video: Βερολίνο Ιούλης του 1945/Berlin nach der Apokalypse in Farbe und HD

Το βίντεο αυτό αποτελεί ένα αξιόλογο ντοκουμέντο καταγραφής της καθημερινότητας στο Βερολίνο τον Ιούλιο του 1945 μετά από τους βομβαρδισμούς της πόλης από τους συμμάχους και το τέλος του ναζισμού. Το βίντεο είναι ψηφιοποιημένο από το στούνιο KRONOS Media GmbH, Hamburg. Δείχνει με την σειρά τα εξής μέρη:  der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet. Εκτός από αυτές τις περιοχές ένα μέρος του βίντεο δείχνει το Βερολίνο από ψηλά.

Auswahl von einzigartigen HD-Filmmaterial – teilweise unveröffentlicht – der Reichshauptstadt Berlin im Juli 1945

Geschichte authentisch!

u.a. der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet

Berliner, Flüchtlinge und alliierte Soldaten

Archiv – CHRONOS-MEDIA GmbH, Potsdam

Gestaltung – Konstantin von zur Mühlen
Tongestaltung und Montage – Arne Körner

Produktion – KRONOS Media GmbH, Hamburg

/benjaminconti.wordpress.com/2015/05/05/berlinjuly1945/

Advertisements

Χάρης Μελιτάς, Το κελί

Από το ιστολόγιο:

tokoskino.wordpress.com/2015/04/19/χάρης-μελιτάς-το-κελί

/10426543_10203345753547561_8900210334998208925_n

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό
θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω
οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο
κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια.
Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες
μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου παρέχει;
Μικρόφωνα, τηλέφωνα, κουμπιά
σοφές αριθμομηχανές, επίπεδες οθόνες.
Μπορώ να δω τα πάντα από δω.
Τις εκτελέσεις, τα πογκρόμ, τις πυρκαγιές
τα μαχαιρώματα, τα κόκκινα σημάδια.
Μεγάλο πράγμα η τεχνολογία.
Το αίμα κατακλύζει το κελί
στιγμές φαντασιώνομαι πως είναι το δικό μου.
Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Έλεγα πως μπορώ να πολιτευόμαι
να ερωτεύομαι, να ζω, να εκπαιδεύομαι
να περιμένω βολεμένος τη σειρά μου.
Μέχρι που χτες το βράδυ ανακάλυψα
ότι η πόρτα του δεν ήταν κλειδωμένη.

*Από την υπό έκδοση συλλογή “Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου”, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.

για τις εκδηλώσεις μνήμης των 50.000 Θεσσαλονικιών Εβραίων

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Πολωνία. Πρώτα μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι του συνοικισμού Βαρόνου Χιρς, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Έπειτα, ο κενός συνοικισμός μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οδηγήθηκαν σε αυτόν πρώτα οι κάτοικοι από τις διπλανές γειτονιές (Μικρού Σταθμού, Αγίας Παρασκευής, Ρεζή Βαρδάρ) και από εκεί επιβιβάστηκαν με τη βία στα τρένα για την Πολωνία. Ακολούθησαν οι Εβραίοι των άλλων συνοικιών της Θεσσαλονίκης. Από τις 53.000 το 1943, σήμερα στην Θεσσαλονίκη κατοικούν μόνο 1.000 Εβραίοι.

Όπως κάθε χρόνο στη μνήμη των πρώτων θυμάτων του Ολοκαυτώματος από τη Θεσσαλονίκη, ο Δήμος Θεσσαλονίκης πήρε την πρωτοβουλία για μία εκδήλωση μνήμης την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, υπό το γενικό τίτλο: «Ποτέ ξανά. Θεσσαλονίκη-Άουσβιτς. 72 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού». Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχει και η Ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης που άλλωστε είχε πάρει και την πρωτοβουλία λίγα χρόνια πριν για την πραγματοποίηση της πρώτης εκδήλωσης μνήμης. Στις εκδηλώσεις μνήμης, όπως άλλωστε είναι γνωστό, απέχει πλήρως η αριστερά/αναρχία, ίσως πάντα με κάποιες εξαιρέσεις ή ίσως μονάχα με την παρουσία κάποιων στελεχών της «κυβέρνησης της αριστεράς» και δημοτικών συνδυασμών για τα μάτια του κόσμου. Από τις εκδηλώσει μνήμης όμως απέχουν δυστυχώς και οι μαχητικοί αντιφασίστες αυτού εδώ του τόπου που είτε για λόγους απόστασης, είτε για άλλους λόγους επιλέγουν να μην παρευρεθούν. Κάποιοι θέτουν την ανησυχία τους ότι οι εκδηλώσεις μνήμης έχουν περάσει και αυτές σε άθλια ρουτίνα της καθημερινότητας, με τον δήμο να αποσκοπεί δικά του πολιτικά οφέλη από ένα τέτοιο γεγονός. Κάποιοι άλλοι απλά διαχέονται μέσα στο πλήθος χωρίς να αποσκοπούν σε κανενός είδους αντιφασιστική παρέμβαση στις εκδηλώσεις.

Είναι αλήθεια μάλλον ότι ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους από μια τέτοια διοργάνωση. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να είναι λόγος κατά την γνώμη μου να μην υπάρχει καν σκέψη για μια αντιφασιστική παρέμβαση στην πορεία που θα γίνει την Κυριακή. Έχω ταχτεί αρκετές φορές υπέρ της επικοινωνίας με την Ισραηλιτική κοινότητα της Ελλάδος, σεβόμενοι πάντα της αυτονομία της και την άποψη της στα πράγματα. Πιστεύω ότι από τέτοιες εκδηλώσεις δεν πρέπει να λείπει η πολιτική τάση αυτή στην Ελλάδα που περισσότερο από κάθε άλλον σήμερα έχει ανοίξει το ζήτημα του αντισημιτισμού. Δεν πρέπει να λείπουμε από κανένα αγώνα σήμερα, καμία εκδήλωση ανάλογου περιεχομένου. Πρέπει καθημερινά να χτίζουμε σχέσεις εκτίμησης και εμπιστοσύνης με όσες και όσους σήμερα για τον α ή β λόγο βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενάντια στην λήθη της ελληνικής κοινωνίας.

Όσες/οι από εσάς είναι στα σχέδια σας να συμμετέχετε στις εκδηλώσεις μνήμης μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από το πρόγραμμα όπως δημοσιεύτηκε εδώ  . Οι εκδηλώσεις ξεκινούν σήμερα στην αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης (Βασ. Γεωργίου 1) με την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Κόκκινου: Το Ολοκαύτωμα-η διαχείριση της τραυματικής μνήμης: θύτες και θύματα.

Στην Θεσσαλονίκη πλέον βρίσκονται και τα ιστορικά βαγόνια που μετέφεραν τους Εβραίους στο Άουσβιτς. Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε ένα σχετικό ρεπορτάζ από τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλονίκης ΤV 100.

Δεν είμαστε Ναζί……….

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά «Η χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη»

Αντέγραψα ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «δεν είμαστε Ναζί» επειδή πολλές φορές έχω ακούσει αυτό τον ισχυρισμό που όμως είναι πέρα για πέρα ψεύτικος.Εξάλλου τώρα απ’ ότι βλέπω από τα συνθήματα στους δρόμους με τους αγκυλωτούς σταυρούς ,δεν μπορούν να κρυφτούν πια .Το βιβλίο υπάρχει σε pdf (αν θέλετε να το διαβάσετε όλο) εδώ:http://jailgoldendawn.com/wp-content/uploads/2014/09/psarras_final_web.pdf

ΟΙ ΜΌΝΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΊΖΟΝΤΑΙ να υιοθετούν τον ισχυρισμό ότι όλα τα φαι-
νόμενα απατούν και ότι πρόκειται απλώς για «εθνικιστές» είναι ορισμένοι δι-
κηγόροι που βρέθηκαν στον περίγυρο της οργάνωσης και κάποιοι δημοσι-
ογράφοι οι οποίοι, για δικούς τους λόγους, επιχειρούν να φανούν αρεστοί
στο ακροατήριο της Χρυσής Αυγής. Ίσως το πιο γκροτέσκο παράδειγμα είναι
εκείνο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, ο οποίος σε τηλεοπτική εκπομπή του
φρόντισε να απαλλάξει τον Κασιδιάρη από την πιο κραυγαλέα ταύτισή του
με τον ναζισμό, δηλαδή το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό που φέρει στο
αριστερό του μπράτσο. «Ο κ. Κασιδιάρης έβγαλε το σήμα και μου το ’δειξε και
όντως δεν είναι η σβάστικα του Χίτλερ αλλά το σύμβολο του Σλίμαν από την
Τροία», δηλώνει ο Τριανταφυλλόπουλος. Και προσθέτει: «Αν ήθελε να κάνει
τον αγκυλωτό θα τον έκανε κανονικά, δηλαδή δεξιόστροφο και όχι αριστερό-
στροφο». Βέβαια, το τατουάζ του Κασιδιάρη όχι μόνο είναι δεξιόστροφο όπως
η χιτλερική σβάστικα, αλλά είναι και στραμμένο κατά 45 μοίρες, όπως ακριβώς
το σχεδίασε δηλαδή ο Αδόλφος. Παρ’ όλα αυτά, ο Κασιδιάρης δεν έχει κανένα
δισταγμό να απαντά στα ερωτήματα που του θέτουν στη διαδικτυακή εκπομπή
της οργάνωσης με τον ακόλουθο τρόπο:
Τι να πω για το τατουάζ; Εντάξει, ρε παιδιά, αν δεν μπορεί κανείς να ανα-
γνωρίσει την ελληνικότητα αυτών των συμβόλων, αν μη τι άλλο, είναι ηλί-
θιος. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Αν δεν μπορεί κανείς να δει ότι αυτά τα
σύμβολα είναι καθαρά ελληνικά, είναι εκτός τόπου και χρόνου.5
Αφού έπεισε τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, γιατί να μην πείσει και τους θαμώνες
της εκπομπής του;
Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι ακόμα και στην πρώτη περίοδο της δράσης της,
τότε που επιδείκνυε ανοιχτά τα ναζιστικά της σύμβολα, η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιούσε τον «διπλό λόγο», όπως κάνουν όλα τα παρόμοια μορφώματα, δηλαδή «προς τα έξω» δήλωνε «εθνικιστική» και μόνο στους μυημένους «εθνικοσοσιαλιστική». Γεγονός είναι ότι η χρήση του όρου «εθνικιστές» ως καταλληλότερου από το βεβαρυμένο «εθνικοσοσιαλιστές» και το ξενικό «ναζιστές» είχε εισαχθεί στη ρητορική της οργάνωσης από δεκαετίες. Η χρήση του, όμως, συνοδευόταν από τις αναγκαίες επεξηγήσεις, και κυρίως τη διαρκή υπόμνηση ότι «ο δικός μας εθνικισμός» είναι ιδιαίτερος. «Το να είμαι εθνικιστής σημαίνει πως δέχομαι την τρίτη μεγάλη ιδεολογία της Ιστορίας, την πιο εξελιγμένη και πιο φυσική», γράφει ανώνυμος αρθρογράφος,6 ενώ σε απάντηση επιστολής που υποστηρίζει ότι ο εθνικοσοσιαλισμός και η σβάστικα έχουν ελληνική προ-έλευση και ότι ο Χίτλερ σκεφτόταν ως Έλληνας, ενώ «οι Γερμανοί ήταν οι πιο άψογοι και ιπποτικοί κατακτητές που είχαν περάσει από την Ελλάδα», η οργάνωση θα εξηγήσει:

Συναγωνιστή, ας μην έχουμε την απαίτηση από όλους τους φίλους και
τους συναγωνιστές να έχουν πλήρη γνώση όλων των λεπτομερειών του
πολέμου. Άλλωστε ζούμε σε μια περίοδο όπου σιγά σιγά αποκαλύπτεται η
αλήθεια, και όλοι θα μάθουν ποιοι πραγματικά ευθύνονται για ό,τι συνέβη
στην πατρίδα μας.7
Κάθε τόσο υπάρχει η υπόμνηση:

Ο δικός μας Εθνικισμός έχει προπαντός περιεχόμενο Φυλετικό και Κοινωνι-
κό και δεν αποτελεί μια γενικότητα αντιλήψεων υπέρ του Έθνους, αλλά έχει
συγκεκριμένη ιδεολογική δόμηση και πολιτική άποψη.8
Όσο για το ποια ακριβώς είναι αυτή η «τρίτη ιδεολογία» που ενστερνίζονται,
θα το αναφέρουν σε άλλο κείμενο:
Ο τρίτος δρόμος της πολιτικής στον αιώνα μας ήταν ο δρόμος των Λαϊκών
Εθνικιστικών Κινημάτων της Ευρώπης του μεσοπολέμου. Αυτής της μορφής
η πολιτική επικράτησε στην Ελλάδα με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου,
στην Ιταλία με τον Φασισμό και στη Γερμανία με τον Εθνικοσοσιαλισμό.
Είναι προφανές ότι ο Εθνικισμός των Καιρών μας έχει άμεση σχέση με τα
καθεστώτα αυτά του μεσοπολέμου.9
Μετά την –προσχηματική και προσωρινή όπως αποδείχθηκε– αναστολή της
δράσης της οργάνωσης, τον Απρίλιο του 2006 δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
της ένα κείμενο, όπου ξεκαθαρίζεται ότι από τούδε και στο εξής θα ονομά-

ζονται «εθνικιστές», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «άλλαξαν ιδέες», απλώς το

θεωρούν «περισσότερο πολιτικά δόκιμο».10 Αλλά μέχρι σήμερα η επίσημη ιδε-
ολογική διακήρυξη που είναι αναρτημένη στον ιστότοπο της οργάνωσης με
τίτλο Χρυσή Αυγή. Ένα κίνημα ιδεολογικό, αρνείται μεν τους χαρακτηρισμούς
«φασίστες» και «ναζιστές», αλλά εξηγώντας την άρνηση καταφέρεται μόνο
εναντίον του φασισμού, ο οποίος προέβλεπε ένα ισχυρό κράτος, και αντίθετα
υποστηρίζει ότι «στο σκληρό πυρήνα της πίστης της Χρυσής Αυγής ευρίσκεται
το Έθνος-Φυλή». Πρόκειται για την πεμπτουσία του γερμανικού εθνικοσοσι-
αλισμού.
◆ Τα βιβλία του Μιχαλολιάκου που επανεκδόθηκαν το 2012 είναι υμνητικά
και όχι απλώς απολογητικά για τον Χίτλερ, τον οποίο μάλιστα φροντίζουν να
απαλλάξουν τόσο για την επίθεση κατά της Ελλάδας, αλλά ακόμα και για τα
εγκλήματα της Κατοχής.
◆ Παρόμοιες θέσεις εξακολουθούν να δημοσιεύονται σωρηδόν στο ιδεολογι-
κό περιοδικό της οργάνωσης.
◆ Το ιδεολογικό μανιφέστο Χρυσή Αυγή προς το μέλλον (2010) είναι ένα ανοι-
χτά ναζιστικό κείμενο, το οποίο μάλιστα αναλύει την τακτική και τη στρατηγική
του «πολιτικού πολέμου», αναφερόμενο ευθέως στη βίαιη και παράνομη δρά-
ση της οργάνωσης.
◆ Την ίδια περίοδο οι εκδόσεις της οργάνωσης «Νέα Σπάρτη» εκδίδουν και
νέα βιβλία του Χίτλερ, ενώ ακόμα και το λογότυπο των εκδόσεων «NS» παρα-
πέμπει ευθέως στον εθνικοσοσιαλισμό (Nationalsozialismus).
◆ Παράλληλα, και με κάθε ευκαιρία, τα στελέχη της οργάνωσης φέρουν
εμβλήματα που παραπέμπουν στον ναζισμό, ακολουθώντας το παράδειγμα
ομοϊδεατών τους στο εξωτερικό (κυρίως τη Γερμανία, όπου η ανοιχτή ναζι-
στική προπαγάνδα απαγορεύεται με νόμο). Η Ελένη Ζαρούλια, όπως και όλα
τα προβεβλημένα στελέχη της οργάνωσης, κυκλοφορούν μονίμως με φού-
τερ LONSDALE (αυτό το φορούν οι νεοναζί, επειδή με ένα ανοιχτό γιλέκο
ή ζακετάκι από πάνω μπορεί να φαίνονται μόνο τα γράμματα NSDA και να
παραπέμπει στο χιτλερικό κόμμα NSDAP), ο «θεωρητικός» της οργάνωσης Γ.
Μάστορας (ψευδώνυμο του Γ. Μισιάκα, τον οποίο ο Μιχαλολιάκος έχει διο-
ρίσει στη Βουλή) φέρει άλλοτε το σήμα των Ταγμάτων Εφόδου (των SA) και
άλλοτε της ταξιαρχίας Nordland των SS. Ακόμα και στο τρισάγιο των δύο
δολοφονημένων μελών τους, δίπλα στον μαίανδρο είχαν το σήμα Yr του ρου-
νικού αλφαβήτου, το οποίο έφεραν τα SA. Όσο για τον μαίανδρο, κι αυτόν τον
θεωρούν επισήμως στο περιοδικό τους ένα είδος «εξελιγμένης» σβάστικας.

5. «Πολιτική Εκπομπή Χρυσής Αυγής», 5.8.2013 (goo.gl/zuSLVm). Ο Κασιδιάρης έχει
γράψει και ειδικό άρθρο για την ελληνικότητα της σβάστικας. Βλ. Ηλίας Κασιδιάρης,
«Η ελληνικότητα των συμβόλων», 6.8.2013 (goo.gl/UBMG1P).

6. «Ο δρόμος του εθνικιστή», εφ. Χρυσή Αυγή, 14.1.1994.
7. «Είμαστε εθνικιστές», εφ. Χρυσή Αυγή, 21.1.1994.
8. «Εθνικιστές και “Εθνικιστές”», εφ. Χρυσή Αυγή, 16.9.1994.
9. «Τι δεν είναι εθνικισμός», εφ. Χρυσή Αυγή, 17.3.1995

10. «Εθνικιστές ή Ναζιστές;», εφ. Χρυσή Αυγή, 6.4.2006.

Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας………….

Κάνω αναδημοσίευση του άρθρου αυτού που είναι πολύ ενδιαφέρον μια και παρέχει πολλά ιστορικά στοιχεία και στοιχεία από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

http://roides.wordpress.com/2014/07/28/28july14/#comment-71905

Οι εκκωφαντικές σιωπές της Αριστεράς

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Η Σκάλα είναι μια μάλλον άσχημη κωμόπολη χτισμένη στη δεξιά όχθη του Ευρώτα, λίγο πριν το ιστορικό ποτάμι βγει στη θάλασσα. Η περιοχή έχει πολλά νερά για πότισμα. Μέσα στη Σκάλα πηγάζει κι ο Βασιλοπόταμος, ένας πλούσιος παραπόταμος του Ευρώτα, χαμηλότερα είναι η λιμνούλα Βιβάρι, που κάποτε τα ψάρια της τα νέμονταν η βαλιντέ Σουλτάνα. Στο παλιό αναγνωστικό της Ε΄Δημοτικού, που τώρα έγινε συλλεκτικό κομμάτι, υπήρχε ολόκληρο ανάγνωσμα για τον προσχωσιγενή αυτόν κάμπο που από πριν τα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν κατάφυτος από ορυζώνες όπου δούλευαν σκληρά οι παππούδες κι οι γιαγιάδες πολλών σημερινών κατοίκων. Η περιοχή λοιπόν ήταν πάντα γόνιμη, καλλιεργείται και σήμερα εντατικά με διάφορα αγροτικά προϊόντα, ακόμη και με υδροπονία, μέχρι πρόσφατα ευημερούσε οικονομικά και είχε αναπτύξει κάποια κουλτούρα ατομικής καλοπέρασης, που τη συναντάμε στις νεόπλουτες, χωρίς ισχυρή τοπική παράδοση παιδείας, περιοχές της πατρίδας μας. Τα οικολογικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπερκαλλιέργεια, την υπερλίπανση, την υπεράντληση του νερού και την επακόλουθη αλάτωση του εδάφους από την αναπόφευκτη εισδοχή των νερών της θάλασσας, δεν λείπουν από την περιοχή, που σε τίποτα σχεδόν δεν θυμίζει πως είναι κληρονόμος των τραγουδισμένων ομηρικών πληθυσμών «οι τ΄ αρ᾽ Αμύκλας είχον Έλος τ’ έφαλον πτολίεθρον..» (Ραψ. Β΄). Οι ντόπιοι δεν μπορούν να δουλέψουν μόνοι τα χωράφια τους, χρειάζονται εργάτες και βρήκαν δουλοπάροικους, τους 800 Πακιστανούς μετανάστες που έφτασαν μέχρι εκεί, ζητώντας αυτό που ο Θεός των Ορθοδόξων αναγνωρίζει στα πιο αγαπημένα παιδιά του, τους ‘ξένους’, ως απόλυτο δικαίωμα, μια θέση κάτω από τον ήλιο της γης που κατασκεύασε.

Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αποδίδουν την ονομασία των δούλων της Λακωνικής, των Ειλώτων (Εικ. από κόμικ των Βέλγων Liliane & Fred Funcken), στο Έλος του οποίου οι κάτοικοι αντιτάχθηκαν σθεναρά στην εισβολή των Δωριέων και έγιναν τελικά δούλοι τους. Το Έλος πάλι, θα ονομάστηκε έτσι από τους βάλτους των εκβολών του Ευρώτα. Αν παραβλέψουμε πως οι Αμύκλες μετονομάστηκαν σε (εθνικώς ύποπτον) Σλαβοχώρι ή Σκλαβοχώρι (κάτι που πάλι παραπέμπει στο «έθνος των Σκλαβηνών» του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, όπως τα έγραφε για το γιό του το Ρωμανό) και το Έλος σε Ντουραλή, υπάρχει κάτι σταθερό σχεδόν διαχρονικά στην περιοχή. Δούλους είχε εδώ η αρχαία Λακεδαίμων, δούλους και η ρωμαϊοχριστιανική μετεξέλιξή της, δηλαδή το Βυζάντιο, οπότε η ζωή στην περιοχή συνεχίστηκε ακατάπαυστα λόγω θέσης και φυσικού πλούτου, δούλους έχει και το σημερινό Έλος και η γειτονική του Σκάλα. Ενδεικτικά για το τι συνέβαινε σχετικά στους Βυζαντινούς χρόνους στο Μωριά, να αναφέρω πως η Πατρινή αρχόντισσα Δανιηλίδα, πήγε στην Πόλη με φορείο βασταζόμενο από 300 νεαρούς δούλους, και πως στην Πάτρα περί το 805, οι Σλάβοι που την πολιόρκησαν και νικήθηκαν, έγιναν όπως λέει ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, δούλοι στα κτήματα του ναού του αγ.Αντρέα. Η δουλεία λοιπόν είναι μια ιστορική σταθερά του χώρου. Υπάρχουν και ασήμαντα τοπικά φυλετικά αγκαθάκια που διασπούν τη συνέχεια της φυλής, όπως ο Λάκων, σύζυγος ξενοδόχου ιδιοκτήτριας πονηρής εγκατάστασης της πλατείας Αττικής, ένοικος της μπουζούς του Κορυδαλλού, που η όψη και ο σωματότυπός του (δικά του τα ανθρωπόμετρα και τα σταθμά) μπορεί να θεωρηθούν τεκμήριο του καταστροφικού αλλά και γονιμοποιού περάσματος από τη Λακωνία του Ιμπραήμ. Υπάρχουν και κάποιοι απόγονοι των Σλάβων Εζερών και Μηλιγγών, που κατοίκησαν μαζικά τη Λακωνία, στα έλη της και στα βουνά της, στα χρόνια του Βυζαντίου, κάπου από τον 8ο αιώνα. «Μόνοι δε οι Εζερίται και οι Μιληγγοί κατελήφθηκαν υπό την Λακεδαιμονίαν και το Έλος και επειδή όρος εστίν εκείσε μέγα και υψηλότατον, καλούμενον Πενταδάκτυλος (εννοεί τον Ταϋγετο), και εισέρχεται ώσπερ τράχηλος εις την θάλασσαν…» (Κων. Πορφυρογέννητος «Προς τον ίδιον υιόν…»). Αυτοί λοιπόν κληροδότησαν στην περιοχή πολλά τοπωνύμιά τους, και τη χρηστομάθειά τους την ανέλαβε αργότερα εργολαβικά, το ρόπαλο και το μαχαίρι του Αρμένη καλόγερου όσιου Νίκωνα, απεσταλμένου του αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης, που δεν έκανε επιεικέστερη διάκριση ούτε στους απόγονους των αρχαίων Σπαρτιατών, που δεν ποθούσαν το άγιο βάπτισμα. Aπόδειξη της συνεχείας της φυλής-ελαφρώς μαλθακοποιημένης-είναι και το γεγονός πως Λάκωνες διανοούμενοι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος που ξέρουν το δρόμο να διορίζουν με δικαστικές αποφάσεις το γιόκα τους στο Δημόσιο (χωρίς να τους ζητάει σήμερα κανείς το λόγο), την ώρα που απολύουν άλλους, εμπνέονται από την ‘κρυπτεία’, τη θεσμοθετημένη νυχτερινή δολοφονία των πιο ρωμαλέων ειλώτων, στη συγγραφή βαθυστόχαστων ιστορικών δοκιμίων τους, τα οποία παρουσιάζει στο βιβλιόφιλο κοινό η ευσεβέστατη Λιάνα Κανέλλη η Λακεδαιμονία.

