Τ’ αδέρφια μου…..

IMG_6036

 

Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω

στον κόσμο

είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα

στον ουρανό

και νά ο μεγαλύτερος με μια ανοιξιάτικη μαύρη γραβάτα

που χάθηκε μέσα σε σπηλιές θεόστραβες

καθώς κυλούσε παίζοντας πάνω σε ανεμώνες κόκκινες

γλίστρησε

μες στου θηρίου τ’ άγριου τo ματωμένο στόμα

ύστερα ο άλλος μου αδερφός που κάηκε

πουλούσε κίτρινα βεγγαλικά

πουλούσε κι άναβε κίτρινα βεγγαλικά

—Όταν ανάβουμε —έλεγε— φωτιά

θα διώξουμε από τους κήπους τα φαντάσματα1

θα πάψουν να μολύνουν τους κήπους τα φαντάσματα

—Όταν ανάβουμε —έλεγε—

κίτρινα  βεγγαλικά μια μέρα θ’ ανάψει ο ουρανός γαλάζιος

κι ύστερα ο τρίτος και ο πιο μικρόςπου έλεγε πως είναι νυχτερίδα

γι’ αυτό αγαπούσε τα φεγγάρια

και τα φεγγάρια μια νύχτα τον εζώσαν

εκόλλησαν γύρω γύρω και τον έκλεισαν

κόλλησαν γύρω γύρω και τον έπνιξαν

τον έλιωσαν γύρω γύρω τα φεγγάρια

Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον

κόσμο

είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα

στον ουρανό

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ

       Ή

Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Advertisements

Εισήγηση της εκδήλωσης Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»

https://skalalakonias.wordpress.com/2015/08/12/primolevi-4/

primolevi

Παρακάτω δημοσιεύουμε ολόκληρο το κείμενο της εισήγησης από την εκδήλωση που πραγματοποίησε η ομάδα μελέτης και αυτομόρφωσης στην Σκάλα Λακωνίας τον περασμένο Ιούλιο με θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» . Το κείμενο της εισήγησης, καθώς και μια πιο εκτεταμένη μελέτη πάνω στον αντισημιτισμό θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε ειδική έκδοση τους επόμενους μήνες.

Αρχικά θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε και να σας ευχαριστήσουμε που αποδεχθήκατε την πρόσκληση για αυτήν εδώ την εκδήλωση, που ευελπιστούμε να είναι η πρώτη, μιας σειράς εκδηλώσεων με θέμα το ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό. Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε θερμά το βιβλιοπωλείο Πάπυρος για την άψογη φιλοξενία στον χώρο του. Σήμερα θα παρουσιάσουμε τους αναστοχασμούς και τα συμπεράσματα μας διαβάζοντας ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα του ολοκαυτώματος (της σοά όπως λέγεται στα εβραϊκά), από έναν από τους ελάχιστους επιζώντες του στρατοπέδου του Άουσβιτς.

Η σημερινή παρουσίαση έχει θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση της Χαράς Σαρλικιώτη.

Μια μικρή εισαγωγή για τον συγγραφέα, Ο Πρίμο Λέβι γεννήθηκε στην Ιταλία το 1919 και σπούδασε χημικός στο Τορίνο. Συνελήφθη το 1943 ως μέλος της αντιφασιστικής αντίστασης κατά την διάρκεια του πολέμου και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Όπως επισημάναμε ήδη η εμπειρία του αυτή καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο που γράφτηκε με την ψυχραιμία και την αναλυτικότητα ενός χημικού που παρατηρεί και καταγράφει τις συμπεριφορές των ανθρώπων σε συνθήκες απόλυτης ταπείνωσης και εκμηδένισης. Εκτός από το εάν αυτό είναι ο άνθρωπος ο Λέβι έγραψε και μια σειρά σπουδαία δοκίμια που αξίζει να διαβάσει κανείς. Η αγωνιώδης προσπάθεια να κατανοήσει την «λογική» πίσω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τερματίστηκε με την αυτοκτονία του στο Τορίνο το 1987, ακολουθώντας έναν άλλο μεγάλο συγγραφέα, επιζώντα του Άουσβιτς, τον Ζαν Αμερύ που είχε πράξει το ίδιο το 1978.

Το “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” γράφτηκε το 1946 λίγο μετά την επιστροφή του Πρίμο λέβι στην Ιταλία και θεωρείτε εκτός άλλων ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά ντοκουμέντα που αφηγούνται το έγκλημα των εγκλημάτων, το ολοκαύτωμα. Μάλιστα έκανε τον συγγραφέα του παγκοσμίως γνωστό, αν και αρχικά εκδόθηκε το 1947 σε έναν μικρό Ιταλικό εκδοτικό οίκο σε 2.500 αντίτυπα και με μικρή επιτυχία στις πωλήσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Πρίμο Λέβι το γεγονός της μικρής επιτυχίας του βιβλίου τα πρώτα χρόνια οφείλετε στο ότι ο κόσμος είχε τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τα εγκλήματα του ναζισμού και για ένα μεγάλο διάστημα προσπάθησε να ξεχάσει. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι σε εκείνα τα σκληρά μεταπολεμικά χρόνια αρνούνταν να επιστρέψουν στην ανάμνηση μιας βασανιστικής εποχής που είχε μόλις τελειώσει. Παρόλα αυτά το βιβλίο επανεκδόθηκε 9 χρόνια αργότερα και από τότε το ενδιαφέρον του κοινού ήταν πάντα ζωηρό.

Ο λόγος που επιλέξαμε να διαβάσουμε το συγκεκριμένο βιβλίο και να το παρουσιάσουμε, είναι γιατί θεωρούμε ύψιστης σημασίας για οποιαδήποτε συζήτηση ανοίξει στο μέλλον πάνω στο ζήτημα του εθνικοσοσιαλισμού, του αντισημιτισμού και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, οφείλουμε να το κάνουμε με αφετηρία τις βιωματικές αφηγήσεις όσων κατάφεραν να γυρίσουν από την κόλαση και ύστερα να περάσουμε, σε μια κριτική θεωρία για τον αντισημιτισμό. Με άλλα λόγια, για μας το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο, αλλά μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα, καλώντας εμάς τις επόμενες γενιές να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, αλλά και να κατανοήσουμε επίσης ότι στην Ευρώπη και τον κόσμο ο φασισμός είναι παρών και μάλιστα σιγά σιγά ξαναβγαίνει από το κουκούλι του. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση των τελευταίων επιζώντων στο στρατόπεδο του Άουσβιτς από τον κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη παρελαύνουν για μια ακόμα φορά, θυμίζοντας μας πως ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. Μας υπενθυμίζει ότι ως κοινωνία θα πρέπει να αναλογιστούμε και να αναστοχαστούμε τι σημαίνει πρόοδος στον καπιταλισμό ύστερα από το ολοκαύτωμα.
Σύμφωνα με την εισαγωγή του συγγραφέα το βιβλίο αυτό δεν προσθέτει τίποτα σε όσα είναι ήδη γνωστά στους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο για το ανησυχητικό ζήτημα των στρατοπέδων εξόντωσης. Επιδίωξη του βιβλίου δεν είναι να διατυπώσει ένα νέο κατηγορητήριο αλλά αντίθετα να προσφέρει στοιχεία για μια νηφάλια μελέτη των διαφορετικών όψεων της ανθρώπινης φύσης.

Ο Πρίμο Λέβι θα μπορούσαμε να πούμε ότι στάθηκε τυχερός, εφόσον μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς το 1944, όταν δηλαδή η ναζιστική κυβέρνηση είχε ήδη αποφασίσει, εξαιτίας της αυξανόμενης έλλειψης εργατικών χεριών, να παρατείνει τον μέσο όρο ζωής των κρατουμένων που προόριζε για εξόντωση. Παρόλα αυτά η επιβίωση του Πρίμο Λέβι ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς τυχαίων γεγονότων, αλλά και της πολυμήχανης δραστηριότητας του για να κρατηθεί στην ζωή, κάτι που περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου. Το γεγονός ότι είχε σπουδάσει χημεία, μιλούσε λίγα γερμανικά, καθώς και ότι ήταν μικρόσωμος, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Oι περιγραφές μέσα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου απαιτούν αναγνώστες με γερό στομάχι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ο συγγραφέας παρουσιάζει μια κατάσταση που κανείς μέχρι τότε δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ούτε καν οι πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικοί κρατούμενοι που έφτασαν εκεί. Από την άφιξη κιόλας στα στρατόπεδα δεν χανόταν ούτε ένα λεπτό, με πρώτη τελετουργική πράξη, αυτήν, της διαλογής των νεοφερμένων, ποιοι ήταν ικανοί για εργασία και ποιοι όχι. Η διαδικασία αυτή βέβαια δεν εφαρμοζόταν πάντα, αργότερα υιοθετήθηκε, ένα πιο απλό σύστημα διαλογής των κρατουμένων. Οι πόρτες των βαγονιών των τρένων άνοιγαν χωρίς καμιά προειδοποίηση ή οδηγία στους νεοφερμένους. Αυτοί που έπεφταν με το άνοιγμα οδηγούνταν στο στρατόπεδο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων.

