Ένα σημείωμα για τον αντικομμουνισμό και την αναθεώρηση της Ιστορίας

Ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο

Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου, η Ευρωπαϊκή Ένωση διοργανώνει, μια δίχως προηγούμενο, φιέστα αναθεώρησης της ιστορίας. Ο λόγος για την περίφημη “Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ της μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού”, γνωστή και ως Διεθνής ημέρα της μαύρης πόρπης που “τιμάται” κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Βουλή. Η “Αντικομμουνιστική Μέρα Μνήμης” θεσπίστηκε από την “Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό” στις 3 Ιουνίου 2008, που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Με άλλα λόγια, επιχειρείται από την Ε.Ε., να εξισωθούν τα εκατομμύρια νεκρών στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εκατομμύρια νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος με τη Σοβιετική Ένωση που όχι μόνο σήκωσε το κύριο βάρος στον πόλεμο, αλλά και απελευθέρωσε κρατουμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Άουσβιτς και το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης από τον ναζισμό. Η εξίσωση αυτή δεν γίνεται τυχαία. Είναι κομμάτι μιας ευρύτερης απόπειρας ιστορικού ρεβιζιονισμού από την κυρίαρχη ιδεολογία και τον καπιταλιστικό μηχανισμό της Ε.Ε., και αυτό σε μια εποχή που διάφοροι πανηγυρίζουν το τέλος του σοσιαλισμού/κομμουνισμού ως τάση υπέρβασης του υπάρχοντος.

Κάτω από τη σημαία της ιδεολογικής σούπας του “ολοκληρωτισμού” συναντιούνται πάρα πολλοί, από φασίστες μέχρι ρεύματα πολιτικών των ταυτοτήτων και αντιεξουσιαστές. Η ιδεολογία του “ολοκληρωτισμού” ως ένας “καλός μύλος που όλα τα αλέθει”, με έναν αντιδιαλεκτικό τρόπο, αποτελεί το κύριο οπλοστάσιο, φαινομενικά διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων, που βέβαια το κοινό νήμα που τους συνδέει είναι ο αντικομμουνισμός. Το οικοδόμημα του αντικομμουνισμού με σκεπή του την πασπαρτού αντίληψη περί “ολοκληρωτικών καθεστώτων” στεγάζει ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων και πολιτικών τάσεων από “αρνητές της κυριαρχίας” από-όπου-κι-αν-προέρχεται μέχρι ριζοσπάστες φιλελεύθερους και δημοκράτες. Η ψευδο-έννοια του “ολοκληρωτισμού” είναι ένα εργαλείο φτιαγμένο να προστατεύει τα ιερά και τα όσια της Δημοκρατίας της Αγοράς και μπορεί, ενίοτε, να χρησιμοποιηθεί και ως φονικό όπλο ενάντια-στο-χρήστη-της, εφόσον είναι η καθολική αδιαφορία ως προς το περιεχόμενο που την καθιστά ευκολόχρηστη από σχεδόν όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμα και τους διαμετρικά αντίθετους. Η χρήση της είναι απλή λόγω εγγενούς αυτο-αναφορικότητας και κενού σημαίνοντος: οτιδήποτε παρεκκλίνει από τον Ιδανικά-Φτιαγμένο ή Επιθυμητό-Κόσμο είναι “ολοκληρωτισμός”.

Στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκδηλώσεις, που φέτος φιλοξενούνται στην Εσθονία. Η κίνηση αυτή, όσο και να κρίνεται θετική από πολλούς, κατά τη γνώμη μας, δεν μπορεί παρά να είναι καιροσκοπική και να αποσκοπεί στους λίγους εναπομείναντες “παραδοσιακούς αριστερούς” που συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Δεν ξεχνάμε τις δηλώσεις στελεχών του κόμματος για τον “ολοκληρωτισμό του Σοσιαλισμού χωρίς Ελευθερία και Δημοκρατία” που επί της ουσίας συμφωνούν με τη κυρίαρχη ιδεολογία και τη θέση που προωθεί η Ε.Ε περί ταύτισης φασισμού/κομμουνισμού. Δεν πρέπει επίσης να γελιόμαστε για την αστική κυβέρνηση της “αριστεράς” που βρίσκεται σε συνασπισμό με ακροδεξιούς φανατικούς αντικομμουνιστές και ψεκασμένους συνομωσιολόγους. Κοινώς, τέτοιες κινήσεις δεν μας πείθουν.

Όπως γράψαμε και πιο πάνω η φετινή φιέστα της Ε.Ε. φέτος πραγματοποιείται στην Εσθονία. Δεν μπορεί παρά να έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Στην Εσθονία, τις χώρες της βαλτικής και ευρύτερα της Ανατολικής Ευρώπης, όπου τα νεο-φασιστικά κινήματα αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έχουν υιοθετήσει ένα σκληρό αντικομμουνισμό στον πυρήνα της εθνικής τους αφήγησης. Αυτό δεν γίνεται τυχαία. Το ποσοστό συνεργασίας με τους ναζί σε αυτές τις χώρες ήταν πάρα πολύ μεγάλο. Στις μέρες μας, σε αυτή τη μεριά της Ευρώπης, τα SS γιορτάζονται ως εθνικοί ήρωες, ενώ αντίθετα κομμουνιστές φυλακίζονται και διώκονται επίσημα οι κομμουνιστικές και άλλες ριζοσπαστικές ιδέες. Εδώ μόνο ένας τυφλός δεν μπορεί να διακρίνει την υποκρισία της Ε.Ε.

Στόχος αυτός του σημειώματος δεν είναι να ανοίξει μια συζήτηση είτε για τη φύση της Οκτωβριανής Επανάστασης, είτε για την ιδιαίτερη φύση του Σοβιετικού καθεστώτος. Μια συζήτηση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανοίξει σοβαρά από κάθε κομμουνιστή/τρια. Αντιθέτως, στόχος είναι να υπερασπιστούμε τη μνήμη αυτών που απελευθέρωσαν το Άουσβιτς και έβαλαν τέλος στη εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Ρομά/Σίντι και άλλων κοινωνικών ομάδων, αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και συνέτριψαν τη ναζιστική μηχανή. Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της.

Αναδρομικά όμως και με απόσταση θεωρητικής ασφάλειας που ορίζεται από τη θέση μας στις κρισιακές συγκυρίες του σήμερα ως κομμουνιστές/ιστριες ας πούμε το ελάχιστο ρισκάροντας τη σαφήνεια της θεωρίας με μια πρόχειρη εννοιολογική διατύπωση: η μετατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης σε Σοβιετικό καθεστώς αποτέλεσε την απώτερη στιγμή της ολοκλήρωσης του “σοσιαλισμού/κομμουνισμού του εργατικού κινήματος” (Robert Kurz) με ακρογωνιαίο λίθο του τελευταίου τη διαχείριση και τη διαφορετική διάρθρωση των κεντρικών κατηγοριών της καπιταλιστικής σχέσης (Χρήμα, Αξία, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος). Το Σοβιετικό καθεστώς και οι μετέπειτα δορυφόροι του, και ακόμα παραπέρα όσοι/όσες εμπνεύστηκαν ή και απογοητεύτηκαν από αυτό, συγκροτήθηκαν ως νεωτερικά-υποκείμενα-σε-καθυστέρηση επιχειρώντας το άλμα που έμελλε να τους συντρίψει: την κυριάρχηση πάνω στο νόμο της αξίας και επ’ ουδενί την άρνησή του εμφυσώντας με αυτό τον τρόπο “νέα πνοή” στη σύγχρονη νεωτερική Εποχή και σ’ όλο το κοινωνικό εύρος των αδιεξόδων της.

Για τους αναθεωρητές της ιστορίας μια τέτοια κοινωνική πολυδιάσπαση της νεωτερικής Εποχής που παρουσιάζει ταυτόχρονα τόσο ετερογένειες και ασυγχρονίες όσο και περιόδους με καθορισμένη αρχή μέση και τέλος, με υπερβάσεις και παλινωδίες, δεν μπορεί καν να υπάρξει εκ προοιμίου. Εν αρχή ην η Ελευθερία του Ιδιοκτήτη και η Δημοκρατία του ατόμου-ιδιώτη και για να μην μπορεί ούτε καν να τεθεί το ερώτημα “τι είναι ο φασισμός, ποιο το ζουμί του;” και πώς διαμορφώνεται ο ίδιος μέσα από τις ίδιες τις προϋποθέσεις της Δημοκρατίας της Αγοράς, εξισώνεται ο φασισμός/ναζισμός, ως εκκενωμένη πολιτική μορφή, με τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εν γένει ως αμφότερα “ολοκληρωτικά καθεστώτα”.

Και εδώ χρειάζεται η μέγιστη της προσοχής: αυτή η νοητική εξίσωση ή, καλύτερα, αυτή η θεωρητική εκκένωση της αστικής σκέψης, δεν αποσκοπεί τόσο στο να υπονομεύσει, μέσα στις συνειδήσεις των ανθρώπων, την όποια “θετική” αντίληψη μπορεί να έχουν για κάτι το ουσιαστικά νεκρό, “τον υπαρκτό σοσιαλισμό” αλλά στοχεύει στο να περιορίσει την ίδια την κριτική ικανότητα της σκέψης να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Μέσα από αυτό το σημείωμα απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο/η, κομμουνιστή/τρια, ασχέτως τις διαφορές που μπορεί να υπάρχουν, να μην αφήσουν να περάσει μια τέτοια πρόκληση.

Καμιά αναθεώρηση της ιστορίας, καμιά απολογητική του Σοβιετικού Καθεστώτος!

Ενάντια στο νεωτερικό υποκείμενο-της-αξιοποίησης ή Θάνατος, ζήτω η Ζωή, ζήτω ο Κομμουνισμός!

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

Εισήγηση της εκδήλωσης Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»

https://skalalakonias.wordpress.com/2015/08/12/primolevi-4/

primolevi

Παρακάτω δημοσιεύουμε ολόκληρο το κείμενο της εισήγησης από την εκδήλωση που πραγματοποίησε η ομάδα μελέτης και αυτομόρφωσης στην Σκάλα Λακωνίας τον περασμένο Ιούλιο με θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» . Το κείμενο της εισήγησης, καθώς και μια πιο εκτεταμένη μελέτη πάνω στον αντισημιτισμό θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε ειδική έκδοση τους επόμενους μήνες.

Αρχικά θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε και να σας ευχαριστήσουμε που αποδεχθήκατε την πρόσκληση για αυτήν εδώ την εκδήλωση, που ευελπιστούμε να είναι η πρώτη, μιας σειράς εκδηλώσεων με θέμα το ολοκαύτωμα και τον αντισημιτισμό. Θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε θερμά το βιβλιοπωλείο Πάπυρος για την άψογη φιλοξενία στον χώρο του. Σήμερα θα παρουσιάσουμε τους αναστοχασμούς και τα συμπεράσματα μας διαβάζοντας ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα του ολοκαυτώματος (της σοά όπως λέγεται στα εβραϊκά), από έναν από τους ελάχιστους επιζώντες του στρατοπέδου του Άουσβιτς.

Η σημερινή παρουσίαση έχει θέμα το βιβλίο του Πρίμο Λέβι “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση της Χαράς Σαρλικιώτη.

