Εισήγηση της εκδήλωσης Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»

https://skalalakonias.wordpress.com/2015/08/12/primolevi-4/

primolevi

Παρακάτω δημοσιεύουμε ολόκληρο το κείμενο της εισήγησης από την εκδήλωση που πραγματοποίησε η ομάδα μελέτης και αυτομόρφωσης στην Σκάλα Λακωνίας τον περασμένο Ιούλιο με θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» . Το κείμενο της εισήγησης, καθώς και μια πιο εκτεταμένη μελέτη πάνω στον αντισημιτισμό θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε ειδική έκδοση τους επόμενους μήνες.

Αρχικά θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε και να σας ευχαριστήσουμε που αποδεχθήκατε την πρόσκληση για αυτήν εδώ την εκδήλωση, που ευελπιστούμε να είναι η πρώτη, μιας σειράς εκδηλώσεων με θέμα το ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό. Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε θερμά το βιβλιοπωλείο Πάπυρος για την άψογη φιλοξενία στον χώρο του. Σήμερα θα παρουσιάσουμε τους αναστοχασμούς και τα συμπεράσματα μας διαβάζοντας ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα του ολοκαυτώματος (της σοά όπως λέγεται στα εβραϊκά), από έναν από τους ελάχιστους επιζώντες του στρατοπέδου του Άουσβιτς.

Η σημερινή παρουσίαση έχει θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση της Χαράς Σαρλικιώτη.

Μια μικρή εισαγωγή για τον συγγραφέα, Ο Πρίμο Λέβι γεννήθηκε στην Ιταλία το 1919 και σπούδασε χημικός στο Τορίνο. Συνελήφθη το 1943 ως μέλος της αντιφασιστικής αντίστασης κατά την διάρκεια του πολέμου και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Όπως επισημάναμε ήδη η εμπειρία του αυτή καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο που γράφτηκε με την ψυχραιμία και την αναλυτικότητα ενός χημικού που παρατηρεί και καταγράφει τις συμπεριφορές των ανθρώπων σε συνθήκες απόλυτης ταπείνωσης και εκμηδένισης. Εκτός από το εάν αυτό είναι ο άνθρωπος ο Λέβι έγραψε και μια σειρά σπουδαία δοκίμια που αξίζει να διαβάσει κανείς. Η αγωνιώδης προσπάθεια να κατανοήσει την «λογική» πίσω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τερματίστηκε με την αυτοκτονία του στο Τορίνο το 1987, ακολουθώντας έναν άλλο μεγάλο συγγραφέα, επιζώντα του Άουσβιτς, τον Ζαν Αμερύ που είχε πράξει το ίδιο το 1978.

Το “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” γράφτηκε το 1946 λίγο μετά την επιστροφή του Πρίμο λέβι στην Ιταλία και θεωρείτε εκτός άλλων ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά ντοκουμέντα που αφηγούνται το έγκλημα των εγκλημάτων, το ολοκαύτωμα. Μάλιστα έκανε τον συγγραφέα του παγκοσμίως γνωστό, αν και αρχικά εκδόθηκε το 1947 σε έναν μικρό Ιταλικό εκδοτικό οίκο σε 2.500 αντίτυπα και με μικρή επιτυχία στις πωλήσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Πρίμο Λέβι το γεγονός της μικρής επιτυχίας του βιβλίου τα πρώτα χρόνια οφείλετε στο ότι ο κόσμος είχε τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τα εγκλήματα του ναζισμού και για ένα μεγάλο διάστημα προσπάθησε να ξεχάσει. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι σε εκείνα τα σκληρά μεταπολεμικά χρόνια αρνούνταν να επιστρέψουν στην ανάμνηση μιας βασανιστικής εποχής που είχε μόλις τελειώσει. Παρόλα αυτά το βιβλίο επανεκδόθηκε 9 χρόνια αργότερα και από τότε το ενδιαφέρον του κοινού ήταν πάντα ζωηρό.

Ο λόγος που επιλέξαμε να διαβάσουμε το συγκεκριμένο βιβλίο και να το παρουσιάσουμε, είναι γιατί θεωρούμε ύψιστης σημασίας για οποιαδήποτε συζήτηση ανοίξει στο μέλλον πάνω στο ζήτημα του εθνικοσοσιαλισμού, του αντισημιτισμού και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, οφείλουμε να το κάνουμε με αφετηρία τις βιωματικές αφηγήσεις όσων κατάφεραν να γυρίσουν από την κόλαση και ύστερα να περάσουμε, σε μια κριτική θεωρία για τον αντισημιτισμό. Με άλλα λόγια, για μας το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο, αλλά μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα, καλώντας εμάς τις επόμενες γενιές να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, αλλά και να κατανοήσουμε επίσης ότι στην Ευρώπη και τον κόσμο ο φασισμός είναι παρών και μάλιστα σιγά σιγά ξαναβγαίνει από το κουκούλι του. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση των τελευταίων επιζώντων στο στρατόπεδο του Άουσβιτς από τον κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη παρελαύνουν για μια ακόμα φορά, θυμίζοντας μας πως ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. Μας υπενθυμίζει ότι ως κοινωνία θα πρέπει να αναλογιστούμε και να αναστοχαστούμε τι σημαίνει πρόοδος στον καπιταλισμό ύστερα από το ολοκαύτωμα.
Σύμφωνα με την εισαγωγή του συγγραφέα το βιβλίο αυτό δεν προσθέτει τίποτα σε όσα είναι ήδη γνωστά στους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο για το ανησυχητικό ζήτημα των στρατοπέδων εξόντωσης. Επιδίωξη του βιβλίου δεν είναι να διατυπώσει ένα νέο κατηγορητήριο αλλά αντίθετα να προσφέρει στοιχεία για μια νηφάλια μελέτη των διαφορετικών όψεων της ανθρώπινης φύσης.