Πραγματικά είναι συγκλονιστικές οι αφηγήσεις του συγγραφέα. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου που περιγράφει την εμπειρία από την άφιξη:

Έτσι, ξαφνικά και απροσδόκητα χάθηκαν οι γυναίκες μας, οι γονείς μας, τα παιδιά μας. Κανείς δεν μπόρεσε να τους αποχαιρετήσει. Τους είδαμε για λίγο στην άλλη άκρη της αποβάθρας, σαν μια σκοτεινή μάζα, και μετά δεν τους ξανάδαμε πια. Αντίθετα είδαμε να αναδύονται κάτω από το φως των προβολέων, δύο ομάδες παράξενων όντων. Περπατούσαν σε διάταξη, ανά τρεις, με βήμα παράξενο, άχαρο, το κεφάλι σκυμμένο μπροστά και τα χέρια κρεμασμένα αλύγιστα. Φορούσαν ένα αστείο μπερέ και μακρυά ριγέ στολή που, ακόμα και στο σκοτάδι από μακρυά, μάντευες ότι ήταν βρώμικη και κουρελιασμένη. Εμείς κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον άφωνοι. Όλα μας φαίνονταν ακατανόητα, παραλογα αλλά ένα πράγμα καταλαβαίναμε καλά: αυτή η μεταμόρφωση περίμενε κι εμάς. Αύριο θα ήμασταν όμοιοι με αυτούς.

Το απόσπασμα που μόλις παραθέσαμε είναι αρκετό για να προϊδεάσει τον αναγνώστη για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Η τελετουργική διαδικασία που εφαρμόστηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως για παράδειγμα το τατουάζ του κρατουμένου, όπου ήταν ο αριθμός άφιξης είχε ως στόχο την τελική εκμηδένιση της ανθρώπινης υπόστασης, την μετατροπή δηλαδή του ανθρώπου σε κάτι μη ανθρώπινο από την πρώτη κιόλας στιγμή της παραμονής τους σε αυτό.
Δεν είναι λίγες οι έννοιες που καταρρέουν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έννοιες που συνθέτουν ποιοτικά μια ανθρώπινη υπόσταση.
Βλέπουμε να καταρρέει οποιαδήποτε έννοια της γλώσσας που υποβιβάστηκε μόνο σε ένα σύνολο προσταγών. Έτσι εκμηδενίζεται κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που νομοτελειακά πάει μαζί με την γλώσσα, ο κρατούμενος στο Άουσβιτς μετατρέπεται σε μια βουβή ύπαρξη.

  • Η γλώσσα όμως σχετίζεται και με την ελπίδα που μεταφέρει ένα σύνολο εννοιών ενός νοήματος που δεν μπορεί παρά να καταρρέει και αυτό.
    Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την έννοια του χρόνου που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καταρρίπτεται. Δεν υπάρχουν εποχές, ούτε κάτι στο να ελπίζει κανείς. Το μόνο που έχει νόημα εδώ είναι η διανομή της σούπας ή η αναζήτηση μιας μερίδας ψωμί.
  •  H έννοια της αξιοπρέπειας που και αυτή με την σειρά της εκμηδενίζεται.
  • Ίσως όμως το πιο φρικτό στοιχείο της ανθρώπινης εκμηδένισης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι το αίσθημα της ενοχής του κρατουμένου. Το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη, σκεπτόμενος το εξής φρικτό: «Για να θέλει να με τιμωρήσει με εξόντωση κάτι πρέπει να έχω κάνει, είμαι ένοχος»

Η δύναμη της αφήγησης του Πρίμο Λέβι, όχι τόσο σε λογοτεχνικό όσο σε βιωματικό επίπεδο, δεμένη για τα καλά στη στοχοθεσία ενός επιζώντα του Άουσβιτς με οξεία κριτική σκέψη, έχει την ικανότητα αυτή που, διαβάζοντάς τον, σε απορροφά και νιώθεις το θάρρος και την οικειότητα να “επεμβαίνεις”. Η εισαγωγή του φτάνει το αποκορύφωμά της με την συγκλονιστική διατύπωση για έναν αναγνώστη που έχει συνειδητοποιήσει στοιχειωδώς την φρίκη του εγκλήματος των εγκλημάτων πως “…πολλοί λαοί ή άτομα θεωρούν συνειδητά ή μη ότι « κάθε ξένος είναι εχθρός». Αυτή η πεποίθηση βρίσκεται στο βάθος της ψυχής σαν μια λανθάνουσα μόλυνση· εκδηλώνεται μόνο σε πράξεις με χαρακτήρα ασυντόνιστο και μη κανονικό, χωρίς να είναι η βάση ενός συστήματος σκέψης. Όταν όμως αυτή η σκέψη αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα.”

Το μεγαλείο της αφηγηματικής δύναμης του Λέβι την διαπιστώνουμε επίσης στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου «Το Ταξίδι», όταν περιγράφει την τελευταία νύχτα στο στρατόπεδο του Φότσολι κοντά στη Μόντενα. Ο συγγραφέας δείχνει να έχει κατακλυστεί από το συναίσθημα του θανάτου. Ακριβώς όπως το βίωνε εκείνη τη φρικτή νύχτα της 20ης Φεβρουαρίου του 1944. Στο κεφάλαιο αυτό, ο συγγραφέας, προφανώς επικαλείται τη μεταφορά της σκέτης εμπειρίας, της καθαρής ανόθευτης γνώσης της ανθρώπινης φύσης, του ωμού βιώματος κατά το οποίο ο ίδιος ιδιοποιείται μια ιδιαίτερη εσωτερική αναφορά στην εμπειρία του καταδικασμένου Εβραίου στο στρατόπεδο εξόντωσης.

Από τις πρώτες σελίδες ξετυλίγεται μπροστά σου η ανθρώπινη τραγωδία. Αποκαρδιωτικοί αποχαιρετισμοί, προσευχές, υλικές προετοιμασίες ή απελευθέρωση καταπιεσμένων συναισθημάτων και ενστίκτων. Τα τελευταία φιλιά των εραστών και των γονιών προς τα παιδιά τους είναι μια απελπισμένη ιερουργία αυτής της ματαιότητας – και κάθε ανθρώπινης ματαιότητας. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απέραντης θλίψης για τον θρήνο που πρόκειται να ακολουθήσει.

Ένα ταξίδι προς το άγνωστο ξεκινάει. Καταδικασμένοι να πεθάνουν. Το ξέρουν. Λίγοι δεν το δέχονται μέχρι να αντικρίσουν το φρικτό πρόσωπο του ναζισμού στον επόμενο σιδηροδρομικό σταθμό.