Η Λακωνία είναι πολύ δεξιά στην πολιτική της τοποθέτηση, η Χ.Α. πήρε εδώ το μεγαλύτερο ποσοστό της στις ευρωεκλογές, οι κακές γλώσσες θα πουν πως τάχα έβαλε τη δεξιά χερούκλα του και ο βυζαντινός μιτροφόρος Δεσπότης του Μυστρά. Όμως από τη Μάνη κατάγεται και ο προειρηθείς (περιφραστικώς) φυρερίσκος και εδώ υπάρχει παράδοση αγώνων “εθνικών”. Στα μέρη αυτά έδρασαν τα Τάγματα Ασφαλείας του Λεωνίδα Βρεττάκου, από εδώ ξεκίνησε ο εθνικόφρων άγιος Προκόπης Μενούτης ο τεμαχιστής του λειψάνου του Αγ.Γεράσιμου, δεσπότης Κεφαλονιάς, που εκθρονίστηκε το 1979 με λαϊκή εξέγερση και πέθανε εξόριστος στην Αθήνα, αφού πρώτα πρόλαβε να συνοδεύσει τη σωρό του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Ο Κ.Βουγιουκλάκης (‘Η εθνική αντίσταση στη Λακωνία’, Τροχαλία 2000) καταθέτει για τους Ταγματασφαλίτες της Λακωνίας: «…ξεκίνησαν με τα πιο διεφθαρμένα στοιχεία του νομού. Άνεργους αλήτες λούμπεν μικροκλέφτες, πλιατσικολόγους….Έκαψαν ζωντανούς γέρους, γυναίκες και παιδιά. Βίασαν ογδοντάρες γριές και εφτάχρονα κοριτσάκια. Εκτέλεσαν ή παράδωσαν στους Γερμανούς εκατοντάδες πατριώτες. Έκαψαν και λεηλάτησαν σπίτια, μοναστήρια και εκκλησίες. Βασάνισαν φρικτά και φυλάκισαν ιερωμένους……μέσα σ’ αυτόν το συρφετό της συμφοράς υπήρξαν αξιωματικοί και οπλίτες που δεν βασάνιζαν και δεν λεηλατούσαν….όμως ανέχονταν….αδιαμαρτύρητα».

Επειδή όμως «ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις», για να μην αδικήσω τη Λακωνία να αντιπαρατάξω στο συρφετό της αγοραίας Εθνικοφροσύνης της, τους πολυάριθμους επώνυμους γενναίους αντάρτες και αντάρτισσες του Πάρνωνα, το Σωτήρη Πέτρουλα, τους αριστερούς και προοδευτικούς πνευματικούς ανθρώπους, Γιάννη Ρίτσο, Νικηφόρο Βρεττάκο, Κώστα και Σπήλιο Πασαγιάννη, Κώστα Παρορίτη. Θα σταθώ λίγο στις πολλές γυναίκες αγωνίστριες, όπως η καλτ ηθοποιός Ταϋγέτη (Μπασούρη), η τραπεζικός Φρόσω Μυλωνάκου, η ‘καπετάνισα’ Αργυρώ Σταυροπούλου, η ηρωϊκή κομμουνίστρια δασκάλα και αντάρτισσα Αθηνά Μπενέκου, κόρη του παπα-Χριστόφορου από τη Ζούπαινα.

Κάποιες αναλαμπές πρόσφατα στη Λακωνία γέννησαν ελπίδες, που φοβάμαι πολύ γρήγορα αποδείχτηκαν ή θα αποδειχτούν φρούδες. Η ιστορική εκλογή ως βουλευτή το Μάη του 2012 του γεωπόνου Σταύρου Αραχωβίτη, πρώτου αριστερού βουλευτή Λακωνίας, δεν είχε συνέχεια, αφού τον Ιούνιο η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ τιμώρησε (!) αυτόν και το κόμμα του με απώλεια της έδρας. Αυτά έχει ο εκλογικός νόμος που η νέα Αριστερά έχει ξεχάσει να ζητήσει την αλλαγή του, τώρα που νομίζει ότι αυτός τη βολεύει. Η αναπάντεχη και αθέλητη ‘αποκάλυψη’, δια στόματος Φύρερ από το ανακριτικό υλικό, πως ο δεσπότης της Σπάρτης Κώστας Σπηλιώτης κουβάλησε τους γέρους ενός ιερού ιδρύματος για να ψηφίσουν τους χιτλερικούς, δεν είχε τη λογική και νόμιμη συνέχεια που θα της έπρεπε. Η Δικαιοσύνη ξέχασε να ερευνήσει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ξέχασε να θέσει το θέμα επίσημα (το έθεσε μέσω twitter ο πολυμήχανος κ.Παπαδημούλης και ξεμπέρδεψε). Άλλωστε ούτε για τον προκλητικό αντισημιτισμό, που αναδύεται από την επίσημη ιστοδελίδα της Μητρόπολης Μονεμβασίας και Σπάρτης ενοχλήθηκε ποτέ δημόσια κανείς ντόπιος αριστερός, όπως στοιχειωδώς θα έπρεπε: «“Στη Σπάρτη ο Όσιος Νίκων … την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”. Εκτός από την ασημαντότητά μας και Ο Ηλίας Κανέλλης το κατήγγειλε στα «ΝΕΑ» (16/12/2013), αλλά η Μητρόπολη δεν αισχύνεται ούτε χαμπαριάζει, όσο ξέρει πως κανείς αντιρατσιστικός νόμος δεν την ακουμπάει. Ελπίζω το ΚΙΣ να επιληφθεί διότι τέτοιες διατυπώσεις γεννούν βαρβαρότητες. Θα ήταν χρήσιμο επίσης το ιστορικό τμήμα κάποιας πανεπιστημιακής σχολής, να καλέσει σε επιστημονικό διάλογο τον μητροπολίτη Σπάρτης να μας εξηγήσει από πότε οι Εβραίοι ήταν «μάστιγα» και γιατί οι ρατσιστικοί διωγμοί γυναικόπαιδων (σαν τη Μαριάμ και τον Ιησού;) από τα σπίτια τους είναι συνεισφορά σε «ηθικοπλαστικές προσπάθειες». Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, είναι ωφέλιμο να ταράζονται λίγο τα στάσιμα νερά της επαρχίας, που κανείς δεν τους πετάει ένα βότσαλο, έτσι για να τρομάξει λίγο τα κουνούπια που ζουν εκεί. Με τέτοια θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, να γιατί η Χ.Α. δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε είναι σύλλογος παραπλανημένων και δυστυχισμένων ψηφοφόρων της κρίσης.

Ο δεσπότης διέψευσε το Φύρερ, αλλά έμειναν κάποια ερωτηματικά. Λεπτομέρειες της ακόμη ανοιχτής αυτής υπόθεσης «βίας και νοθείας», που περιμένει ακόμη το βουλευτή που θα τη φέρει στη Βουλή και τον ανακριτή που θα ψάξει να βρει την όποια αλήθεια, μπορείτε να βρείτε στο τοπικό μαχητικό προοδευτικό μπλογκ της Σκάλας «Αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη Λήθη», που μας έκανε την τιμή να διαδώσει ένα σχετικό άρθρο μας, δίνοντάς του τον τίτλο: «Νέα για το ελληνικό παπαδαριό και την σχέση τους με τους ναζί της χρυσής αυγής στην Λακωνία».

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές η μεν Σκάλα (‘Δήμος Ευρώτα’) εξέλεξε δήμαρχο που στηρίχτηκε και από το ΣΥΡΙΖΑ, η δε Σπάρτη δήμαρχο που παλιότερα είχε εκλεγεί δήμαρχος διπλανών χωριών (‘Δήμος Οινούντος’) με το ΚΚΕ! Όμως αυτά φαίνεται πως δε σημαίνουν σήμερα σχεδόν τίποτα. Ο δήμαρχος της Σπάρτης είχε δώσει και κάποια προεκλογικά διαπιστευτήρια: «..αντιπροσωπεία της Δημ.Ενωτικής Κίνησης Σπάρτης, αποτελούμενη από τον επικεφαλής υποψήφιο κ. Β.Βαλιώτη… επισκέφτηκε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Ευστάθιο και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ανδρούσης κ.κ. Θεόκτιστο». Επ’ ευκαιρίας να σημειώσω πως ο κ.Θεόκτιστος, της πάλαι ποτέ εκλαμψάσης μεσσηνιακής επισκοπής Ανδρούσης, αντικανονικός βοηθός του κ.Κώστα Σπηλιώτη (Ευστάθιου), εκλέχτηκε τώρα δεσπότης Φωκίδας, γιατί φαίνεται ότι όσο γερνάει ο μητροπολίτης Σπάρτης τόσο ξανανιώνει και δεν έχει ανάγκη να του πληρώνουμε παράνομα βοηθό. Λέω παράνομα γιατί η “απαρασάλευτη” τήρηση των Ιερών Κανόνων είναι καταστατική και συνταγματική (αρ.3, παρ.1) υποχρέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ευτυχώς που το πράγμα λύθηκε έτσι στα μουλωχτά, γιατί με τη βία φαντάζομαι πως κρατιόταν ο ΣΥΡΙΖΑ για να μην καταγγείλει την αργομισθία. Είναι καμιά εικοσαριά οι «βοηθοί επίσκοποι» που πληρώνουμε, για να βολέψουμε καλογερίστικες μεγαλομανίες, αλλά γενικά για κάθε λογής ένστολο, βρίσκονται λεφτά, με την ανοχή όλων των κομμάτων, σε βάρος των υπολοίπων πολιτών.