Ο Πρίμο Λέβι θα μπορούσαμε να πούμε ότι στάθηκε τυχερός, εφόσον μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς το 1944, όταν δηλαδή η ναζιστική κυβέρνηση είχε ήδη αποφασίσει, εξαιτίας της αυξανόμενης έλλειψης εργατικών χεριών, να παρατείνει τον μέσο όρο ζωής των κρατουμένων που προόριζε για εξόντωση. Παρόλα αυτά η επιβίωση του Πρίμο Λέβι ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς τυχαίων γεγονότων, αλλά και της πολυμήχανης δραστηριότητας του για να κρατηθεί στην ζωή, κάτι που περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου. Το γεγονός ότι είχε σπουδάσει χημεία, μιλούσε λίγα γερμανικά, καθώς και ότι ήταν μικρόσωμος, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Oι περιγραφές μέσα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου απαιτούν αναγνώστες με γερό στομάχι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ο συγγραφέας παρουσιάζει μια κατάσταση που κανείς μέχρι τότε δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ούτε καν οι πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικοί κρατούμενοι που έφτασαν εκεί. Από την άφιξη κιόλας στα στρατόπεδα δεν χανόταν ούτε ένα λεπτό, με πρώτη τελετουργική πράξη, αυτήν, της διαλογής των νεοφερμένων, ποιοι ήταν ικανοί για εργασία και ποιοι όχι. Η διαδικασία αυτή βέβαια δεν εφαρμοζόταν πάντα, αργότερα υιοθετήθηκε, ένα πιο απλό σύστημα διαλογής των κρατουμένων. Οι πόρτες των βαγονιών των τρένων άνοιγαν χωρίς καμιά προειδοποίηση ή οδηγία στους νεοφερμένους. Αυτοί που έπεφταν με το άνοιγμα οδηγούνταν στο στρατόπεδο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων.

Πραγματικά είναι συγκλονιστικές οι αφηγήσεις του συγγραφέα. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου που περιγράφει την εμπειρία από την άφιξη:

Έτσι, ξαφνικά και απροσδόκητα χάθηκαν οι γυναίκες μας, οι γονείς μας, τα παιδιά μας. Κανείς δεν μπόρεσε να τους αποχαιρετήσει. Τους είδαμε για λίγο στην άλλη άκρη της αποβάθρας, σαν μια σκοτεινή μάζα, και μετά δεν τους ξανάδαμε πια. Αντίθετα είδαμε να αναδύονται κάτω από το φως των προβολέων, δύο ομάδες παράξενων όντων. Περπατούσαν σε διάταξη, ανά τρεις, με βήμα παράξενο, άχαρο, το κεφάλι σκυμμένο μπροστά και τα χέρια κρεμασμένα αλύγιστα. Φορούσαν ένα αστείο μπερέ και μακρυά ριγέ στολή που, ακόμα και στο σκοτάδι από μακρυά, μάντευες ότι ήταν βρώμικη και κουρελιασμένη. Εμείς κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον άφωνοι. Όλα μας φαίνονταν ακατανόητα, παραλογα αλλά ένα πράγμα καταλαβαίναμε καλά: αυτή η μεταμόρφωση περίμενε κι εμάς. Αύριο θα ήμασταν όμοιοι με αυτούς.

Το απόσπασμα που μόλις παραθέσαμε είναι αρκετό για να προϊδεάσει τον αναγνώστη για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Η τελετουργική διαδικασία που εφαρμόστηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως για παράδειγμα το τατουάζ του κρατουμένου, όπου ήταν ο αριθμός άφιξης είχε ως στόχο την τελική εκμηδένιση της ανθρώπινης υπόστασης, την μετατροπή δηλαδή του ανθρώπου σε κάτι μη ανθρώπινο από την πρώτη κιόλας στιγμή της παραμονής τους σε αυτό.
Δεν είναι λίγες οι έννοιες που καταρρέουν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έννοιες που συνθέτουν ποιοτικά μια ανθρώπινη υπόσταση.
Βλέπουμε να καταρρέει οποιαδήποτε έννοια της γλώσσας που υποβιβάστηκε μόνο σε ένα σύνολο προσταγών. Έτσι εκμηδενίζεται κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που νομοτελειακά πάει μαζί με την γλώσσα, ο κρατούμενος στο Άουσβιτς μετατρέπεται σε μια βουβή ύπαρξη.

  • Η γλώσσα όμως σχετίζεται και με την ελπίδα που μεταφέρει ένα σύνολο εννοιών ενός νοήματος που δεν μπορεί παρά να καταρρέει και αυτό.
    Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την έννοια του χρόνου που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καταρρίπτεται. Δεν υπάρχουν εποχές, ούτε κάτι στο να ελπίζει κανείς. Το μόνο που έχει νόημα εδώ είναι η διανομή της σούπας ή η αναζήτηση μιας μερίδας ψωμί.
  •  H έννοια της αξιοπρέπειας που και αυτή με την σειρά της εκμηδενίζεται.
  • Ίσως όμως το πιο φρικτό στοιχείο της ανθρώπινης εκμηδένισης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι το αίσθημα της ενοχής του κρατουμένου. Το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη, σκεπτόμενος το εξής φρικτό: «Για να θέλει να με τιμωρήσει με εξόντωση κάτι πρέπει να έχω κάνει, είμαι ένοχος»

Η δύναμη της αφήγησης του Πρίμο Λέβι, όχι τόσο σε λογοτεχνικό όσο σε βιωματικό επίπεδο, δεμένη για τα καλά στη στοχοθεσία ενός επιζώντα του Άουσβιτς με οξεία κριτική σκέψη, έχει την ικανότητα αυτή που, διαβάζοντάς τον, σε απορροφά και νιώθεις το θάρρος και την οικειότητα να “επεμβαίνεις”. Η εισαγωγή του φτάνει το αποκορύφωμά της με την συγκλονιστική διατύπωση για έναν αναγνώστη που έχει συνειδητοποιήσει στοιχειωδώς την φρίκη του εγκλήματος των εγκλημάτων πως “…πολλοί λαοί ή άτομα θεωρούν συνειδητά ή μη ότι « κάθε ξένος είναι εχθρός». Αυτή η πεποίθηση βρίσκεται στο βάθος της ψυχής σαν μια λανθάνουσα μόλυνση· εκδηλώνεται μόνο σε πράξεις με χαρακτήρα ασυντόνιστο και μη κανονικό, χωρίς να είναι η βάση ενός συστήματος σκέψης. Όταν όμως αυτή η σκέψη αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα.”