Ένα ταξίδι 15 ημερών 45 ανθρώπων, όλων των ηλικιών, στοιβαγμένοι και έγκλειστοι σε βαγόνι για εμπόρευμα. Κρύο, πείνα, δίψα κ.α., είναι αρκετά ώστε ένας εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά άνθρωπος να επιζητά τον θάνατο ως λύτρωση, ως ανακούφιση, και να παραιτηθεί από κάθε σκέψη αντίστασης ή ελπίδας. Ίσως η μόνη στιγμή εξεγερσιακών ενστίκτων που καταγράφονται στις σελίδες βιβλίου, είναι όταν φτάνουν στο Άουσβιτς αιχμάλωτοι από το γκέτο του Λοντζ, οι οποίοι τους διηγήθηκαν την θρυλική εξέγερση της Βαρσοβίας. “Η δική μας σειρά πότε;” αναρωτιέται ο Λέβι υποδηλώνοντας πως δεν έχει παραδοθεί οριστικά στην επέλαση του θανάτου, όπως και λίγοι ανυπότακτοι σύντροφοί του. Οι ναζί, όμως, έχουν προβλέψει και αυτό το ενδεχόμενο τιμωρώντας μπροστά τους κάθε επίδοξο εξεγερσιακό, συνθλίβοντας το ηθικό όσων το σκέφτονται:
Γράφει ο Λέβι σε ένα άλλο απόσπασμα:

“…το έργο τους ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Τώρα πια οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν· δεν απέμεινε κανείς γενναίος ανάμεσά μας, ο τελευταίος κρέμεται πάνω απ´ τα κεφάλια μας και για τους άλλους ένα απλό χαλινάρι ήταν αρκετό. Οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν. Θα μας βρούνε υποταγμένους, σβησμένους, άξιους του θανάτου που μας περιμένει.
“Να εκμηδενίσεις τον άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις : δεν ήταν απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε, Γερμανοί. Είμαστε υπάκουοι, κάτω απ´ το βλέμμα σας· δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας : καμία πράξη αντίστασης, καμία λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό βλέμμα.”

Ο ρόλος των πρώτων ναζί που αντικρίζουν στο Άουσβιτς είναι η πλήρης αντικειμενοποίηση των σωμάτων σε “χρήσιμα και άχρηστα”. Γιατροί Ες Ες, με μια ματιά στον θώρακα και το κεφάλι, έκριναν ποιος είναι κατάλληλος για εργασία ή για τους θαλάμους αερίων. Η πλήρης αποβολή του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των αιχμαλώτων Εβραίων και τους αφορά άμεσα. Η κύρια μέθοδος της μεταχείρισής τους έχει ως στόχο να συντρίψει την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους ώστε κάθε αντίδραση να φαντάζει ανώφελη, καθώς “δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο να σωθεί”. Οι κρατούμενοι, ήδη από αυτήν την άκρως ταπεινωτική διαδικασία, ψηλαφούν τον θάνατο. Ο ίδιος ο Λέβι, στο δεύτερο κεφάλαιο, θεωρεί πως από τις πρώτες ώρες στο στρατόπεδο Μόνοβιτς, από την εξευτελιστική διαδικασία για θρησκευόμενους ανθρώπους, της απόλυτης ταπείνωσης μέσω της γύμνιας, “όλα έχουν τελειώσει”. Εκεί διαπιστώνουμε και την διπλά τραγική θέση ενός συνειδητοποιημένου ανθρώπου σε στρατόπεδο εξόντωσης.
Tο ψύχραιμο ύφος, η διεισδυτικότητά του στο ανθρώπινο συναίσθημα, εκφράζουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τον εκμηδενισμό της ανθρώπινης υπόστασης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η περιγραφή του δράματος της πνευματικής εξόντωσης με την αφαίρεση κάθε αντικειμένου που θα ήταν ο συνδετικός κρίκος με την μνήμη και το παρελθόν για την απόλυτη πνευματική εξουθένωση και, εν τέλει, την φυσική εξόντωση, είναι εξίσου καθηλωτική. Η μνήμη μετατρέπεται σε πραγματικό μαρτύριο. Αυτή η απομόνωση, από τον ελεύθερο κόσμο, σε συνθήκες που ενσαρκώνουν την “Κόλαση” του Δάντη, λειτουργεί αποτελεσματικά για την απώλεια της μνήμης.

Η “παλιά άγρια θλίψη” πλημμυρίζει κάθε σπιθαμή του σώματος όταν εικόνες από ένα ομιχλώδες παρελθόν αναδύονται για να αφυπνίσουν την συνείδηση στις συζητήσεις του Λέβι με τον σύντροφό του Πίκολο, στους χώρους του χημείου.
Στο κεφάλαιο “Μύηση” βλέπουμε μικρές, αλλά σημαντικές, λόγω της συστηματικής επανάληψης τους, στιγμές του ανθρώπινου δράματος, συνοδευόμενα με σαφώς αντιεβραϊκά χαρακτηριστικά σε πολλά επίπεδα. Ο Λέβι μας δίνει με μοναδική απλότητα, την εικόνα της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, η οποία είναι αποτυπωμένη στους τοίχους των λουτρών, όπου εκεί οι Εβραίοι παρουσιάζονται ως φορείς μολυσματικής βρόμας, ενώ οι ναζί έχουν αναλάβει τον ρόλο της κοινωνικής αποστείρωσης “απαλλάσσοντας τον άριο άνθρωπο από τον αιώνιο εχθρό του, τον Εβραίο”.

Εκεί όμως βλέπουμε και μία άλλη πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Η προάουσβιτς καθημερινότητα των έγκλειστων επιχειρεί να διεισδύσει, με μικρές επιτυχίες, και να εδραιωθεί στο παρόν. Ανταγωνιστικότητα, συσπείρωση, ασιτία, αλληλεγγύη, περιφρόνηση, ανταλλαγές, επιβολή, δούνε και λαβήν με τον “έξω κόσμο” μέσω των ιατρών κ.α., δεν περιγράφουν απλώς την διαδικασία της ατέρμονης αναμονής του θανάτου ή στιγμές ωμής ηθικής εκμηδένισης, αλλά συνθέτουν και τις μεταξύ τους σχέσεις προσπαθώντας να “επισκιάσουν” από την μία το πρόσωπο του θύτη στην συνείδησή τους και, από την άλλη, δηλώνουν την δυσκολία να δεχθούν ή να κατανοήσουν οτι “η θηριωδία που ελλοχεύει το άμεσο μέλλον, δεν προορίζεται για τους ίδιους, αλλά για τους άλλους”.
Η συγκλονιστική διαπίστωση της απόλυτης θλίψης, σ ´αυτό το κεφάλαιο, έρχεται για να καταστήσει τα λουτρά κενού νοήματος: “ποιος ο λόγος να πλένεται ένας άνθρωπος σε αυτή τη κατάσταση;” αναρωτιέται ο Λέβι με βαθύ αίσθημα εγκατάλειψης κάθε επιθυμίας για καθαριότητα, καθώς θεωρεί πως η συστηματική ταπείνωση έχουν αποκτηνώσει τους έγκλειστους, επομένως η ανθρώπινη υπόσταση έχει χαθεί οριστικά. Πλέον όλα έχουν πάρει τον δρόμο του θανάτου, απαντώντας ο ίδιος πως “το πλύσιμο απαιτεί ενέργεια, και αυτό είναι άσκοπη σπατάλη διότι μπορεί να επιφέρει πιο γρήγορα τον θάνατο”. Όμως, ο συγκρατούμενος του έχει διαφορετική άποψη, διότι
“όλη αυτή η διαδικασία έχει μια ουσία: την σθεναρή αντίσταση, μέσω της επιμέλειας του σώματος στη προσπάθεια ηθικής εξόντωσης που προηγείται της βιολογικής.”