Πρόσφατα στη Σκάλα εξεγέρθηκαν οι απλήρωτοι δουλοπάροικοι των πνευματικών τέκνων του (απαθούς και σιωπηλού θεατή του δράματός τους) κρατικού υπάλληλου δεσπότη, που απαγόρευσε πρόσφατα τη χριστιανική ταφή εντιμότατου ενορίτη του, που είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Όμως τον υπόδικο για παιδοφιλία αρχιμανδρίτη του όσιο Φώτιο Μ. εφημέριο λίγο βορειότερα της Σκάλας, θα τον κηδέψουν όταν έλθει η ώρα του με παπά και με διάκο, μπορεί και με δεσπότη, και πολύ καλά θα κάνουν, όλοι δικαιούνται, αν το θέλουν, προσευχές στην κηδεία τους.

Θαυμάστε τώρα τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό των φυτειών του πελοποννησιακού Νότου, όπως τον περιγράφει ο Κώστας Ζαφειρόπουλος στην ‘Εφημερίδα των Συντακτών’ (9/7), περιγραφή για την οποία όπως φαίνεται “θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη”, για να θυμηθώ τον Καβάφη: «….Τους απαγορεύουν να κάτσουν στην πλατεία και στις καφετέριες, τους απαγορεύουν να πάνε στην παραλία για μπάνιο, να πάνε σε ένα κουρείο ή να νοικιάσουν σπίτια. Οι ίδιοι που τους αποκαλούν “βρομιάρηδες”, τους αναγκάζουν να ζουν κατά δεκάδες σε κοτέτσια, σε αποθήκες και ερείπια, ενώ ταυτόχρονα τους ζητάνε να πληρώνουν 50 ευρώ τον μήνα νοίκι γι’ αυτές τις άθλιες συνθήκες ζωής»…..«Αρκετός κόσμος, αν και όχι φανερά, κυρίως έμποροι και ιδιοκτήτες, θέλουν να λυθεί το “πρόβλημα”, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τους μετανάστες, ούτε γιατί δεν είναι ρατσιστές, αλλά γιατί δεν έχουν εργατικά χέρια για τα πορτοκάλια», ισχυρίζονται κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, μέλη της «Αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στη λήθη», που κατακρίνουν τη στάση της δημοτικής αρχής και την ηχηρή απουσία ­ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ». Την ίδια παρατήρηση «“Ηχηρή για άλλη μια φορά η απουσία της Αριστεράς στην περιοχή», επανέλαβε στην εφημερίδα (23/7) ο καλός δημοσιογράφος, με αφορμή τις τρομοκρατικές και εκδικητικές ομαδικές προσαγωγές δούλων (πάνω από 100) που έκανε λίγο μετά η τοπική Αστυνομία, που στέλεχός της είχε καταγγελθεί για άσκηση βίας σε βάρος Πακιστανού, σαν απάντηση στον ξεσηκωμό τους. Υπάρχει κάτι νόμιμο και ηθικό σε όλα αυτά; Που είναι η εποικοδομητική παρέμβαση, που είναι οι προτάσεις, που είναι η ηθική της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Σημειώνω και ένα σχόλιο του καλού τοπικού μπλογκ, μιας σπάνιας ριζοσπαστικής συλλογικότητας της υπερσυντηρητικής ελληνικής επαρχίας, που πολεμάει τη λήθη, σχετικά με το δήμαρχο του ‘Δήμου Ευρώτα’, που «…έλαβε την στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το δίκτυο πολιτών, κάτι για το οποίο είχαμε προειδοποιήσει και πριν τις εκλογές ». Αξίζει νομίζω να διαβάσει κάποιος αυτήν την προειδοποίηση.

Τελειώνοντας αναρωτιέμαι. Γιατί σιωπά ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και για την καλύβα του μπαρμπα-Θωμά; Τηρεί τους νόμους της σικελικής ομερτά, που βασιλεύουν στα Κωσταλέξια, στις Μανωλάδες και στα Δουνέικα της αγνής νεοελληνικής υπαίθρου; Ακολουθεί κάποια μυστηριώδη στρατηγική για να ανατρέψει τη Δεξιά καλλιεργώντας τις δεξιές αρετές της συνενοχής, του ‘δε βαριέσαι’ και του ‘κοίτα τη δουλειά σου, εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα’; Θέλει ψήφους ευσεβών δουλοκτητών κι αν τους θέλει, υπάρχει περίπτωση να τους πάρει, όσο υπάρχουν η Χ.Α, οι ΑΝΕΞΕΛ και η ΝΔ; Σκέπτεται σαν κουτοπόνηρος κοντόθωρος μικρομαγαζάτορας, με όρους ευκαιριακής πελατείας και όχι σα δύναμη Διαφωτισμού και αλλαγής συνειδήσεων και καταστάσεων; Με ποιο όραμα ο ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί δυστυχώς την εύκολη οδό των στοχαστικών προσαρμογών, θα συσπειρώσει τους πολίτες, πως θα αφυπνίσει τον καλό εαυτό τους, που σήμερα κρύβεται μέσα στη βαρβαρότητα και στην ανάγκη; Εκείνο το σοφό του Ηλία Ηλιού, που παπαγάλισε κάποια στιγμή ο πολύπειρος Παπαδημούλης, «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα», πόσο εύκολα πετάχτηκε στα σκουπίδια!

μια πρώτη καταγραφη της συζήτησης με τους Πακιστανούς μετανάστες στην Σκάλα Λακωνία

http://skalalakonias.wordpress.com/2014/07/23/pakistanimigrantsinterview/

by furdenkommunismus

Η αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη οργάνωσε ανοιχτή σύσκεψη, στις 21 Ιουλίου 2014 με Πακιστανούς μετανάστες εργάτες, στα πλαίσια μιας σειράς δράσεων της ομάδας που αποσκοπούν στην καταγραφή και την ανάδειξη όλων των προβλημάτων των μεταναστών, αλλά και στην αποδόμηση των ατελείωτων ρατσιστικών επιχειρημάτων των ντόπιων εναντίων τους. Τέλος, στόχος είναι να ακουστεί επιτέλους η δική τους φωνή και άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω τους και όχι αυτή των διαφόρων άλλων ή και των ΜΜΕ.

Εμείς ως ομάδα από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης μας, έχουμε πάρει την απόφαση να στεκόμαστε πλάι σε όλες τις μειονότητες χωρίς “ναι μεν…αλλά” , περιστροφές και άλλα τέτοια, να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας έμπρακτα, σεβόμενοι πάντα τις όποιες αποφάσεις τους και κινήσεις τους, χωρίς να το παίζουμε ειδήμονες ή ότι κατέχουμε το αλάθητο. Άλλωστε οι μετανάστες όπως και όλες οι υπόλοιπες μειονότητες δεν είχαν και δε θα έχουν πότε ανάγκη από κανένα δάσκαλο να τους κουνάει το δάχτυλο.

Στην συνάντηση συμμετείχαν περίπου 8 άτομα και ξεκίνησε με μια σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της ΑΠΕΛ από τον σύντροφο radical01. Στην συνάντηση συζητήθηκαν αρκετά θέματα με κύρια όμως τα παρακάτω: α) τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε αυτό το ρατσιστικό βόθρο που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ. β) οι ημέρες της απεργίας γ) η επόμενη μέρα.

Πριν περάσουμε όμως στην συζήτηση πρέπει να επισημάνουμε τα εξής: Οι μετανάστες ζήτησαν να γίνει η παρακάτω καταγραφή ανώνυμα. Την συζήτηση συντόνισε ο radical01 και οι όποιες διορθώσεις έγιναν από τον Benjamin Conti, αν και θα ακολουθήσουν και άλλες. Αποφασίσαμε να δημοσιευτεί το γενικό σκέλος της συζήτησης όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, χωρίς να δώσουμε αρχικά ιδιαίτερη σημασία σε τυχόν συντακτικά λάθη. Υπάρχουν επίσης μια σειρά πράγματα που ειπώθηκαν σε μεταξύ μας συζητήσεις κατά την διάρκεια αυτής της ανοιχτής σύσκεψης, όπως και κατά την διάρκεια της απεργίας, δυστυχώς όμως δεν έχουμε τον χρόνο να τα επεξεργαστούμε όλα σε αυτό το κείμενο. Για αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να δουλέψουμε ένα νέο αναλυτικό κείμενο/ιστορικό του αγώνα των Πακιστανών εργατών γης στην Σκάλα Λακωνίας και να δημοσιευτεί στο τρίτο τεύχος της αντιφασιστικής περιοδικής έκδοσης 0151

Α.Π.Ε.Λ.: Πως βιώνετε όλον αυτόν τον απροκάλυπτο ρατσισμό εναντίον σας; ειδικά το τελευταίο διάστημα που το κλίμα έχει φουντώνει αρκετά; ποια είναι τα προβλήματα σε έναν παραδοσιακά μαύρο τόπο όπως αυτόν της Λακωνίας;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Κατ’αρχην θέλουμε να ευχαριστήσουμε την ομάδα σας, για την ευκαιρία που μας δίνετε, να μιλήσουμε ανοιχτά κ να εκφράσουμε τις απόψεις μας για αυτά που θέλουμε πραγματικά να ακουστούν. Δεν μας δίνετε αυτή η ευκαιρία σχεδόν ποτέ. Άσε που δεν εμπιστευόμαστε την ελληνική αριστερά γιατί όποτε μας πλησίασε, το έκανε για πολιτικά οφέλη και μονό. Έχουμε τους λόγους μας να βλέπουμε καχύποπτα τους διαφόρους σωσίες μας και τα μεγάλα τους λόγια. Να απαντήσουμε όμως στην ερώτηση σας για να μην χάνουμε το χρόνο μας. Όσοι από εμάς ζουν στη Λακωνία από παλιά(δεκαετία και βάλε) ξέρουμε τα πράγματα από πρώτο χέρι. Οι πιο νέοι πάλι, όταν έρχονται μένουν σαστισμένοι, γιατί έρχονται σε ένα περιβάλλον εχθρικό και ξένο, μην μπορώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους. Τα προβλήματα μας είναι πολλά και μεγάλα όπως οι γνωστές ρατσιστικές συμπεριφορές από την αστυνομία (υβριστικές συμπεριφορές για το χρώμα μας κ τη θρησκεία μας), ότι βρωμάμε, ότι είμαστε τριτοκοσμικοί και άλλα τέτοια. Αλλά και η τοπική κοινωνία μας φέρεται ανάλογα. Μας λένε ζώα, κλέφτες. ότι τους παίρνουμε τις δουλείες, ανώμαλους και ότι κουβαλάμε κάθε είδους αρρώστιες πάνω μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να καθόμαστε στις πλατείες, δεν μας δέχονται στις καφετέριες, δεν μπορούμε να πάμε στο κουρείο και τέλος δεν μας νοικιάζουν σπίτια να μείνουμε σαν άνθρωποι. Στα χωράφια πάλι που δουλεύουμε οι περισσότεροι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις φωνές του αφεντικού (κουνήστε τα χέρια σας,κωλοζωα,κ.α) όπως και το ότι δεν ξέρουμε τι χρήματα θα πάρουμε, ποτέ θα τα πάρουμε και αν. Όλα αυτά μας έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη κατάσταση βιοτικά και ψυχολογικά. Κοιμόμαστε στοιβαγμένοι 10-15 άτομα σε ένα σπίτι παλιό, τις περισσότερες φορές χωρίς θέρμανση κ χωρίς καν κρεβάτια κ ηλεκτρικό. Οι πιο άτυχοι από μας κοιμούνται στα χωράφια σε κοτέτσια ακόμα κ σε σπιτάκια της Δ.Ε.Η.τα βράδια δεν κοιμόμαστε ήσυχα.δεν ξέρουμε πότε θα μας σπάσουν τις πόρτες οι αστυνομικοί και τι θα γίνει στη συνέχεια.ζούμε έναν εφιάλτη που καθημερινά επαναλαμβάνεται.

