Ένα απόσπασμα από την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ (1949)

Ενώ ο πυρετός του ελληνικού εθνικισμού συνεχίζεται, εμείς συνεχίζουμε τις ιστορικές μας αναζητήσεις, εστιάζοντας στην έρευνα με θέμα τις θέσεις του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος. Έτσι θεωρήσαμε σκόπιμο να δώσουμε δημοσιότητα σε ένα ακόμα απόσπασμα από τις αποφάσεις του ιστορικού ΚΚΕ στο Μακεδονικό ζήτημα.

Στις 30 και 31 Ιανουαρίου του 1949, συνήλθε στις Πρέσπες η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ.  Σε ένα μέρος της, η απόφαση που ελήφθη έλεγε επί λέξει:

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει. Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού των. Ταυτόχρονα, οι Μακεδόνες κομμουνιστές πρέπει να προσέξουν τις διασπαστικές και διαλυτικές ενέργειες που ξενοκίνητα σοβινιστικά και αντιδραστικά στοιχεία αναπτύσσουν, για να διασπάσουν την ενότητα ανάμεσα στο μακεδονικό(σλαβομακεδονικό) και τον ελληνικό λαό, διάσπαση που μόνο τον κοινό τους εχθρό, το μοναρχοφασισμό και τον αμερικανοαγγλικό ιμπεριαλισμό θα ωφελήσει. Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ’ τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης. Ο σλαβομακεδονικός και ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν να νικήσουν. Διασπασμένοι μόνον ήττες μπορούν να πάθουν. Γι’ αυτό η ενότητα στην πάλη των δύο λαών πρέπει να φυλάγεται σαν κόρη οφθαλμού και να ενισχύεται και να δυναμώνει σταθερά και καθημερινά». («Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 337-338)

Advertisements

Ο Jean Quarre βγάζει τη γλώσσα στους φασίστες

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται ο Jean Quarre, κομμουνιστής αγωνιστής της γαλλικής Αντίστασης εναντίον των ναζί, τη στιγμή που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αγέρωχος, βγάζει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στο φακό του Γερμανού φωτογράφου που απαθανατίζει τη σκηνή.

Ο Quarre είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1919 και μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη δραστηριοποιήθηκε ενεργά στους αντιστασιακούς κύκλους συμμετέχοντας ενεργά στις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1941. Ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης Τάγματα Νεολαίας. Συνελήφθη το 1942 μαζί με ομάδα συντρόφων του έπειτα από έρευνα της γαλλικής αστυνομίας στο σπίτι του όπου βρέθηκαν διάφορα φυλλάδια και έγγραφα αντιστασιακού περιεχομένου και στη συνέχεια παραδόθηκε στους Γερμανούς.

Εκτελέστηκε στις 17 Απριλίου 1942. Προς τιμήν του υπάρχει οδός με το όνομά του στο 19ο Διαμέρισμα του Παρισιού και ομώνυμο Λύκειο.

πηγή: Κόκκινος Φάκελος

73 χρόνια μετά το έγκλημα των εγκλημάτων..

IMG_0316

Νανά Κόντου.

Το έγκλημα του 20ού αιώνα

 
Γεμίζει το είναι μου μ’ αναμνήσεις
του χθες…
ενώ ο άνεμος λυωνίζει τα φυλλώματα
μέσα στη καλοκαιρινή λάβα…
Ταξιδεύω στην φριχτή αυτή χοάνη,
βουλιάζω συνεχώς στο σκοτεινό
μονοπάτι του τρομερού
παραλογισμού…
Κομματιάζει την ψυχή μου ο βαθύς
πόνος, το ζωντανό μαρτύριο,
η αγωνία, ο τρόμος, οι φωνές…
ενώ μεγαλώνει ο δρόμος της μνήμης…
Ξαναζώ στον τραγικό κύκλο
της εικόνας της φρίκης με
την μακάβρια συμφωνία
της εξαφάνισης μυριάδων ψυχών…
Μαύρη καπνιά πνίγει τα γύρω
απαίσια μυρωδιά… οι καμινάδες
τα κρεματόρια, το αιμάτινο ποτάμι
κυλά… θρέφοντας την πληγωμένη γη.
Μέσα στα σύμπαν του κενού συγκεντρώνονται
τα κομμάτια του χρόνου που
κομμάτιασαν από τ’ αμάρτημα
του εγκλήματος…
Το αληθινό παρελθόν, με το πονεμένο
παρών σκεπάζει τα γύρω ενώ προχωρώ
στα στρατόπεδα του Άουσβιτς, του Νταχάου
με την αυθεντική εικόνα της φρίκης…
Κάθε χόρτο στη γη λες και είναι ψυχή
που δακρυσμένη ζητά απάντηση
ενώ ψηλά στον τόπο του μαρτυρίου
ένα ΦΩΣ μένει άσβεστο…
Είναι τα εκατομμύρια ψυχών που θα
λάμπουν αιώνια… αυτές που
δεν κομματιάστηκαν από το απαίσιο Έγκλημα..
Είναι οι ψυχές που θα φέρουν στην
μνήμη όλης της ανθρωπότητας την
άφαντη τραγωδία, την τρομερή γενοκτονία,
το μεγάλο έγκλημα των Ναζί…

