«Αφηγήσεις #07» Μια μαρτυρία του κομμουνιστή Werner Schmiedgen

9 Γερμανοί αντιφασίστες μαζί με αντάρτες του ΕΛΑΣ

“Μια μέρα βρεθήκαμε σε ένα χωριό κοντά στην Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι μας υποδέχτηκαν με τρελό ενθουσιασμό, εμείς οι πέντε Γερμανοί ΕΛΑΣίτες δε μπορούσαμε να αντισταθούμε στην φιλοξενία που μας κατέκλυζε. Έπρεπε όμως να παρουσιαστούμε στο μεσημεριανό προσκλητήριο. Διαλυθήκαμε έπειτα στην πλατεία, όπου παρέες-παρέες συζητούσαν έντονα. Η χαρά όλων για την επικείμενη λευτεριά έλαμπε στα πρόσωπα των Ελλήνων φίλων μας. Ξαφνικά κάποιος αντάρτης ξεκίνησε να τραγουδά ένα ελληνικό αντιστασιακό εμβατήριο, παραδόξως η μελωδία δεν ήταν άγνωστη σε μας τους Γερμανούς. Αρχίσαμε κι εμείς να τραγουδάμε μαζί τους το “Brüder zur Sonne, zur Freiheit”. Θα μου μείνει αξέχαστο, πώς αντάρτες και χωρικοί παρασύρονταν στη μελωδία εκείνη. Μερικοί σύντροφοι δάκρυσαν. Ακολούθησαν κι άλλα εμβατήρια, ελληνικά και γερμανικά, τα ένωνε όλα η ίδια μελωδία. Για μας τους Γερμανούς ήταν μια απίστευτη και αξέχαστη εμπειρία. Βρισκόμασταν σε έναν ξένο και μακρινό τόπο, ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν υποφέρει τόσο φριχτά από τους Γερμανούς. Κι όμως ήξεραν να ξεχωρίζουν. Ήξεραν ότι ήμασταν διαφορετικοί από τους κατακτητές τους που τόσο πόνο είχαν προκαλέσει στη φτωχή αυτή χώρα…”

(Werner Schmiedgen, Λειψία, KPD, 50ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ)

Το παραπάνω απόσπασμα είναι η μαρτυρία του Werner Schmiedgen που πολέμησε στις τάξεις του ΕΛ.ΑΣ στη βόρεια Ελλάδα. Για τους Γερμανούς κομμουνιστές αντιφασίστες έχει γίνει ελάχιστος λόγος στην ελληνική ιστοριογραφία και είναι ένα θέμα άγνωστο στη πλειονότητα της αριστεράς στη χώρα. Ωστόσο έχουν γραφτεί ελάχιστα άρθρα. Θα ασχοληθούμε με το ζήτημα και εμείς περισσότερο, αυτή εδώ η δημοσίευση είναι η αρχή.

Advertisements

Το τοπίο ήταν δεδομένα θλιμμένο.

Το τοπίο ήταν δεδομένα θλιμμένο.
Φύσαγε νοτιάς, σκοτείνιαζε
και όλοι κοιτούσαν κάτω το χώμα.
Κάπου έβρεχε κι ένα παιδάκι έκλαιγε.
Ένα άλογο μάσαγε τον αέρα.
Όμως από το βάθος του τοπίου
ακούγοντας ιαχές και κλαγγές όπλων.
Η επανάσταση ερχότανε
κόκκινη θάλασσα μουγκρίζοντας.

Le paysage était effectivement triste.
Un vent soufflait du Sud, l’obscurité tombait
et tous regardaient à terre.
Quelque part il pleuvait et un enfant pleurait.
Un cheval remâchait le vent.
Pourtant au fond du paysage
retentissaient des vivats et des coups de feu.
La révolution arrivait
grondement de mer écarlate.
IANNIS  KONTOS

Από το : «Δευτερόλεπτα του φόβου»

Κάθε άνθρωπος και μια ξεχωριστή ιστορία……

«Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε, και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νοιώσει την ένταση. Το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων, σ ένα μοναχά εικοσιτετράωρο από τη ζωή του επαναστάτη. Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν, και δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο τότε μοναχά οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια». Τότε οι άνθρωποι θα ξέρουν τι θα πει φυλακή, τι σημαίνουν τα πολιτικά λάθη»

Ένα πρωί………

Ένα πρωί θ ‘ανοίξω την πόρτα

και θα βγω στους δρόμους

όπως και χθες

και δεν θα συλλογιέμαι

παρά ένα κομμάτι απ’ τον πατέρα

κι ένα κομμάτι απ’ τη θάλασσα

αυτά που μ’ άφησαν

και την πόλη

την πόλη  που την σάπισαν

και τους φίλους

τους φίλους μας που χάθηκαν.

