ΣΙΩΠΗ

IMG_9010

Παράθυρο κλειστό

το πρόσωπό σου

και οι ρυτίδες,

που το μέτωπό σου χάραζαν

γρίλλιες μισανοιγμένες.

Έσκυψα τάχα

για να πάρω ένα φιλί

κι είδα το λογισμό σου

έναστρο ουρανό.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

ΠΕΝΤΕ ΟΝΕΙΡΑ ( ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΦΩΤΟΣ 1966)

Advertisements

ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

img_0239

γ)

Πεδίο ναρκοθετημένο η καρδιά μου

όλοι την παρακάμπτουν.

δ)

Δεν  είναι το ύψος από κάτω μου

Αλλά το ύψος από πάνω μου

που με τρομάζει.

Αντίστροφος ίλιγγος.

ε)

Μετά από τόσες ερήμους που διάνυσα,

χωρίς ούτε σταγόνα βροχής,

συνεχίζω να ελπίζω

στην ξαφνική παπαρούνα.

στ)

Μετά από τόσες φορές,

που μέτρησα και ξαναμέτρησα τα δάχτυλά μου,

συνεχίζω να επιμένω

ότι δεν είναι μόνο δέκα .

ζ)

Πάνω στη γη βαδίζω ακόμα κι όμως

μ’ έχουν τυλίξει κι όλας του θανάτου οι ρίζες.

η)

Η σιωπή αποψιλώνει την ψυχή μου

κι εγώ επιμένω να φυσάω δέντρα.

……

ι)

Η αιωνιότητα είναι φτιαγμένη από στάχτη,

ψυχών αποκαΐδια που την ονειρεύτηκαν…

…….

ιγ)

Ελάχιστη φλόγα του σπίρτου.

Κάθε που ανάβεις ένα τσιγάρο,

ονειρεύεσαι δάση, ονειρεύεσαι πόλεις,

ονειρεύεσαι την ίδια την κόλαση.

ιδ)

όσο περνούν τα χρόνια

μεγαλώνουν οι κλειδαρότρυπες,

μικραίνουν οι πόρτες.

ιε)

όσο περνούν τα χρόνια

λιγοστεύει η ζωή κάτω απ’τα πόδια σου,

μεγαλώνει ο ορίζοντας μπροστά σου.

……

ιζ)

όσο περνούν τα χρόνια ανακαλύπτεις,

ότι τα σχοινιά που σ’ έδεναν,

δεν ήτανε παρά κλωστές,

κλωστές που δεν μπορείς να σπάσεις πια.

……..

ιθ)

Μην κλαις

δεν είναι τίποτα

δεν είναι τίποτα.

Η ζωή είναι.

Θα περάσει.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ.

«Η φωνή της σιωπής» 

ενότητα: Καλειδοσκόπιο

ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δεν θέλω ιδέες που χωράνε στο κεφάλι.

Θέλω μονάχα μια ιδέα αλλά μεγάλη.

Τόσο που να χωρέσει το κεφάλι μου.

Που ολόκληρο να με χωρέσει.

Μια ιδέα που γεννά.

Και δεν γεννιέται.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Από τη συλλογή «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ»

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ

IMG_7586

ΧVIII

Τα πολλά τα λόγια τα βαριέμαι.

Μα και τα λίγα επίσης.

Ακόμα και τα ελάχιστα ναι και όχι με κουράζουν.

Προτιμώ με το κεφάλι μου να νεύω πάνω κάτω.

Ηχεί τουλάχιστον ωραία σαν κουδουνίστρα.

ΧΙΧ

Οι λέξεις είναι βδέλλες που μου πιπιλάνε το μυαλό .

Η ποίηση είν’ η στάχτη που με βοηθάει να τις ξεκολλάω.

ΧΧIV

Οι λέξεις είναι σκαλοπάτια που οδηγούν

από το σκοτεινό υπόγειο στο φως.

Πριν όμως τους εμπιστευθείς το βάρος σου

πρέπει να δοκιμάζεις αν μπορούν να το σηκώσουν.

 Αλλιώς αν είναι σάπια ή φαγωμένα

σε ξαναστέλνουν κουτρουβάλα στο σκοτάδι.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ.

Χέρι..

IMG_4961Πάνω απ’ το χάος

γέφυρα το χέρι σου

φωτός αψίδα.