Α.Π.Ε.Λ.: πως αποφασίστηκε η ιδέα να απεργήσετε; ποια ήταν τα αιτήματα σας;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Κοιτάξτε τα βασικά μας αιτήματα ήταν να σταματήσουν οι ξυλοδαρμοί κ οι εκφοβισμοί της αστυνομίας προς εμάς, καθώς και να μας δώσουν επιτέλους οι εργοδότες μας αυτά που μας χρωστάνε. Για μήνες μας πάνε από Βδομάδα σε Βδομάδα ή μας απειλούν με απέλαση, όσους από εμάς δεν έχουμε χαρτιά παραμονής και τους υπόλοιπους που έχουμε, ότι θα φέρουν τη χρυσή αυγή. Θέλαμε σε όλους αυτούς να πούμε ότι είμαστε άνθρωποι, ότι έχουμε δικαιώματα και ότι έχουμε και εμείς φωνή κ ότι απαιτούμε δικαίωση. Για καιρό υπήρχε αυτό το συναίσθημα και θέλαμε να το βγάλουμε από μέσα μας, νιώθουμε την πλήρη απομόνωση από την τοπική κοινωνία και αποφασίσαμε να παλέψουμε με το μόνο όπλο που μας έχει απομείνει, την απεργία.

Α.Π.Ε.Λ.:πως βιώσατε όλη αυτήν την εμπειρία της απεργίας; τι σας ξάφνιασε; τι αποκομίσατε από όλη αυτήν την ιστορία;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Όσοι από εμάς απεργήσαμε, νιώσαμε την δύναμη μας, τις αντοχές μας, αλλά και τις δυσκολίες που είχαμε να ξεπεράσουμε για να υλοποιηθεί όλο αυτό το εγχείρημα. Ξέραμε από την αρχή ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα, αν και δεν ήταν η πρώτη μας φόρα που κατεβήκαμε σε διαμαρτυρία. Δεν μας παραξένεψε το γεγονός ότι η κοινωνία ήταν εχθρική και προκλητική απέναντι μας, αυτό το ζούμε κάθε μέρα. Αυτό που μας προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι δεν περιμέναμε τέτοια βίαιη, τόσο απρόκλητη και τόσο λυσσασμένη συμπεριφορά εναντίον μας, όταν η πορεία κόντευε να φτάσει στο Α.Τ ΣΚΑΛΑΣ. Ο δήμαρχος έτρεχε προς το μέρος της πορείας μας φωνάζοντας να φύγουμε όλοι από τη σκάλα, ότι δεν γουστάρει κανέναν από εμάς κ φώναζε προς τους αστυνομικούς να μας μας συλλάβουν όλους. Αυτό ήταν ένα είδος σοκ για εμάς, δεν περιμέναμε κάτι τέτοιο. Να σας πούμε ότι για μας ήταν κάτι το μοναδικό να καταφέρουμε κάτι τόσο πολύ μαζικό, όπως κ το γεγονός ότι είχαμε τη δικιά σας στήριξη, γιατί όλοι μας σκεφτήκαμε ότι τουλάχιστον υπάρχουν κάποιοι (έστω και λίγοι) που είναι ακόμα άνθρωποι κ δεν φοβούνται να ταχθούν υπέρ του αγώνα μας ανοιχτά, έμπρακτα και χωρίς φόβο.

Α.Π.Ε.Λ.: Και για μας ήταν υποχρέωση να είμαστε στο πλευρό όσων πλήττονται πραγματικά από το ελληνικό κράτος. Ξέρουμε καλά την φασιστική ιδεολογία του και τις πρακτικές του, όπως επίσης ξέρουμε καλά πως δεν νοείται αντιφασισμός με επιλεκτική αλληλεγγύη και με μερική στήριξη στους μετανάστες. Αλλά ο αγώνας αυτός είναι δικό σας κτήμα και μόνοι σας καταφέρατε να γίνει αυτή η ιδέα πράξη.

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Σας ευχαριστούμε για τη δύναμη που μας δίνετε ως ομάδα και ήθελα να πω και πάλι ότι είναι η πρώτη φορά που μιλάμε με μια πολιτική ομάδα και έχουμε την απόλυτη ελευθερία να πούμε ότι σκεφτόμαστε κ όχι ότι θέλουν τα κόμματα βλ. ΣΥΡΙΖΑ,ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Α.Π.Ε.Λ: Και εμάς είναι τιμή μας να βρισκόμαστε σήμερα εδώ μαζί σας, να ανταλλάσσουμε απόψεις για όσα συμβαίνουν και φυσικά να δούμε πως μπορούμε να συμβάλουμε στους όποιους αγώνες εσείς αποφασίζετε στο μέλλον. Για να μην σας κουράσουμε όμως άλλο (έτσι κ αλλιώς θα γίνουν και μπόλικες ακόμα συζητήσεις στο μέλλον) να περάσουμε στην τελευταία ερώτηση μας για αυτήν την σύντομη συνάντηση. Πως βλέπετε την επόμενη μέρα; θεωρείτε ότι κάτι άλλαξε; και τέλος, πιστεύετε ότι όλη αυτή η διαδικασία έχει ανοίξει δρόμους για άλλους αγώνες παραπέρα στο ευρύτερο μέλλον;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: η επόμενη μέρα για μας αν και δεν άλλαξε κάτι από ως προς το πως μας βλέπει η κοινωνία, διαπιστώνουμε ότι τίποτα δεν μας χαριστεί δίχως να παλέψουμε για το κάθε τι που αφορά τη Ζωή μας, όσο μεγάλο ή μικρο μπορεί να φαίνεται αυτό. Από την άλλη, αμέσως μετά την απεργία αντιμετωπίζουμε τον χλευασμό όλων των ντόπιων, καθώς και την ίδια ώρα που εμείς μιλάμε συντελείται επιχείρηση σκούπα μόνο για μας, με αποτέλεσμα κάποιοι μετανάστες να είναι πολύ σκεπτικοί σε μια ακόμα δράση. Αλλά σίγουρα υπάρχει και το μαχητικό κομμάτι από εμάς που δεν θέλει να τελειώσει όλο αυτό που ξεκινήσαμε κ θέλει να φτάσει ως την τελική δικαίωση. Οπότε σας απαντάμε και στο τελευταίο μέρος τη ερώτησης σας, πως ναι για μας αυτός ο δρόμος που άνοιξε είναι κυρίως ότι νιώσαμε την δύναμη μας και πως βγάλαμε επιτέλους από μέσα μας όλη αυτήν την πικρία που μας έπνιγε όλους και δεν ξέραμε πως να την αντιμετωπίσουμε. Ε λοιπόν τώρα ξέρουμε!!!

Α.Π.Ε.Λ: Σε αυτό το σημείο λοιπόν να τελειώνουμε αυτήν συνάντηση μας λέγοντας πως ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική συζήτηση και να σας αφήσουμε με μια υπόσχεση: Ότι θα είμαστε πάντα στο πλευρό σας ότι κ αν χρειαστεί κάτι θα μας έχετε πάντα συμμάχους σε ότι χρειαστείτε

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Είμαστε και εμείς με την σειρά μας πολύ χαρούμενοι για την κουβέντα μας και που επιτέλους θα βγει η δική μας ματιά κ άποψη για αυτά που βιώσαμε το τελεύταιο διάστημα, αλλά πιο πολύ χαιρόμαστε για το γεγονός ότι έχουμε κ εμείς πραγματικούς φίλους.

Από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος στο Κράτος του Ισραήλ: Μια κριτική στα πρόσωπα του Αντισημιτισμού

http://benjaminconti.wordpress.com/2014/07/19/antisemitism2/

«Ο Αντισημιτισμός είναι μέσα στον αντι-ισραηλισμό ή αντι-σιωνισμό, όπως η καταιγίδα μέσα στα σύννεφα. Όταν μιλάει πρόστυχα, τότε μιλά για «το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ».Όταν εμφανίζεται ευπρεπής, τότε μιλά για τo «προωθημένο φυλάκιο του Ιμπεριαλισμού». Γνωρίζω όσο κανείς άλλος, ότι αντικειμενικά το Ισραήλ φέρνει πάνω του τον άσχημο ρόλο του κατακτητή.Δεν έχω πρόθεση να δικονομήσω για όλα όσα κάνουν οι διάφορες Κυβερνήσεις του Ισραήλ.Οι προσωπικές μου σχέσεις με αυτήν την χώρα… είναι πρακτικά μηδέν.Δεν την επισκέφτηκα ποτέ, δεν μιλώ την γλώσσα της, ο πολιτισμός της μου είναι και μάλιστα κατά προσβλητικό τρόπο ξένος, η θρησκεία της δεν είναι η δικιά μου. Παρόλα αυτά η ύπαρξη αυτού του κράτους είναι για μένα σημαντικότερη από την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου» (Ζαν Αμερί “ο έντιμος αντισημιτισμός»).

Η πρόσφατη απαγωγή και δολοφονία των τριών εφήβων στο Ισραήλ, η όξυνση των επιθέσεων με ρουκέτες στο έδαφος του Ισραήλ από την ΧΑΜΑΣ, όπως και η αντεπίθεση με βομβαρδισμό στόχων από την μεριά του Ισραήλ, έβγαλε αντισημίτες κάθε απόχρωσης έξω από τις τρύπες τους. Αυτό συμβαίνει πάντα εδώ και πολλές δεκαετίες τώρα όταν ξεσπά κάποια κρίση στην Μέση Ανατολή. Σε ολόκληρη την Ευρώπη αντισημίτες οργανώνουν πορείες, επιθέσεις σε εβραϊκούς «στόχους» με πρόσχημα την «εγκληματική δράση του κράτους του Ισραήλ». Μια τέτοια επίθεση πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 2014 κατά της Συναγωγής de la Roquette στο Παρίσι, που αναμφίβολα δείχνει πως οι περισσότεροι από εκείνους που διαδηλώνουν κατά του Ισραήλ, το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για να διασπείρουν το αντισημιτικό μίσος τους, καθώς και για να επιτεθούν στους Εβραίους χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο την τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Η επίθεση πραγματοποιείται μετά από πορεία διαμαρτυρίας κατά του Ισραήλ στους δρόμους του Παρισιού, όταν ένας μεγάλος αριθμός διαδηλωτών κατευθύνθηκε προς τη Συναγωγή, άρχισε να πετάει βόμβες μολότωφ και προσπάθησε να εισέλθει στο εσωτερικό της. Αναφέρθηκε πως οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στους Εβραίους», καθώς η αστυνομία προσπαθούσε να τους απωθήσει για να μην υπάρξουν τραυματισμοί και υλικές φθορές. Επίθεση δέχθηκε επίσης και η Συναγωγή Les Tournelles που βρίσκεται παραπλεύρως [1]. Σε αυτό το σημείο νιώθουμε την ανάγκη να δώσουμε συγχαρητήρια στους νεαρούς Εβραίους που έτρεξαν να υπερασπιστούν την συναγωγή από το μένος του όχλου, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο παρακάτω:

 