Μια μικρή εισαγωγή για τον συγγραφέα, Ο Πρίμο Λέβι γεννήθηκε στην Ιταλία το 1919 και σπούδασε χημικός στο Τορίνο. Συνελήφθη το 1943 ως μέλος της αντιφασιστικής αντίστασης κατά την διάρκεια του πολέμου και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Όπως επισημάναμε ήδη η εμπειρία του αυτή καταγράφεται στο αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο που γράφτηκε με την ψυχραιμία και την αναλυτικότητα ενός χημικού που παρατηρεί και καταγράφει τις συμπεριφορές των ανθρώπων σε συνθήκες απόλυτης ταπείνωσης και εκμηδένισης. Εκτός από το εάν αυτό είναι ο άνθρωπος ο Λέβι έγραψε και μια σειρά σπουδαία δοκίμια που αξίζει να διαβάσει κανείς. Η αγωνιώδης προσπάθεια να κατανοήσει την «λογική» πίσω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τερματίστηκε με την αυτοκτονία του στο Τορίνο το 1987, ακολουθώντας έναν άλλο μεγάλο συγγραφέα, επιζώντα του Άουσβιτς, τον Ζαν Αμερύ που είχε πράξει το ίδιο το 1978.

Το “εάν αυτό είναι ο άνθρωπος” γράφτηκε το 1946 λίγο μετά την επιστροφή του Πρίμο λέβι στην Ιταλία και θεωρείτε εκτός άλλων ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά ντοκουμέντα που αφηγούνται το έγκλημα των εγκλημάτων, το ολοκαύτωμα. Μάλιστα έκανε τον συγγραφέα του παγκοσμίως γνωστό, αν και αρχικά εκδόθηκε το 1947 σε έναν μικρό Ιταλικό εκδοτικό οίκο σε 2.500 αντίτυπα και με μικρή επιτυχία στις πωλήσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Πρίμο Λέβι το γεγονός της μικρής επιτυχίας του βιβλίου τα πρώτα χρόνια οφείλετε στο ότι ο κόσμος είχε τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τα εγκλήματα του ναζισμού και για ένα μεγάλο διάστημα προσπάθησε να ξεχάσει. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι σε εκείνα τα σκληρά μεταπολεμικά χρόνια αρνούνταν να επιστρέψουν στην ανάμνηση μιας βασανιστικής εποχής που είχε μόλις τελειώσει. Παρόλα αυτά το βιβλίο επανεκδόθηκε 9 χρόνια αργότερα και από τότε το ενδιαφέρον του κοινού ήταν πάντα ζωηρό.

Ο λόγος που επιλέξαμε να διαβάσουμε το συγκεκριμένο βιβλίο και να το παρουσιάσουμε, είναι γιατί θεωρούμε ύψιστης σημασίας για οποιαδήποτε συζήτηση ανοίξει στο μέλλον πάνω στο ζήτημα του εθνικοσοσιαλισμού, του αντισημιτισμού και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, οφείλουμε να το κάνουμε με αφετηρία τις βιωματικές αφηγήσεις όσων κατάφεραν να γυρίσουν από την κόλαση και ύστερα να περάσουμε, σε μια κριτική θεωρία για τον αντισημιτισμό. Με άλλα λόγια, για μας το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο, αλλά μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα, καλώντας εμάς τις επόμενες γενιές να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, αλλά και να κατανοήσουμε επίσης ότι στην Ευρώπη και τον κόσμο ο φασισμός είναι παρών και μάλιστα σιγά σιγά ξαναβγαίνει από το κουκούλι του. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση των τελευταίων επιζώντων στο στρατόπεδο του Άουσβιτς από τον κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη παρελαύνουν για μια ακόμα φορά, θυμίζοντας μας πως ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. Μας υπενθυμίζει ότι ως κοινωνία θα πρέπει να αναλογιστούμε και να αναστοχαστούμε τι σημαίνει πρόοδος στον καπιταλισμό ύστερα από το ολοκαύτωμα.
Σύμφωνα με την εισαγωγή του συγγραφέα το βιβλίο αυτό δεν προσθέτει τίποτα σε όσα είναι ήδη γνωστά στους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο για το ανησυχητικό ζήτημα των στρατοπέδων εξόντωσης. Επιδίωξη του βιβλίου δεν είναι να διατυπώσει ένα νέο κατηγορητήριο αλλά αντίθετα να προσφέρει στοιχεία για μια νηφάλια μελέτη των διαφορετικών όψεων της ανθρώπινης φύσης.

Ο Πρίμο Λέβι θα μπορούσαμε να πούμε ότι στάθηκε τυχερός, εφόσον μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς το 1944, όταν δηλαδή η ναζιστική κυβέρνηση είχε ήδη αποφασίσει, εξαιτίας της αυξανόμενης έλλειψης εργατικών χεριών, να παρατείνει τον μέσο όρο ζωής των κρατουμένων που προόριζε για εξόντωση. Παρόλα αυτά η επιβίωση του Πρίμο Λέβι ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς τυχαίων γεγονότων, αλλά και της πολυμήχανης δραστηριότητας του για να κρατηθεί στην ζωή, κάτι που περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου. Το γεγονός ότι είχε σπουδάσει χημεία, μιλούσε λίγα γερμανικά, καθώς και ότι ήταν μικρόσωμος, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο.

Oι περιγραφές μέσα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου απαιτούν αναγνώστες με γερό στομάχι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ο συγγραφέας παρουσιάζει μια κατάσταση που κανείς μέχρι τότε δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ούτε καν οι πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικοί κρατούμενοι που έφτασαν εκεί. Από την άφιξη κιόλας στα στρατόπεδα δεν χανόταν ούτε ένα λεπτό, με πρώτη τελετουργική πράξη, αυτήν, της διαλογής των νεοφερμένων, ποιοι ήταν ικανοί για εργασία και ποιοι όχι. Η διαδικασία αυτή βέβαια δεν εφαρμοζόταν πάντα, αργότερα υιοθετήθηκε, ένα πιο απλό σύστημα διαλογής των κρατουμένων. Οι πόρτες των βαγονιών των τρένων άνοιγαν χωρίς καμιά προειδοποίηση ή οδηγία στους νεοφερμένους. Αυτοί που έπεφταν με το άνοιγμα οδηγούνταν στο στρατόπεδο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων.

Πραγματικά είναι συγκλονιστικές οι αφηγήσεις του συγγραφέα. Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου που περιγράφει την εμπειρία από την άφιξη:

Έτσι, ξαφνικά και απροσδόκητα χάθηκαν οι γυναίκες μας, οι γονείς μας, τα παιδιά μας. Κανείς δεν μπόρεσε να τους αποχαιρετήσει. Τους είδαμε για λίγο στην άλλη άκρη της αποβάθρας, σαν μια σκοτεινή μάζα, και μετά δεν τους ξανάδαμε πια. Αντίθετα είδαμε να αναδύονται κάτω από το φως των προβολέων, δύο ομάδες παράξενων όντων. Περπατούσαν σε διάταξη, ανά τρεις, με βήμα παράξενο, άχαρο, το κεφάλι σκυμμένο μπροστά και τα χέρια κρεμασμένα αλύγιστα. Φορούσαν ένα αστείο μπερέ και μακρυά ριγέ στολή που, ακόμα και στο σκοτάδι από μακρυά, μάντευες ότι ήταν βρώμικη και κουρελιασμένη. Εμείς κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον άφωνοι. Όλα μας φαίνονταν ακατανόητα, παραλογα αλλά ένα πράγμα καταλαβαίναμε καλά: αυτή η μεταμόρφωση περίμενε κι εμάς. Αύριο θα ήμασταν όμοιοι με αυτούς.

Το απόσπασμα που μόλις παραθέσαμε είναι αρκετό για να προϊδεάσει τον αναγνώστη για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Η τελετουργική διαδικασία που εφαρμόστηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως για παράδειγμα το τατουάζ του κρατουμένου, όπου ήταν ο αριθμός άφιξης είχε ως στόχο την τελική εκμηδένιση της ανθρώπινης υπόστασης, την μετατροπή δηλαδή του ανθρώπου σε κάτι μη ανθρώπινο από την πρώτη κιόλας στιγμή της παραμονής τους σε αυτό.
Δεν είναι λίγες οι έννοιες που καταρρέουν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έννοιες που συνθέτουν ποιοτικά μια ανθρώπινη υπόσταση.
Βλέπουμε να καταρρέει οποιαδήποτε έννοια της γλώσσας που υποβιβάστηκε μόνο σε ένα σύνολο προσταγών. Έτσι εκμηδενίζεται κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που νομοτελειακά πάει μαζί με την γλώσσα, ο κρατούμενος στο Άουσβιτς μετατρέπεται σε μια βουβή ύπαρξη.

  • Η γλώσσα όμως σχετίζεται και με την ελπίδα που μεταφέρει ένα σύνολο εννοιών ενός νοήματος που δεν μπορεί παρά να καταρρέει και αυτό.
    Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την έννοια του χρόνου που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καταρρίπτεται. Δεν υπάρχουν εποχές, ούτε κάτι στο να ελπίζει κανείς. Το μόνο που έχει νόημα εδώ είναι η διανομή της σούπας ή η αναζήτηση μιας μερίδας ψωμί.
  •  H έννοια της αξιοπρέπειας που και αυτή με την σειρά της εκμηδενίζεται.
  • Ίσως όμως το πιο φρικτό στοιχείο της ανθρώπινης εκμηδένισης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι το αίσθημα της ενοχής του κρατουμένου. Το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη, σκεπτόμενος το εξής φρικτό: «Για να θέλει να με τιμωρήσει με εξόντωση κάτι πρέπει να έχω κάνει, είμαι ένοχος»

Η δύναμη της αφήγησης του Πρίμο Λέβι, όχι τόσο σε λογοτεχνικό όσο σε βιωματικό επίπεδο, δεμένη για τα καλά στη στοχοθεσία ενός επιζώντα του Άουσβιτς με οξεία κριτική σκέψη, έχει την ικανότητα αυτή που, διαβάζοντάς τον, σε απορροφά και νιώθεις το θάρρος και την οικειότητα να “επεμβαίνεις”. Η εισαγωγή του φτάνει το αποκορύφωμά της με την συγκλονιστική διατύπωση για έναν αναγνώστη που έχει συνειδητοποιήσει στοιχειωδώς την φρίκη του εγκλήματος των εγκλημάτων πως “…πολλοί λαοί ή άτομα θεωρούν συνειδητά ή μη ότι « κάθε ξένος είναι εχθρός». Αυτή η πεποίθηση βρίσκεται στο βάθος της ψυχής σαν μια λανθάνουσα μόλυνση· εκδηλώνεται μόνο σε πράξεις με χαρακτήρα ασυντόνιστο και μη κανονικό, χωρίς να είναι η βάση ενός συστήματος σκέψης. Όταν όμως αυτή η σκέψη αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα.”

Το μεγαλείο της αφηγηματικής δύναμης του Λέβι την διαπιστώνουμε επίσης στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου «Το Ταξίδι», όταν περιγράφει την τελευταία νύχτα στο στρατόπεδο του Φότσολι κοντά στη Μόντενα. Ο συγγραφέας δείχνει να έχει κατακλυστεί από το συναίσθημα του θανάτου. Ακριβώς όπως το βίωνε εκείνη τη φρικτή νύχτα της 20ης Φεβρουαρίου του 1944. Στο κεφάλαιο αυτό, ο συγγραφέας, προφανώς επικαλείται τη μεταφορά της σκέτης εμπειρίας, της καθαρής ανόθευτης γνώσης της ανθρώπινης φύσης, του ωμού βιώματος κατά το οποίο ο ίδιος ιδιοποιείται μια ιδιαίτερη εσωτερική αναφορά στην εμπειρία του καταδικασμένου Εβραίου στο στρατόπεδο εξόντωσης.

Από τις πρώτες σελίδες ξετυλίγεται μπροστά σου η ανθρώπινη τραγωδία. Αποκαρδιωτικοί αποχαιρετισμοί, προσευχές, υλικές προετοιμασίες ή απελευθέρωση καταπιεσμένων συναισθημάτων και ενστίκτων. Τα τελευταία φιλιά των εραστών και των γονιών προς τα παιδιά τους είναι μια απελπισμένη ιερουργία αυτής της ματαιότητας – και κάθε ανθρώπινης ματαιότητας. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα της απέραντης θλίψης για τον θρήνο που πρόκειται να ακολουθήσει.