Ένα πρωί

θ’ ανοίξω την πόρτα

ίσα ολόισα μες τη φωτιά

και θα μπω όπως και χθες

φωνάζοντας

«φασίστες»

στήνοντας οδοφράγματα

και πετώντας πέτρες

μ’ένα κόκκινο

μ’ένα κόκκινο λάβαρο

ψηλά να γυαλίζει

ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.

Ένα πρωί

θ’ ανοίξω την πόρτα

και θα χαθώ

με τ’ όνειρο της επανάστασης

μες την απέραντη μοναξιά

των δρόμων

των δρόμων που θα καίγονται

μες την απέραντη μοναξιά

των χάρτινων οδοφραγμάτων.

ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ………..

Από το « τρία κλικ αριστερά»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

έρωτας κι επανάσταση……….

P5140600 by christinehag
P5140600, a photo by christinehag on Flickr.

Το τοπίο ήταν δεδομένα θλιμμένο.
Φύσαγε νοτιάς, σκοτείνιαζε
και όλοι κοιτούσαν κάτω το χώμα.
Κάπου έβρεχε κι ένα παιδάκι έκλαιγε.
Ένα άλογο μάσαγε τον αέρα.
Όμως από το βάθος του τοπίου
ακούγοντας ιαχές και κλαγγές όπλων.
Η επανάσταση ερχότανε
κόκκινη θάλασσα μουγκρίζοντας.

Iannis Kontos………..

Εικόνα

Ανάσταση ή επανάσταση;