Το παράδειγμα αυτό από τους δρόμους του Παρισιού δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα. Ανάλογες επιθέσεις σαν και αυτή στο Παρίσι είχαμε και στην Ελλάδα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Έχουμε γράψει αρκετές φορές για αυτές. Θυμόσαστε ίσως την βεβήλωση της συναγωγής Βόλου το 2011 από μέλη της Αντιεξουσιαστικής κίνησης, που αν και η εν λόγω οργάνωση βγήκε να το διαψεύσει τις επόμενες μέρες με ανακοίνωση της, γνωρίζουμε ότι μέλη της όντως διέπραξαν αυτήν την επίθεση. Το ίδιο συνέβει και στην Λάρισα τον ίδιο χρόνο κατά την διάρκεια διαδήλωσης αριστερών και αναρχικών, όπου επιχείρησαν να βγάλουν το αστέρι του Δαβίδ από την πρόσοψη της τοπικής συναγωγής. Και εμπρησμούς σε συναγωγές είχαμε στην ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια από έλληνες ναζίδες, όλα τα παραπάνω πήγαν πακέτο με αντισημιτικά δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών ποικίλης ύλης και πολιτικής θέσης όπως για παράδειγμα ο Ριζοσπάστης και η εφημερίδα του ΝΑΡ. Το παζλ συμπληρώνεται με ένα κοινό που είχαν όλες αυτές οι επιθέσεις. Όλες έγιναν κατά την διάρκεια κάποιας από τις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή μεταξύ του Ισραήλ και της ΧΑΜΑΣ, κάτι που δείχνει ότι οι απανταχού Εβραίοι του κόσμου αποτελούν στόχο και για τους αριστερούς και για τους ναζίδες με πρόφαση το κράτος του Ισραήλ. Επιστρέφοντας όμως στα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ας παραθέσουμε εδώ μερικά ακόμα περιστατικά. Στο Βερολίνο στις 15 Ιούλη 2014 πραγματοποιήθηκε διαδήλωση αριστερών μαζί με ακραίους ισλαμιστές υποστηρικτές της ΧΑΜΑΣ, ακόμα και χούλιγκαν της εθνικής Γερμανίας που μεταξύ άλλων φώναζαν και αυτοί «θάνατος τους Εβραίους σιωνιστές και στο κράτος του Ισραήλ». Δεν είχαμε επιθέσεις ή τραυματισμούς σε βάρος Εβραίων λόγω της καλύτερης κινητοποίησης της αστυνομίας. Στην ίδια πόλη είχαμε και εκ νέου συγκέντρωση στις 17 Ιουλίου 2014 ισλαμιστών και αριστερών που μάλιστα επιτέθηκαν και στην συγκέντρωση αλληλέγγυων στο Ισραήλ που οργάνωσε η τοπική εβραϊκή κοινότητα μαζί με αλληλέγγυους από τον αντιγερμανικό χώρο, ευτυχώς δεν είχαμε τραυματισμούς ή άλλα παρατράγουδα. Φυσικά από τα παραδείγματα αντισημιτικού μίσους δεν θα μπορούσε να λείπει και η Αθήνα που αν και στις τελευταίες διαδηλώσεις μπροστά στην πρεσβεία δεν παρευρέθησαν παρά μονάχα μερικοί γραφικοί αντισημίτες της ανταρσύα  , των τροτσκιστικών απολιθωμάτων του ΕΕΚ, των ΜΛ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, όπως μπορείτε να δείτε και στην παρακάτω φωτογραφία (μπορείτε να την δείτε και σε μεγέθυνση), έχει μεγάλη αξία σταθούμε λίγο στα συνθήματα τους, κάτι που θα κάνουμε παρακάτω.

Διαδήλωση μπροστά από την Ισραηλινή πρεσβεία, ένα από τα συνθήματα κάνει λόγο για ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων επιχειρώντας έτσι να πείσει περί "θύματος που έγινε θύτης" και να σχετικοποιήσει το ολοκαύτωμα

Διαδήλωση μπροστά από την Ισραηλινή πρεσβεία, ένα από τα συνθήματα κάνει λόγο για ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων επιχειρώντας έτσι να πείσει περί “θύματος που έγινε θύτης” και να σχετικοποιήσει το ολοκαύτωμα

Είναι γεγονός, κάτι που όλοι/ες ξέρουμε δηλαδή, ότι για να συμμετέχει κανείς σε ένα από τα αριστερά σχήματα είναι σχεδόν προϋπόθεση να είναι αντισιωνιστής. Ο αντισιωνισμός της αριστεράς όπως επιχειρηματολογήσαμε και παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από αντισημιτισμός καλυπτόμενος από προφάσεις. Τα συνθήματα, η φρασεολογία και οι κινήσεις των αριστερών ομάδων δεν βρίσκουν σύμφωνο μόνο τον κόσμο της, αλλά το σύνολο του πολιτικού κόσμου και της ελληνικής κοινωνίας, με ελάχιστες πάντα εξαιρέσεις. Θα μπορούσαμε να επιχειρηματολογούμε μέρες ολόκληρες γιατί ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός, θα χρησιμοποιήσουμε όμως σε αυτό το σημείο μονάχα ένα επιχείρημα από την ομιλία του Hillel Neuer, στις 15 Ιούλη 2014, [2] στον ΟΗΕ: “Αν δεν έκλαψες τον περασμένο χρόνο για τους χιλιάδες Τούρκους διαδηλωτές που τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν στην Τουρκία, Αίγυπτο και Λιβύη, ή τους ακόμα περισσότερους που κρέμασε το καθεστώς του Ιράν, τις γυναίκες και τα παιδιά που βομβαρδίστηκαν στο Αφγανιστάν, την γενοκτονία που εξελίσσετε με τον εμφύλιο του Σουδάν, τους 1800 Παλαιστίνιους που πέθαναν σε στρατόπεδο από πείνα στην Συρία του Άσαντ, τις εκατοντάδες που σκοτώθηκαν στο Πακιστάν από την Τσιχάντ, τους 10.000 νεκρούς στο Ιράκ, τους χωρικούς που σφαγιάστηκαν στην Νιγηρία κοκ… αλλά κλαις μονάχα για την Γάζα τότε δεν σε νοιάζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απλά το κάνεις γιατί είσαι αντι-Ισραήλ” (αντισημίτης θα πρόσθετα εγώ). Ένας προσεκτικός παρατηρητής/τρια μπορεί εύκολα να συμπεράνει ότι οι αντι-ιμπεριαλιστές της αριστεράς δεν έχουν πει ούτε λέξη για τα παραπάνω που έθεσε στην ομιλία του ο Hillel Neuer, κατά πόσο μάλλον να έχουν οργανώσει ανάλογες πορείες μπροστά σε πρεσβείες κοκ –  αν βέβαια εξαιρέσουμε τις διαδηλώσεις στην Τουρκία, που και για αυτό ξέρουμε πολύ καλά ότι ίσως να μην αποτελεί από μόνο του ένα γεγονός διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά προϊόν κάποιου ιδιόμορφου ελληνικού αντι-τουρκικού πατριωτισμού. Μέσα από τα συνθήματα των αριστερών ομάδων μπορούμε να βρούμε ένα πλήθος αντισημιτικής προπαγάνδας, που γίνεται όλο και πιο ακραία, όταν μέλη από τον όχλο αυτών των ομάδων δίχως κανέναν ενδοιασμό γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δείτε την παρακάτω φωτογραφία να πάρετε μια ιδέα:

:

αντισημιτες

σχόλιο χρήστη στο facebook: Αγανακτησε λοιπον,που λετε, ο Σπυρος ο Αλεξιου, και αναγκαστηκε να δικαιωσει τον Χιτλερ!! Ενω δεν το ηθελε ρε γαμωτο το παιδι…. Αλλα αυτοι οι παλιο-εβραιοι εκει τον φτασανε. Εντωμεταξυ ο συντροφος του, ο Γιαννης Δημοπουλος απο κατω μας λεει οτι οι ισραηλιτες ειναι οι ναζι. Σκεψου τωρα μπερδεμα, να εισαι νεο μελος της φασιστο-πασοκο-συριζο-Ανταρσυας, και να προσπαθεις να βγαλεις ακρη….. (Απ’τον τοιχο της γνωστης αντισημιτριας πασοκας Σακοραφα)

Αλλά και τα επίσημα άρθρα που ανεβαίνουν στον γνωστό βόθρο του athens indymedia από τις διάφορες ομάδες ομολογούν τα αυτονόητα. Πάρτε μια γεύση εδώ. Η εξίσωση/σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος με τα γεγονότα στην Γάζα είναι μια πάγια τακτική της αριστεράς. Η σύγκριση των ναζί με τους Εβραίους, του θύτη δηλαδή με τα θύματα, αυτός ο αντισημιτικός οχετός είναι η αριστερή εκδοχή της άρνησης του ολοκαυτώματος που αγκαλιάζει όλους του έΛληνες ανεξαρτήτως πολιτικών διαφορών. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις κατά καιρούς, έχουμε ένα ιδιόμορφο εθνικό μέτωπο, από την αριστερά μέχρι τους εγχώριους ναζίδες που πορεύονται μαζί και υιοθετούν τον ίδιο πολιτικό λόγο. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι πλέον η σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος,το βάθεμα του πλάτους της έννοιας,το ότι έχει ενταχθεί στην κανονικότητα(ολοκαύτωμα παλαιστινίων ή ολοκαύτωμα μισθών) αναπαράγεται και κυκλοφορεί κυρίως από τον αριστερό-α/α λόγο χωρίς καμία πολιτική συνέπεια μαζί με την πάγια τακτική του ανανεωμένου αντισημιτισμού της εκναζιστικοποίησης του ισραήλ. Ο Νορβηγός ιστορικός Kjetil Simonsen καταπιάνεται αρκετά εύστοχα σε παλιότερο άρθρο του “ο αντισημιτισμός στην σοσιαλιστική παράδοση” [3] στους λόγους που οδήγησαν την αριστερά ιστορικά να υιοθετήσει αντισημιτικά κλισέ και απόψεις, αλλά και στην αντισημιτική προπαγάνδα που δίνει και παίρνει όλα αυτά τα χρόνια. Ενδεικτικά γράφει: “Οι αντισημίτες αριστεροί πιο συχνά βλέπουν τον Εβραϊκό εθνικισμό ως την ίδια την πηγή και κινητήριο δύναμη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού˙ ισχυρίζονται πως οι Εβραίοι κρύβονται πίσω από διεθνείς εξελίξεις, μέσω οικονομικά πανίσχυρων οργανισμών και λόμπυ˙ και συγκρίνουν τις Ισραηλινές επιθέσεις εναντίον των Παλαιστινίων με την γενοκτονία που διέπραξε η Ναζιστική Γερμανία εναντίον του Ευρωπαϊκού Εβραϊσμού.”

παλιότερη αντισημιτική αφίσα του ΚΚΕ μλ. Όπως μπορείτε να δείτε χρησιμοποιεί το γνωστό χταπόδι από καρτούν της ναζιστικής προπαγάνδας το 1938. http://en.wikipedia.org/wiki/Antisemitic_canard

παλιότερη αντισημιτική αφίσα του ΚΚΕ μλ. Χρησιμοποιεί το γνωστό χταπόδι από καρτούν της ναζιστικής προπαγάνδας του Γκέμπελς  το 1938.http://en.wikipedia.org/wiki/Antisemitic_canard

Τα ψέματα και η γκεμπελίστικη προπαγάνδα της αριστεράς. 

Για  να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους οι αριστεροί αντισημίτες συχνά πυκνά βομβαρδίζουν το διαδίκτυο με μια σειρά ψέματα. Θα δούμε παρακάτω δύο από τα πιο πρόσφατα διαδεδομένα ψέματα στο διαδίκτυο. Το πρώτο έχει να κάνει με την υπεράσπιση της συναγωγής από νεαρούς Εβραίους στο Παρίσι. Η “κίνηση απελάστε τον ρατσισμό” έτρεξε αμέσως να αλλάξει το νόημα κατά πόσο την βολεύει, γράφοντας ότι Εβραίοι φασίστες επιτέθηκαν σε μετανάστες (δείτε σχετικό δημοσίευμα εδώ) [4]. Το δεύτερο παράδειγμα που θα σταθούμε έχει να κάνει με την Συρία του Άσαντ. Πριν λίγες μέρες κάποιος ανέβασε ένα βίντεο με τίτλο “το Ισραήλ βομβαρδίζει κηδεία” ένα ψέμα που κατέκλυσε το διαδίκτυο τις προηγούμενες ημέρες και όπως ήταν αναμενόμενο και αριστερά ιστολόγια. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το βίντεο προέρχεται από τον εμφύλιο που συνεχίζεται στην Συρία και περνάει στα ψιλά, μιας και τα εγκλήματα του Άσαντ δεν έχουν να κάνουν με το Ισραήλ.