Ένα ταξίδι προς το άγνωστο ξεκινάει. Καταδικασμένοι να πεθάνουν. Το ξέρουν. Λίγοι δεν το δέχονται μέχρι να αντικρίσουν το φρικτό πρόσωπο του ναζισμού στον επόμενο σιδηροδρομικό σταθμό.

Ένα ταξίδι 15 ημερών 45 ανθρώπων, όλων των ηλικιών, στοιβαγμένοι και έγκλειστοι σε βαγόνι για εμπόρευμα. Κρύο, πείνα, δίψα κ.α., είναι αρκετά ώστε ένας εξουθενωμένος ψυχικά και σωματικά άνθρωπος να επιζητά τον θάνατο ως λύτρωση, ως ανακούφιση, και να παραιτηθεί από κάθε σκέψη αντίστασης ή ελπίδας. Ίσως η μόνη στιγμή εξεγερσιακών ενστίκτων που καταγράφονται στις σελίδες βιβλίου, είναι όταν φτάνουν στο Άουσβιτς αιχμάλωτοι από το γκέτο του Λοντζ, οι οποίοι τους διηγήθηκαν την θρυλική εξέγερση της Βαρσοβίας. “Η δική μας σειρά πότε;” αναρωτιέται ο Λέβι υποδηλώνοντας πως δεν έχει παραδοθεί οριστικά στην επέλαση του θανάτου, όπως και λίγοι ανυπότακτοι σύντροφοί του. Οι ναζί, όμως, έχουν προβλέψει και αυτό το ενδεχόμενο τιμωρώντας μπροστά τους κάθε επίδοξο εξεγερσιακό, συνθλίβοντας το ηθικό όσων το σκέφτονται:
Γράφει ο Λέβι σε ένα άλλο απόσπασμα:

“…το έργο τους ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Τώρα πια οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν· δεν απέμεινε κανείς γενναίος ανάμεσά μας, ο τελευταίος κρέμεται πάνω απ´ τα κεφάλια μας και για τους άλλους ένα απλό χαλινάρι ήταν αρκετό. Οι Ρώσοι μπορούν να έρθουν. Θα μας βρούνε υποταγμένους, σβησμένους, άξιους του θανάτου που μας περιμένει.
“Να εκμηδενίσεις τον άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις : δεν ήταν απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε, Γερμανοί. Είμαστε υπάκουοι, κάτω απ´ το βλέμμα σας· δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας : καμία πράξη αντίστασης, καμία λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό βλέμμα.”

Ο ρόλος των πρώτων ναζί που αντικρίζουν στο Άουσβιτς είναι η πλήρης αντικειμενοποίηση των σωμάτων σε “χρήσιμα και άχρηστα”. Γιατροί Ες Ες, με μια ματιά στον θώρακα και το κεφάλι, έκριναν ποιος είναι κατάλληλος για εργασία ή για τους θαλάμους αερίων. Η πλήρης αποβολή του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των αιχμαλώτων Εβραίων και τους αφορά άμεσα. Η κύρια μέθοδος της μεταχείρισής τους έχει ως στόχο να συντρίψει την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους ώστε κάθε αντίδραση να φαντάζει ανώφελη, καθώς “δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο να σωθεί”. Οι κρατούμενοι, ήδη από αυτήν την άκρως ταπεινωτική διαδικασία, ψηλαφούν τον θάνατο. Ο ίδιος ο Λέβι, στο δεύτερο κεφάλαιο, θεωρεί πως από τις πρώτες ώρες στο στρατόπεδο Μόνοβιτς, από την εξευτελιστική διαδικασία για θρησκευόμενους ανθρώπους, της απόλυτης ταπείνωσης μέσω της γύμνιας, “όλα έχουν τελειώσει”. Εκεί διαπιστώνουμε και την διπλά τραγική θέση ενός συνειδητοποιημένου ανθρώπου σε στρατόπεδο εξόντωσης.
Tο ψύχραιμο ύφος, η διεισδυτικότητά του στο ανθρώπινο συναίσθημα, εκφράζουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τον εκμηδενισμό της ανθρώπινης υπόστασης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η περιγραφή του δράματος της πνευματικής εξόντωσης με την αφαίρεση κάθε αντικειμένου που θα ήταν ο συνδετικός κρίκος με την μνήμη και το παρελθόν για την απόλυτη πνευματική εξουθένωση και, εν τέλει, την φυσική εξόντωση, είναι εξίσου καθηλωτική. Η μνήμη μετατρέπεται σε πραγματικό μαρτύριο. Αυτή η απομόνωση, από τον ελεύθερο κόσμο, σε συνθήκες που ενσαρκώνουν την “Κόλαση” του Δάντη, λειτουργεί αποτελεσματικά για την απώλεια της μνήμης.

Η “παλιά άγρια θλίψη” πλημμυρίζει κάθε σπιθαμή του σώματος όταν εικόνες από ένα ομιχλώδες παρελθόν αναδύονται για να αφυπνίσουν την συνείδηση στις συζητήσεις του Λέβι με τον σύντροφό του Πίκολο, στους χώρους του χημείου.
Στο κεφάλαιο “Μύηση” βλέπουμε μικρές, αλλά σημαντικές, λόγω της συστηματικής επανάληψης τους, στιγμές του ανθρώπινου δράματος, συνοδευόμενα με σαφώς αντιεβραϊκά χαρακτηριστικά σε πολλά επίπεδα. Ο Λέβι μας δίνει με μοναδική απλότητα, την εικόνα της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, η οποία είναι αποτυπωμένη στους τοίχους των λουτρών, όπου εκεί οι Εβραίοι παρουσιάζονται ως φορείς μολυσματικής βρόμας, ενώ οι ναζί έχουν αναλάβει τον ρόλο της κοινωνικής αποστείρωσης “απαλλάσσοντας τον άριο άνθρωπο από τον αιώνιο εχθρό του, τον Εβραίο”.

Εκεί όμως βλέπουμε και μία άλλη πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Η προάουσβιτς καθημερινότητα των έγκλειστων επιχειρεί να διεισδύσει, με μικρές επιτυχίες, και να εδραιωθεί στο παρόν. Ανταγωνιστικότητα, συσπείρωση, ασιτία, αλληλεγγύη, περιφρόνηση, ανταλλαγές, επιβολή, δούνε και λαβήν με τον “έξω κόσμο” μέσω των ιατρών κ.α., δεν περιγράφουν απλώς την διαδικασία της ατέρμονης αναμονής του θανάτου ή στιγμές ωμής ηθικής εκμηδένισης, αλλά συνθέτουν και τις μεταξύ τους σχέσεις προσπαθώντας να “επισκιάσουν” από την μία το πρόσωπο του θύτη στην συνείδησή τους και, από την άλλη, δηλώνουν την δυσκολία να δεχθούν ή να κατανοήσουν οτι “η θηριωδία που ελλοχεύει το άμεσο μέλλον, δεν προορίζεται για τους ίδιους, αλλά για τους άλλους”.
Η συγκλονιστική διαπίστωση της απόλυτης θλίψης, σ ´αυτό το κεφάλαιο, έρχεται για να καταστήσει τα λουτρά κενού νοήματος: “ποιος ο λόγος να πλένεται ένας άνθρωπος σε αυτή τη κατάσταση;” αναρωτιέται ο Λέβι με βαθύ αίσθημα εγκατάλειψης κάθε επιθυμίας για καθαριότητα, καθώς θεωρεί πως η συστηματική ταπείνωση έχουν αποκτηνώσει τους έγκλειστους, επομένως η ανθρώπινη υπόσταση έχει χαθεί οριστικά. Πλέον όλα έχουν πάρει τον δρόμο του θανάτου, απαντώντας ο ίδιος πως “το πλύσιμο απαιτεί ενέργεια, και αυτό είναι άσκοπη σπατάλη διότι μπορεί να επιφέρει πιο γρήγορα τον θάνατο”. Όμως, ο συγκρατούμενος του έχει διαφορετική άποψη, διότι
“όλη αυτή η διαδικασία έχει μια ουσία: την σθεναρή αντίσταση, μέσω της επιμέλειας του σώματος στη προσπάθεια ηθικής εξόντωσης που προηγείται της βιολογικής.”

Η θηριωδία των στρατοπέδων συγκέντρωσης εμφανίζεται και με την μορφή της καταναγκαστικής εργασίας, ως εργαλείο σωματικής και πνευματικής ταπείνωσης μέσω των συνθηκών που επικρατούν, αλλά και για οικονομικό κέρδος από την, μέχρι τελικής εξάντλησης, του “εργατικού δυναμικού” για λατομεία, κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών, τούβλων, όπλων κλπ. Εργοστάσια απέραντης φρίκης και ανθρώπινης τραγωδίας που ο ανταγωνισμός για ζωή εις βάρος μιας άλλης ζωής είναι παρόν. Έγκλειστοι έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα πόστα και σε ιεραρχικές βαθμίδες, όχι μόνο επειδή η “άμεση επαφή” των στρατιωτών με τα θύματά τους είχε “άσχημες επιπτώσεις στην ψυχολογία τους”, αλλά και για να διατηρήσουν τα “προνόμιά” τους και με την ελπίδα πως θα σωθούν, εκτελούσαν τις εντολές με ιδιαίτερο ζήλο κάνοντας πιο δύσκολη την καθημερινότητα των συγκρατουμένων τους. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και άκρως αποδοτικό, καθώς στο Ράιχ οι κρατούμενοι, ως αναλώσιμοι, δεν κόστιζαν σχεδόν τίποτα, ήταν διαρκώς ανανεώσιμο δυναμικό, ενώ είχαν μετατραπεί πλήρως σε παραγωγική “εργατική δύναμη”.
Υπό την μόνιμη απειλή της εκτέλεσης οι ρυθμοί του εργασιακού ντελίριου είναι εξοντωτικοί· εάν προσθέσουμε και την ασιτία, τον ξυλοδαρμό, το κρύο, το παρελθόν που δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν εάν ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ή όχι, ασφαλώς μιλάμε πλέον για ολοκληρωτικά παραδωμένες οντότητες που είχαν απορρίψει κάθε σκέψη εξέγερσης. Υπο αυτές τις συνθήκες ουδεμία σημασία έχει ποια ήταν η κοινωνική θέση ή το επίπεδο μόρφωσης των έγκλειστων Εβραίων πριν βρεθούν σε αυτή τη κατάσταση. Όλοι είχαν μετατραπεί σε ανεξίτηλα νούμερα χτυπημένα με μελάνι στο χέρι, που εξαναγκάζονταν μέσω της εργασίας χωρίς νόημα και ελπίδα, της πείνας χωρίς χόρταση, να βλέπουν την αργή σωματική τους εξόντωση ανήμποροι να την ανατρέψουν:
“…για ποιο λόγο”, γράφει, “να βασανιζόμαστε με τη πρόβλεψη του μέλλοντος όταν καμία πράξη μας, καμία λέξη μας δεν θα μπορούσε στο ελάχιστο να το επηρεάσει; […] Στο Λάγκερ χάνεις τη συνήθεια να ελπίζεις και την εμπιστοσύνη στην ίδια τη λογική σου. Στο Λάγκερ το να σκέφτεσαι είναι άχρηστο, γιατί τα γεγονότα είναι πάντα απρόβλεπτα· και κάποιοι προνοητικοί φυσικοί νόμοι εξασθενούν όταν υποφέρεις πέρα από κάποιο όριο.”