Η θηριωδία των στρατοπέδων συγκέντρωσης εμφανίζεται και με την μορφή της καταναγκαστικής εργασίας, ως εργαλείο σωματικής και πνευματικής ταπείνωσης μέσω των συνθηκών που επικρατούν, αλλά και για οικονομικό κέρδος από την, μέχρι τελικής εξάντλησης, του “εργατικού δυναμικού” για λατομεία, κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, τούβλων, όπλων κλπ. Εργοστάσια απέραντης φρίκης και ανθρώπινης τραγωδίας που ο ανταγωνισμός για ζωή εις βάρος μιας άλλης ζωής είναι παρόν. Έγκλειστοι έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα πόστα και σε ιεραρχικές βαθμίδες, όχι μόνο επειδή η “άμεση επαφή” των στρατιωτών με τα θύματά τους είχε “άσχημες επιπτώσεις στην ψυχολογία τους”, αλλά και για να διατηρήσουν τα “προνόμιά” τους και με την ελπίδα πως θα σωθούν, εκτελούσαν τις εντολές με ιδιαίτερο ζήλο κάνοντας πιο δύσκολη την καθημερινότητα των συγκρατουμένων τους. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και άκρως αποδοτικό, καθώς στο Ράιχ οι κρατούμενοι, ως αναλώσιμοι, δεν κόστιζαν σχεδόν τίποτα, ήταν διαρκώς ανανεώσιμο δυναμικό, ενώ είχαν μετατραπεί πλήρως σε παραγωγική “εργατική δύναμη”.
Υπό την μόνιμη απειλή της εκτέλεσης οι ρυθμοί του εργασιακού ντελίριου είναι εξοντωτικοί· εάν προσθέσουμε και την ασιτία, τον ξυλοδαρμό, το κρύο, το παρελθόν που δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν εάν ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ή όχι, ασφαλώς μιλάμε πλέον για ολοκληρωτικά παραδωμένες οντότητες που είχαν απορρίψει κάθε σκέψη εξέγερσης. Υπο αυτές τις συνθήκες ουδεμία σημασία έχει ποια ήταν η κοινωνική θέση ή το επίπεδο μόρφωσης των έγκλειστων Εβραίων πριν βρεθούν σε αυτή τη κατάσταση. Όλοι είχαν μετατραπεί σε ανεξίτηλα νούμερα χτυπημένα με μελάνι στο χέρι, που εξαναγκάζονταν μέσω της εργασίας χωρίς νόημα και ελπίδα, της πείνας χωρίς χόρταση, να βλέπουν την αργή σωματική τους εξόντωση ανήμποροι να την ανατρέψουν:
“…για ποιο λόγο”, γράφει, “να βασανιζόμαστε με τη πρόβλεψη του μέλλοντος όταν καμία πράξη μας, καμία λέξη μας δεν θα μπορούσε στο ελάχιστο να το επηρεάσει; […] Στο Λάγκερ χάνεις τη συνήθεια να ελπίζεις και την εμπιστοσύνη στην ίδια τη λογική σου. Στο Λάγκερ το να σκέφτεσαι είναι άχρηστο, γιατί τα γεγονότα είναι πάντα απρόβλεπτα· και κάποιοι προνοητικοί φυσικοί νόμοι εξασθενούν όταν υποφέρεις πέρα από κάποιο όριο.”

Το ένστικτο της επιβίωσης ως κινητήρια δύναμη ανάπτυξης μιας “υπόγειας τέχνης” που διαρκώς αναβάλει την ώρα συνάντησης με το θάνατο, αναπτύσσεται. Οικονομία στις κινήσεις, στην αναπνοή, στη σκέψη, στα πάντα. Η τέχνη του να αποτινάξεις οριστικά από πάνω σου την ιδιότητα του τίμιου μικροϋπάλληλου που πλέον, στους φρενήρεις και εξοντωτικούς ρυθμούς, φαντάζει παράλογη. Και όλα αυτά ανακυκλώνονται στα μαρτυρικά όνειρα του ύπνου του σκλάβου για να ξαναγυρίσουν το επόμενο πρωί ως φρικτή αιώνια πραγματικότητα.
Το διήγημα του Λέβι μας εξηγεί τις συνθήκες κάτω υπό της οποίες βρέθηκαν οι Εβραίοι στην συγκυρία του Ολοκαυτώματος (Shoah), και μας περιγράφει την μοναδικότητα της εξολοθρευτικής έντασης του αντισημιτικού μένους που εξαπέλυσε ο ναζισμός. Θέτει το αναπάντητο ερώτημα πως άνθρωποι που, με ιδιαίτερη επιμέλεια, καλλιέργησαν, συγκρότησαν και εν τέλει οργάνωσαν αντί-εβραϊκά πογκρόμ, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, εκμετάλλευση για παραγωγή υπεραξίας, και μαζικές, ασύλληπτης αγριότητας, εκτελέσεις, με έναν και μόνον σκοπό: τον ολοκληρωτικό και απόλυτο αφανισμό του εβραϊκού πληθυσμού. Ο σκοπός της “Τελικής Λύσης” δεν ήταν άλλος από την επιδίωξη της καθολικής εξολόθρευσης ενός κατατρεγμένου και χρόνια περιπλανώμενου λαού και της θρησκευτικής του ταυτότητα, ως προϋπόθεση για την διατήρηση και την σωτηρία του ανθρώπινου πολιτισμού από την εβραϊκή “αντιφυλή”.

Γράφει, εξαιρετικά εύστοχα, ο Λέβι στο Επίμετρο που συνοδεύει το βιβλίο του, αναφερόμενος στο ναζιστικό αντισημιτικό φαντασιακό: “Ο εβραϊσμός δεν είναι μιά θρησκεία την οποία μπορείς να εγκαταλείψεις με τη βάπτιση ούτε ένας πολιτισμός απ´ τον οποίο μπορείς να απομακρυνθείς για κάποιον άλλο : είναι ένα υποδεέστερο είδος ανθρώπου, μια φυλή διαφορετική και κατώτερη όλων. Οι Εβραίοι μόνο φαινομενικά ανήκουν στο ανθρώπινο είδος· στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι διαφορετικό, κάτι το ακαθάριστο, το αποκρουστικό, «πιο κοντά είναι ο πίθηκος στον άνθρωπο παρά οι Εβραίοι στους Γερμανούς»· είναι η αιτία όλων των δεινών· του άπληστου αμερικανικού καπιταλισμού, του σοβιετικού μπολσεβικισμού, της ήττας του 1918, του πληθωρισμού το 1923· ο φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός είναι σατανικές επινοήσεις των Εβραίων για να υποσκάψουν τη μονολιθικότητα του ναζιστικού Κράτους.»

Τελειώνοντας την αφήγησή μας πάνω στο «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» θα θέλαμε να προσθέσουμε ακόμα λίγα λόγια πάνω στις ανησυχίες του ίδιου του συγγραφέα. Όπως είπαμε και στην αρχή, ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον σοβιετικό κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα παρελαύνουν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα έχουμε ένα ναζιστικό κόμμα στην Βουλή με πάνω από 400.000 ψήφους, κεφαλαιοποιώντας όλα αυτά τα μόνιμα διαχρονικά ρατσιστικά χαρακτηριστικά και προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Ανοιχτά λοιπόν ένα κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή, δολοφονεί μετανάστες, σπέρνει την ρητορική μίσους, ονειρεύεται προγράμματα ευθανασίας σε άτομα με κινητικές ή διανοητικές ιδιαιτερότητες, ονειρεύεται μια κοινωνία με στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοκ. 75 χρόνια μετά, το ελληνικό κράτος δεν έχει αποκαταστήσει την μνήμη των Ελλήνων Εβραίων που χάθηκαν στο ολοκαύτωμα. Ο σχεδόν καθολικός χαμός για παράδειγμα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που αποτελούσαν μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες της πόλης, με την συνεργασία και του ελληνοχριστιανικού πληθυσμού αποτελεί ακόμα ένα ταμπού. Μας δείχνει καθαρά, ότι η Ελληνική ιδεολογία, με άλλα λόγια ο εθνικισμός στην χώρα μας, δεν ανέχεται τίποτα που μπορεί να αμφισβητήσει την ενότητα του. Έτσι λοιπόν τα πλιάτσικα στις Εβραϊκές περιουσίες στην Θεσσαλονίκη, η βεβήλωση του εβραϊκού νεκροταφείου, όπου σήμερα βρίσκεται το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, οι κλεμμένες ταφόπλακες που κοσμούν δρόμους της παλιάς πόλης, είναι εγκληματικές πράξεις που έχουν θαφτεί στην λήθη. Ξεχάστηκαν και αυτά μαζί με τα 6.000.000 νεκρούς εκτοπισμένους Εβραίους στα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα λοιπόν περισσότερο από ποτέ καλούμαστε όλες και όλοι να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή, να πραγματώσουμε την επιθυμία του συγγραφέα, εμείς οι επόμενες γενιές, να μην αφήσουμε να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Να επαγρυπνούμε πάντα. Να κάνουμε το όνειρο του Πρίμο Λέβι πραγματικότητα. Ευχαριστούμε.

Κάτι καλό συμβαίνει…….

Μέσα στις τόσες άσχημες πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν κάθε μέρα ,συμβαίνει να υπάρχει πάντα και μια όαση μες την έρημο.

Έτσι λοιπόν μέσα στο έντονα βορβορώδη περιβάλλον της Λακωνίας,ήρθε και μια ευχάριστη είδηση.Η ομάδα «μελέτης και αυτομόρφωσης Σκάλας » ,θα παρουσιάσει το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «αν αυτό είναι ο άνθρωπος» την Κυριακή 5 Ιουλίου στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος. 

primolevi

Είναι μια πρώτη προσπάθεια της ομάδας και ελπίζουν να ευοδωθεί και να συνεχίσουν το καλό έργο.Ας μην ξεχνάμε πως η Λακωνία και η Σκάλα ειδικότερα ,είναι μια πολύ δύσκολη περιοχή ,όπου κυριαρχεί η πνευματική φτώχεια,η αμορφωσιά,ο ρατσισμός ,η κουλτούρα του βιασμού και ο αγώνας για εύκολο πλουτισμό.Είμαι σίγουρη πως πολλά από τα νέα παιδιά της περιοχής δεν γνωρίζουν καλά καλά τι είναι το Άουσβιτς ,το θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο.