………….

Άχρηστα χέρια

κουπιά έξω απ’ το κύμα

ρίζες δίχως γη.

……….

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή.

Θλιμμένο χέρι,

μέσα στην τσέπη κρύβεις

τη μοναξιά σου.

Αργύρης Χιόνης

ΧΑΪΚΟΥ

ΜΙΚΡΗ ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

IMG_3622

Το ταπεινό χορτάρι που φυτρώνει

ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων μας

δεν είναι διόλου ταπεινό.

Είναι το δάσος που επιστρέφει.

Είναι η ζούγκλα που ποτέ δεν παραιτήθηκε

από αυτό που της ανήκει

και που της πήραμε με τόσο δόλο.

Η γάτα που μας γδέρνει τάχα παίζοντας το χέρι

δεν παίζει διόλου.

Είναι το αιλουροειδές που εκδικείται.

Για όλ’ αυτά τα χάδια ανάμεσα στα μάτια

για όλα αυτά τ’ αποφάγια της ζωοφιλίας μας.

Είναι η τίγρη που τη σάρκα μας γυρεύει.

Η χαλασμένη βρύση που στάζει αδιάκοπα στο νεροχύτη μας

δεν είναι καθόλου χαλασμένη.

Είναι ο ποταμός, ο καταρράχτης κι ο κατακλυσμός

που δεν υπέκυψαν ποτέ στο κεντρικό μας δίκτυο υδρεύσεως.

Είναι τα ύδατα που αμφισβητούν το διαχωρισμό τους από τη γη

που αμφισβητούν τη γένεσή μας .

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

«Από τη φωνή της σιωπής»

Ακίνητος…….

Βλέπει τον κόσμο να βουλιάζει και βουλιάζει κι αυτός μαζί του,ναυαγός και ταυτόχρονα ,θεατής του ναυαγίου,καθισμένος αναπαυτικά σ’ αυτή την κουνιστή πολυθρόνα του μυαλού του.

Αργύρης Χιόνης.

Αφιερωμένο σ’ όσους μπορούν αλλά δεν κάνουν τίποτα,ενώ ο κόσμος γύρω φλέγεται………

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ..

ΙΣΤ’

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει

ούτ’ ένας τοίχος για να μετρήσω

το ανάστημά μου,ούτ’ ένας καθρέφτης

για να δω τη μορφή μου.

Δεν ξέρω αν είμαι κοντός ή ψηλός,

ωραίος ή άσχημος,δεν ξέρω καν

αν έχω ανάστημα ή μορφή .

Όσο για τον ίσκιο μου

αδύνατο να βασιστώ σ’ αυτόν.

Και μια βελόνα ακόμα μπορεί

να ρίξει ίσκιο καρφιού αν φωτιστεί

κατάλληλα.

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει

ούτ’ ένα αυτί έξω απ’ το δικό μου

για ν’ ακούσει το λόγο μου, φωνάζω

και θαρρώ πως σκέφτομαι να φωνάξω

σκέφτομαι και θαρρώ πως φωνάζω.

Σ’ αυτή την έρημο δεν υπάρχει ούτ’ ένας

Άνθρωπος να σκοτώσω,ούτ’ένας

Άνθρωπος να με σκοτώσει ,μονάχα

κάτι θαμποί αντικατοπτρισμοί προβάτων

και λύκων.

ΙΖ’

Ετούτος ο καθρέφτης ο παλιός

έχει φθαρεί από την επαφή

με τόσα πρόσωπα.

Θάμπωσε γέμισε αποτυπώματα,

ματιών που κάποτε κοιτάχτηκαν,

μες το γυαλί του με έκπληξη

ή θαυμασμό ή χαρά ή θλίψη.

Χείλια και δάχτυλα σαν νεκροί νάρκισσοι .

Μες το θαμπό νερό του αδύνατο να κοιταχτείς

χωρίς τον κίνδυνο να μπερδευτείς

και να πιστέψεις για πρόσωπό σου

ένα άλλο πρόσωπο ή το συνταίριασμα

από παράταιρα κομμάτια

Και να χαθείς μέσα σε τούτο το λαβύρινθο

μορφών που ήταν κάποτε .

Και να μην είσαι πια.

Αργύρης Χιόνης

Από τη «Φωνή της σιωπής»