Το ένστικτο της επιβίωσης ως κινητήρια δύναμη ανάπτυξης μιας “υπόγειας τέχνης” που διαρκώς αναβάλει την ώρα συνάντησης με το θάνατο, αναπτύσσεται. Οικονομία στις κινήσεις, στην αναπνοή, στη σκέψη, στα πάντα. Η τέχνη του να αποτινάξεις οριστικά από πάνω σου την ιδιότητα του τίμιου μικροϋπάλληλου που πλέον, στους φρενήρεις και εξοντωτικούς ρυθμούς, φαντάζει παράλογη. Και όλα αυτά ανακυκλώνονται στα μαρτυρικά όνειρα του ύπνου του σκλάβου για να ξαναγυρίσουν το επόμενο πρωί ως φρικτή αιώνια πραγματικότητα.
Το διήγημα του Λέβι μας εξηγεί τις συνθήκες κάτω υπό της οποίες βρέθηκαν οι Εβραίοι στην συγκυρία του Ολοκαυτώματος (Shoah), και μας περιγράφει την μοναδικότητα της εξολοθρευτικής έντασης του αντισημιτικού μένους που εξαπέλυσε ο ναζισμός. Θέτει το αναπάντητο ερώτημα πως άνθρωποι που, με ιδιαίτερη επιμέλεια, καλλιέργησαν, συγκρότησαν και εν τέλει οργάνωσαν αντί-εβραϊκά πογκρόμ, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, εκμετάλλευση για παραγωγή υπεραξίας, και μαζικές, ασύλληπτης αγριότητας, εκτελέσεις, με έναν και μόνον σκοπό: τον ολοκληρωτικό και απόλυτο αφανισμό του εβραϊκού πληθυσμού. Ο σκοπός της “Τελικής Λύσης” δεν ήταν άλλος από την επιδίωξη της καθολικής εξολόθρευσης ενός κατατρεγμένου και χρόνια περιπλανώμενου λαού και της θρησκευτικής του ταυτότητα, ως προϋπόθεση για την διατήρηση και την σωτηρία του ανθρώπινου πολιτισμού από την εβραϊκή “αντιφυλή”.

Γράφει, εξαιρετικά εύστοχα, ο Λέβι στο Επίμετρο που συνοδεύει το βιβλίο του, αναφερόμενος στο ναζιστικό αντισημιτικό φαντασιακό: “Ο εβραϊσμός δεν είναι μιά θρησκεία την οποία μπορείς να εγκαταλείψεις με τη βάπτιση ούτε ένας πολιτισμός απ´ τον οποίο μπορείς να απομακρυνθείς για κάποιον άλλο : είναι ένα υποδεέστερο είδος ανθρώπου, μια φυλή διαφορετική και κατώτερη όλων. Οι Εβραίοι μόνο φαινομενικά ανήκουν στο ανθρώπινο είδος· στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι διαφορετικό, κάτι το ακαθάριστο, το αποκρουστικό, «πιο κοντά είναι ο πίθηκος στον άνθρωπο παρά οι Εβραίοι στους Γερμανούς»· είναι η αιτία όλων των δεινών· του άπληστου αμερικανικού καπιταλισμού, του σοβιετικού μπολσεβικισμού, της ήττας του 1918, του πληθωρισμού το 1923· ο φιλελευθερισμός, η δημοκρατία, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός είναι σατανικές επινοήσεις των Εβραίων για να υποσκάψουν τη μονολιθικότητα του ναζιστικού Κράτους.»

Τελειώνοντας την αφήγησή μας πάνω στο «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» θα θέλαμε να προσθέσουμε ακόμα λίγα λόγια πάνω στις ανησυχίες του ίδιου του συγγραφέα. Όπως είπαμε και στην αρχή, ότι συνέβη μια φορά μπορεί να συμβεί ξανά. 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον σοβιετικό κόκκινο στρατό, φασιστικά κινήματα παρελαύνουν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα έχουμε ένα ναζιστικό κόμμα στην Βουλή με πάνω από 400.000 ψήφους, κεφαλαιοποιώντας όλα αυτά τα μόνιμα διαχρονικά ρατσιστικά χαρακτηριστικά και προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας. Ανοιχτά λοιπόν ένα κόμμα σαν την Χρυσή Αυγή, δολοφονεί μετανάστες, σπέρνει την ρητορική μίσους, ονειρεύεται προγράμματα ευθανασίας σε άτομα με κινητικές ή διανοητικές ιδιαιτερότητες, ονειρεύεται μια κοινωνία με στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας κοκ. 75 χρόνια μετά, το ελληνικό κράτος δεν έχει αποκαταστήσει την μνήμη των Ελλήνων Εβραίων που χάθηκαν στο ολοκαύτωμα. Ο σχεδόν καθολικός χαμός για παράδειγμα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που αποτελούσαν μια από τις μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες της πόλης, με την συνεργασία και του ελληνοχριστιανικού πληθυσμού αποτελεί ακόμα ένα ταμπού. Μας δείχνει καθαρά, ότι η Ελληνική ιδεολογία, με άλλα λόγια ο εθνικισμός στην χώρα μας, δεν ανέχεται τίποτα που μπορεί να αμφισβητήσει την ενότητα του. Έτσι λοιπόν τα πλιάτσικα στις Εβραϊκές περιουσίες στην Θεσσαλονίκη, η βεβήλωση του εβραϊκού νεκροταφείου, όπου σήμερα βρίσκεται το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, οι κλεμμένες ταφόπλακες που κοσμούν δρόμους της παλιάς πόλης, είναι εγκληματικές πράξεις που έχουν θαφτεί στην λήθη. Ξεχάστηκαν και αυτά μαζί με τα 6.000.000 νεκρούς εκτοπισμένους Εβραίους στα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα λοιπόν περισσότερο από ποτέ καλούμαστε όλες και όλοι να κρατήσουμε την μνήμη ζωντανή, να πραγματώσουμε την επιθυμία του συγγραφέα, εμείς οι επόμενες γενιές, να μην αφήσουμε να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Να επαγρυπνούμε πάντα. Να κάνουμε το όνειρο του Πρίμο Λέβι πραγματικότητα. Ευχαριστούμε.

2 Αυγούστου: Ημέρα μνήμης για το ολοκαύτωμα των Ρομά από τους ναζί

https://grassrootreuter.wordpress.com/2015/08/02/roma-6/

Τη νύχτα 2 προς 3 Αυγούστου του 1944, στάλθηκαν μαζικά στους θαλάμους αερίων οι τελευταίοι 3.000 Ρομά κρατούμενοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Συνολικά, υπολογίζεται ότι στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος θανατώθηκαν από τους ναζί περίπου 250.000 Ρομά (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό στο μισό εκατομμύριο).

Ακολουθεί ένα animation που συνοψίζει την ιστορία των Ρομά

Απεβίωσε σε ηλικία 106 ετών ο «βρετανός Σίντλερ»

apeviwse

Ο Σερ Νίκολας Γουίντον, γνωστός και ως ο «Βρετανός Σίντλερ», ο οποίος είχε σώσει κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου 669 παιδιά από την Τσεχία και τη Σλοβακία, στην πλειονότητά τους εβραϊκής καταγωγής, από βέβαιο θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, απεβίωσε σήμερα, Τετάρτη, σε ηλικία 106 ετών, ανακοίνωσε ο Ροταριανός όμιλος του Μέιντενχεντ, στη νότια Βρετανία.

«Με μεγάλη θλίψη ανακοινώνουμε ότι ο Σερ Νίκι Γουίντον απεβίωσε γαλήνια το πρωί» αναφέρει ανακοίνωση η οποία αναρτήθηκε στον ιστότοπο του ομίλου, του οποίου ο Σερ Γουίντον ήταν μέλος και χρημάτισε για μια περίοδο πρόεδρος.

«Ο κόσμος έχασε έναν σπουδαίο άνθρωπο. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ την ανθρωπιά που έδειξε ο Σερ Νίκολας Γουίντον σώζοντας τόσα παιδιά από το Ολοκαύτωμα» έγραψε ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον στον λογαριασμό του στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter.

«Θα παραμείνει για πάντα ένα σύμβολο θάρρους, βαθιάς ανθρωπιάς και απίστευτης σεμνότητας» έγραψε από τη δική του πλευρά ο Τσέχος πρωθυπουργός Μποχούσλαβ Σομπότκα, επίσης στο Twitter.

Ο Σερ Γουίντον είχε λάβει την ανώτατη τιμητική διάκριση του τσεχικού κράτους από τα χέρια του τσέχου προέδρου Μίλος Ζέμαν, ο οποίος σήμερα χαρακτήρισε τον εκλιπόντα «έναν άνθρωπο ο οποίος προκαλούσε τον θαυμασμό με το θάρρος του».

Ο Νίκολας Γουίντον περί τα τέλη του 1938, νεαρός υπάλληλος τότε του χρηματιστηρίου του Λονδίνου, είχε πάει στην Πράγα προσκεκλημένος ενός φίλου του που εργαζόταν στη βρετανική πρεσβεία. Κατόπιν του είχε ζήτησε βοήθεια, καθώς ένα τμήμα της τότε Τσεχοσλοβακίας βρισκόταν κάτω από τη ναζιστική μπότα και η χώρα ήταν πια γεμάτη καταυλισμούς προσφύγων.

Ο Γουίντον άνοιξε γραφείο σε ένα ξενοδοχείο της Πράγας όπου υποδεχόταν εβραίους γονείς, που ήθελαν να βρεθεί ασφαλές καταφύγιο για να φύγουν τα παιδιά τους. Αντιμετώπιζε ένα ιδιαίτερα δύσκολο καθήκον: για να εκδοθεί βίζα για τη Βρετανία έπρεπε να βρεθεί για κάθε παιδί μια ανάδοχη οικογένεια που θα το υιοθετούσε και να δοθεί εγγύηση. Ο Γουίντον συγκέντρωνε και χειριζόταν επίσης τα χρήματα για τη μεταφορά των παιδιών με τρένο.

Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1939 ο Βρετανός συνέβαλε με αυτόν τον τρόπο να μεταβούν στη χώρα του 669 παιδιά με οκτώ τρένα. Ένας ένατος συρμός, που θα μετέφερε 250 παιδιά, την 3η Σεπτεμβρίου, εμποδίστηκε να αναχωρήσει όταν η Βρετανία μπήκε στον πόλεμο. Και τα 250 παιδιά εξαφανίστηκαν χωρίς κανένα ίχνος.

Ο Γουίντον συνήθιζε να λέει ότι δεν έκανε κάτι το εξαιρετικό, παρότι ο Τύπος τον υμνούσε και του έδωσε το προσωνύμιο «ο Βρετανός Σίντλερ», παραπέμποντας στον γερμανό βιομήχανο Όσκαρ Σίντλερ, που έσωσε 1.200 Εβραίους επί των ημερών του Τρίτου Ράιχ.

Αυτή η σεμνότητα του επέτρεπε να κρύβει, ακόμη και από την ίδια του την οικογένεια, τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε για να επιβιώσουν αυτά τα παιδιά. Η γυναίκα του ανακάλυψε τυχαία, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, μέσα σε μια παλιά τσάντα, τον κατάλογο των παιδιών και τα γράμματα των γονιών τους.

Ο Νίκολας Γουίντον έλαβε τον τίτλο του Σερ από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ το 2002.

Πηγή: 01.07.2015, in.gr

video: Βερολίνο Ιούλης του 1945/Berlin nach der Apokalypse in Farbe und HD

Το βίντεο αυτό αποτελεί ένα αξιόλογο ντοκουμέντο καταγραφής της καθημερινότητας στο Βερολίνο τον Ιούλιο του 1945 μετά από τους βομβαρδισμούς της πόλης από τους συμμάχους και το τέλος του ναζισμού. Το βίντεο είναι ψηφιοποιημένο από το στούνιο KRONOS Media GmbH, Hamburg. Δείχνει με την σειρά τα εξής μέρη:  der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet. Εκτός από αυτές τις περιοχές ένα μέρος του βίντεο δείχνει το Βερολίνο από ψηλά.