Το μεγαλείο της αφηγηματικής δύναμης του Λέβι την διαπιστώνουμε επίσης στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου «Το Ταξίδι», όταν περιγράφει την τελευταία νύχτα στο στρατόπεδο του Φότσολι κοντά στη Μόντενα. Ο συγγραφέας δείχνει να έχει κατακλυστεί από το συναίσθημα του θανάτου. Ακριβώς όπως το βίωνε εκείνη τη φρικτή νύχτα της 20ης Φεβρουαρίου του 1944. Στο κεφάλαιο αυτό, ο συγγραφέας, προφανώς επικαλείται τη μεταφορά της σκέτης εμπειρίας, της καθαρής ανόθευτης γνώσης της ανθρώπινης φύσης, του ωμού βιώματος κατά το οποίο ο ίδιος ιδιοποιείται μια ιδιαίτερη εσωτερική αναφορά στην εμπειρία του καταδικασμένου Εβραίου στο στρατόπεδο εξόντωσης.

Από τις πρώτες σελίδες ξετυλίγεται μπροστά σου η ανθρώπινη τραγωδία. Αποκαρδιωτικοί αποχαιρετισμοί, προσευχές, υλικές προετοιμασίες ή απελευθέρωση καταπιεσμένων συναισθημάτων και ενστίκτων. Τα τελευταία φιλιά των εραστών και των γονιών προς τα παιδιά τους είναι μια απελπισμένη ιερουργία αυτής της ματαιότητας – και κάθε ανθρώπινης ματαιότητας. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απέραντης θλίψης για τον θρήνο που πρόκειται να ακολουθήσει.

Ένα ταξίδι προς το άγνωστο ξεκινάει. Καταδικασμένοι να πεθάνουν. Το ξέρουν. Λίγοι δεν το δέχονται μέχρι να αντικρίσουν το φρικτό πρόσωπο του ναζισμού στον επόμενο σιδηροδρομικό σταθμό.

Ένα ταξίδι 15 ημερών 45 ανθρώπων, όλων των ηλικιών, στοιβαγμένοι και έγκλειστοι σε βαγόνι για εμπόρευμα. Κρύο, πείνα, δίψα κ.α., είναι αρκετά ώστε ένας εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά άνθρωπος να επιζητά τον θάνατο ως λύτρωση, ως ανακούφιση, και να παραιτηθεί από κάθε σκέψη αντίστασης ή ελπίδας. Ίσως η μόνη στιγμή εξεγερσιακών ενστίκτων που καταγράφονται στις σελίδες βιβλίου, είναι όταν φτάνουν στο Άουσβιτς αιχμάλωτοι από το γκέτο του Λοντζ, οι οποίοι τους διηγήθηκαν την θρυλική εξέγερση της Βαρσοβίας. “Η δική μας σειρά πότε;” αναρωτιέται ο Λέβι υποδηλώνοντας πως δεν έχει παραδοθεί οριστικά στην επέλαση του θανάτου, όπως και λίγοι ανυπότακτοι σύντροφοί του. Οι ναζί, όμως, έχουν προβλέψει και αυτό το ενδεχόμενο τιμωρώντας μπροστά τους κάθε επίδοξο εξεγερσιακό, συνθλίβοντας το ηθικό όσων το σκέφτονται:
Γράφει ο Λέβι σε ένα άλλο απόσπασμα:

“…το έργο τους ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Τώρα πια οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν· δεν απέμεινε κανείς γενναίος ανάμεσά μας, ο τελευταίος κρέμεται πάνω απ´ τα κεφάλια μας και για τους άλλους ένα απλό χαλινάρι ήταν αρκετό. Οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν. Θα μας βρούνε υποταγμένους, σβησμένους, άξιους του θανάτου που μας περιμένει.
“Να εκμηδενίσεις τον άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις : δεν ήταν απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε, Γερμανοί. Είμαστε υπάκουοι, κάτω απ´ το βλέμμα σας· δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας : καμία πράξη αντίστασης, καμία λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό βλέμμα.”

Ο ρόλος των πρώτων ναζί που αντικρίζουν στο Άουσβιτς είναι η πλήρης αντικειμενοποίηση των σωμάτων σε “χρήσιμα και άχρηστα”. Γιατροί Ες Ες, με μια ματιά στον θώρακα και το κεφάλι, έκριναν ποιος είναι κατάλληλος για εργασία ή για τους θαλάμους αερίων. Η πλήρης αποβολή του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των αιχμαλώτων Εβραίων και τους αφορά άμεσα. Η κύρια μέθοδος της μεταχείρισής τους έχει ως στόχο να συντρίψει την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους ώστε κάθε αντίδραση να φαντάζει ανώφελη, καθώς “δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο να σωθεί”. Οι κρατούμενοι, ήδη από αυτήν την άκρως ταπεινωτική διαδικασία, ψηλαφούν τον θάνατο. Ο ίδιος ο Λέβι, στο δεύτερο κεφάλαιο, θεωρεί πως από τις πρώτες ώρες στο στρατόπεδο Μόνοβιτς, από την εξευτελιστική διαδικασία για θρησκευόμενους ανθρώπους, της απόλυτης ταπείνωσης μέσω της γύμνιας, “όλα έχουν τελειώσει”. Εκεί διαπιστώνουμε και την διπλά τραγική θέση ενός συνειδητοποιημένου ανθρώπου σε στρατόπεδο εξόντωσης.
Tο ψύχραιμο ύφος, η διεισδυτικότητά του στο ανθρώπινο συναίσθημα, εκφράζουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τον εκμηδενισμό της ανθρώπινης υπόστασης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η περιγραφή του δράματος της πνευματικής εξόντωσης με την αφαίρεση κάθε αντικειμένου που θα ήταν ο συνδετικός κρίκος με την μνήμη και το παρελθόν για την απόλυτη πνευματική εξουθένωση και, εν τέλει, την φυσική εξόντωση, είναι εξίσου καθηλωτική. Η μνήμη μετατρέπεται σε πραγματικό μαρτύριο. Αυτή η απομόνωση, από τον ελεύθερο κόσμο, σε συνθήκες που ενσαρκώνουν την “Κόλαση” του Δάντη, λειτουργεί αποτελεσματικά για την απώλεια της μνήμης.