Μανώλης Αναγνωστάκης

Αντί να φωνασκώ…

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι
Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
– Μάντεις κακών και οραματιστές –
Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα
(Και δεν μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)
Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία
Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
Και θανάτων – έτσι που πια δεν ήξερε
Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα –
Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα, τελεσίδικη και μόνη
Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
Στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας.
Απ’ τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απ’ τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

 

Τα ποιήματα είναι από το συλλογικό « ελληνική ποιητική ανθολογία για το Ολοκαύτωμα»

 

Ένα σημείωμα για τον αντικομμουνισμό και την αναθεώρηση της Ιστορίας

Ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο

Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διοργανώνει, μια δίχως προηγούμενο, φιέστα αναθεώρησης της ιστορίας. Ο λόγος για την περίφημη “Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ της μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού”, γνωστή και ως Διεθνής ημέρα της μαύρης πόρπης που “τιμάται” κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η “Αντικομμουνιστική Μέρα Μνήμης” θεσπίστηκε από την “Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό” στις 3 Ιουνίου 2008, που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Με άλλα λόγια, επιχειρείται από την Ε.Ε., να εξισωθούν τα εκατομμύρια νεκρών στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εκατομμύρια νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος με τη Σοβιετική Ένωση που όχι μόνο σήκωσε το κύριο βάρος στον πόλεμο, αλλά και απελευθέρωσε κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης από τον ναζισμό. Η εξίσωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης απόπειρας ιστορικού ρεβιζιονισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον καπιταλιστικό μηχανισμό της Ε.Ε., και αυτό σε μια εποχή που διάφοροι πανηγυρίζουν το τέλος του σοσιαλισμού/κομμουνισμού ως τάση υπέρβασης του υπάρχοντος.

Κάτω από τη σημαία της ιδεολογικής σούπας του “ολοκληρωτισμού” συναντιούνται πάρα πολλοί, από φασίστες μέχρι ρεύματα πολιτικών των ταυτοτήτων και αντιεξουσιαστές. Η ιδεολογία του “ολοκληρωτισμού” ως ένας “καλός μύλος που όλα τα αλέθει”, με έναν αντιδιαλεκτικό τρόπο, αποτελεί το κύριο οπλοστάσιο, φαινομενικά διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που βέβαια το κοινό νήμα που τους συνδέει είναι ο αντικομμουνισμός. Το οικοδόμημα του αντικομμουνισμού με σκεπή του την πασπαρτού αντίληψη περί “ολοκληρωτικών καθεστώτων” στεγάζει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων και πολιτικών τάσεων από “αρνητές της κυριαρχίας” από-όπου-κι-αν-προέρχεται μέχρι ριζοσπάστες φιλελεύθερους και δημοκράτες. Η ψευδο-έννοια του “ολοκληρωτισμού” είναι ένα εργαλείο φτιαγμένο να προστατεύει τα ιερά και τα όσια της Δημοκρατίας της Αγοράς και μπορεί, ενίοτε, να χρησιμοποιηθεί και ως φονικό όπλο ενάντια-στο-χρήστη-της, εφόσον είναι η καθολική αδιαφορία ως προς το περιεχόμενο που την καθιστά ευκολόχρηστη από σχεδόν όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμα και τους διαμετρικά αντίθετους. Η χρήση της είναι απλή λόγω εγγενούς αυτο-αναφορικότητας και κενού σημαίνοντος: οτιδήποτε παρεκκλίνει από τον Ιδανικά-Φτιαγμένο ή Επιθυμητό-Κόσμο είναι “ολοκληρωτισμός”.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκδηλώσεις, που φέτος φιλοξενούνται στην Εσθονία. Η κίνηση αυτή, όσο και να κρίνεται θετική από πολλούς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκοπική και να αποσκοπεί στους λίγους εναπομείναντες “παραδοσιακούς αριστερούς” που συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματος για τον “ολοκληρωτισμό του Σοσιαλισμού χωρίς Ελευθερία και Δημοκρατία” που επί της ουσίας συμφωνούν με τη κυρίαρχη ιδεολογία και τη θέση που προωθεί η Ε.Ε περί ταύτισης φασισμού/κομμουνισμού. Δεν πρέπει επίσης να γελιόμαστε για την αστική κυβέρνηση της “αριστεράς” που βρίσκεται σε συνασπισμό με ακροδεξιούς φανατικούς αντικομμουνιστές και ψεκασμένους συνομωσιολόγους. Κοινώς, τέτοιες κινήσεις δεν μας πείθουν.