Ο Πρίμο Λέβι ,ο συγγραφέας του βιβλίου ,Ιταλός χημικός ,ήταν επιζών του Άουσβιτς ,που είχε οδηγηθεί από τους Ναζί εκεί,προς εξόντωση ,μια και ήταν Εβραϊκής καταγωγής ,αν και ο ίδιος δεν ήταν θρησκευόμενος.Έγραψε το βιβλίο αυτό λίγο καιρό μετά την σωτηρία του από τον κόκκινο στρατό που απελευθέρωσε το στρατόπεδο. Ένιωσε την ανάγκη να πει στον κόσμο αυτά που βίωσε αυτός και όλοι οι κρατούμενοι και να δώσει να καταλάβουν το τι είναι ο Ναζισμός.Έδωσε πολλές ομιλίες σε σχολεία και πανεπιστήμια που τον καλούσαν και έγραψε και άλλα βιβλία σχετικά με το θέμα.Αυτοκτόνησε το 1987 ,πέφτοντας από τις σκάλες του σπιτιού του.

Η ομάδα ζητά  την συμπαράσταση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου στην προσπάθεια αυτή και έχει σκοπό να συνεχίσει ακάθεκτη στο μέλλον .

Παραθέτω εδώ το ποίημα με το οποίο ξεκινά το δεύτερο βιβλίο του Λέβι η «Ανακωχή» ,για να μπούμε  στο κλίμα.

Ονειρευόμασταν στις άγριες νύχτες
όνειρα βίαια και πυκνά,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα
αν θα γυρίσουμε, να φάμε, να εξιστορήσουμε.
Ώσπου αντηχούσε κοφτά, σιγανά
το παράγγελμα που συνόδευε την αυγή
«Wstawać»
και ράγιζε την καρδιά μας
Τώρα που ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας,
τώρα που χορτάσαμε την κοιλιά μας,
και οι αφηγήσεις μας στέρεψαν όλες,
σήμανε ἡ ώρα. Όπου να’ ναι θα ακούσουμε πάλι
το ξενικό παράγγελμα: «Wstawać»
-Πρίμο Λέβι, «Η ανακωχή», 11 Ιανουαρίου 1946

Wstawać» είναι το εγέρθητι στα Πολωνικά ,που άκουγαν οι κρατούμενοι στο Άουσβιτς κάθε πρωί

Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού…….

Συνεχίζουμε να γιορτάζουμε παγκόσμιες ημέρες,αλλά στη ζωή μας δε μάθαμε ακόμα τίποτα.Όλα βαίνουν καθώς έχουμε συνηθίσει ως σήμερα.Έτσι είδαμε την αθώωση των βιαστών της καημένης της κοπέλας από τη Βουλγαρία στην Αμάρυνθο της Εύβοιας,καθώς και το αποτέλεσμα της ρατσιστικής βίας απέναντι στον άτυχο σπουδαστή στα Γιάννενα.Επίσης κάθε τρεις και λίγο βλέπουμε να διοργανώνονται ημερίδες με θέμα την παραβατικότητα των Ρομά (βλέπε Ασπρόπυργος).Η παραβατικότητα ανήκει σε μια μόνη ομάδα καθώς φαίνεται.Ήθελα να ήξερα τι λέει ο αντιρατσιστικός νόμος γι’ αυτό.Δηλαδή όταν μια ομάδα ανθρώπων ταυτίζεται με την παραβατικότητα και διοργανώνονται από δημάρχους ημερίδες με αυτό το θέμα.Αυτό δεν είναι άκρως ρατσιστικό;Δεν ωθεί στη βία εναντίον των Ρομά;

Κατά τ’ άλλα είμαστε πρωταθλητές στον αντισημιτισμό και στην ξενοφοβία.Έχουμε βεβηλώσεις Εβραϊκών μνημείων και  νεκροταφείων,Μανωλάδες για τους μετανάστες εργάτες,βασανιστήρια (Βλέπε Ουαλίντ Ταλέμπ) και μαχαιρώματα .Και το κυριότερο ένα Ναζιστικό κόμμα στη Βουλή.  Όσο για την Ευρώπη; Μια από τα ίδια.Έχουμε το pegida στη Γερμανία ,τον ακραίο αντισημιτισμό στη Γαλλία,καθώς και τον ρατσισμό εναντίον των Ρομά και ούτω καθ’ εξής…Δεν υπάρχει κάτι που να μπορώ ν’ αναφέρω ότι έχουμε κάνει μια πρόοδο.Ούτε στο θέμα του σεξουαλικού προσανατολισμού,θρησκείας,φύλου,καταγωγής,υγείας κλπ.

Τώρα για την ιστορία, η μέρα αυτή  21 Μαρτίου καθιερώθηκε το 1966 από τα Ηνωμένα Έθνη σε ανάμνηση των γεγονότων στη Σάρπβιλ της Νοτίου Αφρικής το 1960,όταν η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ και σκότωσε εβδομήντα άτομα φοιτητές που διαδήλωναν ειρηνικά  κατά των νόμων του Απαρτχάιντ .Έκτοτε έχουν περάσει πολλά χρόνια,έχουμε δει τόσα και τόσα και παρ’όλα αυτά δεν λέμε να μάθουμε τίποτα.Είμαστε μ’ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.

Θα κλείσω λέγοντας πως μ’ ευχολόγια δεν αλλάζει προφανώς κάτι,πως όλοι έχουμε μερίδιο σ’αυτό και πως πρέπει να δουλέψουμε,καθένας στο χώρο του,με ό,τι μέσο διαθέτουμε για ν’αρχίσει να φυσά κάποια αύρα αλλαγής

Κατά τ’ άλλα;Τι υπέροχος κόσμος!!!What a wonderful world!!!!!!!

Διεθνής ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού…….

Σαν σήμερα έγινε το πρώτο μαζικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη Γερμανία ,την 9η Νοεμβρίου 1938 ,την λεγόμενη «νύχτα των κρυστάλλων »,προοίμιο του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.Ονομάστηκε «νύχτα των κρυστάλλων» επειδή οι Ναζί ξέσπασαν πάνω στις επιχειρήσεις των Εβραίων σπάζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Κατά την επιχείρηση αυτή καταστράφηκαν 1574 συναγωγές,7000 καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα,30.000 Εβραίοι οδηγήθηκαν στα στρτόπεδα συγκέντρωσης ,ενώ ο αριθμός των νεκρών από κείνο το βράδυ δεν είναι σαφής,

Σαν αφορμή χρησιμοποιήθηκε η δολοφονία ενός γραμματέα της Γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι από ένα Γερμανοεβραίο.

Πολλές χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Γερμανία εξ’ αιτίας αυτού του γεγονότος.

Η μέρα λοιπόν αυτή είναι αφιερωμένη στην καταδίκη του Φασισμού ,του νεοναζισμού και του αντισημιτισμού και γιορτάζεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης,του Οργανισμού για την ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΣΕ) και της οργάνωσης «ενωμένοι για την διαπολιτισμική δράση» (united for interculturak action) που συσπειρώνει αντιφασιστικές ,αντιρατσιστικές ,τσγγάνικες και εβραϊκές οργανώσεις από όλη την Ευρώπη.

Ας θυμόμαστε όλοι αυτά τα γεγονότα για να μην αφήσουμε να συμβούν ξανά.

Ελλάς ο τόπος του θανάτου……..

