Το μοιρασμένο τραγούδι.

Με αφορμή την επέτειο της Πρωτομαγιάς και εν μέσω πανδημίας αφιερώνω ένα απόσπασμα από «το μοιρασμένο τραγούδι» του Πάμπλο Νερούντα. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις , παραθέτω μια νότα αισιοδοξίας για ένα ανθρώπινο αύριο.

Εγώ είδα

όπου κι αν βρέθηκα,

ακόμα και στ’ αγκάθια

που θέλησαν να με πληγώσουν,

βρήκα πως ένα περιστέρι

πετούσε ράβοντας

την καρδιά μου με άλλες καρδιές.

Βρήκα παντού

ψωμί, κρασί, φωτιά, χέρια,

στοργή.

Εγώ κοιμήθηκα

κάτω από όλες τις σημαίες

ενωμένες

όπως κάτω από κλώνους

ενός μόνο δάσους

πράσινου

και τ’ αστέρια ήταν

αστέρια μου.

Από τους λυσσαλέους

αγώνες μου

από τις οδύνες μου

δεν φυλάω εγώ τίποτα

που να μην μπορεί να σας χρειαστεί.

Το ίδιο όπως και η γη

ανήκω κι εγώ σε όλους.

Δεν υπάρχει ούτε μια

σταγόνα μίσος , σ’ ολόκληρο

το στήθος μου. Ανοιχτά

πηγαίνουν τα χέρια μου

μοιράζοντας τα σταφύλια

στον άνεμο.

Γύρισα από τα ταξίδια μου.

Αρμένισα χτίζοντας

τη χαρά.

Είθε ο έρωτας να μας

υπερασπίζει.

Ας ορθώσει την καινούργια

φορεσιά του

το τριαντάφυλλο. Και η γη

ας εξακολουθεί, ατέλειωτα ανθισμένη

ν’ ανθίζει.

Ανάμεσα στις κορδιγιέρες

και στα χιονισμένα

κύματα της Χιλής

ξαναγεννημένος

στο αίμα του λαού μου

για σας όλους,

για σας τραγουδώ.

Είθε να μοιράζεται

κάθε τραγούδι

στη γη .

Είθε να φουντώνουν

τα τσαμπιά. Να τα

διαδίνει ο άνεμος.

Αμήν.

1η Μάη..

IMG_9895

 

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε

             σου είναι γραφτός ο δρόμος

                                               της συντριβής…

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ.

Εργατική πρωτομαγιά

 

εργατική πρωτομαγιά

ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές

 

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ 1979

Από τη συλλογή «Ο μεθυσμένος ακροβάτης»

 

1η Μάη…….

1η Μαΐου αύριο και μετά από τόσων χρόνων αγώνες είμαστε πάλι στην αρχή.Φλέγεται ο πλανήτης ολόκληρος.Πολλά θα ήθελα να πω ,αλλά δεν ξέρω ,έχουν τα λόγια κολλήσει και αρνούνται να βγουν .ένα πάντως είναι σίγουρο.Πολλά πρέπει να γίνουν που δεν έγιναν και πολλά έγιναν που δεν έπρεπε να γίνουν .Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.

Χρέος 

Χρωστάμε μόνον

σε κείνους που πολύ αγάπησαν

κι έζησαν την πίκρα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ αγωνίστηκαν

κι έζησαν την ήττα

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που πολύ ονειρεύτηκαν

και ζήσανε τον εφιάλτη

χρωστάμε μόνο

σε κείνους που περιφρονήσανε το θάνατο

και πέθαναν

και είναι νεκροί

κι ανθίζουν και μυρώνουνε το χώμα

..

χρωστάμε μόνο

το φως του κόσμου……….

Τόλης Νικηφόρου

«τ’ αναρχικά» 1979

1η Μάη………..

Να είμαστε ρεαλιστές.Να ζητάμε το αδύνατο.”Soyons réalistes, demandons l’impossible

Να παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα Prenons nos désirs pour la réalité !”

Κάτω από τις πλάκες ,η παραλία  sous les pavés ,la plage

P1301436

Με μερικά από τα συνθήματα του Μάη του ’68 κι ένα λουλουδάκι, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, καλή εργατική πρωτομαγιά…….