Η “παλιά άγρια θλίψη” πλημμυρίζει κάθε σπιθαμή του σώματος όταν εικόνες από ένα ομιχλώδες παρελθόν αναδύονται για να αφυπνίσουν την συνείδηση στις συζητήσεις του Λέβι με τον σύντροφό του Πίκολο, στους χώρους του χημείου.
Στο κεφάλαιο “Μύηση” βλέπουμε μικρές, αλλά σημαντικές, λόγω της συστηματικής επανάληψης τους, στιγμές του ανθρώπινου δράματος, συνοδευόμενα με σαφώς αντιεβραϊκά χαρακτηριστικά σε πολλά επίπεδα. Ο Λέβι μας δίνει με μοναδική απλότητα, την εικόνα της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, η οποία είναι αποτυπωμένη στους τοίχους των λουτρών, όπου εκεί οι Εβραίοι παρουσιάζονται ως φορείς μολυσματικής βρόμας, ενώ οι ναζί έχουν αναλάβει τον ρόλο της κοινωνικής αποστείρωσης “απαλλάσσοντας τον άριο άνθρωπο από τον αιώνιο εχθρό του, τον Εβραίο”.

Εκεί όμως βλέπουμε και μία άλλη πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Η προάουσβιτς καθημερινότητα των έγκλειστων επιχειρεί να διεισδύσει, με μικρές επιτυχίες, και να εδραιωθεί στο παρόν. Ανταγωνιστικότητα, συσπείρωση, ασιτία, αλληλεγγύη, περιφρόνηση, ανταλλαγές, επιβολή, δούνε και λαβήν με τον “έξω κόσμο” μέσω των ιατρών κ.α., δεν περιγράφουν απλώς την διαδικασία της ατέρμονης αναμονής του θανάτου ή στιγμές ωμής ηθικής εκμηδένισης, αλλά συνθέτουν και τις μεταξύ τους σχέσεις προσπαθώντας να “επισκιάσουν” από την μία το πρόσωπο του θύτη στην συνείδησή τους και, από την άλλη, δηλώνουν την δυσκολία να δεχθούν ή να κατανοήσουν οτι “η θηριωδία που ελλοχεύει το άμεσο μέλλον, δεν προορίζεται για τους ίδιους, αλλά για τους άλλους”.
Η συγκλονιστική διαπίστωση της απόλυτης θλίψης, σ ´αυτό το κεφάλαιο, έρχεται για να καταστήσει τα λουτρά κενού νοήματος: “ποιος ο λόγος να πλένεται ένας άνθρωπος σε αυτή τη κατάσταση;” αναρωτιέται ο Λέβι με βαθύ αίσθημα εγκατάλειψης κάθε επιθυμίας για καθαριότητα, καθώς θεωρεί πως η συστηματική ταπείνωση έχουν αποκτηνώσει τους έγκλειστους, επομένως η ανθρώπινη υπόσταση έχει χαθεί οριστικά. Πλέον όλα έχουν πάρει τον δρόμο του θανάτου, απαντώντας ο ίδιος πως “το πλύσιμο απαιτεί ενέργεια, και αυτό είναι άσκοπη σπατάλη διότι μπορεί να επιφέρει πιο γρήγορα τον θάνατο”. Όμως, ο συγκρατούμενος του έχει διαφορετική άποψη, διότι
“όλη αυτή η διαδικασία έχει μια ουσία: την σθεναρή αντίσταση, μέσω της επιμέλειας του σώματος στη προσπάθεια ηθικής εξόντωσης που προηγείται της βιολογικής.”

Η θηριωδία των στρατοπέδων συγκέντρωσης εμφανίζεται και με την μορφή της καταναγκαστικής εργασίας, ως εργαλείο σωματικής και πνευματικής ταπείνωσης μέσω των συνθηκών που επικρατούν, αλλά και για οικονομικό κέρδος από την, μέχρι τελικής εξάντλησης, του “εργατικού δυναμικού” για λατομεία, κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, τούβλων, όπλων κλπ. Εργοστάσια απέραντης φρίκης και ανθρώπινης τραγωδίας που ο ανταγωνισμός για ζωή εις βάρος μιας άλλης ζωής είναι παρόν. Έγκλειστοι έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα πόστα και σε ιεραρχικές βαθμίδες, όχι μόνο επειδή η “άμεση επαφή” των στρατιωτών με τα θύματά τους είχε “άσχημες επιπτώσεις στην ψυχολογία τους”, αλλά και για να διατηρήσουν τα “προνόμιά” τους και με την ελπίδα πως θα σωθούν, εκτελούσαν τις εντολές με ιδιαίτερο ζήλο κάνοντας πιο δύσκολη την καθημερινότητα των συγκρατουμένων τους. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και άκρως αποδοτικό, καθώς στο Ράιχ οι κρατούμενοι, ως αναλώσιμοι, δεν κόστιζαν σχεδόν τίποτα, ήταν διαρκώς ανανεώσιμο δυναμικό, ενώ είχαν μετατραπεί πλήρως σε παραγωγική “εργατική δύναμη”.
Υπό την μόνιμη απειλή της εκτέλεσης οι ρυθμοί του εργασιακού ντελίριου είναι εξοντωτικοί· εάν προσθέσουμε και την ασιτία, τον ξυλοδαρμό, το κρύο, το παρελθόν που δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν εάν ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ή όχι, ασφαλώς μιλάμε πλέον για ολοκληρωτικά παραδωμένες οντότητες που είχαν απορρίψει κάθε σκέψη εξέγερσης. Υπο αυτές τις συνθήκες ουδεμία σημασία έχει ποια ήταν η κοινωνική θέση ή το επίπεδο μόρφωσης των έγκλειστων Εβραίων πριν βρεθούν σε αυτή τη κατάσταση. Όλοι είχαν μετατραπεί σε ανεξίτηλα νούμερα χτυπημένα με μελάνι στο χέρι, που εξαναγκάζονταν μέσω της εργασίας χωρίς νόημα και ελπίδα, της πείνας χωρίς χόρταση, να βλέπουν την αργή σωματική τους εξόντωση ανήμποροι να την ανατρέψουν:
“…για ποιο λόγο”, γράφει, “να βασανιζόμαστε με τη πρόβλεψη του μέλλοντος όταν καμία πράξη μας, καμία λέξη μας δεν θα μπορούσε στο ελάχιστο να το επηρεάσει; […] Στο Λάγκερ χάνεις τη συνήθεια να ελπίζεις και την εμπιστοσύνη στην ίδια τη λογική σου. Στο Λάγκερ το να σκέφτεσαι είναι άχρηστο, γιατί τα γεγονότα είναι πάντα απρόβλεπτα· και κάποιοι προνοητικοί φυσικοί νόμοι εξασθενούν όταν υποφέρεις πέρα από κάποιο όριο.”