Auswahl von einzigartigen HD-Filmmaterial – teilweise unveröffentlicht – der Reichshauptstadt Berlin im Juli 1945

Geschichte authentisch!

u.a. der Berliner Reichstag, das Brandenburger Tor, der Pariser Platz, der Boulevard Unter den Linden, der Berliner Dom, das Nationaldenkmal Wilhelm I. beim Berliner Schloss, der Alexander Platz, die Reichskanzlei und der Führerbunker, der Sportpalast und Zerstörungen im Stadtgebiet

Berliner, Flüchtlinge und alliierte Soldaten

Archiv – CHRONOS-MEDIA GmbH, Potsdam

Gestaltung – Konstantin von zur Mühlen
Tongestaltung und Montage – Arne Körner

Produktion – KRONOS Media GmbH, Hamburg

/benjaminconti.wordpress.com/2015/05/05/berlinjuly1945/

Χάρης Μελιτάς, Το κελί

Από το ιστολόγιο:

tokoskino.wordpress.com/2015/04/19/χάρης-μελιτάς-το-κελί

/10426543_10203345753547561_8900210334998208925_n

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό
θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω
οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο
κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια.
Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες
μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου παρέχει;
Μικρόφωνα, τηλέφωνα, κουμπιά
σοφές αριθμομηχανές, επίπεδες οθόνες.
Μπορώ να δω τα πάντα από δω.
Τις εκτελέσεις, τα πογκρόμ, τις πυρκαγιές
τα μαχαιρώματα, τα κόκκινα σημάδια.
Μεγάλο πράγμα η τεχνολογία.
Το αίμα κατακλύζει το κελί
στιγμές φαντασιώνομαι πως είναι το δικό μου.
Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Έλεγα πως μπορώ να πολιτευόμαι
να ερωτεύομαι, να ζω, να εκπαιδεύομαι
να περιμένω βολεμένος τη σειρά μου.
Μέχρι που χτες το βράδυ ανακάλυψα
ότι η πόρτα του δεν ήταν κλειδωμένη.

*Από την υπό έκδοση συλλογή “Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου”, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.

για τις εκδηλώσεις μνήμης των 50.000 Θεσσαλονικιών Εβραίων

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Πολωνία. Πρώτα μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι του συνοικισμού Βαρόνου Χιρς, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Έπειτα, ο κενός συνοικισμός μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οδηγήθηκαν σε αυτόν πρώτα οι κάτοικοι από τις διπλανές γειτονιές (Μικρού Σταθμού, Αγίας Παρασκευής, Ρεζή Βαρδάρ) και από εκεί επιβιβάστηκαν με τη βία στα τρένα για την Πολωνία. Ακολούθησαν οι Εβραίοι των άλλων συνοικιών της Θεσσαλονίκης. Από τις 53.000 το 1943, σήμερα στην Θεσσαλονίκη κατοικούν μόνο 1.000 Εβραίοι.

Όπως κάθε χρόνο στη μνήμη των πρώτων θυμάτων του Ολοκαυτώματος από τη Θεσσαλονίκη, ο Δήμος Θεσσαλονίκης πήρε την πρωτοβουλία για μία εκδήλωση μνήμης την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, υπό το γενικό τίτλο: «Ποτέ ξανά. Θεσσαλονίκη-Άουσβιτς. 72 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού». Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχει και η Ισραηλιτική κοινότητα Θεσσαλονίκης που άλλωστε είχε πάρει και την πρωτοβουλία λίγα χρόνια πριν για την πραγματοποίηση της πρώτης εκδήλωσης μνήμης. Στις εκδηλώσεις μνήμης, όπως άλλωστε είναι γνωστό, απέχει πλήρως η αριστερά/αναρχία, ίσως πάντα με κάποιες εξαιρέσεις ή ίσως μονάχα με την παρουσία κάποιων στελεχών της «κυβέρνησης της αριστεράς» και δημοτικών συνδυασμών για τα μάτια του κόσμου. Από τις εκδηλώσει μνήμης όμως απέχουν δυστυχώς και οι μαχητικοί αντιφασίστες αυτού εδώ του τόπου που είτε για λόγους απόστασης, είτε για άλλους λόγους επιλέγουν να μην παρευρεθούν. Κάποιοι θέτουν την ανησυχία τους ότι οι εκδηλώσεις μνήμης έχουν περάσει και αυτές σε άθλια ρουτίνα της καθημερινότητας, με τον δήμο να αποσκοπεί δικά του πολιτικά οφέλη από ένα τέτοιο γεγονός. Κάποιοι άλλοι απλά διαχέονται μέσα στο πλήθος χωρίς να αποσκοπούν σε κανενός είδους αντιφασιστική παρέμβαση στις εκδηλώσεις.

Είναι αλήθεια μάλλον ότι ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους από μια τέτοια διοργάνωση. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να είναι λόγος κατά την γνώμη μου να μην υπάρχει καν σκέψη για μια αντιφασιστική παρέμβαση στην πορεία που θα γίνει την Κυριακή. Έχω ταχτεί αρκετές φορές υπέρ της επικοινωνίας με την Ισραηλιτική κοινότητα της Ελλάδος, σεβόμενοι πάντα της αυτονομία της και την άποψη της στα πράγματα. Πιστεύω ότι από τέτοιες εκδηλώσεις δεν πρέπει να λείπει η πολιτική τάση αυτή στην Ελλάδα που περισσότερο από κάθε άλλον σήμερα έχει ανοίξει το ζήτημα του αντισημιτισμού. Δεν πρέπει να λείπουμε από κανένα αγώνα σήμερα, καμία εκδήλωση ανάλογου περιεχομένου. Πρέπει καθημερινά να χτίζουμε σχέσεις εκτίμησης και εμπιστοσύνης με όσες και όσους σήμερα για τον α ή β λόγο βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ενάντια στην λήθη της ελληνικής κοινωνίας.

Όσες/οι από εσάς είναι στα σχέδια σας να συμμετέχετε στις εκδηλώσεις μνήμης μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από το πρόγραμμα όπως δημοσιεύτηκε εδώ  . Οι εκδηλώσεις ξεκινούν σήμερα στην αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης (Βασ. Γεωργίου 1) με την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Κόκκινου: Το Ολοκαύτωμα-η διαχείριση της τραυματικής μνήμης: θύτες και θύματα.

Στην Θεσσαλονίκη πλέον βρίσκονται και τα ιστορικά βαγόνια που μετέφεραν τους Εβραίους στο Άουσβιτς. Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε ένα σχετικό ρεπορτάζ από τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλονίκης ΤV 100.

Δεν είμαστε Ναζί……….

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά «Η χρυσή Αυγή μπροστά στη δικαιοσύνη»

Αντέγραψα ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «δεν είμαστε Ναζί» επειδή πολλές φορές έχω ακούσει αυτό τον ισχυρισμό που όμως είναι πέρα για πέρα ψεύτικος.Εξάλλου τώρα απ’ ότι βλέπω από τα συνθήματα στους δρόμους με τους αγκυλωτούς σταυρούς ,δεν μπορούν να κρυφτούν πια .Το βιβλίο υπάρχει σε pdf (αν θέλετε να το διαβάσετε όλο) εδώ:http://jailgoldendawn.com/wp-content/uploads/2014/09/psarras_final_web.pdf

ΟΙ ΜΌΝΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΊΖΟΝΤΑΙ να υιοθετούν τον ισχυρισμό ότι όλα τα φαι-
νόμενα απατούν και ότι πρόκειται απλώς για «εθνικιστές» είναι ορισμένοι δι-
κηγόροι που βρέθηκαν στον περίγυρο της οργάνωσης και κάποιοι δημοσι-
ογράφοι οι οποίοι, για δικούς τους λόγους, επιχειρούν να φανούν αρεστοί
στο ακροατήριο της Χρυσής Αυγής. Ίσως το πιο γκροτέσκο παράδειγμα είναι
εκείνο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, ο οποίος σε τηλεοπτική εκπομπή του
φρόντισε να απαλλάξει τον Κασιδιάρη από την πιο κραυγαλέα ταύτισή του
με τον ναζισμό, δηλαδή το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό που φέρει στο
αριστερό του μπράτσο. «Ο κ. Κασιδιάρης έβγαλε το σήμα και μου το ’δειξε και
όντως δεν είναι η σβάστικα του Χίτλερ αλλά το σύμβολο του Σλίμαν από την
Τροία», δηλώνει ο Τριανταφυλλόπουλος. Και προσθέτει: «Αν ήθελε να κάνει
τον αγκυλωτό θα τον έκανε κανονικά, δηλαδή δεξιόστροφο και όχι αριστερό-
στροφο». Βέβαια, το τατουάζ του Κασιδιάρη όχι μόνο είναι δεξιόστροφο όπως
η χιτλερική σβάστικα, αλλά είναι και στραμμένο κατά 45 μοίρες, όπως ακριβώς
το σχεδίασε δηλαδή ο Αδόλφος. Παρ’ όλα αυτά, ο Κασιδιάρης δεν έχει κανένα
δισταγμό να απαντά στα ερωτήματα που του θέτουν στη διαδικτυακή εκπομπή
της οργάνωσης με τον ακόλουθο τρόπο:
Τι να πω για το τατουάζ; Εντάξει, ρε παιδιά, αν δεν μπορεί κανείς να ανα-
γνωρίσει την ελληνικότητα αυτών των συμβόλων, αν μη τι άλλο, είναι ηλί-
θιος. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Αν δεν μπορεί κανείς να δει ότι αυτά τα
σύμβολα είναι καθαρά ελληνικά, είναι εκτός τόπου και χρόνου.5
Αφού έπεισε τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, γιατί να μην πείσει και τους θαμώνες
της εκπομπής του;
Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι ακόμα και στην πρώτη περίοδο της δράσης της,
τότε που επιδείκνυε ανοιχτά τα ναζιστικά της σύμβολα, η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιούσε τον «διπλό λόγο», όπως κάνουν όλα τα παρόμοια μορφώματα, δηλαδή «προς τα έξω» δήλωνε «εθνικιστική» και μόνο στους μυημένους «εθνικοσοσιαλιστική». Γεγονός είναι ότι η χρήση του όρου «εθνικιστές» ως καταλληλότερου από το βεβαρυμένο «εθνικοσοσιαλιστές» και το ξενικό «ναζιστές» είχε εισαχθεί στη ρητορική της οργάνωσης από δεκαετίες. Η χρήση του, όμως, συνοδευόταν από τις αναγκαίες επεξηγήσεις, και κυρίως τη διαρκή υπόμνηση ότι «ο δικός μας εθνικισμός» είναι ιδιαίτερος. «Το να είμαι εθνικιστής σημαίνει πως δέχομαι την τρίτη μεγάλη ιδεολογία της Ιστορίας, την πιο εξελιγμένη και πιο φυσική», γράφει ανώνυμος αρθρογράφος,6 ενώ σε απάντηση επιστολής που υποστηρίζει ότι ο εθνικοσοσιαλισμός και η σβάστικα έχουν ελληνική προ-έλευση και ότι ο Χίτλερ σκεφτόταν ως Έλληνας, ενώ «οι Γερμανοί ήταν οι πιο άψογοι και ιπποτικοί κατακτητές που είχαν περάσει από την Ελλάδα», η οργάνωση θα εξηγήσει:

Συναγωνιστή, ας μην έχουμε την απαίτηση από όλους τους φίλους και
τους συναγωνιστές να έχουν πλήρη γνώση όλων των λεπτομερειών του
πολέμου. Άλλωστε ζούμε σε μια περίοδο όπου σιγά σιγά αποκαλύπτεται η
αλήθεια, και όλοι θα μάθουν ποιοι πραγματικά ευθύνονται για ό,τι συνέβη
στην πατρίδα μας.7
Κάθε τόσο υπάρχει η υπόμνηση:

Ο δικός μας Εθνικισμός έχει προπαντός περιεχόμενο Φυλετικό και Κοινωνι-
κό και δεν αποτελεί μια γενικότητα αντιλήψεων υπέρ του Έθνους, αλλά έχει
συγκεκριμένη ιδεολογική δόμηση και πολιτική άποψη.8
Όσο για το ποια ακριβώς είναι αυτή η «τρίτη ιδεολογία» που ενστερνίζονται,
θα το αναφέρουν σε άλλο κείμενο:
Ο τρίτος δρόμος της πολιτικής στον αιώνα μας ήταν ο δρόμος των Λαϊκών
Εθνικιστικών Κινημάτων της Ευρώπης του μεσοπολέμου. Αυτής της μορφής
η πολιτική επικράτησε στην Ελλάδα με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου,
στην Ιταλία με τον Φασισμό και στη Γερμανία με τον Εθνικοσοσιαλισμό.
Είναι προφανές ότι ο Εθνικισμός των Καιρών μας έχει άμεση σχέση με τα
καθεστώτα αυτά του μεσοπολέμου.9
Μετά την –προσχηματική και προσωρινή όπως αποδείχθηκε– αναστολή της
δράσης της οργάνωσης, τον Απρίλιο του 2006 δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
της ένα κείμενο, όπου ξεκαθαρίζεται ότι από τούδε και στο εξής θα ονομά-

ζονται «εθνικιστές», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «άλλαξαν ιδέες», απλώς το

θεωρούν «περισσότερο πολιτικά δόκιμο».10 Αλλά μέχρι σήμερα η επίσημη ιδε-
ολογική διακήρυξη που είναι αναρτημένη στον ιστότοπο της οργάνωσης με
τίτλο Χρυσή Αυγή. Ένα κίνημα ιδεολογικό, αρνείται μεν τους χαρακτηρισμούς
«φασίστες» και «ναζιστές», αλλά εξηγώντας την άρνηση καταφέρεται μόνο
εναντίον του φασισμού, ο οποίος προέβλεπε ένα ισχυρό κράτος, και αντίθετα
υποστηρίζει ότι «στο σκληρό πυρήνα της πίστης της Χρυσής Αυγής ευρίσκεται
το Έθνος-Φυλή». Πρόκειται για την πεμπτουσία του γερμανικού εθνικοσοσι-
αλισμού.
◆ Τα βιβλία του Μιχαλολιάκου που επανεκδόθηκαν το 2012 είναι υμνητικά
και όχι απλώς απολογητικά για τον Χίτλερ, τον οποίο μάλιστα φροντίζουν να
απαλλάξουν τόσο για την επίθεση κατά της Ελλάδας, αλλά ακόμα και για τα
εγκλήματα της Κατοχής.
◆ Παρόμοιες θέσεις εξακολουθούν να δημοσιεύονται σωρηδόν στο ιδεολογι-
κό περιοδικό της οργάνωσης.
◆ Το ιδεολογικό μανιφέστο Χρυσή Αυγή προς το μέλλον (2010) είναι ένα ανοι-
χτά ναζιστικό κείμενο, το οποίο μάλιστα αναλύει την τακτική και τη στρατηγική
του «πολιτικού πολέμου», αναφερόμενο ευθέως στη βίαιη και παράνομη δρά-
ση της οργάνωσης.
◆ Την ίδια περίοδο οι εκδόσεις της οργάνωσης «Νέα Σπάρτη» εκδίδουν και
νέα βιβλία του Χίτλερ, ενώ ακόμα και το λογότυπο των εκδόσεων «NS» παρα-
πέμπει ευθέως στον εθνικοσοσιαλισμό (Nationalsozialismus).
◆ Παράλληλα, και με κάθε ευκαιρία, τα στελέχη της οργάνωσης φέρουν
εμβλήματα που παραπέμπουν στον ναζισμό, ακολουθώντας το παράδειγμα
ομοϊδεατών τους στο εξωτερικό (κυρίως τη Γερμανία, όπου η ανοιχτή ναζι-
στική προπαγάνδα απαγορεύεται με νόμο). Η Ελένη Ζαρούλια, όπως και όλα
τα προβεβλημένα στελέχη της οργάνωσης, κυκλοφορούν μονίμως με φού-
τερ LONSDALE (αυτό το φορούν οι νεοναζί, επειδή με ένα ανοιχτό γιλέκο
ή ζακετάκι από πάνω μπορεί να φαίνονται μόνο τα γράμματα NSDA και να
παραπέμπει στο χιτλερικό κόμμα NSDAP), ο «θεωρητικός» της οργάνωσης Γ.
Μάστορας (ψευδώνυμο του Γ. Μισιάκα, τον οποίο ο Μιχαλολιάκος έχει διο-
ρίσει στη Βουλή) φέρει άλλοτε το σήμα των Ταγμάτων Εφόδου (των SA) και
άλλοτε της ταξιαρχίας Nordland των SS. Ακόμα και στο τρισάγιο των δύο
δολοφονημένων μελών τους, δίπλα στον μαίανδρο είχαν το σήμα Yr του ρου-
νικού αλφαβήτου, το οποίο έφεραν τα SA. Όσο για τον μαίανδρο, κι αυτόν τον
θεωρούν επισήμως στο περιοδικό τους ένα είδος «εξελιγμένης» σβάστικας.

5. «Πολιτική Εκπομπή Χρυσής Αυγής», 5.8.2013 (goo.gl/zuSLVm). Ο Κασιδιάρης έχει
γράψει και ειδικό άρθρο για την ελληνικότητα της σβάστικας. Βλ. Ηλίας Κασιδιάρης,
«Η ελληνικότητα των συμβόλων», 6.8.2013 (goo.gl/UBMG1P).

6. «Ο δρόμος του εθνικιστή», εφ. Χρυσή Αυγή, 14.1.1994.
7. «Είμαστε εθνικιστές», εφ. Χρυσή Αυγή, 21.1.1994.
8. «Εθνικιστές και “Εθνικιστές”», εφ. Χρυσή Αυγή, 16.9.1994.
9. «Τι δεν είναι εθνικισμός», εφ. Χρυσή Αυγή, 17.3.1995

10. «Εθνικιστές ή Ναζιστές;», εφ. Χρυσή Αυγή, 6.4.2006.

Οι Είλωτες της Σκάλας Λακωνίας………….

Κάνω αναδημοσίευση του άρθρου αυτού που είναι πολύ ενδιαφέρον μια και παρέχει πολλά ιστορικά στοιχεία και στοιχεία από την κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

http://roides.wordpress.com/2014/07/28/28july14/#comment-71905

Οι εκκωφαντικές σιωπές της Αριστεράς

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Η Σκάλα είναι μια μάλλον άσχημη κωμόπολη χτισμένη στη δεξιά όχθη του Ευρώτα, λίγο πριν το ιστορικό ποτάμι βγει στη θάλασσα. Η περιοχή έχει πολλά νερά για πότισμα. Μέσα στη Σκάλα πηγάζει κι ο Βασιλοπόταμος, ένας πλούσιος παραπόταμος του Ευρώτα, χαμηλότερα είναι η λιμνούλα Βιβάρι, που κάποτε τα ψάρια της τα νέμονταν η βαλιντέ Σουλτάνα. Στο παλιό αναγνωστικό της Ε΄Δημοτικού, που τώρα έγινε συλλεκτικό κομμάτι, υπήρχε ολόκληρο ανάγνωσμα για τον προσχωσιγενή αυτόν κάμπο που από πριν τα μέσα του περασμένου αιώνα ήταν κατάφυτος από ορυζώνες όπου δούλευαν σκληρά οι παππούδες κι οι γιαγιάδες πολλών σημερινών κατοίκων. Η περιοχή λοιπόν ήταν πάντα γόνιμη, καλλιεργείται και σήμερα εντατικά με διάφορα αγροτικά προϊόντα, ακόμη και με υδροπονία, μέχρι πρόσφατα ευημερούσε οικονομικά και είχε αναπτύξει κάποια κουλτούρα ατομικής καλοπέρασης, που τη συναντάμε στις νεόπλουτες, χωρίς ισχυρή τοπική παράδοση παιδείας, περιοχές της πατρίδας μας. Τα οικολογικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπερκαλλιέργεια, την υπερλίπανση, την υπεράντληση του νερού και την επακόλουθη αλάτωση του εδάφους από την αναπόφευκτη εισδοχή των νερών της θάλασσας, δεν λείπουν από την περιοχή, που σε τίποτα σχεδόν δεν θυμίζει πως είναι κληρονόμος των τραγουδισμένων ομηρικών πληθυσμών «οι τ΄ αρ᾽ Αμύκλας είχον Έλος τ’ έφαλον πτολίεθρον..» (Ραψ. Β΄). Οι ντόπιοι δεν μπορούν να δουλέψουν μόνοι τα χωράφια τους, χρειάζονται εργάτες και βρήκαν δουλοπάροικους, τους 800 Πακιστανούς μετανάστες που έφτασαν μέχρι εκεί, ζητώντας αυτό που ο Θεός των Ορθοδόξων αναγνωρίζει στα πιο αγαπημένα παιδιά του, τους ‘ξένους’, ως απόλυτο δικαίωμα, μια θέση κάτω από τον ήλιο της γης που κατασκεύασε.

Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αποδίδουν την ονομασία των δούλων της Λακωνικής, των Ειλώτων (Εικ. από κόμικ των Βέλγων Liliane & Fred Funcken), στο Έλος του οποίου οι κάτοικοι αντιτάχθηκαν σθεναρά στην εισβολή των Δωριέων και έγιναν τελικά δούλοι τους. Το Έλος πάλι, θα ονομάστηκε έτσι από τους βάλτους των εκβολών του Ευρώτα. Αν παραβλέψουμε πως οι Αμύκλες μετονομάστηκαν σε (εθνικώς ύποπτον) Σλαβοχώρι ή Σκλαβοχώρι (κάτι που πάλι παραπέμπει στο «έθνος των Σκλαβηνών» του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, όπως τα έγραφε για το γιό του το Ρωμανό) και το Έλος σε Ντουραλή, υπάρχει κάτι σταθερό σχεδόν διαχρονικά στην περιοχή. Δούλους είχε εδώ η αρχαία Λακεδαίμων, δούλους και η ρωμαϊοχριστιανική μετεξέλιξή της, δηλαδή το Βυζάντιο, οπότε η ζωή στην περιοχή συνεχίστηκε ακατάπαυστα λόγω θέσης και φυσικού πλούτου, δούλους έχει και το σημερινό Έλος και η γειτονική του Σκάλα. Ενδεικτικά για το τι συνέβαινε σχετικά στους Βυζαντινούς χρόνους στο Μωριά, να αναφέρω πως η Πατρινή αρχόντισσα Δανιηλίδα, πήγε στην Πόλη με φορείο βασταζόμενο από 300 νεαρούς δούλους, και πως στην Πάτρα περί το 805, οι Σλάβοι που την πολιόρκησαν και νικήθηκαν, έγιναν όπως λέει ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, δούλοι στα κτήματα του ναού του αγ.Αντρέα. Η δουλεία λοιπόν είναι μια ιστορική σταθερά του χώρου. Υπάρχουν και ασήμαντα τοπικά φυλετικά αγκαθάκια που διασπούν τη συνέχεια της φυλής, όπως ο Λάκων, σύζυγος ξενοδόχου ιδιοκτήτριας πονηρής εγκατάστασης της πλατείας Αττικής, ένοικος της μπουζούς του Κορυδαλλού, που η όψη και ο σωματότυπός του (δικά του τα ανθρωπόμετρα και τα σταθμά) μπορεί να θεωρηθούν τεκμήριο του καταστροφικού αλλά και γονιμοποιού περάσματος από τη Λακωνία του Ιμπραήμ. Υπάρχουν και κάποιοι απόγονοι των Σλάβων Εζερών και Μηλιγγών, που κατοίκησαν μαζικά τη Λακωνία, στα έλη της και στα βουνά της, στα χρόνια του Βυζαντίου, κάπου από τον 8ο αιώνα. «Μόνοι δε οι Εζερίται και οι Μιληγγοί κατελήφθηκαν υπό την Λακεδαιμονίαν και το Έλος και επειδή όρος εστίν εκείσε μέγα και υψηλότατον, καλούμενον Πενταδάκτυλος (εννοεί τον Ταϋγετο), και εισέρχεται ώσπερ τράχηλος εις την θάλασσαν…» (Κων. Πορφυρογέννητος «Προς τον ίδιον υιόν…»). Αυτοί λοιπόν κληροδότησαν στην περιοχή πολλά τοπωνύμιά τους, και τη χρηστομάθειά τους την ανέλαβε αργότερα εργολαβικά, το ρόπαλο και το μαχαίρι του Αρμένη καλόγερου όσιου Νίκωνα, απεσταλμένου του αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης, που δεν έκανε επιεικέστερη διάκριση ούτε στους απόγονους των αρχαίων Σπαρτιατών, που δεν ποθούσαν το άγιο βάπτισμα. Aπόδειξη της συνεχείας της φυλής-ελαφρώς μαλθακοποιημένης-είναι και το γεγονός πως Λάκωνες διανοούμενοι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος που ξέρουν το δρόμο να διορίζουν με δικαστικές αποφάσεις το γιόκα τους στο Δημόσιο (χωρίς να τους ζητάει σήμερα κανείς το λόγο), την ώρα που απολύουν άλλους, εμπνέονται από την ‘κρυπτεία’, τη θεσμοθετημένη νυχτερινή δολοφονία των πιο ρωμαλέων ειλώτων, στη συγγραφή βαθυστόχαστων ιστορικών δοκιμίων τους, τα οποία παρουσιάζει στο βιβλιόφιλο κοινό η ευσεβέστατη Λιάνα Κανέλλη η Λακεδαιμονία.

