Ο Jean Quarre βγάζει τη γλώσσα στους φασίστες

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται ο Jean Quarre, κομμουνιστής αγωνιστής της γαλλικής Αντίστασης εναντίον των ναζί, τη στιγμή που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αγέρωχος, βγάζει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στο φακό του Γερμανού φωτογράφου που απαθανατίζει τη σκηνή.

Ο Quarre είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1919 και μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη δραστηριοποιήθηκε ενεργά στους αντιστασιακούς κύκλους συμμετέχοντας ενεργά στις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1941. Ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης Τάγματα Νεολαίας. Συνελήφθη το 1942 μαζί με ομάδα συντρόφων του έπειτα από έρευνα της γαλλικής αστυνομίας στο σπίτι του όπου βρέθηκαν διάφορα φυλλάδια και έγγραφα αντιστασιακού περιεχομένου και στη συνέχεια παραδόθηκε στους Γερμανούς.

Εκτελέστηκε στις 17 Απριλίου 1942. Προς τιμήν του υπάρχει οδός με το όνομά του στο 19ο Διαμέρισμα του Παρισιού και ομώνυμο Λύκειο.

πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Advertisements

«Αφηγήσεις #07» Μια μαρτυρία του κομμουνιστή Werner Schmiedgen

9 Γερμανοί αντιφασίστες μαζί με αντάρτες του ΕΛΑΣ

“Μια μέρα βρεθήκαμε σε ένα χωριό κοντά στην Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι μας υποδέχτηκαν με τρελό ενθουσιασμό, εμείς οι πέντε Γερμανοί ΕΛΑΣίτες δε μπορούσαμε να αντισταθούμε στην φιλοξενία που μας κατέκλυζε. Έπρεπε όμως να παρουσιαστούμε στο μεσημεριανό προσκλητήριο. Διαλυθήκαμε έπειτα στην πλατεία, όπου παρέες-παρέες συζητούσαν έντονα. Η χαρά όλων για την επικείμενη λευτεριά έλαμπε στα πρόσωπα των Ελλήνων φίλων μας. Ξαφνικά κάποιος αντάρτης ξεκίνησε να τραγουδά ένα ελληνικό αντιστασιακό εμβατήριο, παραδόξως η μελωδία δεν ήταν άγνωστη σε μας τους Γερμανούς. Αρχίσαμε κι εμείς να τραγουδάμε μαζί τους το “Brüder zur Sonne, zur Freiheit”. Θα μου μείνει αξέχαστο, πώς αντάρτες και χωρικοί παρασύρονταν στη μελωδία εκείνη. Μερικοί σύντροφοι δάκρυσαν. Ακολούθησαν κι άλλα εμβατήρια, ελληνικά και γερμανικά, τα ένωνε όλα η ίδια μελωδία. Για μας τους Γερμανούς ήταν μια απίστευτη και αξέχαστη εμπειρία. Βρισκόμασταν σε έναν ξένο και μακρινό τόπο, ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν υποφέρει τόσο φριχτά από τους Γερμανούς. Κι όμως ήξεραν να ξεχωρίζουν. Ήξεραν ότι ήμασταν διαφορετικοί από τους κατακτητές τους που τόσο πόνο είχαν προκαλέσει στη φτωχή αυτή χώρα…”

(Werner Schmiedgen, Λειψία, KPD, 50ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ)

Το παραπάνω απόσπασμα είναι η μαρτυρία του Werner Schmiedgen που πολέμησε στις τάξεις του ΕΛ.ΑΣ στη βόρεια Ελλάδα. Για τους Γερμανούς κομμουνιστές αντιφασίστες έχει γίνει ελάχιστος λόγος στην ελληνική ιστοριογραφία και είναι ένα θέμα άγνωστο στη πλειονότητα της αριστεράς στη χώρα. Ωστόσο έχουν γραφτεί ελάχιστα άρθρα. Θα ασχοληθούμε με το ζήτημα και εμείς περισσότερο, αυτή εδώ η δημοσίευση είναι η αρχή.