Το ένστικτο της επιβίωσης ως κινητήρια δύναμη ανάπτυξης μιας “υπόγειας τέχνης” που διαρκώς αναβάλει την ώρα συνάντησης με το θάνατο, αναπτύσσεται. Οικονομία στις κινήσεις, στην αναπνοή, στη σκέψη, στα πάντα. Η τέχνη του να αποτινάξεις οριστικά από πάνω σου την ιδιότητα του τίμιου μικροϋπάλληλου που πλέον, στους φρενήρεις και εξοντωτικούς ρυθμούς, φαντάζει παράλογη. Και όλα αυτά ανακυκλώνονται στα μαρτυρικά όνειρα του ύπνου του σκλάβου για να ξαναγυρίσουν το επόμενο πρωί ως φρικτή αιώνια πραγματικότητα.
Το διήγημα του Λέβι μας εξηγεί τις συνθήκες κάτω υπό της οποίες βρέθηκαν οι Εβραίοι στην συγκυρία του Ολοκαυτώματος (Shoah), και μας περιγράφει την μοναδικότητα της εξολοθρευτικής έντασης του αντισημιτικού μένους που εξαπέλυσε ο ναζισμός. Θέτει το αναπάντητο ερώτημα πως άνθρωποι που, με ιδιαίτερη επιμέλεια, καλλιέργησαν, συγκρότησαν και εν τέλει οργάνωσαν αντί-εβραϊκά πογκρόμ, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, εκμετάλλευση για παραγωγή υπεραξίας, και μαζικές, ασύλληπτης αγριότητας, εκτελέσεις, με έναν και μόνον σκοπό: τον ολοκληρωτικό και απόλυτο αφανισμό του εβραϊκού πληθυσμού. Ο σκοπός της “Τελικής Λύσης” δεν ήταν άλλος από την επιδίωξη της καθολικής εξολόθρευσης ενός κατατρεγμένου και χρόνια περιπλανώμενου λαού και της θρησκευτικής του ταυτότητα, ως προϋπόθεση για την διατήρηση και την σωτηρία του ανθρώπινου πολιτισμού από την εβραϊκή “αντιφυλή”.

Γράφει, εξαιρετικά εύστοχα, ο Λέβι στο Επίμετρο που συνοδεύει το βιβλίο του, αναφερόμενος στο ναζιστικό αντισημιτικό φαντασιακό: “Ο εβραϊσμός δεν είναι μιά θρησκεία την οποία μπορείς να εγκαταλείψεις με τη βάπτιση ούτε ένας πολιτισμός απ´ τον οποίο μπορείς να απομακρυνθείς για κάποιον άλλο : είναι ένα υποδεέστερο είδος ανθρώπου, μια φυλή διαφορετική και κατώτερη όλων. Οι Εβραίοι μόνο φαινομενικά ανήκουν στο ανθρώπινο είδος· στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι διαφορετικό, κάτι το ακαθάριστο, το αποκρουστικό, «πιο κοντά είναι ο πίθηκος στον άνθρωπο παρά οι Εβραίοι στους Γερμανούς»· είναι η αιτία όλων των δεινών· του άπληστου αμερικανικού καπιταλισμού, του σοβιετικού μπολσεβικισμού, της ήττας του 1918, του πληθωρισμού το 1923· ο φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός είναι σατανικές επινοήσεις των Εβραίων για να υποσκάψουν τη μονολιθικότητα του ναζιστικού Κράτους.»

Τελειώνοντας την αφήγησή μας πάνω στο «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» θα θέλαμε να προσθέσουμε ακόμα λίγα λόγια πάνω στις ανησυχίες του ίδιου του συγγραφέα. Όπως είπαμε και στην αρχή, ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον σοβιετικό κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα παρελαύνουν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα έχουμε ένα ναζιστικό κόμμα στην Βουλή με πάνω από 400.000 ψήφους, κεφαλαιοποιώντας όλα αυτά τα μόνιμα διαχρονικά ρατσιστικά χαρακτηριστικά και προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Ανοιχτά λοιπόν ένα κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή, δολοφονεί μετανάστες, σπέρνει την ρητορική μίσους, ονειρεύεται προγράμματα ευθανασίας σε άτομα με κινητικές ή διανοητικές ιδιαιτερότητες, ονειρεύεται μια κοινωνία με στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοκ. 75 χρόνια μετά, το ελληνικό κράτος δεν έχει αποκαταστήσει την μνήμη των Ελλήνων Εβραίων που χάθηκαν στο ολοκαύτωμα. Ο σχεδόν καθολικός χαμός για παράδειγμα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που αποτελούσαν μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες της πόλης, με την συνεργασία και του ελληνοχριστιανικού πληθυσμού αποτελεί ακόμα ένα ταμπού. Μας δείχνει καθαρά, ότι η Ελληνική ιδεολογία, με άλλα λόγια ο εθνικισμός στην χώρα μας, δεν ανέχεται τίποτα που μπορεί να αμφισβητήσει την ενότητα του. Έτσι λοιπόν τα πλιάτσικα στις Εβραϊκές περιουσίες στην Θεσσαλονίκη, η βεβήλωση του εβραϊκού νεκροταφείου, όπου σήμερα βρίσκεται το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, οι κλεμμένες ταφόπλακες που κοσμούν δρόμους της παλιάς πόλης, είναι εγκληματικές πράξεις που έχουν θαφτεί στην λήθη. Ξεχάστηκαν και αυτά μαζί με τα 6.000.000 νεκρούς εκτοπισμένους Εβραίους στα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα λοιπόν περισσότερο από ποτέ καλούμαστε όλες και όλοι να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή, να πραγματώσουμε την επιθυμία του συγγραφέα, εμείς οι επόμενες γενιές, να μην αφήσουμε να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Να επαγρυπνούμε πάντα. Να κάνουμε το όνειρο του Πρίμο Λέβι πραγματικότητα. Ευχαριστούμε.

αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη έντυπη έκδοση #3

εκτύπωση

ανάγνωση

Φτάσαμε αισίως στην τρίτη έκδοση της έντυπης προσπάθειας της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη, μιας μικρής κομμουνιστικής συλλογικότητας που δρα οργανωμένα στην περιοχή της Σκάλας Λακωνίας τα τελευταία χρόνια. Δεν έλειψαν οι δυσκολίες και οι αδυναμίες, όπως και μια σειρά σημαντικά ζητήματα. Όπως είχαμε επισημάνει και στο editorial του πρώτου και δεύτερου τεύχους η Αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη αποτελεί την συνάντηση ατόμων που είτε ζουν, είτε κατάγονται από την Σκάλα Λακωνίας, που αν και με διαφορετική ιστορία η κάθε μία/ένας από εμάς, έχουμε επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της συγκρότησης ενός χώρου θεωρίας/οριζόντιας οργάνωσης/δράσης ενάντια στο υπάρχον, μακρυά από τις αριστερές που δρουν στην περιοχή και τις οργανωμένες ελίτ διάφορων αποχρώσεων που αναζητούν την υποστήριξη και την συμπάθεια του ελληνικού όχλου – εθνικού κορμού.

Μεσολάβησαν λοιπόν τρεις μήνες από το τελευταίο τεύχος και η κατάσταση που βιώνουμε εδώ στην καρδιά του ελληνικού βούρκου είναι πραγματικά αφόρητη. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στις σελίδες του τρίτου τεύχους, ο τοπικός ρατσιστικός λόγος και δράση βρίσκονται σε απόλυτη αρμονική σχέση με τον εθνικό καπιταλιστικό ιστό και τους τοπικούς του εκπροσώπους.

 Η συνολική επίθεση του ελληνικού φασισμού εντείνεται και βάζει στο στόχαστρο μειονότητες όπως οι Ρομά, διατηρεί κλίμα εξαθλίωσης για τους εργάτες γης στα πορτοκάλια (κυρίως Πακιστανικής καταγωγής), προετοιμάζει την επίθεση του ακόμα και στην ίδια τους την ύπαρξη. Για μας ο εχθρός είναι εδώ και ξέρουμε καλά ότι προετοιμάζεται για εξόντωση.

 Η τοπική κοινωνία παραμένει εξαθλιωμένη, ένα σύνολο από φοβισμένες μοναξιές κλεισμένες στα κελιά της επαρχιακής απομόνωσης. Όταν στην Σκάλα πέφτει το σκοτάδι, οι δρόμοι θυμίζουν κατά πολύ τους δρόμους της Ελλάδας την περίοδο του στρατιωτικού νόμου.

 Μέσα σε αυτό το κλίμα επιχειρούμε να εντείνουμε την δράση μας και την παρέμβαση μας σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου, ειδικότερα αυτούς που έστω και στο ελάχιστο νιώθουν περίπου όπως και εμείς. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε τις δράσεις αντιπληροφόρησης με κείμενα και έντυπα, αλλά και με παρεμβάσεις στον δρόμο. Απέναντι σε αυτούς που επιλέξανε να προσεγγίσουν “τους αγώνες” όπως αυτούς στα αγροτικά μπλόκα (ένα ιδιόρρυθμο εθνικό μέτωπο συνεργασίας αριστερών μέχρι χρυσαυγιτών) επιλέξαμε να μείνουμε αλληλέγγυοι με τα πραγματικά θύματα της ελληνικής πραγματικότητας.

 Όπως έχουμε τονίσει και στα προηγούμενα editorial τα περισσότερα κείμενα αποτελούν κομμάτι της συζήτησης μέσα στην συλλογικότητα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν κάποιο προϊόν απόλυτης αλήθειας. Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να στείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μας στηρίζουν όλο αυτό το διάστημα και σε τοπικό επίπεδο, αλλά και στο κέντρο. Στέλνουμε θερμούς χαιρετισμούς σε αυτούς που συναντηθήκαμε και ανταλλάξαμε απόψεις κλπ.. αλλά και τις ομάδες στην ελλάδα: antifa negative, autonome antifa, terminal119 και στο Βερολίνο: τους αντιγερμανούς του magazin redaktion για την πολύτιμη στήριξη τους υλική και ψυχολογική σε όλα τα επίπεδα.

Καλούμε όσες/ους βρίσκουν το έντυπο ενδιαφέρον να επικοινωνήσουν μαζί μας. Το ίδιο ισχύει αν παρατηρήσετε ελλείψεις ή λάθη. Μπορείτε να μας στείλετε τα σχόλια σας κα τις παρατηρήσεις σας, ακόμα και την οικονομικής σας ενίσχυση για το επόμενο τεύχος, μετά από επικοινωνία στο εμαιλ ekoplakonias@gmail.com

Η διακίνηση του εντύπου μας γίνεται χέρι με χέρι στους δρόμους της πόλης

ένα διαφορετικό κάλεσμα για την γενική απεργία (20 Φλεβάρη) (προτάσεις για το σχέδιο θέσεων της συνέλευσης ενάντια στη λήθη)

Για μια ακόμα φορά μέσα σε λίγους μήνες, μια ακόμα γενική απεργία βρίσκεται μπροστά μας, προγραμματισμένη για τις 20 του Φλεβάρη. Εγκαινιάζεται έτσι μια νέα  φάση ενός γενικευμένου ταξικού ανταγωνισμού και αναταραχής σε εξέλιξη, που ήρθαν στην επιφάνεια ύστερα από την όλο και σκληρότερη στρατηγική στάση της κυριαρχίας. Οι επιθέσεις του κράτους σε αυτόνομους χώρους και καταλήψεις, τα μαχαιρώματα των ελλήνων ρατσιστών σε μετανάστες, οι συλλήψεις νιχιλιστών, οι καθημερινές επιθέσεις του μηχανισμού της καταστολής σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, συνοδεύεται από την απόπειρα της συνολικής ιδεολογικής πειθάρχησης στο εσωτερικό του ελληνικού βούρκου. Η στρατηγική της έντασης θυμίζοντας πολύ εκείνη την αντίστοιχη στρατηγική την άγρια εποχή των Ιταλικών μητροπόλεων της δεκαετίας του 70 (με τις απεργίες, τα ένοπλα κινήματα και τις φασιστικές προβοκάτσιες-πολιτική της έντασης), είναι το νέο στοιχείο που συμπληρώνει το παζλ, μια παλιάς γνώριμης και ξαναδοκιμασμένης συνταγής.