Βάζω αυτό τον τίτλο στο κείμενο ,μια κι έτσι ξεκινά το κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος (και μου ζήτησε αν μπορώ να το δημοσιεύσω) και που το έγραψε επηρεασμένος βαθιά από το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου που τον δηλητηρίασαν οι γνωστοί άγνωστοι δολοφόνοι.Ζώντας ο ίδιος από παιδί το ρατσισμό και την απομόνωση έδωσε σ’ αυτά τα κακοποιημένα κι εγκαταλελειμμένα πλάσματα όλη του την προσοχή και αγάπη. Αποφάσισα να παραθέσω αποσπάσματα από τις σκέψεις του μια κι έχω ζήσει κάποιες παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και ως ενήλικας κι έφερα στο νου μου πολλούς άλλους φίλους και καταστάσεις.Δεν μπόρεσε να μην έρθει στο νου μου η Ευγενία ,μια ευγενική ψυχή που αφιέρωσε πολύ χρόνο ,ενέργεια και χρήμα να μαζεύει αδέσποτα ,να τα γιατρεύει και να τους δίνει ένα σπίτι ,μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως ενοχλούνται από την μυρωδιά και τα δολοφόνησαν όλα .(Μονάχα η βρώμα της ψυχής τους δεν τους ενοχλούσε).Ήρθε στο νου μου κι ο Παυλής που αυτός από πολλά χρόνια προσπαθεί να προστατεύσει τα φίδια της περιοχής του, που πέφτουν θύματα όχι μόνο τροχαίων αλλά και του ανελέητου κυνηγιού από τους ντόπιους,είτε από άγνοια, είτε από δολοφονική μανία μια κι αυτά είναι άκακα ,αφού είναι σφικτήρες και κυνηγούν μόνο ποντίκια ,με αποτέλεσμα να κάνουν καλό στην περιοχή.Το αφιερώνω κι εγώ στον Μέλιο και στον Μπικ που τους βρήκα κουταβάκια ,που τα είχαν πετάξει για να πεθάνουν ,τα μεγάλωσα με χίλιες προσπάθειες και μου τα δηλητηρίασε μεγάλα πια ένας γείτονας ,παρ’ όλο που κι ο ίδιος είχε σκυλιά.Πόσα ζώα δεν βλέπουμε καθημερινά σκοτωμένα στους δρόμους.Πως να ξεχάσω την αφήγηση δικού μου ανθρώπου που είδε άνθρωπο να πετά σακιά γεμάτα νεκρές αλεπούδες,δηλητηριασμένες.Πως να ξεχάσω τη σκοτωμένη φώκια,τις χελώνες και τα δελφίνια του Λακωνικού κόλπου γιατί τους τρώνε τα ψάρια κ.λ.π
Δικαιολογημένη η οργή του φίλου μου λοιπόν και ίσως αν δεν έχετε μεγαλώσει ποτέ ένα ζώο, να μην ξέρετε πόσο τρυφερά πλάσματα είναι και πόσα μπορούν να δώσουν σ’ ένα άνθρωπο,Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε με το κείμενο ,αλλά δυστυχώς μπορώ να βεβαιώσω ,μια κι έχω ασχοληθεί με το θέμα πως δυστυχώς υπάρχει αυτή η αντίληψη στον ελληνικό χώρο πως ό,τι δεν μας κάνει το καταστρέφουμε………….

ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΑΔΕΣΠΟΤΟ:
«ΕΛΛΑΣ: Ο τόπος του θανάτου. Έχω εξουθενωθεί να μαζεύω και να περιποιούμαι (όπως και όσο μπορώ διακριτικά, για να μη τραβήξω την προσοχή των φονιάδων που έχω για γείτονες) αδέσποτα σκυλιά -και όχι μόνο- που ξεφτιλισμένοι κρετίνοι που αδιαφορούν για τα αίτια αυτής της κατάστασης και απεχθάνονται οποιοδήποτε αίσθημα ευθύνης, τα παρατάνε στους δρόμους και τα καταδικάζουν σε βίαιο και αναξιοπρεπή θάνατο. Το κάνω και θα το κάνω ολόψυχα όσο νιώθω πως έχω έστω κι ένα αλληλέγγυο κύτταρο για ό,τι πιστεύω πως έχει δικαίωμα στη ζωή. Όμως, εδώ οφείλω από τα βάθη τις καρδιάς μου να ζητήσω συγγνώμη από όσα πλάσματα δεν μπόρεσα να βοηθήσω και να αλλάξω τη μοίρα ή τη πορεία τους προς το θάνατο. Είτε γιατί δεν φέρθηκα όσο θαρραλέα θα έπρεπε είτε γιατί ήμουν ανίκανος και αδύναμος και δειλός. Οι τύψεις και οι ενοχές θα βαραίνουν, ισόβια, αποκλειστικά εμένα με το: «ίσως» και «αν»! Το απόγευμα, βαθιά εξαντλημένος, ψυχικά, από το θάνατο, έθαψα το τέταρτο σκυλί που μου φολιάζουν μέσα σ´ένα χρόνο. Στην τελευταία φτιαριά όμως δεν έβαλα χώμα, αλλά έχυσα δάκρυα και έφτυσα ανθελληνικό μίσος. Τον Μούργο τον βρήκα μέσα Ιουνίου δεμένο με ένα σκοινί κόμπο στο λαιμό σ´ενα δέντρο. Στη μέση του πουθενά. Μες στο μεσημβρινό λιοπύρι. Η επιμονή της σκύλας (που και αυτή τη βρήκα πεταμένη και έγκυος, αλλα αυτό είναι μια άλλη, οδυνηρή, ιστορία) να πάμε βόλτα μες στο μεσημέρι, αποδείχτηκε γι ´αυτόν σωτηρία. Κάποιο ανθρώπινο σκουπίδι, απ´ αυτά που αναρωτιέσαι γιατί ζουν ακόμα αφού μόνο μολύνουν, το έδεσε εκεί για να μη τον ακολουθήσει, προφανώς. Αρκετά εξουθενωμένο μου κούνησε την ουρά προκαταβολικά για την ευγνωμοσύνη του. Από τότε ορκίστηκα πως δεν θα του ξαναφορέσω λουρί. Θα τον αφήσω να τρέχει ελεύθερο μέχρι να ματώσουν οι πατούσες του. Και όντως έτρεχε. Έτρεχε συνέχεια. Για ενάμιση μήνα γίναμε κολλητάρια. Ήταν κουταβάκι περίπου εφτά μηνών. Ατίθασο και ζωηρό. Προσεκτικός με τα παιδιά και φύλακας το βράδυ. Ευγενικό αλητάκι. Προτιμούσε να εισπράξει τρυφερότητα και χάδια παρά να φάει. Εκτιμούσε τη ζωή και όντως συμπεριφερόταν κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Το φαγητό ήταν δευτερεύον ζήτημα για τον Μούργο. Αυτός ο χαζούλης στην βόλτα έτρεχε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ζήλευα την ελευθερία του. Μπροστά του ένιωθα πραγματικά φυλακισμένος. Κάθε φορά που συναντιόμασταν χοροπήδαγε μπροστά μου σαν να βρισκόταν συνέχεια υπό την επήρεια έκστασης. Η γλώσσα του σώματός του και το πρόσωπό του ήταν σαν να σου έλεγε «μπορείς να το κάνεις αυτό; Κοίτα τι κάνω! Πήδα έτσι! Μπορείς να τρεξεις τόσο γρήγορα; Κουνήσου όπως εγώ, βγες απο την αδράνεια σου.» Ο Μούργος ήταν ακαθόριστη ράτσα. Αναμαλιασμένος και μάτια γεμάτα ζωή και χαρά. Απ´ αυτά τα σκυλιά που δεν σε νοιάζει αν θα λερωθούν ή αν θα τσαλακωθεί η εμφάνισή τους, και ακριβώς αυτό τον έκανε πανέμορφο.
Σήμερα λοιπόν ένας απ´ αυτούς( που είναι ήδη εσωτερικά νεκροί), απ ´αυτούς που σταυροκοπιούνται για εξιλέωση την Κυριακή στις βρωμοεκκλησίες τους, απ´ αυτούς που, απο τα πάντα αποκομίζουν και εμπνέονται φόνο, αποφάσισε να ανακόψει αυτή την ελευθερία. Με πήραν τηλέφωνο να πάω να τον πάρω. Θανατηφόρο τηλεφώνημα. Η ενέργεια απο το σώμα του Μούργου είχε σβήσει, όχι όμως και η λάμψη στα μάτια του. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ, από τη θλίψη, τα πόδια σας σαν να μη πατάνε στη γη; Ε, αυτό το πράγμα ένιωσα. Δεν θυμάμαι ποιοί και πόσοι ήταν γύρω μου, όμως σχόλια του τύπου: «τι κάθεσαι από πάνω του τόση ώρα, τρισάγιο του κάνεις;» ή «μη το κοιτάς, παρ´το και πέτα το στη γούβα (χωματερή) πριν μας φάνε οι μύγες» με έκαναν να νιώθω πως η πίεσή μου, ίσως, κατασταλάξει εάν μπήξω τα δάχτυλά μου σε ανθρώπινο κρανίο ή αν ξεσκίσω ανθρώπινη σάρκα με τα χέρια μου. Η προσωποποίηση της εθνικής αφήγησης που μιλάει για «άξια και μη άξια» σώματα. Στην μνήμη μου ξανά – ζωντάνεψε η ελλ. εμπειρία. Η παιδική αφέλεια που με διακατέχει μ´έκανε προς στιγμή να αναρωτιέμαι …γιατί όσοι έχουν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (εφόσον ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος) δεν στρέφουν τα κανόνια τους προς τα εδώ και να μην αφήσουν ρουθούνι; Άλλωστε, εδώ κυριαρχούν όλα εκείνα τα εγκληματικά χαρακτηριστικά που απαιτούν τον αφανισμό τους. Δυστυχώς έχω ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις κι εγώ και άλλοι. Και μάλιστα τα υπόλοιπα σκυλιά που μου έχουν σκοτώσει είχαν απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που αποδεικνύει πως ο φονιάς δεν είναι ένας. Άλλωστε φορείς της σαπίλας είναι όλοι, μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο. Πέρα απ´ αυτό όμως, όταν λέμε φονιάς, δεν εννοούμε κάποιον απομονωμένο παρανοϊκό απο τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς η φόλα είναι κοινό μυστικό για να απαλλαγούν απο ότι θεωρούν υποδεέστερο, και οι ντόπιοι την λάτρεψαν σφόδρα. Οι παρανοικοί εγκληματίες που αποκαλούνται «υπάλληλοι που κάνουν τη δουλειά τους» και απαρτίζουν τους φονικούς θεσμούς τούτης εδώ της χώρας, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό, αλλά βγήκαν από τα σπλάχνα της ελλ. κοινωνίας γι ´αυτό ακριβώς τον λόγο, γιατί είναι συνεπείς στο έργο τους. Εκπροσωπούν τα στοιχεία αυτά που είναι ευρέως αποδεκτά. Το συγκεκριμένο γεγονός όμως, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, με τσάκισε. Ένιωσα, μέσα στο κλάμα, πολύ κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Η ψυχοσύνθεσή μου δεν αντέχει άλλο θάνατο. Δεν το δέχεται ποια ως «φυσικό επακόλουθο όταν υπάρχουν τόσα αδέσποτα» ή «μέρος της ζωής». Η έντονη αίσθηση της αδυναμίας να αλλάξω την μοίρα ενός σκύλου έχει αρχίσει και με συνθλίβει, να με διαλύει. Η σκέψη πως σχεδόν όλοι βλέπουν τα ζώα σαν αντικείμενα μηδαμινής αξίας και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή αν, σκοτώνοντάς τα, εκτός απο το ότι τους αφαιρούν τη μία και μοναδική γαμημένη ευκαιρία να ζήσουν, ξεσκίζουν και τη καρδιά που τα αγάπησε, με γεμίζει απερίγραπτο μίσος για τους ανθρώπους αυτούς.