Η Λακωνία είναι πολύ δεξιά στην πολιτική της τοποθέτηση, η Χ.Α. πήρε εδώ το μεγαλύτερο ποσοστό της στις ευρωεκλογές, οι κακές γλώσσες θα πουν πως τάχα έβαλε τη δεξιά χερούκλα του και ο βυζαντινός μιτροφόρος Δεσπότης του Μυστρά. Όμως από τη Μάνη κατάγεται και ο προειρηθείς (περιφραστικώς) φυρερίσκος και εδώ υπάρχει παράδοση αγώνων “εθνικών”. Στα μέρη αυτά έδρασαν τα Τάγματα Ασφαλείας του Λεωνίδα Βρεττάκου, από εδώ ξεκίνησε ο εθνικόφρων άγιος Προκόπης Μενούτης ο τεμαχιστής του λειψάνου του Αγ.Γεράσιμου, δεσπότης Κεφαλονιάς, που εκθρονίστηκε το 1979 με λαϊκή εξέγερση και πέθανε εξόριστος στην Αθήνα, αφού πρώτα πρόλαβε να συνοδεύσει τη σωρό του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Ο Κ.Βουγιουκλάκης (‘Η εθνική αντίσταση στη Λακωνία’, Τροχαλία 2000) καταθέτει για τους Ταγματασφαλίτες της Λακωνίας: «…ξεκίνησαν με τα πιο διεφθαρμένα στοιχεία του νομού. Άνεργους αλήτες λούμπεν μικροκλέφτες, πλιατσικολόγους….Έκαψαν ζωντανούς γέρους, γυναίκες και παιδιά. Βίασαν ογδοντάρες γριές και εφτάχρονα κοριτσάκια. Εκτέλεσαν ή παράδωσαν στους Γερμανούς εκατοντάδες πατριώτες. Έκαψαν και λεηλάτησαν σπίτια, μοναστήρια και εκκλησίες. Βασάνισαν φρικτά και φυλάκισαν ιερωμένους……μέσα σ’ αυτόν το συρφετό της συμφοράς υπήρξαν αξιωματικοί και οπλίτες που δεν βασάνιζαν και δεν λεηλατούσαν….όμως ανέχονταν….αδιαμαρτύρητα».

Επειδή όμως «ου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις», για να μην αδικήσω τη Λακωνία να αντιπαρατάξω στο συρφετό της αγοραίας Εθνικοφροσύνης της, τους πολυάριθμους επώνυμους γενναίους αντάρτες και αντάρτισσες του Πάρνωνα, το Σωτήρη Πέτρουλα, τους αριστερούς και προοδευτικούς πνευματικούς ανθρώπους, Γιάννη Ρίτσο, Νικηφόρο Βρεττάκο, Κώστα και Σπήλιο Πασαγιάννη, Κώστα Παρορίτη. Θα σταθώ λίγο στις πολλές γυναίκες αγωνίστριες, όπως η καλτ ηθοποιός Ταϋγέτη (Μπασούρη), η τραπεζικός Φρόσω Μυλωνάκου, η ‘καπετάνισα’ Αργυρώ Σταυροπούλου, η ηρωϊκή κομμουνίστρια δασκάλα και αντάρτισσα Αθηνά Μπενέκου, κόρη του παπα-Χριστόφορου από τη Ζούπαινα.

Κάποιες αναλαμπές πρόσφατα στη Λακωνία γέννησαν ελπίδες, που φοβάμαι πολύ γρήγορα αποδείχτηκαν ή θα αποδειχτούν φρούδες. Η ιστορική εκλογή ως βουλευτή το Μάη του 2012 του γεωπόνου Σταύρου Αραχωβίτη, πρώτου αριστερού βουλευτή Λακωνίας, δεν είχε συνέχεια, αφού τον Ιούνιο η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ τιμώρησε (!) αυτόν και το κόμμα του με απώλεια της έδρας. Αυτά έχει ο εκλογικός νόμος που η νέα Αριστερά έχει ξεχάσει να ζητήσει την αλλαγή του, τώρα που νομίζει ότι αυτός τη βολεύει. Η αναπάντεχη και αθέλητη ‘αποκάλυψη’, δια στόματος Φύρερ από το ανακριτικό υλικό, πως ο δεσπότης της Σπάρτης Κώστας Σπηλιώτης κουβάλησε τους γέρους ενός ιερού ιδρύματος για να ψηφίσουν τους χιτλερικούς, δεν είχε τη λογική και νόμιμη συνέχεια που θα της έπρεπε. Η Δικαιοσύνη ξέχασε να ερευνήσει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ξέχασε να θέσει το θέμα επίσημα (το έθεσε μέσω twitter ο πολυμήχανος κ.Παπαδημούλης και ξεμπέρδεψε). Άλλωστε ούτε για τον προκλητικό αντισημιτισμό, που αναδύεται από την επίσημη ιστοδελίδα της Μητρόπολης Μονεμβασίας και Σπάρτης ενοχλήθηκε ποτέ δημόσια κανείς ντόπιος αριστερός, όπως στοιχειωδώς θα έπρεπε: «“Στη Σπάρτη ο Όσιος Νίκων … την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων”. Εκτός από την ασημαντότητά μας και Ο Ηλίας Κανέλλης το κατήγγειλε στα «ΝΕΑ» (16/12/2013), αλλά η Μητρόπολη δεν αισχύνεται ούτε χαμπαριάζει, όσο ξέρει πως κανείς αντιρατσιστικός νόμος δεν την ακουμπάει. Ελπίζω το ΚΙΣ να επιληφθεί διότι τέτοιες διατυπώσεις γεννούν βαρβαρότητες. Θα ήταν χρήσιμο επίσης το ιστορικό τμήμα κάποιας πανεπιστημιακής σχολής, να καλέσει σε επιστημονικό διάλογο τον μητροπολίτη Σπάρτης να μας εξηγήσει από πότε οι Εβραίοι ήταν «μάστιγα» και γιατί οι ρατσιστικοί διωγμοί γυναικόπαιδων (σαν τη Μαριάμ και τον Ιησού;) από τα σπίτια τους είναι συνεισφορά σε «ηθικοπλαστικές προσπάθειες». Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, είναι ωφέλιμο να ταράζονται λίγο τα στάσιμα νερά της επαρχίας, που κανείς δεν τους πετάει ένα βότσαλο, έτσι για να τρομάξει λίγο τα κουνούπια που ζουν εκεί. Με τέτοια θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, να γιατί η Χ.Α. δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε είναι σύλλογος παραπλανημένων και δυστυχισμένων ψηφοφόρων της κρίσης.

Ο δεσπότης διέψευσε το Φύρερ, αλλά έμειναν κάποια ερωτηματικά. Λεπτομέρειες της ακόμη ανοιχτής αυτής υπόθεσης «βίας και νοθείας», που περιμένει ακόμη το βουλευτή που θα τη φέρει στη Βουλή και τον ανακριτή που θα ψάξει να βρει την όποια αλήθεια, μπορείτε να βρείτε στο τοπικό μαχητικό προοδευτικό μπλογκ της Σκάλας «Αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη Λήθη», που μας έκανε την τιμή να διαδώσει ένα σχετικό άρθρο μας, δίνοντάς του τον τίτλο: «Νέα για το ελληνικό παπαδαριό και την σχέση τους με τους ναζί της χρυσής αυγής στην Λακωνία».

Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές η μεν Σκάλα (‘Δήμος Ευρώτα’) εξέλεξε δήμαρχο που στηρίχτηκε και από το ΣΥΡΙΖΑ, η δε Σπάρτη δήμαρχο που παλιότερα είχε εκλεγεί δήμαρχος διπλανών χωριών (‘Δήμος Οινούντος’) με το ΚΚΕ! Όμως αυτά φαίνεται πως δε σημαίνουν σήμερα σχεδόν τίποτα. Ο δήμαρχος της Σπάρτης είχε δώσει και κάποια προεκλογικά διαπιστευτήρια: «..αντιπροσωπεία της Δημ.Ενωτικής Κίνησης Σπάρτης, αποτελούμενη από τον επικεφαλής υποψήφιο κ. Β.Βαλιώτη… επισκέφτηκε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Ευστάθιο και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ανδρούσης κ.κ. Θεόκτιστο». Επ’ ευκαιρίας να σημειώσω πως ο κ.Θεόκτιστος, της πάλαι ποτέ εκλαμψάσης μεσσηνιακής επισκοπής Ανδρούσης, αντικανονικός βοηθός του κ.Κώστα Σπηλιώτη (Ευστάθιου), εκλέχτηκε τώρα δεσπότης Φωκίδας, γιατί φαίνεται ότι όσο γερνάει ο μητροπολίτης Σπάρτης τόσο ξανανιώνει και δεν έχει ανάγκη να του πληρώνουμε παράνομα βοηθό. Λέω παράνομα γιατί η “απαρασάλευτη” τήρηση των Ιερών Κανόνων είναι καταστατική και συνταγματική (αρ.3, παρ.1) υποχρέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ευτυχώς που το πράγμα λύθηκε έτσι στα μουλωχτά, γιατί με τη βία φαντάζομαι πως κρατιόταν ο ΣΥΡΙΖΑ για να μην καταγγείλει την αργομισθία. Είναι καμιά εικοσαριά οι «βοηθοί επίσκοποι» που πληρώνουμε, για να βολέψουμε καλογερίστικες μεγαλομανίες, αλλά γενικά για κάθε λογής ένστολο, βρίσκονται λεφτά, με την ανοχή όλων των κομμάτων, σε βάρος των υπολοίπων πολιτών.