SITU2

Αν και στον χορό μπήκαν με πάθος και τα παπαγαλάκια της αριστεράς που φωνάζουν δυνατά ότι ζούμε ακριβώς την ίδια εποχή με τότε, θα ήταν λάθος(θα παίζαμε και εμείς στην ίδια κακόγουστη ορχήστρα) να παραλείψουμε τις μεγάλες και μίζερες εκείνες διαφορές με το αντίστοιχο κίνημα του 70 στην Ιταλία. Το κίνημα της εργατικής αυτονομίας, ειδικά όταν βρέθηκε στην κορύφωση του οργάνωσε με μεγάλη αφοσίωση τις διάσημες “άγριες απεργίες” έξω από τα συνδικάτα (κάτι σαν να λέμε ΓΣΕΕ) και με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, αγωνιζόμενο όχι για την τιμή  που οι εργάτες πουλούσαν την εργασία τους, αλλά ενάντια στην αφηρημένη εργασία και το φορντικό εργοστάσιο συνολικά. 

Η εποχή που ζούμε σήμερα χαρακτηρίζεται δίχως καμιά δεύτερη σκέψη και αμφιβολία από την χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού μετά την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Ακόμα και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως τα είχαμε συνδέσει με τον μεταπολεμικό-πολιτισμό τις προηγούμενες δεκαετίες αμφισβητούνται. Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος παρασύρει εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη στην εξαθλίωση, ενώ μπαίνει σε αμφισβήτηση ακόμα και η ίδια τους η ύπαρξη. Ποτέ άλλοτε από την λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και τις μέρες φρίκης της shoah(ολοκαυτώματος), δεν μπήκε τόσο καθαρά το ζήτημα της καταστροφής του πολιτισμού, μιας μορφής σύγχρονης εξόντωσης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Η ανθρωπότητα , αντί να περάσει σε μια πραγματικά ανθρώπινη κατάσταση, βουλιάζει όλο και περισσότερο σε ένα νέο είδος βαρβαρότητας. Η “εικονική πρόοδος” που ήρθε με την όλο και μεγαλύτερη παραγωγή εμπορευμάτων αντιστρέφεται σε φασιστική οπισθοδρόμηση.

Αν και η επίθεση όμως αυτή βαθαίνει όλο και περισσότερο, ο ανταγωνισμός σε όλα τα πεδία δείχνει να υποχωρεί. Μέσα σε αυτήν την δύσκολη εποχή αντιφάσεων καλούμαστε να δράσουμε και να δώσουμε απαντήσεις και να το κάνουμε γρήγορα, δίνοντας ένα γρήγορο τέλος στα  διάφορα αναχώματα που έχουμε μπροστά μας. Σε όσους σήμερα φρακάρουν την υπόθεση και μας πουλάνε “εργατικές διεκδικήσεις” τύπου ΓΣΕΕ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,ΝΑΡ ακόμα και αναρχοσυνδικαλιστές , λες και δεν βλέπουν ότι σήμερα το crash test αυτού εδώ του συστήματος έχει ήδη δείξει τα όρια του, ή την κατάληξη και την ήττα των περισσοτέρων απεργιών, πρέπει να τους γυρίσουμε μαζικά την πλάτη, οικοδομώντας ένα μέτωπο συνολικής ρήξης . Όποιος σήμερα λέει ότι αγωνίζεται για μισθούς, στην πραγματικότητα ζητάει την διατήρηση της εκμετάλλευσης.

Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν μας ρωτούν πιεστικά διάφοροι επίδοξοι “καλοθελητές” εργολάβοι του εργατικού ανταγωνισμού πια θα είναι η στάση μας και αν θα συμμετέχουμε στην γενική απεργία στο κάλεσμα που έχει προγραμματιστεί για το πάρκο του ΟΤΕ στην Σπάρτη. Αλλά και φίλοι μας που μέσα σε ένα γενικό πνεύμα προβληματισμού μας ρωτούν τι μπορούμε να αντιπροτείνουμε σε αυτήν την συγκυρία.

Οι πρώτοι το κάνουν για να μας κατηγορήσουν αργότερα ότι δεν θέλουμε να συμμετέχουμε στον “δίκαιο αγώνα των εργαζομένων” και ότι με την στάση μας στρεφόμαστε ενάντια στον αγώνα των εργαζομένων. ανώνυμοΤους προεξοφλούμε ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί μας αφήνουν αδιάφορους.

Όσοι λοιπόν στην Λακωνία σήμερα κόπτονται για τα δικαιώματα των αγροτών και των δημοσίων υπαλλήλων δεν έβγαλαν άχνα για τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας χιλιάδων εργατών γης στην πλειονότητα τους μετανάστες που έχουν στην δούλεψη τους οι ιδιοκτήτες γης και έλαιο-τσιφλικάδες , για να μην έρθουν σε “ρήξη με την κοινωνία”. Φτάνει λένε ο ταξικός ανταγωνισμός στα πλαίσια του “ελληνικού εργατικού κινήματος”(omg) και οι δυσκολίες που βιώνουν οι έλληνες. Άλλωστε έχουν  και αυτοί μερικά προβλήματα με τους μπαμπέσηδες ανεγκέφαλους αλβανούς και βούλγαρους που στην πλειονότητα τους δεν συμμετέχουν σε αγωνιστικές διεκδικήσεις, ή ακόμα χειρότερα για άλλους οι πακιστανοί δεν έχουν ιστορία άρα ούτε ταξική συνείδηση. Αυτά είναι και μερικά από τα επιχειρήματα που ακούμε εδώ στην καρδιά της φασιστικής Λακωνίας σχεδόν καθημερινά.