 

Ο ελληνικός τύπος και τηλεόραση παρέχουν και αυτοί με την σειρά τους μονόπλευρη ενημέρωση. Από τα δελτία ειδήσεων μέχρι όλες τις εφημερίδες, λαμβάνει χώρα μιας απίστευτης έκτασης αντι-ισραηλινή προπαγάνδα, δίχως καν να εξετάζονται οι πηγές. Διεξάγεται δηλαδή ένα όργιο αντι-δημοσιογραφικής δεοντολογίας. 

Ιστορικές και θεωρητικές προεκτάσεις του αριστερού αντισημιτισμού.

Ο αντισημιτισμός παραμένει μέχρι σήμερα αντικείμενο ελάχιστης και μεμονωμένης επιστημονικής έρευνας. Η άγνοια και η αδιαφορία για τον κλιμακούμενο και αυξανόμενο αντισημιτισμό συνοδεύεται από μια σκληρή αντισιωνιστική γραμμή από όλες τις πάντες. Όπως πολύ εύστοχα γράφουν και ο Αχιλλέας Φωτάκης και η Francisca de Pers στον πρόλογο του νέου τους βιβλίου με τίτλο “αντισημιτισμός” από τις εκδόσεις Ισνάφι [5] Οι εκφράσεις του σύγχρονου αντισημιτισμού, συνδέονται άρρηκτα με τις σύγχρονες ιστορικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Με αφορμή την κορύφωση των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή, μετά το ξέσπασμα της δεύτερης ιντιφάντα, των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11 Σεπτέμβρη και την πολιτική κρίση αναφορικά με το Ιράν, λαμβάνει χώρα διεθνώς μια πολιτική συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο ενός νέου αντισημιτισμού, ο οποίος εκφράζεται ποικίλα μέσω μιας εχθρότητας απέναντι στο Ισραήλ, μέσω του αντισιωνισμού ή και του αντιαμερικανισμού, αφετέρου εκδηλώνεται συνήθως μέσω ενός ριζοσπαστικού και βίαιου λόγου ενάντια στο Ισραήλ και τους Εβραίους εν γένει…. Μετά το ολοκαύτωμα σε καμία χώρα της Ευρώπης (ίσως με μοναδική εξαίρεση τον πολιτικό χώρο των antideutsch και προηγουμένως την κριτική θεωρία της περίφημης σχολής της Φρανκφούρτης στην Γερμανία) δεν έγινε ποτέ καμία επαρκής συζήτηση για τους λόγους και τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στο έγκλημα των εγκλημάτων. Στην Ελλάδα με την λήξη του εμφυλίου, αλλά και με δεδομένη την ελληνοποίηση της αριστεράς του ΚΚΕ από το 34, την 6η ολομέλεια και πέρα, η συζήτηση για το ολοκαύτωμα παραμένει ένα άγνωστο κεφάλαιο. Έκτοτε ποτέ καμιά αριστερή οργάνωση στην χώρα δεν ασχολήθηκε με τον αντισημιτισμό, ίσως πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η εθνικοποίηση της αριστεράς στην ελλάδα την έφερε πιο κοντά σε αντιδραστικές απόψεις. Η αντίληψη ότι η εργατική τάξη αποτελεί κάποιου είδους εθνικό σώμα, η λογική της εξάρτησης της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στην άποψη ότι προέχει σήμερα ένας μαχητικός αντι-ιμπεριαλισμός από την μάχη ενάντια στην εγχώρια αστική τάξη. Η ηγεμονία αυτής της αντίληψης έρχεται μαζί με την στροφή του ΚΚΣΕ στο 20ο συνέδριο του κόμματος και την περίφημη συνύπαρξη του καπιταλισμού με τον σοσιαλισμό. Φυσικά σε αυτό το εθνικό σώμα, το ιδεολογικό φαντασιακό της αριστεράς δεν συμπεριλαμβάνει τους Άλλους, όποιοι και αν είναι αυτοί (μιλώντας εδώ για τις μειονότητες). Αν αυτό έχει αξία να υπογραμμιστεί κατά την γνώμη μας, είναι γιατί θα μας βοηθήσει σε μια πιο αναλυτική προσέγγιση της “αντικαπιταλιστικής” ρητορικής της αριστεράς και της προέκτασης της, του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα. Ο γνωστός μαρξιστής ιστορικός και καθηγητής του πανεπιστημίου του Σικάγο, Moishe Postone, αλλά και άλλοι διανοούμενοι προσπάθησαν να κάνουν την απαραίτητη σύνδεση ενός φετιχοποιημένου αντικαπιταλισμού με αυτό που ονομάζουν δομικό αντισημιτισμό. Με τον όρο αυτό, προσπάθησαν να περιγράψουν τον αντισημιτισμό όχι απλά ως έναν ρατσισμό αλλά ως μια ψευδή κοσμοθεωρία. Έναν τέτοιο λόγο, μπορούμε άνετα να εντοπίσουμε στην αριστερά και στις αναρχικές ομάδες στην Ελλάδα. Τον βιώνουμε καθημερινά μέσα από το λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που στο πρόγραμμα τους κάνουν λόγο για παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και διεθνείς τοκογλύφους, ή ακόμα και στο ΚΚΕ που μιλάει για 200 οικογένειες που διοικούν τη χώρα. Αυτός ο αγοραίος αντικαπιταλισμός, αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι να μιλήσει για την πολυπλοκότητα των κυρίαρχων και καπιταλιστικών σχέσεων, που πολλές φορές τις υποβιβάζει και σε αυτό που ονομάζει εποικοδόμημα. Ξαναγυρνώντας τώρα στον Postone και την εργασία του, αξίζει να διαβάσει κανείς ένα από τα πιο δυνατά του κείμενα που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τον τίτλο  “οι Ιστορικοί και το Ολοκαύτωμα” [6] . Στο κείμενο αυτό ο συγγραφέας επιχειρεί να κάνει κατανοητή αυτήν την σύνδεση του φετιχοποιημένου καπιταλισμού με τον δομικό αντισημιτισμό προσπαθώντας να αξιοποιήσει όχι μόνο την μαρξική προσέγγιση, αλλά και αυτή των ψυχαναλυτικών εργαλείων. Προσπαθώντας να δει το ζήτημα μέσα από τις θεμελιώδες αρχές του καπιταλισμού ο Postone κάνει μια εξαιρετική ανάλυση που προσπαθεί να συνδέσει από την μία την δυϊστική σχέση του εμπορεύματος όπως αυτή εκφράζεται μέσω της αντίθεσης μιας αφηρημένης, γενικής, ομογενοποιημένης διάστασης (αξία) – συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος αφηρημένης κυριαρχίας και καταναγκασμού το οποίο, παρότι κοινωνικό είναι από-προσωποποιημένο και «αντικειμενικό» – και μιας ιδιαίτερης, συγκεκριμένης, υλικής διάστασης («αξία χρήσης») [7] Για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω… Ενάντια σε αυτό το θεωρητικό περιβάλλον, είναι εντυπωσιακό ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξουσίας που αποδίδονται στους Εβραίους από τον σύγχρονο αντισημιτισμό – το αφηρημένο, η ,μυστηριώδης ακαθοριστία, η καθολικότητα, η κινητικότητα – είναι όλα χαρακτηριστικά της διάστασης της αξίας των κοινωνικών μορφών που θεμελιακά χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό. Επιπρόσθετα, αυτή η διάσταση, όπως και η υποτιθέμενη εξουσία των Εβραίων, δεν εμφανίζεται ως τέτοια, αλλά πάντοτε με την μορφή ενός υλικού φορέα του εμπορεύματος [8] . Ο Postone εκτός άλλων είδε στον εθνικοσοσιαλισμό έναν αλλόκοτο αντικαπιταλισμό και που αν και ακόμα συζητιέται και αποδοκιμάζεται η άποψη αυτή έντονα από διάφορους κύκλους, συμπεραίνει ότι για το συλλογικό φαντασιακό του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, το Άουσβιτς ήταν ένα εργοστάσιο καταστροφής της αξίας [9] . Στις μέρες μας οι αντισημίτες όλου του κόσμου βλέπουν αυτές τις αφηρημένες σχέσεις εξουσίας στο κράτος του Ισραήλ ή και τις ΗΠΑ, ακριβώς γιατί υπάρχει απουσία αναλυτικών εργαλείων και συζήτησης. Κατά την άποψη μας η ανάλυση του Postone δεν είναι επαρκής για να εξηγήσει όλες τις πλευρές του σύγχρονου αντισημιτισμού όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον αντισιωνισμό. Παρόλα αυτά αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την κατανόηση αρκετών από αυτές, ακριβώς γιατί μπορούμε να κατανοήσουμε τις ομοιότητες στον «αντικαπιταλισμό» της αριστεράς/αναρχικών και σε αυτόν που ιστορικά έφερε ο εθνικοσοσιαλισμός, χωρίς βέβαια να πέφτουμε στην παγίδα να μπούμε στην θεωρία των δύο άκρων που συγκλίνουν, κάτι που παίζεται πολύ στις μέρες μας.