Όπως γράψαμε και πιο πάνω η φετινή φιέστα της Ε.Ε. φέτος πραγματοποιείται στην Εσθονία. Δεν μπορεί παρά να έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στην Εσθονία, τις χώρες της βαλτικής και ευρύτερα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου τα νεο-φασιστικά κινήματα αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έχουν υιοθετήσει ένα σκληρό αντικομμουνισμό στον πυρήνα της εθνικής τους αφήγησης. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Το ποσοστό συνεργασίας με τους ναζί σε αυτές τις χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλο. Στις μέρες μας, σε αυτή τη μεριά της Ευρώπης, τα SS γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες, ενώ αντίθετα κομμουνιστές φυλακίζονται και διώκονται επίσημα οι κομμουνιστικές και άλλες ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να διακρίνει την υποκρισία της Ε.Ε.

Στόχος αυτός του σημειώματος δεν είναι να ανοίξει μια συζήτηση είτε για τη φύση της Οκτωβριανής Επανάστασης, είτε για την ιδιαίτερη φύση του Σοβιετικού καθεστώτος. Μια συζήτηση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανοίξει σοβαρά από κάθε κομμουνιστή/τρια. Αντιθέτως, στόχος είναι να υπερασπιστούμε τη μνήμη αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς και έβαλαν τέλος στη εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Ρομά/Σίντι και άλλων κοινωνικών ομάδων, αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και συνέτριψαν τη ναζιστική μηχανή. Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της.

Αναδρομικά όμως και με απόσταση θεωρητικής ασφάλειας που ορίζεται από τη θέση μας στις κρισιακές συγκυρίες του σήμερα ως κομμουνιστές/ιστριες ας πούμε το ελάχιστο ρισκάροντας τη σαφήνεια της θεωρίας με μια πρόχειρη εννοιολογική διατύπωση: η μετατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης σε Σοβιετικό καθεστώς αποτέλεσε την απώτερη στιγμή της ολοκλήρωσης του “σοσιαλισμού/κομμουνισμού του εργατικού κινήματος” (Robert Kurz) με ακρογωνιαίο λίθο του τελευταίου τη διαχείριση και τη διαφορετική διάρθρωση των κεντρικών κατηγοριών της καπιταλιστικής σχέσης (Χρήμα, Αξία, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος). Το Σοβιετικό καθεστώς και οι μετέπειτα δορυφόροι του, και ακόμα παραπέρα όσοι/όσες εμπνεύστηκαν ή και απογοητεύτηκαν από αυτό, συγκροτήθηκαν ως νεωτερικά-υποκείμενα-σε-καθυστέρηση επιχειρώντας το άλμα που έμελλε να τους συντρίψει: την κυριάρχηση πάνω στο νόμο της αξίας και επ’ ουδενί την άρνησή του εμφυσώντας με αυτό τον τρόπο “νέα πνοή” στη σύγχρονη νεωτερική Εποχή και σ’ όλο το κοινωνικό εύρος των αδιεξόδων της.

Για τους αναθεωρητές της ιστορίας μια τέτοια κοινωνική πολυδιάσπαση της νεωτερικής Εποχής που παρουσιάζει ταυτόχρονα τόσο ετερογένειες και ασυγχρονίες όσο και περιόδους με καθορισμένη αρχή μέση και τέλος, με υπερβάσεις και παλινωδίες, δεν μπορεί καν να υπάρξει εκ προοιμίου. Εν αρχή ην η Ελευθερία του Ιδιοκτήτη και η Δημοκρατία του ατόμου-ιδιώτη και για να μην μπορεί ούτε καν να τεθεί το ερώτημα “τι είναι ο φασισμός, ποιο το ζουμί του;” και πώς διαμορφώνεται ο ίδιος μέσα από τις ίδιες τις προϋποθέσεις της Δημοκρατίας της Αγοράς, εξισώνεται ο φασισμός/ναζισμός, ως εκκενωμένη πολιτική μορφή, με τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εν γένει ως αμφότερα “ολοκληρωτικά καθεστώτα”.