Αφιέρωμα στην εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας..

Αυτές τις μέρες κλείνουν 70 χρόνια από την εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας και ήθελα να κάνω μια αναφορά σ’ αυτό .Αυτή η πράξη αντίσατασης που συνέβη στην κατεχόμενη από τους Ναζί Βαρσοβία ,εμένα με συγκινεί βαθύτατα γιατί είναι μια κίνηση που ενώ φαίνεται καταδικασμένη από την αρχή ,εντούτοις γίνεται και παρόλο που καταλήγει σε ήττα, αυτοί που στην πραγματικότητα είναι ηττημένοι είναι οι ίδιοι οι νικητές.Μια απέλπιδα κίνηση που μπορεί ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας και να επηρεάσει τη συνείδηση των ανθρώπων άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα.Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής «τίποτα δεν πάει χαμένο»

Η εξέγερση κατά των Γερμανών ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου Το πιο σημαντικό κομμάτι της έλαβε χώρα από τις 9 Απριλίου έως τις 16 Μαΐου 1943, και η εξέγερση τελείωσε όταν η φτωχά εξοπλισμένη αντίσταση συντρίφτηκε από τα γερμανικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Γιούργεν Στρόοπ. Ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

Ήταν μια πράξη αντίστασης στην προσπάθεια των Ναζί να μεταφέρουν τους εναπομείναντες Εβραίους στο στρατόπεδο Τρεμπλίνκα για εξόντωση.

Κατά το 1940 οι Ναζί άρχισαν να συγκεντρώνουν τα περίπου τρία εκατομμύρια Εβραίων της Πολωνίας σε γκέτο  που ιδρύθηκαν για αυτό το σκοπό σε μεγάλες πόλεις της χώρας. Το μεγαλύτερο από αυτά, το γκέτο της Βαρσοβίας, αποτέλεσε τόπο εγκλεισμού περίπου 300.000-400.000 ανθρώπων σε μια περιορισμένη κεντρική περιοχή της πόλης. Χιλιάδες Εβραίοι πέθαναν από τις ασθένειες και την ασιτία στο γκέτο, που διοικούνταν από τον Οντίλο Γκλομπότσνικ και τον Λούντβιχ Χαν ήδη πριν αρχίσουν οι μαζικές μεταφορές προς το στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα.

Όταν άρχισαν οι μεταφορές, τα μέλη του Εβραϊκού κινήματος αντίστασης αποφάσισαν να μην εναντιωθούν στις εντολές των ανδρών της SS πιστεύοντας ότι οι Εβραίοι στέλνονταν σε στρτόπεδα εργασίας κι όχι εξόντωσης. Ως τα τέλη του 1942 όμως, οι κάτοικοι του γκέτο συνειδητοποίησαν ότι οι μεταφορές αυτές ήταν μέρος μιας διαδικασίας εξόντωσης. Πολλοί από τους εναπομείναντες Εβραίους αποφάσισαν να αντισταθούν.

Οι μαχητές του γκέτο (που αριθμούσαν 400 έως 1.000 άτομα κατά τις 19 Απριλίου) ήταν οπλισμένοι -όσοι από αυτούς διέθεταν όπλα- μόνο με πιστόλια  και περίστροφα που είχαν περιορισμένη αξία στη μάχη και ήταν πρακτικά άχρηστα για μεγάλες αποστάσεις. Υπήρχαν μόνο λίγα τουφέκια  και αυτόματα που είχαν εισαχθεί λαθραία στο γκέτο. Οι εξεγερμένοι διέθεταν λιγοστά πυρομαχικά, και βασίζονταν εκτεταμένα στους Αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς  και τα κοκτέιλ Μολότωφ  Λίγα ακόμη όπλα πάρθηκαν από τους Γερμανούς ή μπήκαν στο γκέτο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Στην αναφορά του, ο Στρόοπ αναγράφει ότι οι δυνάμεις του μπόρεσαν να επανακτήσουν τη «λεία» (τον οπλισμό των Εβραίων) που αποτελούνταν από:

    Επτά πολωνικά τουφέκια, ένα ρωσικό και ένα γερμανικό τουφέκι, 59 πιστόλια διάφορων διαμετρημάτων, πολλές εκατοντάδες εμπρηστικά μπουκάλια, αυτοσχέδια εκρηκτικά, εκρηκτικούς μηχανισμούς με φιτίλια, μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών και πυρομαχικών για όπλα όλων των διαμετρημάτων, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων βλημάτων πολυβόλου. Σχετικά με τη λεία των όπλων, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα ίδια τα όπλα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ήταν δυνατό να κατασχεθούν, καθώς οι συμμορίτες και οι Εβραίοι, πριν συλληφθούν, τα πετούσαν σε κρυψώνες ή τρύπες των οποίων η θέση δεν μπορούσε να βεβαιωθεί ή ανακαλυφθεί. Η χρήση καπνογόνων στα καταφύγια από τους άντρες μας, έκανε επίσης την έρευνα για συχνά όπλα αδύνατη. Καθώς τα καταφύγια έπρεπε να ανατιναχθούν αμέσως, η μετέπειτα έρευνα ήταν εκτός συζήτησης.   (από την αναφορά του Γιούργεν Στρόοπ)

Υπήρξε και βοήθεια από την Πολωνική αντίσταση, όσο ήταν δυνατόν να προσφέρουν ,αλλά δυστυχώς  η υπεροχή οπλισμού των Γερμανών ήταν αναμφίβολα μεγάλη καθώς και η προνομιακή τους θέση δεν άφησαν πολλά περιθόρια στους εξεγερμένους.Παρ’ όλα αυτά κατάφεραν ισχυρά πλήγματα στους Ναζί και πολλά θύματα.

Περίπου 13.000 Εβραίου σκοτώθηκαν στο γκέτο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης (6.000 από τους οποίους κάηκαν ζωντανοί ή πέθαναν από την εισπνοή καπνού.. Από τους εναπομείναντες 50.000 κατοίκους του γκέτο, οι περισσότεροι συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης, κυρίως στην Τρεμπλίνκα.

220px-Stroop_Report_-_Warsaw_Ghetto_Uprising_13(Εβραίες γυναίκες μαχήτριες.Ο Στρόοπ τις αναφέρει σαν γυναίκες που συνελήφθησαν με όπλα)

Η ημερήσια αναφορά του Γιούργκεν Στρόοπ προς τον Φρίντριχ Κρίγκμαν, γραμμένη στις 13 Μαΐου 1943, ανέφερε:

    180 Εβραίοι, συμμορίτες και υπάνθρωποι, εξοντώθηκαν. Η πρώην εβραϊκή συνοικία της Βαρσοβίας δεν υπάρχει πλέον. Οι δράσεις μεγάλης κλίμακας τερματίστηκαν στις 20:15 με την ανατίναξη τηςΣυναγωγής της Βαρσοβίας. (…) Συνολικός αριθμός Εβραίων που αντιμετωπίστηκαν 56.065, συμπεριλαμβανομένων τόσο Εβραίων που συνελήφθησαν όσο και Εβραίους των οποίων η εξόντωση μπορεί να αποδειχθεί. (…) Εκτός από 8 κτίρια (στρατώνες της αστυνομίας, νοσοκομείο και στέγη συνεργείων εργασίας) το πρώην γκέτο καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Μόνο ο διαχωριστικός τοίχος έχει απομείνει όρθιος όπου δεν έγιναν εκρήξεις.