Άγιες μέρες λέει η εκκλησία αυτές ή μέρες των παθών και θα υιοθετήσω τη δεύτερη ορολογία .Των παθών ναι ,αλλά των δικών μας παθών όχι του υποτιθέμενου θεού που τον σταυρώνουν κάθε χρόνο.Στην πραγματικότητα αυτοί που σταυρώνονται κάθε χρόνο είμαστε όλοι εμείς, που από μικρά παιδιά μας γεμίζουν το κεφάλι με όλες αυτές τις θρησκόληπτες μυθοπλασίες που μόνο σκοπό τους έχουν την πλύση εγκεφάλου του ανθρώπου για να μην ξεσηκώνεται.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω στη ζωή μου ,όταν μετά από παράκληση φίλων πήγα μαζί τους για να πάρουμε την κόρη τους από μια κατασκήνωση που διατηρούσε η εκκλησία.Αφού υποστήκαμε μια ισχυρή δόση θρησκευτικής προπαγάνδας καταφέραμε να πάρουμε την μκρή και να φύγουμε.Το δε παιδί ήρθε κατατρομαγμένο και ζητούσε σχεδόν βοήθεια.Είχε υποστεί σοβαρό σοκ από τις ιστορίες που τους έλεγαν καθημερινά περί σατανάδων και άλλων τρομακτικών .
Θυμάμαι κι εγώ τον εαυτό μου ως παιδί την δυσφορία που ένοιωθα ,με όλα τα κατηχητικά σχολεία και τους υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς,να περιμένεις ώρες όρθιος ,ανάμεσα σε κεριά και λιβάνια να τελειώσει ο παπάς τη λειτουργία.
Μεγαλώνοντας βέβαια άρχισα να καταλαβαίνω περί τινος ακριβώς πρόκειται και την πρώτη μου επανάσταση σε σχέση με την θρησκεία την έκανα στο Λύκειο .Ο καθηγητής της Θεολογίας ,που ήταν και παπάς ,(ερχότανε σχολείο με τα ράσα) ,βλέποντας την πλήρη αδιαφορία των μαθητών για το μάθημα ,αποφάσισε αντί διαγωνίσματος να γράψουμε ό,τι ερωτήσεις και απορίες έχουμε .
Άρχισα κι εγώ λοιπόν κι έγραψα ένα κατεβατό ολόκληρο και νόμισα πως δεν θα δώσει καμμιά σημασία.
Προς μεγάλη μου έκπληξη την άλλη μέρα ξεχώρισε το γραπτό μου και μου ζήτησε εξηγήσεις.Εγώ τον πρκάλεσα να μου απαντήσει και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πως δεν είχε τίποτα λογικό να μου πει .
Παρόλο που και να κόψουμε ριζικά κάθε σχέση με την εκκλησία ,συνεχίζουμε ωστόσο να ζούμε την διτακτορία της.
Μα θα μου πείτε .Διτακτορία;Αν θες πας εκκλησία ή πιστεύεις.Εγώ θα σας πω,δοκιμάστε να κάνετε ένα αστείο σε σχέση με την θρησκεία.Θα πέσουν να σας φάνε.Άσε που είμαστε υποχρεωμένοι,κουρασμένοι ή όχι ν’ ανεχόμαστε τις τυμπανοκρουσίες και τις ψαλμωδιές με τα μεγάφωνα σε πολλές γιορτές.
Το χειρότερο είναι πως και όλοι αυτοί οι θρησκευόμενοι ,σου απαγορεύουν να κάνεις ακόμα και το πιο καλοκάγαθο αστείο.Με λίγα λόγια αυτοί μπορούν να λένε ό,τι θένε αλλά εσύ όχι.Η ελευθερία σου σταματάει εκεί.Τους προσβάλλεις λέει.
Εξάλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο πως όλα αρχίζουν όταν ακόμα είσαι μωρό.Με το που γεννιέσαι σου φέρνουν τον παπά να σε διαβάσει.Σε βαφτίζουν με το ζόρι,σε πάνε εκκλησία ,σου βάζουν τα θρησκευτικά στο σχολείο κ.λ.π.
Τα τελευταία χρόνια ,έχουν αρχίσει και μεγάλο πόλεμο σε όσους κάνουν πολιτικό γάμο ή θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους όνομα που δεν ανήκει σε κάποιο άγιο.
Δεν θα ξεχάσω επίσης την περίπτωση του Γιάννη Σκαρίμπα που όντας άθεος ,βρισκόμενος ,ανήμπορος στο κρεβάτι ετοιμοθάνατος τον κοινώνησαν με το ζόρι.
Αηδία λοιπόν μου προκαλούν όλοι οι υπηρέτες του« Κυρίου »,που άλλα λένε κι άλλα πράττουν ,με την τεράστια εμπορευματοποίηση της θρησκείας και όλοι οι πιστοί που πιστεύουν, αλλά δεν ξέρουν τι.Πολύ αμφιβάλλω αν γνωρίζουν ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφτηκαν από σύγχρονους του Ιησού (αν υπήρξε πράγματι),αλλά πολύ  πολύ αργότερα.

Δεν θα κάνω βέβαια αναφορά στην ανάμειξη της εκκλησίας στην πολιτική κατά καιρούς, που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε και τις διάφορες συγγνώμες του πάπα.Ούτε για τον βίαιο εκχριστιανισμό διαφόρων λαών .Δεν θα μιλήσω γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν στις διάφορες θρησκείες  ,γιατί δεν είμαι η κατάλληλη.Αυτό ας το κάνουν οι φιλόσοφοι, οι κοινωνιολόγοι ,οι ψυχολόγοι ή όποιος θέλει τέλος πάντων.

Εγώ θα πω ,ας ανοίξουμε το μυαλό μας ,ας μάθουμε να ψάχνουμε ,να μαθαίνουμε ,να κάνουμε ανάσταση  του μυαλού μας.

Μόνο έτσι θα προχωρήσει ο άνθρωπος μπροστά ,γιατί κάθε επανάσταση ,προϋποθέτει ανάσταση πνευματική.

Κι αφήστε ήσυχα τ’ αρνάκια τα καημένα που σφαγιάζονται κατά εκατοντάδες κάθε Πάσχα.