Και εδώ χρειάζεται η μέγιστη της προσοχής: αυτή η νοητική εξίσωση ή, καλύτερα, αυτή η θεωρητική εκκένωση της αστικής σκέψης, δεν αποσκοπεί τόσο στο να υπονομεύσει, μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, την όποια “θετική” αντίληψη μπορεί να έχουν για κάτι το ουσιαστικά νεκρό, “τον υπαρκτό σοσιαλισμό” αλλά στοχεύει στο να περιορίσει την ίδια την κριτική ικανότητα της σκέψης να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Μέσα από αυτό το σημείωμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο/η, κομμουνιστή/τρια, ασχέτως τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, να μην αφήσουν να περάσει μια τέτοια πρόκληση.

Καμιά αναθεώρηση της ιστορίας, καμιά απολογητική του Σοβιετικού Καθεστώτος!

Ενάντια στο νεωτερικό υποκείμενο-της-αξιοποίησης ή Θάνατος, ζήτω η Ζωή, ζήτω ο Κομμουνισμός!

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

Κάτι καλό συμβαίνει…….

Μέσα στις τόσες άσχημες πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν κάθε μέρα ,συμβαίνει να υπάρχει πάντα και μια όαση μες την έρημο.

Έτσι λοιπόν μέσα στο έντονα βορβορώδη περιβάλλον της Λακωνίας,ήρθε και μια ευχάριστη είδηση.Η ομάδα «μελέτης και αυτομόρφωσης Σκάλας » ,θα παρουσιάσει το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «αν αυτό είναι ο άνθρωπος» την Κυριακή 5 Ιουλίου στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος. 

primolevi

Είναι μια πρώτη προσπάθεια της ομάδας και ελπίζουν να ευοδωθεί και να συνεχίσουν το καλό έργο.Ας μην ξεχνάμε πως η Λακωνία και η Σκάλα ειδικότερα ,είναι μια πολύ δύσκολη περιοχή ,όπου κυριαρχεί η πνευματική φτώχεια,η αμορφωσιά,ο ρατσισμός ,η κουλτούρα του βιασμού και ο αγώνας για εύκολο πλουτισμό.Είμαι σίγουρη πως πολλά από τα νέα παιδιά της περιοχής δεν γνωρίζουν καλά καλά τι είναι το Άουσβιτς ,το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο.

Ο Πρίμο Λέβι ,ο συγγραφέας του βιβλίου ,Ιταλός χημικός ,ήταν επιζών του Άουσβιτς ,που είχε οδηγηθεί από τους Ναζί εκεί,προς εξόντωση ,μια και ήταν Εβραϊκής καταγωγής ,αν και ο ίδιος δεν ήταν θρησκευόμενος.Έγραψε το βιβλίο αυτό λίγο καιρό μετά την σωτηρία του από τον κόκκινο στρατό που απελευθέρωσε το στρατόπεδο. Ένιωσε την ανάγκη να πει στον κόσμο αυτά που βίωσε αυτός και όλοι οι κρατούμενοι και να δώσει να καταλάβουν το τι είναι ο Ναζισμός.Έδωσε πολλές ομιλίες σε σχολεία και πανεπιστήμια που τον καλούσαν και έγραψε και άλλα βιβλία σχετικά με το θέμα.Αυτοκτόνησε το 1987 ,πέφτοντας από τις σκάλες του σπιτιού του.

Η ομάδα ζητά  την συμπαράσταση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου στην προσπάθεια αυτή και έχει σκοπό να συνεχίσει ακάθεκτη στο μέλλον .

Παραθέτω εδώ το ποίημα με το οποίο ξεκινά το δεύτερο βιβλίο του Λέβι η «Ανακωχή» ,για να μπούμε  στο κλίμα.

Ονειρευόμασταν στις άγριες νύχτες
όνειρα βίαια και πυκνά,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα
αν θα γυρίσουμε, να φάμε, να εξιστορήσουμε.
Ώσπου αντηχούσε κοφτά, σιγανά
το παράγγελμα που συνόδευε την αυγή
«Wstawać»
και ράγιζε την καρδιά μας
Τώρα που ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας,
τώρα που χορτάσαμε την κοιλιά μας,
και οι αφηγήσεις μας στέρεψαν όλες,
σήμανε ἡ ώρα. Όπου να’ ναι θα ακούσουμε πάλι
το ξενικό παράγγελμα: «Wstawać»
-Πρίμο Λέβι, «Η ανακωχή», 11 Ιανουαρίου 1946