Σύμφωνα με την αναφορά του ιδίου, οι δυνάμεις του είχαν 16 νεκρούς και 86 τραυματίες (οι αριθμοί αυτοί περιελάμβαναν πάνω από 60 μέλη των Waffen-SS, όχι όμως τους Εβραίους δοσίλογους). Ο πραγματικός αριθμός των γερμανικών απωλειών είναι άγνωστος. Για προπαγανδιστικούς λόγους οι επίσημες γερμανικές απώλειες δηλώθηκαν να είναι μόνο μερικοί τραυματίες και κανένας νεκρός, ενώ η Πολωνική Αντίσταση ισχυριζόταν ότι εκατοντάδες Ναζί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων.

Μετά την εξέγερση, τα περισσότερα από τα αποτεφρωμένα σπίτια κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους ανεγέρθηκε το Στρατόπεδο συγέντρωσης της Βαρσοβίας. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν στο στρατόπεδο ή εκτελέστηκαν στα ερείπια του γκέτο. Την ίδια στιγμή, τα SS κυνηγούσαν τους λίγους Εβραίους που κρύβονταν ακόμα στα ερείπια.

Το 1944, κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας  το τάγμα Zośka της ΑΚ μπόρεσε να διασώσει 380 Εβραίους φυλακισμένους από το υποστρατόπεδο Gęsiówka, επιζώντες της γερμανικής επιχείρησης στο γκέτο, οι περισσότεροι από τους οποίους μπήκαν αμέσως στην οργάνωση και πολέμησαν κατά τη αδιάρκεια της εξέγερσης. Μικρές ομάδες κατοίκων του πρώην γκέτο κατόρθωσαν επίσης να επιβιώσουν μέσα στους υπονόμους.

Ορισμένοι από τους επιζώντες της εξέγερσης του γκέτο, γνωστοί σαν «Πολεμιστές του Γκέτο» ίδρυσαν στο Ισραήλ το Κιμπούτς Lohamey ha-Geta’ot (που σημαίνει Κιμπούτζ των πολεμιστών του γκέτο) που βρίσκεται βόρεια της πόλης Άκκα. Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του κιμπούτζ ήταν ο Γιτζάκ Ζούκερμαν, υποδιοικητής της ŻOB, και η γυναικα του Ζίβια Λουμπέτκιν, που διοίκησε μάχιμη μονάδα κατά την εξέγερση. Το 1984 τα μέλη του κιμπούτζ εξέδωσαν το έργο Dapei Edut (Μνήμες Επιβίωσης), τέσσερις τόμους προσωπικών μαρτυριών από 96 μέλη του κιμπούτζ.

Το κιμπούτζ   Γιαντ Μοντερχάι βόρεια της Λωρίδα της Γάζας , ονομάστηκε προς τιμή του Μορντεχάι Ανιέλεβιτς.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1970, ο καγκελάριος της τότε Δυτικής Γερμανίας  Βίλλυ Μπράντ γονάτισε αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του σε ένα μνημείο της εξέγερσης στην Πολωνία. Εκείνη την εποχή η ενέργειά του αυτή προκάλεσε έκπληξη και έγινε σημείο αντιπαράθεσης, από τότε όμως έχει αναγνωριστεί ότι βοήθησε να βελτιωθούν οι σχέσεις ανάμεσα στις δυτικές χώρες και αυτές του τότε Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Αυτά είναι περίπου τα γεγονότα που  εκτυλίχθηκαν εκείνη την εποχή και επειδή οι μέρες είναι πονηρές κι επειδή ζούμε μια δύσκολη κατάσταση και πολλοί άνθρωποι τείνουν να γίνουν και πάλι αποδιοπομπαίοι τράγοι  ας έχουμε το νου μας κι ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας,γιατί αν ξανασυμβεί κάτι τέτοιο πολύ φοβάμαι πως θα είναι πολύ χειρότερα

(Τα στοιχεία είναι από την αναφορά του Γιούργεν Στρόοπ και υπάρχουν στη Βικιπαίδεια)