Το συμπέρασμα; Επιθετικός Ανθελληνισμός. Για να υπάρχει στοιχειώδης απονομή δικαιοσύνης. Σφοδρή κριτική συνοδευόμενη με απύθμενο μίσος για την ελληνικότητα. Όσοι υιοθετούν τα πιο αισχρά ήθη, έθιμα, συνήθειες και παραδόσεις που ευδοκιμούν σε αυτόν τον βούρκο του θανάτου, αξίζουν εξολόθρευση. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν γλιτώνει τίποτα. Έχουν μετατρέψει την ελληνικότητα σε συνώνυμο του εγκλήματος. Ποτέ μου δεν φανταζόμουνα πως θα χαιρόμουνα όταν βαράνε πένθιμα οι καμπάνες. Είναι αδιανόητο να ελπίζεις πως η λύτρωση θα έρθει μόνο απο το φυσικό τους θάνατο. Η εγκεφαλική χολέρα των υπερηφάνων ελλήνων μεταδίδεται, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, και στα παιδιά τους. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό, η συνέχεια της φρίκης. Αναλογικά, ο ρυθμός των ελλήνων που ψοφάνε με την καταστροφή που προξενούν, είναι εξοργιστικά βραδύς. Κάθε αγώνας, για τα δικαιώματα οποιουδήποτε πράγματος (από τα μυρμήγκια έως τα δάση της Χαλκιδικής και από τις ελεύθερες κατασκηνώσεις έως τους μετανάστες, τον αντισημιτισμό, την καταναγκαστική πορνεία και την έμφυλη βία, τους Ρομά, την ομοφοβία κλπ), εάν δεν ξεκινάει προτάσσοντας τον Ανθελληνισμό, όχι απλώς είναι καταδικασμένος να αποτύχει, αλλα συντηρεί κι όλας αυτή την οξεία σηψαιμία. Αυτή η ντροπιαστική ιδιότητα χρήζει άμεσης εξαφάνισης. Είναι αυτή η ιδιότητα που απομακρύνει μια οντότητα απο τον σεβασμό. Που καταργεί την ανθρώπινη ιδιότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως γίνεται κάποιο άλλο πλάσμα αλλά ένα απεχθές αντικείμενο. Είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που προδίδουν ένα ον πως γαλουχήθικε και διαπαιδαγωγήθικε στην διάχυτη καφρίλα. Κάθε αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα, μπροσούρα, συλλογικότητα, κείμενο, άρθρο, έντυπο, κλπ. αν δεν ξεκινάει με έντονο Ανθελληνισμό και χλευασμό στον χαρακτήρα των ελλήνων που έχει δημιουργηθεί με επιμέλεια απο το θάνατο και το μαρασμό του ξένου, είναι απλώς ήπια κριτική που θα πνιγεί στην ίδια της την μετριοπάθεια. Εάν μια πρόταση δεν φτύνει την ελλάδα ασκώντας επιθετική κριτική, δεν αξίζει ούτε βλέμμα. Δεν είναι ρατσισμός προς τους ελληνες (οι ελληνες δεν έχουν ιδέα τι είναι ο ρατσισμός), είναι επιτακτική ανάγκη ζωής για οτιδήποτε μη ελληνικό! Και πόσα άλλα γίνονται καθημερινά σ´ αυτόν τον βρωμερό λάκκο. Σαφώς, αυτά τα τερατουργήματα εμπνέονται και αβαντάρονται στην συνείδηση των υπηκόων του βούρκου από το έκτρωμα της βαριάς κρεατοβιομιχανίας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της. Απο τη στιγμή που ο κρεοπώλης ή ο λιμενικός του Φαρμακονησιού περιφέρεται ανάμεσά μας απενεχοποιημένος, αναμενόμενο είναι να επικρατεί και η άποψη «γιατί μόνο αυτός και όχι κι εγώ;» για τους ελληνες και ο θάνατος των «υποδεέστερων, ξένων, μη ελλήνων» να μετατραπεί σε κουλτούρα. Η θάλασσα έχει μετατραπεί σε υγρό τάφος και οι φυλακές σε αποθήκες ψυχών, απο τους εκπροσώπους των ελληνων υπηκόων. Πόσα ζώα και πόσοι άνθρωποι μαρτυρούν και φτύνουν αίμα στα χέρια αυτών των ανθρώπινων σκουπιδιών που συστήνονται ως περήφανοι ελληνες. Μη μου πείτε πως «υπάρχουν και καλοί ελληνες». Ξερνάω στον συνδυασμό αυτών των λέξεων. Ελληνικότητα και Καλό είναι δυο ασύμβατες έννοιες. Όποια/ος περιποιήται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς προσωπικό όφελος, έχει πετάξει δια παντός την ελληνικη ιδιότητα από πάνω της και έχει υιοθετήσει συνειδητά την ανθρώπινη. Ας μην αφήσουμε τους ελληνες να σκορπάνε άλλο θάνατο. Το κάνουν από γεννησιμιού αυτού κράτους. 200 χρόνια τώρα λατρεύουν το θάνατο οποίου ξεφεύγει από τα στερεότυπα. Η ελληνικότητα είναι ένας επιθετικός καρκίνος και επείγει ο άμεσος καυτηριασμός της. Να πεθάνει η ελλαδα να ζήσουμε εμείς, τα αδέσποτα. Ανήλεη επίθεση στην κυρίαρχη ελληνικη ταυτότητα. Η λύσσα μας να την γεμίσει εφιάλτες. Οργή και εκδίκηση για τις αδικοχαμένες ψυχές. Καλό ταξίδι Μούργο και συγγνώμη που δεν ήμουν εκεί. Ελπίζω στον σκυλοπαράδεισο να συναντήσεις τον Μαρξ, την Ίρμα, την Ντέβη και το, χωρίς όνομα, κουταβάκι – φιλαράκι της Ίρμας που δεν γνώρισε ποτέ την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του χαδιού. Δυστυχώς δεν μπόρεσα ούτε ένα αξιοπρεπές τάφο να του φτιάξω καθώς ανακάλυψα το άψυχο σωματάκι αρκετά αργότερα και σε δύσβατο σημείο και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ταξίδεψε και αυτό μαζί τη θετή μαμά του και μοναδική φιλενάδα. Και να τρέχετε εκεί πάνω, ανέμελα. Σας έχω και καλα νέα, έλληνες δεν θα υπάρχουν γύρω σας. Παρακάτω ακολουθεί ένα μικρό δείγμα, από προσωπικές εμπειρίες, που δείχνει τον διάχυτο θάνατο στους δρόμους του ελλ. βούρκου άλλα και την μοίρα του να μην ανήκεις στα καθιερωμένα ελληνικά στερεότυπα»

