο

Μονάχα τη ζεστή καρδιά σου

και τίποτ’ άλλο.

ένας κάμπος ο παράδεισός μου

δίχως αηδόνι

μήτε λύρα

μ’ ένα διακριτικό ποτάμι

και μια πηγούλα.

Χωρίς του ανέμου το σπιρούνι

πάνω από φύλλωμα,

χωρίς τ’ αστέρι που ήθελε

να γίνει φύλλο.

Ένα πελώριο φως

που να ‘ναι

πυγολαμπίδα

άλλου φωτός

σ’ ένα κάμπο από σπασμένα βλέμματα .

Ένα κοιμητήριο φωτεινό

κι εδώ τα φιλιά μας

στίγματα ηχηρά

της ηχώς

θ’ ανοίγονταν πολύ μακριά.

Και τη ζεστή καρδιά σου

τίποτ’ άλλο.

ΦΕΝΤΕΡΊΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

Μια μέρα, θα σου γράψω ένα ποίημα που δε θα μιλάει για τον

  αέρα ή για τη νύχτα΄

ένα ποίημα χωρίς τα ονόματα των λουλουδιών, χωρίς γιασεμιά

  ή μανόλιες.

Μια μέρα, θα γράψω ένα ποίημα χωρίς πουλιά ούτε πηγές,

  ένα ποίημα που θ’ αποφεύγει τη θάλασσα

και δε θα κοιτάζει τ’ άστρα.

Μια μέρα, θα σου γράψω ένα ποίημα που θα μιλάει μόνο για

  το χάδι στο δέρμα σου

και θα μεταφράσει τη ματιά σου σε λέξεις.

Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς μεταφορές, μια μέρα θα γράψω ένα

  ποίημα που θα έχει το άρωμά σου,

ένα ποίημα με τους  παλμούς της καρδιάς σου, με τη συνθλι-

  πτική περίπτυξη των χεριών σου.

Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα, το τραγούδι της ευτυ-

χίας μου.

ΔΑΡΙΟ ΧΑΡΑΜΙΛΙΟ ΑΓΚΟΥΔΕΡΟ 

Κολομβία 1947.

(Από την ανθολογία «τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της ισπανικής γλώσσας.»)

Άλλαξα τους αριθμούς στο ρολόι μου.

Άλλαξα τους αριθμούς στο ρολόι μου

και ίσως τώρα

κάτι άλλο αλλάξει.

Ίσως τώρα

να μη σηκωθείς στις 6 π.μ ακριβώς

για να μαζέψεις τα πράγματά σου

και να φύγεις οριστικά.

Ίσως τώρα διαπιστώσεις

ότι είναι πολύ νωρίς να φύγεις,

ή πολύ αργά,

και μείνεις εδώ για πάντα.

BRIAN PATTEN

ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΑ…….

WILLIAM CARLOS WILLIAMS…..

                            Θέλω μόνο να σου πω

                           ότι έφαγα

                          τα δαμάσκηνα

                          που ήταν στο ψυγείο.

                          και που

                          μάλλον

                          φύλαγες

                          για πρωϊνό

                         συγχώρησέ με

                         ήταν ζουμερά

                         τόσο γλυκά

                         και τόσο κρύα.

GOOD GIRLS GO TO HEAVEN ,BAD GIRLS GO EVERYWHERE

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κι όσο το σώμα μέρα τη μέρα

μεσούρανο πορνείο ,

το φωταγωγημένο πέος του γεγονός με χαστούκια.

——-

Η ερυθρότητα δεν κομίζει πάντα την αιδώ,

μα περισσότερο το φονικό ηλεκτίζει

η παρειά στο γύρισμά της.

——–

Ο νους μου μαρσάρει αιολικά με μαύρους κύκνους εξάτμισης.

———-

Κοσμικά στιγμιότυπα είμαστε.

Κοινή πορεία.

Το παγόβουνο,

φυλακισμένο στο ιλιγγιώδες ρίγος.

——-

Διαπρέψαν οι συμφορές μας αγάπη μου ως μητροπόλεις.

———-

2.

Στη θραύση φαίνεται το περιττό.

Με συνεπαίρνει        νύχτα.

Το αποτύπωμα

χειλιών σε καπνισμένους σιδεροδοκούς.

—–

Δεν υπάρχουν λάθη¨μόνο ζωή ,

-αστρική πρέζα σε μάκρος.

——-

Ρίχνω τα σπλάχνα στην τύχη,

ζάρια του ουρανού

για ηδονή γης.

——–

Κι όμως ο θάνατος δεν ξέρει τη σεμνοτυφία…..

3

Ως φαίνεται υπάρχει τέτοιο ύψος.

Κι η απόγνωση

—— σ’ αιώνια ροή

μοναχής.

Είμ’ εγώ

που ολόσωμη

σ’ αεριούχο πορφυρό κραιπάλης,

άλλοτε

πένθιμη τόσο που να μοιάζω παράνομη.

Το σώμα έκανα νυχτερινό κέντρο .

Θεοφρούρητη και η κόλαση είναι.

ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Ο τίτλος του ποιήματος είναι το σύνθημα που είχαν οι πόρνες στο συνέδριό τους.Έγινε στις Βρυξέλλες το Σεπτέμβρη του 1986.

Ο πίνακας είναι του Σωτήρη Σόρογκα