Wstawać» είναι το εγέρθητι στα Πολωνικά ,που άκουγαν οι κρατούμενοι στο Άουσβιτς κάθε πρωί

video: Βερολίνο Ιούλης του 1945/Berlin nach der Apokalypse in Farbe und HD

Το βίντεο αυτό αποτελεί ένα αξιόλογο ντοκουμέντο καταγραφής της καθημερινότητας στο Βερολίνο τον Ιούλιο του 1945 μετά από τους βομβαρδισμούς της πόλης από τους συμμάχους και το τέλος του ναζισμού. Το βίντεο είναι ψηφιοποιημένο από το στούνιο KRONOS Media GmbH, Hamburg. Δείχνει με την σειρά τα εξής μέρη:  der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet. Εκτός από αυτές τις περιοχές ένα μέρος του βίντεο δείχνει το Βερολίνο από ψηλά.

Auswahl von einzigartigen HD-Filmmaterial – teilweise unveröffentlicht – der Reichshauptstadt Berlin im Juli 1945

Geschichte authentisch!

u.a. der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet

Berliner, Flüchtlinge und alliierte Soldaten

Archiv – CHRONOS-MEDIA GmbH, Potsdam

Gestaltung – Konstantin von zur Mühlen
Tongestaltung und Montage – Arne Körner

Produktion – KRONOS Media GmbH, Hamburg

/benjaminconti.wordpress.com/2015/05/05/berlinjuly1945/

Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού…….

Συνεχίζουμε να γιορτάζουμε παγκόσμιες ημέρες,αλλά στη ζωή μας δε μάθαμε ακόμα τίποτα.Όλα βαίνουν καθώς έχουμε συνηθίσει ως σήμερα.Έτσι είδαμε την αθώωση των βιαστών της καημένης της κοπέλας από τη Βουλγαρία στην Αμάρυνθο της Εύβοιας,καθώς και το αποτέλεσμα της ρατσιστικής βίας απέναντι στον άτυχο σπουδαστή στα Γιάννενα.Επίσης κάθε τρεις και λίγο βλέπουμε να διοργανώνονται ημερίδες με θέμα την παραβατικότητα των Ρομά (βλέπε Ασπρόπυργος).Η παραβατικότητα ανήκει σε μια μόνη ομάδα καθώς φαίνεται.Ήθελα να ήξερα τι λέει ο αντιρατσιστικός νόμος γι’ αυτό.Δηλαδή όταν μια ομάδα ανθρώπων ταυτίζεται με την παραβατικότητα και διοργανώνονται από δημάρχους ημερίδες με αυτό το θέμα.Αυτό δεν είναι άκρως ρατσιστικό;Δεν ωθεί στη βία εναντίον των Ρομά;

Κατά τ’ άλλα είμαστε πρωταθλητές στον αντισημιτισμό και στην ξενοφοβία.Έχουμε βεβηλώσεις Εβραϊκών μνημείων και  νεκροταφείων,Μανωλάδες για τους μετανάστες εργάτες,βασανιστήρια (Βλέπε Ουαλίντ Ταλέμπ) και μαχαιρώματα .Και το κυριότερο ένα Ναζιστικό κόμμα στη Βουλή.  Όσο για την Ευρώπη; Μια από τα ίδια.Έχουμε το pegida στη Γερμανία ,τον ακραίο αντισημιτισμό στη Γαλλία,καθώς και τον ρατσισμό εναντίον των Ρομά και ούτω καθ’ εξής…Δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ ν’ αναφέρω ότι έχουμε κάνει μια πρόοδο.Ούτε στο θέμα του σεξουαλικού προσανατολισμού,θρησκείας,φύλου,καταγωγής,υγείας κλπ.

Τώρα για την ιστορία, η μέρα αυτή  21 Μαρτίου καθιερώθηκε το 1966 από τα Ηνωμένα Έθνη σε ανάμνηση των γεγονότων στη Σάρπβιλ της Νοτίου Αφρικής το 1960,όταν η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ και σκότωσε εβδομήντα άτομα φοιτητές που διαδήλωναν ειρηνικά  κατά των νόμων του Απαρτχάιντ .Έκτοτε έχουν περάσει πολλά χρόνια,έχουμε δει τόσα και τόσα και παρ’όλα αυτά δεν λέμε να μάθουμε τίποτα.Είμαστε μ’ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.

Θα κλείσω λέγοντας πως μ’ ευχολόγια δεν αλλάζει προφανώς κάτι,πως όλοι έχουμε μερίδιο σ’αυτό και πως πρέπει να δουλέψουμε,καθένας στο χώρο του,με ό,τι μέσο διαθέτουμε για ν’αρχίσει να φυσά κάποια αύρα αλλαγής

Κατά τ’ άλλα;Τι υπέροχος κόσμος!!!What a wonderful world!!!!!!!