Είναι οι ίδιοι που αρκούνται στο να μας μιλάνε για μνημόνια και ψευτο-οικονομίστικες αναλύσεις για να καταλήξουν “κάτω τα μνημόνια” και η “Γερμανική κατοχή”, βλέποντας μονάχα τραπεζίτες και σάπιους πολιτικούς πίσω από το πρόβλημα αντί για κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις. Το “κάτω η κυβέρνηση του μνημονίου” ζητάνε να αντικατασταθεί από την “κυβέρνηση της αριστεράς” με φυσικο επακόλουθο να παραμείνουν αλώβητες οι εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Επίσης είναι οι ίδιοι που δύσκολα βάζουν ζήτημα ρατσισμού στην ελληνική κοινωνία μέσα στις εργατικές ενώσεις για να μην τους φύγουν οι “έλληνες εργατές” .

Βέβαια για όσους βιάστηκαν να χαρούν ότι μας ξεφορτώθηκαν από τους “εργατικούς αγώνες”, τα όσα περιγράφουμε μέσα από αυτές τις γραμμές μέχρι στιγμής, δεν σημαίνει κάποιου είδους παραίτηση. Αντίθετα επιχειρούμε με περισσότερη τόλμη να θέσουμε μια σειρά προβληματισμούς και προτάσεις για την διεύρυνση του ανταγωνισμού στην περιοχή μας και ευρύτερα όπως κάνουμε πάντα, στο δρόμο για μαζικές ανακατατάξεις. Πως θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη βουλιάξει οικονομικά και παλεύουμε να να μην καταστραφούμε και κοινωνικά σε μια ήδη λεηλατημένη τοπική κοινωνία.

Γι αυτόν τον λόγο έχουμε ήδη μια σειρά προτάσεις που θα τις θέσουμε πιο ανοικτά όλο το επόμενο διάστημα.

Ξέρουμε και βλέπουμε καθαρά  ότι ο πλούτος της περιοχής είναι μεγάλος και ότι μια προοπτική αυτοδιαχείρισης/αυτονομίας στην τροφή και την ενέργεια  θα μπορούσε να είναι μια άμεση διεκδίκηση αν και μια τέτοια πρόταση στην Λακωνία σημαίνει εμφύλια σύρραξη με τους πατριώτες. Μια τέτοια προοπτική λοιπόν θα ήταν ίσως καταδικασμένη αν δεν υπάρξει ένα συνολικό κομμουνιστικό πρόταγμα και το πέρασμα σε μια περίοδο απονέκρωσης του κράτους.

Στους κύκλους συζητήσεων που έχουμε ανοίξει αρκετές εβδομάδες τώρα έχουμε θέσει στο τραπέζι το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης ως κομμάτι ενός συνολικού κομμουνιστικού προτάγματος . Η καταγραφή της κατάστασης των κοινωνικών ομάδων στην Λακωνία (εργατικές πληττόμενες ομάδες, όπως εργάτες στον κατασκευαστικό τομέα και την οικοδομή, τους εργάτες γης ανεξαιρέτως καταγωγής ή φύλου στις ελιές και τα  πορτοκάλια. Η θέση της μικρής ιδιοκτησίας και μικρο παραγωγών στην σύγχρονη εποχή της κρίσης. Το πρόταγμα της κολεκτιβοποίησης, ο ρόλος και η ριζοσπαστική μεταμόρφωση των συνεταιρισμών είναι σκόρπια κάποιοι βασικοί άξονες. Η σύνδεση τέτοιων εγχειρημάτων με ένα συνολικό πρόταγμα αυτοδιαχείρισης στον ελλαδικό χώρο και πέρα, η ενίσχυση-δικτύωση πειραμάτων όπως αυτό της ΒΙΟΜΕ στην Θεσσαλονίκη είναι σίγουρα μια νέα κατάσταση που θα την βρούμε μπροστά μας, ειδικότερα όταν θα μπει πια ανοιχτά και το θέμα της επιβίωσης και της τροφής για την πλειοψηφία.

Επιδιώκουμε όχι μόνο να αλλάξουμε τις συνθήκες που βιώνουν οι μετανάστες στην περιοχή μας, αλλά να συνταχθούμε μαζί τους σε ένα άγριο μέτωπο ενάντια στους Λάκωνες ρατσιστές-φονιάδες και όσους έχουν συμφέρον από την σκληρή εκμετάλλευση τους, λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν αποζητούμε ξεχωριστές οργανωτικές δομές ντόπιων και μεταναστών, αλλά δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας δράσης. 

Θα εντείνουμε τις παρεμβάσεις, μας έχοντας γνώση τις συνθήκες των εργαζόμενων γυναικών κυρίως από χώρες της ανατολικής Ευρώπης και την Αφρική στην περιοχή και ξεκαθαρίζουμε ότι οι επίδοξοι βιαστές τους για λίγα ευρώ, κατά κύριο λόγο οι γνωστοί αληταράδες-νοικοκύριδες χωριάτες  θα μας βρουν μπροστά τους.

Αν και σήμερα εστιάσαμε  πολύ σε αυτό που ονομάζουμε ταξικό ανταγωνισμό, έστω και περιληπτικά δηλαδή,  δεν έγινε ούτε από κάποιου είδους αγωνία, ούτε γιατί θέλουμε να ξεφύγουμε από την επιθετική μας δραστηριότητα ενάντια στην ελληνική πραγματικότητα και με αυτό τον τρόπο να δώσουμε πόντους στον εθνικό κορμό που βρίσκεται σε κρίση. Το κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει χώρος έστω και μειοψηφικά, για μια μαχόμενη κοινότητα ενάντια στον εσωτερικό εχθρό/εθνικό κορμό, με όλο μεγαλύτερα κομμάτια της τοπικής κοινωνίας. Χωρίς όμως να παρεξηγούμαστε καλούμε όσους σήμερα αντιλαμβάνονται ότι ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί και μαζί πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σε ετούτη εδώ την κατάσταση, ανεξαρτήτως χρώματος και χώρας καταγωγής.

Τελειώνοντας παρατηρούμε ότι και στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο της περιοχής γίνονται κάποιες αλλαγές. Καλούμε όλους αυτούς τους συντρόφους και φίλους που φαίνεται να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική τους δραστηριότητα σε διάλογο. Πιο συγκεκριμένα καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση (για όλα όσα γράψαμε παραπάνω) που οργανώνουμε στο γνωστό εναλλακτικό στέκι δίπλα στο δημαρχείο τον Μάρτιο. Ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

άτομα της συνέλευσης ενάντια στην Λήθη  19 Φλεβάρη 2013

από το ιστολόγιο της συνέλευσης ενάντια στη λήθη