10589558_755184517876058_224348406_n
πνιγμένο με μια σακούλα στο κεφάλι
10589872_755181691209674_1240180777_n
δολοφονημένο κι αυτό μέσα στην αυλή του σπιτιού
10590001_755180241209819_526665279_n
ασβός από φόλα
10578706_755183797876130_1043002452_n
10590078_755179587876551_2111336764_n

Όλα τα σκυλιά των φωτογραφιών περιμαζεύτηκαν για να σωθούν και δολοφονήθηκαν αργότερα

Το δεύτερο τεύχος της αντιφασιστικής περιοδικής έκδοσης 0151 μόλις κυκλοφόρησε

0151_no2_exof

Το δεύτερο τεύχος της περιοδικής αντιφασιστικής έκδοσης 0151 που συμμετέχουμε ως συλλογικότητα κυκλοφορεί ήδη σε κεντρικά σημεία διανομής στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Κεντρική διανομή στην Αθήνα από το βιβλιοπωλείο Ναυτίλος (Χ. Τρικούπη & Σόλωνος) και το περίπτερο της πλατείας Εξαρχείων (Στουρνάρη & Σπ. Τρικούπη). Στη Θεσσαλονίκη θα μπορείτε να τα βρείτε στο βιβλιοπωλείο ‘Κεντρί’ (στη Δ. Γούναρη). Το περιοδικό μπορείτε επίσης να το βρείτε και στο Βερολίνο στο Laidak Boddinstrasse 42 και στο νεοσύστατο αρχείο ελληνόφωνων αντιφασιστικών εντύπων στο house project http://hausprojekt-m29.org/ .Όσοι/όσες ζείτε εκτός Λακωνίας σε άλλες μικρές πόλεις και επαρχίες και θέλετε να διαβάσετε την περιοδική μας προσπάθεια στείλτε ένα μαιλ στο 0151@espiv.net για το τρόπο παραλαβής του περιοδικού.

Το 0151 κυκλοφορεί στην Λακωνία με αποκλειστική ευθύνη της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη και μπορείτε να το προμηθευτείτε κατόπιν επικοινωνίας μαζί μας στο ekoplakonias@gmail.com και στο βιβλιοχαρτοπωλείο Πάπυρος στο κέντρο της Σκάλας (απέναντι από τον παλιό ΟΤΕ) υσ: Από την ερχόμενη Πέμπτη. Περισσότερα για το περιοδικό, σημεία διανομής, άρθρα online κλπ εδώ: https://0151.espivblogs.net. Η αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην Λήθη συμμετέχει με ένα νέο άρθρο για τον τοπικό αγροτικό όχλο και τις δραστηριότητες του.  Για να δείτε αναλυτικά τα περιεχόμενα του τεύχους κάντε κλικ στην εικόνα.

Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε………

Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε

Άλλαξαν και των προαστίων οι ονομασίες.

Υψώνονται άσυλα στα γήπεδα και στις πλατείες.

Ποιός περιμένει την επιστροφή σου;Εδώ οι επίγονοι

λιθοβολούν τους ξένους,θύουν σ’ομοιώματα.

Είσαι ένας άγνωστος μες το άγνωστο εκκλησίασμα

κι από τον άμβωνα αφορίζουνε τους ξένους.

Ρίχνουνε στους αλλόγλωσσους κατάρες.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Εσύ στους σκοτεινούς διαδρόμους χώσου.

Στις δαιδαλώδεις κρύπτες που δεν προσεγγίζει

ούτε φωνή αγριμιού ή ήχος τυμπάνου.

Εκεί δε θα σε βρούν.Γιατί αν σ’αφορίσουν

Κάποιοι -αναπόφευκτα- στα χείλη τους θα σε προφέρουν

Οι σκέψεις σου θ’ αλλοιωθούν, θα σου αποδώσουν

ψιθυριστά προθέσεις,θα σε υμνήσουν

Με τέτοιες προσιτές επιτυχίες  θα ηττηθείς.

Τεντώσου απορρίπτοντας των λόγων σου την πανοπλία.

Κάθε εξωτερικό περίβλημά σου περιττό.

Και της Σιωπής το μέγα διάστημα .έτσι.

Τεντώσου να πληρώσεις συμπαγής…

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Βίντεο

LATCHO DROM (Tony Gatlif 1993) LA PELICULA..avi

Παίρνοντας αφορμή με τα όσα ρατσιστικά βλέπουμε κι ακούμε καθημερινά που έχουν σχέση με τους Ρομά ,θα ήθελα να παρακολουθήσετε αυτό το ντοκυμαντέρ ,το οποίο μου σύστησε ένας αξιόλογος φίλος.Είναι γεμάτο μουσική και χρώμα .Δεν θα σας ξενίσει καθόλου όχι μόνο γιατί το ισπανικό Φλαμένγκο είναι επηρεασμένο από αυτή τη μουσική ,αλλά κάποια στιγμή θα νομίσετε πως βρίσκεστε σε ελληνικό λαϊκό γλέντι.Με όλα αυτά θέλω να τονίσω πως όλα τα στοιχεία των διαφόρων πολιτισμών είναι επηρεασμένα το ένα από το άλλο και δεν υπάρχει τίποτα ξεκομμένο ,παρόλο που μερικοί θέλουν να το πιστεύουν.
Οι Ρομά είναι λαός νομαδικός που έχει τις ρίζες του στην Ινδία.
Κάποιοι διάσημοι Τσιγγάνοι ή τσιγγάνικης καταγωγής είναι οι παρακάτω:

Τσάρλι Τσάπλιν – Ηθοποιός
Γιουλ Μπρίνερ – Ηθοποιός
Μπομπ Χόσκινς – Ηθοποιός
Τζάνγκο Ράινχαρντ – Μουσικός, κιθαρίστας
Κώστας Χατζής – Μουσικός, τραγουδιστής
Αλέξανδρος Χατζής – Μουσικός, τραγουδιστής
Βασίλης Παϊτέρης – Μουσικός, τραγουδιστής
Μάκης Χριστοδουλόπουλος – Τραγουδιστής
Ελένη Βιτάλη – Τραγουδίστρια
Μανώλης Αγγελόπουλος – Τραγουδιστής
Στάθης Αγγελόπουλος – Τραγουδιστής
Χρήστος Πατσατζόγλου – Ποδοσφαιριστής
Ειρήνη Μερκούρη – Τραγουδίστρια
Μπανέλ Νικολίτα – Διεθνής Ρουμάνος ποδοσφαιριστής
Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ – Διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής
Με όλα αυτά θέλω να πω ,πως όλοι είμαστε άνθρωποι με τις αδυναμίες και τα προτερήματά μας και όταν μας δίνεται η δυνατότητα μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα.Ας μη βάζουμε σύνορα στο μυαλό και στην καρδιά μας,όπως κάνουν και οι Ρομά .Όλη η γη είναι μια« πατρίδα »