Διεθνής ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού…….

Σαν σήμερα έγινε το πρώτο μαζικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη Γερμανία ,την 9η Νοεμβρίου 1938 ,την λεγόμενη «νύχτα των κρυστάλλων »,προοίμιο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.Ονομάστηκε «νύχτα των κρυστάλλων» επειδή οι Ναζί ξέσπασαν πάνω στις επιχειρήσεις των Εβραίων σπάζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Κατά την επιχείρηση αυτή καταστράφηκαν 1574 συναγωγές,7000 καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα,30.000 Εβραίοι οδηγήθηκαν στα στρτόπεδα συγκέντρωσης ,ενώ ο αριθμός των νεκρών από κείνο το βράδυ δεν είναι σαφής,

Σαν αφορμή χρησιμοποιήθηκε η δολοφονία ενός γραμματέα της Γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι από ένα Γερμανοεβραίο.

Πολλές χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Γερμανία εξ’ αιτίας αυτού του γεγονότος.

Η μέρα λοιπόν αυτή είναι αφιερωμένη στην καταδίκη του Φασισμού ,του νεοναζισμού και του αντισημιτισμού και γιορτάζεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης,του Οργανισμού για την ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΣΕ) και της οργάνωσης «ενωμένοι για την διαπολιτισμική δράση» (united for interculturak action) που συσπειρώνει αντιφασιστικές ,αντιρατσιστικές ,τσγγάνικες και εβραϊκές οργανώσεις από όλη την Ευρώπη.

Ας θυμόμαστε όλοι αυτά τα γεγονότα για να μην αφήσουμε να συμβούν ξανά.

Η μαύρη τρύπα του Άουσβιτς……….

Πολεμική στους Γερμανούς ιστορικούς.

Η πολεμική που ξέσπασε στη Γερμανία ,ανάμεσα σ’ αυτούς που προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ναζιστικό όλεθρο (Nolte ,Hillgrüber),και σ’ αυτούς που υποστηρίζουν τη μοναδικότητά του (Habermas και πολλοί άλλοι) δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.Η θεωρία των πρώτων είναι γνωστή:η ανθρωπότητα γνώρισε σφαγές σε κάθε αιώνα ,ιδιαίτερα στις αρχές του δικού μας και κυρίως εναντίον των «ταξικών εχθρών»στη Σοβιετική Ένωση ,συνεπώς κοντά στα σύνορα της Γερμανίας.Εμείς οι Γερμανοί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου δεν κάναμε τίποτα περισσότερο απο το να προσαρμοστούμε σε μια πρακτική φρικτή αλλά καθιερωμένη :μια πρακτική «ασιατική» η οποία ερμηνεύεται σε σφαγές ,μαζικές εκτοπίσεις,σκληρή απομόνωση σε εχθρικές περιοχές,βασανιστήρια ,διάλυση των οικογενειών.Η δική μας μοναδική καινοτομία υπήρξε τεχνολογικής φύσεως:επινοήσαμε τους θαλάμους αερίων.Ας το πούμε εν συντομία  : είναι ακριβώς αυτή η καινοτομία την οποία αρνείται η σχολή των« αναθεωρητών » οπαδών του Faurisson ,επομένως οι δύο θεωρίες αλληλοσυμπληρώνονται σε μια ερμηνεία της ιστορίας η οποία δεν μπορεί παρά να είναι ανησυχητική.

Τώρα οι Σοβιετικοί δεν μπορούν να κυρηχτούν αθώοι.Η εξόντωση των κουλάκων πρώτα και μετά οι στημένες δίκες και οι αναρίθμητες ωμότητες εναντίον πραγματικών ή φανταστικών εχθρών του λαού είναι γεγονότα πολύ σοβαρά και οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην απομόνωση , η οποία με διαφορετικές αποχρώσεις (και με την αναγκαστική παρένθεση του πολέμου) διαρκεί μέχρι σήμερα.Αλλά κανένα νομικό σύστημα δεν μπορεί ν’ αθωώσει έναν δολοφόνο επειδή και στο απέναντι σπίτι υπάρχουν δολοφόνοι.Επιπλέον τα γεγονότα αυτά συντελούνταν αναμφισβήτητα στο εσωτερικό του σοβιετικού κράτους και στα οποία κανείς από το εξωτερικό δεν θα μπορούσε ν’ αντιταχτεί παρά μόνο μέσω ενός γενικευμένου πολέμου .

