Απορίες.

IMG_4629

Τι νιώθει η έρημος

όταν μακρινός άνεμος

αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;

 

Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

 

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο

ονειρεύεται άραγε τις μακρινές αποστάσεις;

 

Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;

 

Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε

ότι υπάρχει μόνο ένα μέγεθος θανάτου;

 

Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα

ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους;

 

Η μετάνοια θυμάται αλήθεια

ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;

 

Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει

ξέρει ότι είναι δυο γλάροι που ζυγιάζονται

πάνω από το κενό της έλλειψης;

 

Πως νοιώθει τάχα η νύχτα

μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί τη;

ωραία ή σημαδεμένη;

 

Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;

 

Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ το προσκέφαλό του

περίστροφο ή όνειρα;

 

Τα πούπουλα του μαξιλαριού

ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;

 

Πως πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος

πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη

όταν  την αγγίζει ο θάνατος

τι κρότο κάνει ένα δέντρο που πέφτει

όταν κανείς δεν είναι εκεί για να τ’ ακούσει;

 

Είναι το σκοτάδι που ‘ναι τυφλό

ή το φως που σκοντάφτει πάνω του;

 

Αργύρης Χιόνης.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ 1986

Advertisements

Σελήνη.

 

 

IMG_4626έχω έναν τέτοιο πονοκέφαλο απόψε

που μόνο η σελήνη , αν ήταν ασπιρίνη

θα μ’ ανακούφιζε.

Αργύρης Χιόνης

Απόσπασμα από το

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ

Παραβολή

 

IMG_4858

Κράτησα τη ζωή μου

μπρος στα μάτια μου

σαν το καλειδοσκόπιο

που το στριφογυρίζεις

μάταια πασχίζοντας

τα σχήματα που πέρασαν

να επαναλάβεις.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ 1973

ΣΙΩΠΗ

IMG_9010

Παράθυρο κλειστό

το πρόσωπό σου

και οι ρυτίδες,

που το μέτωπό σου χάραζαν

γρίλλιες μισανοιγμένες.

Έσκυψα τάχα

για να πάρω ένα φιλί

κι είδα το λογισμό σου

έναστρο ουρανό.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

ΠΕΝΤΕ ΟΝΕΙΡΑ ( ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΦΩΤΟΣ 1966)

ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

img_0239

γ)

Πεδίο ναρκοθετημένο η καρδιά μου

όλοι την παρακάμπτουν.

δ)

Δεν  είναι το ύψος από κάτω μου

Αλλά το ύψος από πάνω μου

που με τρομάζει.

Αντίστροφος ίλιγγος.

ε)

Μετά από τόσες ερήμους που διάνυσα,

χωρίς ούτε σταγόνα βροχής,

συνεχίζω να ελπίζω

στην ξαφνική παπαρούνα.

στ)

Μετά από τόσες φορές,

που μέτρησα και ξαναμέτρησα τα δάχτυλά μου,

συνεχίζω να επιμένω

ότι δεν είναι μόνο δέκα .

ζ)

Πάνω στη γη βαδίζω ακόμα κι όμως

μ’ έχουν τυλίξει κι όλας του θανάτου οι ρίζες.

η)

Η σιωπή αποψιλώνει την ψυχή μου

κι εγώ επιμένω να φυσάω δέντρα.

……

ι)

Η αιωνιότητα είναι φτιαγμένη από στάχτη,

ψυχών αποκαΐδια που την ονειρεύτηκαν…

…….

ιγ)

Ελάχιστη φλόγα του σπίρτου.

Κάθε που ανάβεις ένα τσιγάρο,

ονειρεύεσαι δάση, ονειρεύεσαι πόλεις,

ονειρεύεσαι την ίδια την κόλαση.

ιδ)

όσο περνούν τα χρόνια

μεγαλώνουν οι κλειδαρότρυπες,

μικραίνουν οι πόρτες.

ιε)

όσο περνούν τα χρόνια

λιγοστεύει η ζωή κάτω απ’τα πόδια σου,

μεγαλώνει ο ορίζοντας μπροστά σου.

……

ιζ)

όσο περνούν τα χρόνια ανακαλύπτεις,

ότι τα σχοινιά που σ’ έδεναν,

δεν ήτανε παρά κλωστές,

κλωστές που δεν μπορείς να σπάσεις πια.

……..

ιθ)

Μην κλαις

δεν είναι τίποτα

δεν είναι τίποτα.

Η ζωή είναι.

Θα περάσει.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ.

«Η φωνή της σιωπής» 

ενότητα: Καλειδοσκόπιο

ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δεν θέλω ιδέες που χωράνε στο κεφάλι.

Θέλω μονάχα μια ιδέα αλλά μεγάλη.

Τόσο που να χωρέσει το κεφάλι μου.

Που ολόκληρο να με χωρέσει.

Μια ιδέα που γεννά.

Και δεν γεννιέται.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Από τη συλλογή «ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ»

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ

IMG_7586

ΧVIII

Τα πολλά τα λόγια τα βαριέμαι.

Μα και τα λίγα επίσης.

Ακόμα και τα ελάχιστα ναι και όχι με κουράζουν.

Προτιμώ με το κεφάλι μου να νεύω πάνω κάτω.

Ηχεί τουλάχιστον ωραία σαν κουδουνίστρα.

ΧΙΧ

Οι λέξεις είναι βδέλλες που μου πιπιλάνε το μυαλό .

Η ποίηση είν’ η στάχτη που με βοηθάει να τις ξεκολλάω.

ΧΧIV

Οι λέξεις είναι σκαλοπάτια που οδηγούν

από το σκοτεινό υπόγειο στο φως.

Πριν όμως τους εμπιστευθείς το βάρος σου

πρέπει να δοκιμάζεις αν μπορούν να το σηκώσουν.

 Αλλιώς αν είναι σάπια ή φαγωμένα

σε ξαναστέλνουν κουτρουβάλα στο σκοτάδι.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ.

Χέρι..

IMG_4961Πάνω απ’ το χάος

γέφυρα το χέρι σου

φωτός αψίδα.

………….

Άχρηστα χέρια

κουπιά έξω απ’ το κύμα

ρίζες δίχως γη.

……….

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή.

Θλιμμένο χέρι,

μέσα στην τσέπη κρύβεις

τη μοναξιά σου.

Αργύρης Χιόνης

ΧΑΪΚΟΥ

ΜΙΚΡΗ ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

IMG_3622

Το ταπεινό χορτάρι που φυτρώνει

ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων μας

δεν είναι διόλου ταπεινό.

Είναι το δάσος που επιστρέφει.

Είναι η ζούγκλα που ποτέ δεν παραιτήθηκε

από αυτό που της ανήκει

και που της πήραμε με τόσο δόλο.

Η γάτα που μας γδέρνει τάχα παίζοντας το χέρι

δεν παίζει διόλου.

Είναι το αιλουροειδές που εκδικείται.

Για όλ’ αυτά τα χάδια ανάμεσα στα μάτια

για όλα αυτά τ’ αποφάγια της ζωοφιλίας μας.

Είναι η τίγρη που τη σάρκα μας γυρεύει.

Η χαλασμένη βρύση που στάζει αδιάκοπα στο νεροχύτη μας

δεν είναι καθόλου χαλασμένη.

Είναι ο ποταμός, ο καταρράχτης κι ο κατακλυσμός

που δεν υπέκυψαν ποτέ στο κεντρικό μας δίκτυο υδρεύσεως.

Είναι τα ύδατα που αμφισβητούν το διαχωρισμό τους από τη γη

που αμφισβητούν τη γένεσή μας .

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

«Από τη φωνή της σιωπής»