Συνεχίζοντας αυτήν την περίληψη, θεωρητική προσέγγιση πάνω στον αντισημιτισμό δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε απέξω την έρευνα των Αντόρνο / Χορκχάϊμερ και των άλλων θεωρητικών της Σχολής της Φρανκφούρτης. Δυστυχώς, λόγω οικονομίας κειμένου δεν θα μπορέσουμε εδώ να προχωρήσουμε σε μια εκτεταμένη ανάλυση πάνω στην σκέψη, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από την Κριτική Θεωρία. Κάτι τέτοιο απαιτεί μια καλύτερη έρευνα και μια ξεχωριστή εργασία. Γι’ αυτόν τον λόγο θα σταθούμε μόνο σε μερικά αποσπάσματα από το κοινό έργο των δύο προαναφερθέντων, Διαλεκτική του Διαφωτισμού [10], για να πάρει ο αναγνώστης αυτού του κειμένου μια ιδέα. Σύμφωνα λοιπόν με τους Αντόρνο / Χορκχάϊμερ, για τους φασίστες οι Εβραίοι δεν αποτελούν κάποια κατώτερη φυλή ή μειονότητα, αλλά την αντιφυλή που από την εξόντωση της θα κριθεί η τύχη του κόσμου. Ακραία αντίθετη είναι η θέση πως οι Εβραίοι δεν έχουν εθνικά ή φυλετικά γνωρίσματα και απαρτίζουν μια ομάδα βάσει θρησκευτικών πεποιθήσεων και παραδόσεων, χωρίς άλλο κοινό σημείο. Τα εβραϊκά χαρακτηριστικά αφορούν τους Εβραίους της Ανατο­λικής Ευρώπης, σε κάθε περίπτωση μόνο τους όχι ακόμη εντελώς αφομοιωμένους. Και οι δύο αντιλήψεις είναι αληθινές και ταυτόχρονα εσφαλμένες. Η πρώτη είναι αληθινή με την έννοια του ότι ο φασισμός την έκανε αληθινή. Οι Εβραίοι είναι σήμερα η ομάδα που επισύρει πρακτικά και θεωρητικά τη θέληση εξόντωσης, την οποία παράγει αφ’ εαυτήν η ψευδής κοινωνική τάξη πραγμάτων. Καυτηριάζονται από το απόλυτο κακό με το στίγμα του απόλυτου κακού. Έτσι είναι πράγματι ο περιούσιος λαός. Ενώ οικονομικά, η κυριαρχία δεν είναι πια αναγκαία, οι Εβραίοι ορίζονται ως το κατ’ εξοχήν αντικείμενο της, οπότε η μεταχείριση του είναι απλώς θέμα μεθόδου. Στους εργάτες, στους οποίους τελικά αποβλέπει η κυριαρχία, κανένας δεν το λέει κατά πρόσωπο, για ευνόητους λόγους – τους νέγρους θέλουν να τους κρατήσουν εκεί όπου είναι η θέση τους, από τους Εβραίους όμως πρέπει να εκκαθαρισθεί η γη, και στις καρ­διές όλων των δυνάμει φασιστών των χωρών, βρίσκει απήχηση το κάλεσμα για εξόντωση των Εβραίων ως επιβλα­βών ζωυφίων. Στην εικόνα του Εβραίου που παρουσιάζουν στον κόσμο οι λαϊκοί εθνικιστές, εκφράζεται ο δικός τους χαρακτήρας. Ορέγονται αποκλειστικά την κατοχή, την ιδιοποίηση, την εξουσία χωρίς όρια, με κάθε τίμημα. Σταυρώνουν τον Εβραίο, στον οποίο έχουν φορτώσει αυτήν την ενοχή τους και τον οποίο έχουν χλευάσει ως εξουσιαστή, επαναλαμβά­νοντας ατελείωτα τη θυσία στη δύναμη της οποίας δεν μπορούν να πιστέψουν [11] . Ένα δεύτερο σημαντικό κομμάτι στην κριτική θεωρία των Αντόρνο / Χορκχάϊμερ είναι ότι προσπάθησαν να απαλλάξουν την διαλεκτική από το θετικό της πρόσημο. Έτσι μέσα από τη Διαλεκτική του Διαφωτισμού, επιχειρηματολόγησαν επαρκώς κατά την γνώμη μας, γράφοντας πως το Άουσβιτς δεν αποτελεί εξαίρεση, ούτε κάποιο σφάλμα, αλλά κομμάτι της κοινωνικής εξέλιξης, κάτι που τους ανάγκασε να αναπτύξουν έναν όρο για την κοινωνία που να ήταν ικανός να συμπεριλαμβάνει τη διαλεκτική της προόδου και την διαλεκτική της φρίκης [12] . Τελειώνοντας αυτήν την θεωρητική περίληψη θα θέλαμε από πλευράς μας να σημειώσουμε ότι όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά τροφή για να συνεχίσουμε να βγάζουμε χρήσιμα συμπεράσματα, καθώς και για να αναπτύξουμε την Κριτική Θεωρία στις σημερινές συνθήκες. Η Κριτική Θεωρία του σήμερα δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς μια επαρκή ανάλυση του σύγχρονου αντισημιτισμού όλων των αποχρώσεων. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα, μας καθιστά όλους/ες υπεύθυνους για την συνέχιση της ανάπτυξης μιας ψύχραιμης αναλυτικής εργασίας ενάντια στο υπάρχον, χωρίς υπερβολές, επιχειρώντας να γειώσουμε τον λόγο μας σε όσο γίνεται μεγαλύτερα κομμάτια κόσμου. Αυτό πρέπει να μπαίνει ως προτεραιότητα.

Κάποιες σκέψεις για την δράση μας σήμερα

Έχουμε γράψει στο παρελθόν ότι σήμερα, παρά τις αντίξοες συνθήκες, η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη από πριν, όσον αναφορά τις ομάδες και στον κόσμο που ασχολούνται με τον αντισημιτισμό. Θα μπορούσαμε ίσως να εκφράσουμε την αισιόδοξη θέση, ότι είναι στο χέρι μας να φροντίσουμε ώστε να συνεχιστεί αυτή η ενασχόληση και να αποφέρει αποτελέσματα. Αν όμως η αποδόμηση των επιχειρημάτων των αντισημιτών είναι η μία πλευρά του προβλήματος, στη θεωρία δηλαδή, η πρακτική είναι επίσης κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης (αν και τα παραδείγματα μας έρχονται κυρίως από την Γερμανία) οι Εβραϊκές κοινότητες συνεργάζονται έμπρακτα με αντιφασίστες / αντιφασίστριες και αλληλέγγυους / αλληλέγγυες στην υπεράσπιση συναγωγών και άλλων στόχων από το μένος των αντισημιτών. Στο Βερολίνο για παράδειγμα, κάθε χρόνο η τοπική Εβραϊκή κοινότητα μαζί με αλληλέγγυους/ες οργανώνουν από κοινού αντιδιαδήλωση ενάντια στο alquds [13] . Πιστεύουμε ότι ίσως κάτι τέτοιο θα μπορούσε δειλά-δειλά να υπάρξει και στην Ελλάδα. Χωρίς υπερβολές, πιστεύουμε ότι η επικοινωνία και η συνεργασία με τις εβραϊκές κοινότητες στην χώρα είναι εφικτός στόχος. Η ασυλία της αριστεράς και κάθε λογής αντισημίτη πρέπει να σπάσει και στους δρόμους, νομίζουμε ότι είναι ένα στοίχημα που πρέπει να το κερδίσουμε.

Αντί επιλόγου

Η Ελλάδα φρίττει με την Ισραηλινή πολιτική στη Γάζα. Φρίττουν οι πολίτες μιας χώρας που διατηρεί την ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία στον αντισημιτισμό, δεν αναγνωρίζει μειονότητες όπως η Μακεδονική, βυθίζει μετανάστες στο Αιγαίο όταν δεν τους στοιβάζει σε containers , ετοιμάζει φυλακές υψίστης ασφαλείας, διαπομπεύει οροθετικό κόσμο, προσφέρει καταφύγιο σε μισό εκατομμύριο δηλωμένους ναζί και εννιά εκατομμύρια σιωπηλούς υποστηρικτές, καταστρέφει καταυλισμούς Ρομά και προσφέρεται για κάθε είδους ομοφοβικά και ρατσιστικά πογκρόμ. Μιας χώρας που δεν έχει κανένα δικαίωμα να ασκεί κριτική στο Ισραήλ, όταν η ίδια αρνήθηκε να επιστρέψει τις κλεμμένες εβραϊκές περιουσίες στους νόμιμους δικαιούχους και επιζώντες του Ολοκαυτώματος, όταν οι δρόμοι της στηρίζονται πάνω στις ρημαγμένες ταφόπλακες του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Μιας χώρας, που με αφορμή μια σύρραξη που δεν την αφορά, βρήκε την ευκαιρία να δείξει ξανά το μισόζωο πρόσωπό της. Σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ και τη φιλολογία που αναπαράγει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, οι ρουκέτες που αναχαιτίζει το Ισραήλ και οι επεμβάσεις του στις περιοχές εκτόξευσης, συνιστούν εγκληματική δραστηριότητα. Αυτές που εκτοξεύτηκαν από Παλαιστίνη και Αίγυπτο παρά την πρόσφατη εκεχειρία, αποτελούν κομμάτι ενός δίκαιου αγώνα. Η ρίζα της διαφοροποίησης αυτής, βρίσκεται στη στάση των φορέων της απέναντι στο Ολοκαύτωμα και στον Εβραϊσμό εν γένει, ενώ πάντα θα συνοδεύεται από άρνηση της Ιστορίας και παρανοϊκό μίσος απέναντι στον Άλλο. Συνεπώς, με δεδομένο το αντισημιτικό παρελθόν και παρόν της Ελλάδας, ο αντισημιτισμός δεν είναι ένα φαινόμενο ξένο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά το ίδιο το ήθος της. Στο χορό συμμετέχουν όλοι, από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά, από τον αναρχικό χώρο μέχρι και την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία. Πίσω από τους μονομερείς ρομαντισμούς υπέρ της Παλαιστίνης όμως, κρύβεται μια άλλη αλήθεια, αυτή ενός αντισημιτισμού που πασχίζει να ξαναβγεί στην επιφάνεια φορώντας το προσωπείο του αντισιωνισμού. Με την επίκληση της κατάστασης στη Γάζα, αντισημίτες, ναζί και κρυφοναζί, βρίσκουν έναν έμμεσο τρόπο να κάνουν αυτό που εξ αρχής ήθελαν, να μισούν τους Εβραίους. Ένα μίσος που εκφράζεται σε όλη του τη χυδαιότητα μέσα από την πυρπόλυση συναγωγών και τη φασιστική βία. Αυτό συνέβη πρόσφατα στη Γαλλία, το είδαμε στους ποδοσφαιρικούς πανηγυρισμούς της Γερμανίας και το συναντάμε καθημερινά εδώ 

Σε «προοδευτικό» προφίλ του facebook διαβάσαμε σε μια ανάρτηση το εξής: Το να είσαι ενάντια στον αντισημιτισμό δεν σημαίνει να επικροτείς τα εγκλήματα του Ισραήλ ενάντια στην ανθρωπότητα.

Το αν είναι κάποιος αντισημίτης όμως, δεν το αποφασίζουν οι μη-Εβραίοι που ψάχνουν απλά για ένα θεωρητικό πλαίσιο που θα στεγάσει το αντισημιτικό τους μένος, αλλά οι Εβραίοι που τόσα χρόνια υπέμειναν τους διωγμούς αυτών που σήμερα τους αποκαλούν διώκτες. Κανείς δεν μας όρισε κριτές σε μια πραγματικότητα που αγνοούμε. Μαθαίνουμε πως το Ισραήλ το οποίο για πολλούς θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχει ώστε να έχουμε ευκολότερη πρόσβαση στις κρυψώνες τον Εβραίων σε ένα νέο διωγμό, εγκληματεί ενάντια στην ανθρωπότητα, απλά και μόνο επειδή υπερασπίζεται τον εαυτό του. Φυσικά και θα υπάρχουν αγριότητες, όπως υπάρχουν πολλές αγριότητες από την άλλη πλευρά, η οποία και ξεκίνησε αυτόν τον κύκλο αίματος. Από εκεί και πέρα όμως, ας τα αφήσουμε αυτά σε όσους τα βιώνουν και στις διεργασίες των κοινωνιών τους. Όταν με αυτά τα δεδομένα, δεν αντιλαμβανόμαστε πως αντισιωνισμός και αντισημιτισμός είναι ένα και το αυτό, υπάρχει πρόβλημα. Και η φανερή υποκρισία είναι το λιγότερο, όταν τέτοιες στάσεις και πολιτικές απειλούνται ολόκληρες κοινότητες.

  Benjamin Conti, Parodie der Utopie

Ιούλιος 2014

σημειώσεις πάνω στο κείμενο
[4] παραπλανητικό δημοσίευμα από “αντιρατσιστική” ομάδα στην Ελλάδα http://www.kar.org.gr/2014/07/18/50555/
[5]  Αχιλλέας Φωτάκης, Francisca de Pers “αντισημιτισμός” εκδόσεις ισνάφι σελ. 7
[6] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” εκδόσεις ισνάφι (κατεβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ)
[7] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 28
[8] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 28 συνέχεια
[9] Moishe Postone “οι ιστορικοί και το ολοκαύτωμα” σελ. 35
[10] Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο “η διαλεκτική του διαφωτισμού” εκδόσεις νήσος
[11] Μαξ Χόρκχαϊμερ, Τέοντορ Αντόρνο “η διαλεκτική του διαφωτισμού” κεφάλαιο “στοιχεία αντισημιτισμού διαβάστε αποσπάσματα εδώ
[12] Αχιλλέας Φωτάκης, Francisca de Pers “αντισημιτισμός” εκδόσεις ισνάφι σελ. 37
[13] Αντιφασιστική διαδήλωση αλληλεγγύης με το Ισραήλ Βερολίνο 25 Ιούλη 2014 , αρχείο από τις προηγούμενες διαδηλώσεις στο grassrootreuter εδώ