Οι νέοι Γερμανοί αναθεωρητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν τη ναζιστική σφαγή σαν προληπτική άμυνα απέναντι σε μια «ασιατική » εισβολή..Η θεωρία μου φαίνεται εξαιρετικά αβάσιμη.Δεν έχει αποδειχτεί ότι οι Ρώσοι είχαν την πρόθεση να εισβάλλουν στη Γερμανία,αντίθετα τη φοβούνταν όπως απέδειξε το εσπευσμένο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ ,και δίκαια όπως αποδείχτηκε με την ξαφνική επίθεση της Γερμανίας το 1941.Επιπλέον δεν είναι κατανοητό πως οι πολιτικές εξοντώσεις ,οργανωμένες απο το Στάλιν ,αντικατοπτρίζονται στην εξόντωση του εβραϊκού λαού ,όταν είναι γνωστό ότι πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία οι Γερμανοεβραίοι ήταν πλήρως ενσωματωμένοι  στη γερμανική κοινωνία και θεωρούνταν εχθροί μόνο από το Χίτλερ και τους λίγους φανατικούς που αρχικά τον ακολούθησαν.Η ταύτιση εβραϊσμού και μπολσεβικισμού έμμονη ιδέα του Χίτλερ ,εστερείτο αντικειμενικής βάσης ,κυρίως στη Γερμανία όπου εμφανώς η πλειονότητα των Εβραίων ανήκε στην αστική τάξη.Ότι το «γκουλάγκ »προηγήθηκε του Άουσβιτς ,είναι αλήθεια αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σκοποί για τους οποίους δημιουργήθηκαν ήταν διαφορετικοί.Το γκουλάγκ σκόπευε στην εξόντωση ανάμεσα σε ομοφύλους ,δε βασιζόταν στη φυλετική υπεροχή ,δε διαχώριζε την ανθρωπότητα σε υπερανθρώπους και υπανθρώπους..Το Άουσβιτς στηρίχτηκε σε μια ιδεολογία ποτισμένη από ρατσισμό.Εάν είχε επικρατήσει σήμερα ο κόσμος θα ήταν χωρισμένος στα δύο ,«εμείς» οι κύριοι από τη μια πλευρά και όλοι οι άλλοι υπό την εξουσία τους ή υπό εξόντωση σαν φυλετικά κατώτεροι.Αυτή η περιφρόνηση της θεμελιώδους ισότητας που δικαιούνται όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις ,διαπερνούσε τις άπειρες συμβολικές λεπτομέρειες ,αρχίζοντας από το τατουάζ του Άουσβιτς ,μέχρι τη χρήση,ακριβώς στους θαλάμους αερίων ,του δηλητηρίου που αρχικά προοριζόταν για την απολύμανση των πλοίων από τους ποντικούς.Η ανόσια εκμετάλλευση των νεκρών και της στάχτης τους παραμένει μοναδικό προνόμιο της χιτλερικής Γερμανίας και, ως σήμερα ,σε πείσμα όσων επιθυμούν να σβήσουν το περίγραμμα ,αποτελεί το έμβλημα.

Είναι πράγματι αλήθεια ότι στο γκουλάγκ η θνησιμότητα ήταν τρομακτικά μεγάλη ,αλλά μπορούμε να το θεωρήσουμε ως ένα επακόλουθο που αντιμετωπιζόταν με κυνική αδιαφορία : ο πρωταρχικός σκοπός ,βάρβαρος πράγματι ,είχε τη δική του λογική ,αυτή της αναγέννησης της δουλοκτητικής οικονομίας ως βάση για την« οικοδόμηση του σοσιαλισμού.».Ούτε στις σελίδες του Σολτζενίτσιν ,οι οποίες ριγούν από δικαιολογημένη οργή ,δεν διαφαίνεται κάτι που θα μπορούσε να να συγκριθεί με την Τρεμπλίνκα και το Τσέλμνο ,τα οποία δεν ήταν στρατόπεδα εργασίας ,ούτε στρατόπεδα συγκέντρωσης ,αλλά «μαύρες τρύπες » για άντρες ,γυναίκες και παιδιά που ήταν ένοχοι μονάχα για το γεγονός ότι γεννήθηκαν Εβραίοι ,και που κατέβαιναν από τα τρένα για να οδηγηθούν  κατευθείαν στους θαλάμους αερίων ,χωρίς κανείς να βγει ζωντανός.Οι Σοβιετικοί που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά το μαρτύριο που υπέστη η χώρα τους (θυμόσαστε ανάμεσα στις εκατοντάδες λεπτομέρειες την ανελέητη πολιορκία του Λένινγκραντ;  ) διψασμένοι για εκδίκηση ,σπιλώθηκαν με σοβαρά εγκλήματα ,αλλά δεν υπήρχαν ανάμεσά τους οι Einsatzkommandos, με αποστολή να πυροβολούν τον άμαχο πληθυσμό δίπλα σε απέραντους ομαδικούς τάφους ,που πολλές φορές τα ίδια τα θύματα είχαν σκάψει ,ούτε εξάλλου είχαν ποτέ σχεδιάσει την εξόντωση του Γερμανικού λαού εναντίον του οποίου έτρεφαν δικαιολογημένα αίσθημα εκδίκησης.Ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ότι στα γκουλάγκ γινόταν «επιλογή » όπως αυτές των Γερμανικών Λάγκερ ,που έχουν καταγραφεί συχνά στις οποίες οι γιατροί (γιατροι!) Ες Ες με μια μόνο ματιά στο θώρακα και στην πλάτη αποφάσιζαν ποιος ήταν ικανός να δουλέψει και ποιός θα πήγαινε στους θαλάμους αερίων.Και δεν βλέπω πως αυτή η «καινοτομία » θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δευτερεύουσα και μικρής σημασίας με τη δήλωση ότι ήταν η «μοναδική».Δεν ήταν μια μίμηση «ασιατική»ήταν σαφώς Ευρωπαϊκή ,το αέριο το παρήγαγαν γνωστές χημικές βιομηχανίες της Γερμανίας ,στις γερμανικές βιομηχανίες κατέληγαν τα μαλλιά των δολοφονημένων  γυναικών και στις γερμανικές τράπεζες ο χρυσός των δοντιών των νεκρών.Όλα αυτά είναι σαφώς γερμανικά και κανείς Γερμανός δεν πρέπει να τα ξεχνά ,όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνά και ότι μόνο στη ναζιστική Γερμανία οδηγήθηκαν σε φρικτό θάνατο ακόμη και παιδιά και ετοιμοθάνατοι στο όνομα ενός αφηρημένου και βάρβαρου ριζοσπαστισμού χωρίς όμοιό του στη σύγχρονη εποχή..

Σ’ αυτή τη διφορούμενη επίκαιρη πολεμική δεν έχει σπουδαιότητα το γεγονός ότι οι Σύμμαχοι είναι ένοχοι σε μεγάλο βαθμό.Είναι αλήθεια ότι κανένα δημοκρατικό κράτος δεν πρόσφερε άσυλο στους καταδιωκόμενους ή εξόριστους Εβραίους.Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να βομβαρδίσουν τις σιδηροδρομικές γραμμές προς το Άουσβιτς (ενώ αντίθετα βομβάρδισαν συχνά την παρακείμενη βιομηχανική ζώνη)και είναι επίσης αλήθεια ότι για την παράλειψη παροχής βοήθειας οι Σύμμαχοι πρόβαλαν λόγους ανήθικους δηλαδή το φόβο της παροχής φιλοξενίας και βοήθειας σε εκατομμύρια πρόσφυγες και επιζώντες.Αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πραγματική συνενοχή και είναι αβυσσαλέα η διαφορά (νομική και ηθική) ανάμεσα σ’αυτόν που πράττει και σ’ αυτόν που δεν εμποδίζει την πράξη .

Εάν η Γερμανία του σήμερα υπολογίζει στη θέση που της αξίζει ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη ,δεν μπορεί και δεν πρέπει ν’ απαλύνει την ενοχή του παρελθόντος.

PRIMO LEVI

La stampa , 22 Ιανουαρίου 1987

Ο Φασισμός εκεί που ανήκει…………..

Παρ’ όλο που ζούμε δύσκολες καταστάσεις και όλα μας φαίνονται απαισιόδοξα ,έχω να σας πω αυτό:Ο Φασισμός δεν έχει μέλλον και θα πάει εκεί όπου ανήκει.Το μέλλον ανήκει σε άλλες ανθρώπινες κοινωνίες.Κοινωνίες όπου τον βασικότερο ρόλο θα παίζει η γνώση ,ο έρωτας για κάθε πλάσμα και κάθε ομορφιά τριγύρω μας και η δημιουργική εργασία.Εργασία που θα είναι χαρά και όχι καταναγκασμός και βία .Φασισμός δεν θα ξέρουμε τι είναι γιατί θα έχει καταποντιστεί και θα βρίσκεται εκεί όπου πραγματικά είναι η θέση του .-Που;- Μα που αλλού ; Στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας.Για του λόγου το αληθές ,αδιάψευστος μάρτυς η παραπάνω φωτογραφία.Φαίνεται πως και οι ίδιοι οι Φασίστες το έχουν καταλάβει και την τοποθέτησαν στο σωστό σημείο……………..