Πρόσφατα στη Σκάλα εξεγέρθηκαν οι απλήρωτοι δουλοπάροικοι των πνευματικών τέκνων του (απαθούς και σιωπηλού θεατή του δράματός τους) κρατικού υπάλληλου δεσπότη, που απαγόρευσε πρόσφατα τη χριστιανική ταφή εντιμότατου ενορίτη του, που είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Όμως τον υπόδικο για παιδοφιλία αρχιμανδρίτη του όσιο Φώτιο Μ. εφημέριο λίγο βορειότερα της Σκάλας, θα τον κηδέψουν όταν έλθει η ώρα του με παπά και με διάκο, μπορεί και με δεσπότη, και πολύ καλά θα κάνουν, όλοι δικαιούνται, αν το θέλουν, προσευχές στην κηδεία τους.

Θαυμάστε τώρα τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό των φυτειών του πελοποννησιακού Νότου, όπως τον περιγράφει ο Κώστας Ζαφειρόπουλος στην ‘Εφημερίδα των Συντακτών’ (9/7), περιγραφή για την οποία όπως φαίνεται “θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη”, για να θυμηθώ τον Καβάφη: «….Τους απαγορεύουν να κάτσουν στην πλατεία και στις καφετέριες, τους απαγορεύουν να πάνε στην παραλία για μπάνιο, να πάνε σε ένα κουρείο ή να νοικιάσουν σπίτια. Οι ίδιοι που τους αποκαλούν “βρομιάρηδες”, τους αναγκάζουν να ζουν κατά δεκάδες σε κοτέτσια, σε αποθήκες και ερείπια, ενώ ταυτόχρονα τους ζητάνε να πληρώνουν 50 ευρώ τον μήνα νοίκι γι’ αυτές τις άθλιες συνθήκες ζωής»…..«Αρκετός κόσμος, αν και όχι φανερά, κυρίως έμποροι και ιδιοκτήτες, θέλουν να λυθεί το “πρόβλημα”, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τους μετανάστες, ούτε γιατί δεν είναι ρατσιστές, αλλά γιατί δεν έχουν εργατικά χέρια για τα πορτοκάλια», ισχυρίζονται κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, μέλη της «Αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στη λήθη», που κατακρίνουν τη στάση της δημοτικής αρχής και την ηχηρή απουσία ­ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ». Την ίδια παρατήρηση «“Ηχηρή για άλλη μια φορά η απουσία της Αριστεράς στην περιοχή», επανέλαβε στην εφημερίδα (23/7) ο καλός δημοσιογράφος, με αφορμή τις τρομοκρατικές και εκδικητικές ομαδικές προσαγωγές δούλων (πάνω από 100) που έκανε λίγο μετά η τοπική Αστυνομία, που στέλεχός της είχε καταγγελθεί για άσκηση βίας σε βάρος Πακιστανού, σαν απάντηση στον ξεσηκωμό τους. Υπάρχει κάτι νόμιμο και ηθικό σε όλα αυτά; Που είναι η εποικοδομητική παρέμβαση, που είναι οι προτάσεις, που είναι η ηθική της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Σημειώνω και ένα σχόλιο του καλού τοπικού μπλογκ, μιας σπάνιας ριζοσπαστικής συλλογικότητας της υπερσυντηρητικής ελληνικής επαρχίας, που πολεμάει τη λήθη, σχετικά με το δήμαρχο του ‘Δήμου Ευρώτα’, που «…έλαβε την στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το δίκτυο πολιτών, κάτι για το οποίο είχαμε προειδοποιήσει και πριν τις εκλογές ». Αξίζει νομίζω να διαβάσει κάποιος αυτήν την προειδοποίηση.

Τελειώνοντας αναρωτιέμαι. Γιατί σιωπά ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και για την καλύβα του μπαρμπα-Θωμά; Τηρεί τους νόμους της σικελικής ομερτά, που βασιλεύουν στα Κωσταλέξια, στις Μανωλάδες και στα Δουνέικα της αγνής νεοελληνικής υπαίθρου; Ακολουθεί κάποια μυστηριώδη στρατηγική για να ανατρέψει τη Δεξιά καλλιεργώντας τις δεξιές αρετές της συνενοχής, του ‘δε βαριέσαι’ και του ‘κοίτα τη δουλειά σου, εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα’; Θέλει ψήφους ευσεβών δουλοκτητών κι αν τους θέλει, υπάρχει περίπτωση να τους πάρει, όσο υπάρχουν η Χ.Α, οι ΑΝΕΞΕΛ και η ΝΔ; Σκέπτεται σαν κουτοπόνηρος κοντόθωρος μικρομαγαζάτορας, με όρους ευκαιριακής πελατείας και όχι σα δύναμη Διαφωτισμού και αλλαγής συνειδήσεων και καταστάσεων; Με ποιο όραμα ο ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί δυστυχώς την εύκολη οδό των στοχαστικών προσαρμογών, θα συσπειρώσει τους πολίτες, πως θα αφυπνίσει τον καλό εαυτό τους, που σήμερα κρύβεται μέσα στη βαρβαρότητα και στην ανάγκη; Εκείνο το σοφό του Ηλία Ηλιού, που παπαγάλισε κάποια στιγμή ο πολύπειρος Παπαδημούλης, «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα», πόσο εύκολα πετάχτηκε στα σκουπίδια!

μια πρώτη καταγραφη της συζήτησης με τους Πακιστανούς μετανάστες στην Σκάλα Λακωνία

http://skalalakonias.wordpress.com/2014/07/23/pakistanimigrantsinterview/

by furdenkommunismus

Η αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη οργάνωσε ανοιχτή σύσκεψη, στις 21 Ιουλίου 2014 με Πακιστανούς μετανάστες εργάτες, στα πλαίσια μιας σειράς δράσεων της ομάδας που αποσκοπούν στην καταγραφή και την ανάδειξη όλων των προβλημάτων των μεταναστών, αλλά και στην αποδόμηση των ατελείωτων ρατσιστικών επιχειρημάτων των ντόπιων εναντίων τους. Τέλος, στόχος είναι να ακουστεί επιτέλους η δική τους φωνή και άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω τους και όχι αυτή των διαφόρων άλλων ή και των ΜΜΕ.

Εμείς ως ομάδα από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης μας, έχουμε πάρει την απόφαση να στεκόμαστε πλάι σε όλες τις μειονότητες χωρίς “ναι μεν…αλλά” , περιστροφές και άλλα τέτοια, να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας έμπρακτα, σεβόμενοι πάντα τις όποιες αποφάσεις τους και κινήσεις τους, χωρίς να το παίζουμε ειδήμονες ή ότι κατέχουμε το αλάθητο. Άλλωστε οι μετανάστες όπως και όλες οι υπόλοιπες μειονότητες δεν είχαν και δε θα έχουν πότε ανάγκη από κανένα δάσκαλο να τους κουνάει το δάχτυλο.

Στην συνάντηση συμμετείχαν περίπου 8 άτομα και ξεκίνησε με μια σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της ΑΠΕΛ από τον σύντροφο radical01. Στην συνάντηση συζητήθηκαν αρκετά θέματα με κύρια όμως τα παρακάτω: α) τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε αυτό το ρατσιστικό βόθρο που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ. β) οι ημέρες της απεργίας γ) η επόμενη μέρα.

Πριν περάσουμε όμως στην συζήτηση πρέπει να επισημάνουμε τα εξής: Οι μετανάστες ζήτησαν να γίνει η παρακάτω καταγραφή ανώνυμα. Την συζήτηση συντόνισε ο radical01 και οι όποιες διορθώσεις έγιναν από τον Benjamin Conti, αν και θα ακολουθήσουν και άλλες. Αποφασίσαμε να δημοσιευτεί το γενικό σκέλος της συζήτησης όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, χωρίς να δώσουμε αρχικά ιδιαίτερη σημασία σε τυχόν συντακτικά λάθη. Υπάρχουν επίσης μια σειρά πράγματα που ειπώθηκαν σε μεταξύ μας συζητήσεις κατά την διάρκεια αυτής της ανοιχτής σύσκεψης, όπως και κατά την διάρκεια της απεργίας, δυστυχώς όμως δεν έχουμε τον χρόνο να τα επεξεργαστούμε όλα σε αυτό το κείμενο. Για αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να δουλέψουμε ένα νέο αναλυτικό κείμενο/ιστορικό του αγώνα των Πακιστανών εργατών γης στην Σκάλα Λακωνίας και να δημοσιευτεί στο τρίτο τεύχος της αντιφασιστικής περιοδικής έκδοσης 0151

Α.Π.Ε.Λ.: Πως βιώνετε όλον αυτόν τον απροκάλυπτο ρατσισμό εναντίον σας; ειδικά το τελευταίο διάστημα που το κλίμα έχει φουντώνει αρκετά; ποια είναι τα προβλήματα σε έναν παραδοσιακά μαύρο τόπο όπως αυτόν της Λακωνίας;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Κατ’αρχην θέλουμε να ευχαριστήσουμε την ομάδα σας, για την ευκαιρία που μας δίνετε, να μιλήσουμε ανοιχτά κ να εκφράσουμε τις απόψεις μας για αυτά που θέλουμε πραγματικά να ακουστούν. Δεν μας δίνετε αυτή η ευκαιρία σχεδόν ποτέ. Άσε που δεν εμπιστευόμαστε την ελληνική αριστερά γιατί όποτε μας πλησίασε, το έκανε για πολιτικά οφέλη και μονό. Έχουμε τους λόγους μας να βλέπουμε καχύποπτα τους διαφόρους σωσίες μας και τα μεγάλα τους λόγια. Να απαντήσουμε όμως στην ερώτηση σας για να μην χάνουμε το χρόνο μας. Όσοι από εμάς ζουν στη Λακωνία από παλιά(δεκαετία και βάλε) ξέρουμε τα πράγματα από πρώτο χέρι. Οι πιο νέοι πάλι, όταν έρχονται μένουν σαστισμένοι, γιατί έρχονται σε ένα περιβάλλον εχθρικό και ξένο, μην μπορώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους. Τα προβλήματα μας είναι πολλά και μεγάλα όπως οι γνωστές ρατσιστικές συμπεριφορές από την αστυνομία (υβριστικές συμπεριφορές για το χρώμα μας κ τη θρησκεία μας), ότι βρωμάμε, ότι είμαστε τριτοκοσμικοί και άλλα τέτοια. Αλλά και η τοπική κοινωνία μας φέρεται ανάλογα. Μας λένε ζώα, κλέφτες. ότι τους παίρνουμε τις δουλείες, ανώμαλους και ότι κουβαλάμε κάθε είδους αρρώστιες πάνω μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να καθόμαστε στις πλατείες, δεν μας δέχονται στις καφετέριες, δεν μπορούμε να πάμε στο κουρείο και τέλος δεν μας νοικιάζουν σπίτια να μείνουμε σαν άνθρωποι. Στα χωράφια πάλι που δουλεύουμε οι περισσότεροι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις φωνές του αφεντικού (κουνήστε τα χέρια σας,κωλοζωα,κ.α) όπως και το ότι δεν ξέρουμε τι χρήματα θα πάρουμε, ποτέ θα τα πάρουμε και αν. Όλα αυτά μας έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη κατάσταση βιοτικά και ψυχολογικά. Κοιμόμαστε στοιβαγμένοι 10-15 άτομα σε ένα σπίτι παλιό, τις περισσότερες φορές χωρίς θέρμανση κ χωρίς καν κρεβάτια κ ηλεκτρικό. Οι πιο άτυχοι από μας κοιμούνται στα χωράφια σε κοτέτσια ακόμα κ σε σπιτάκια της Δ.Ε.Η.τα βράδια δεν κοιμόμαστε ήσυχα.δεν ξέρουμε πότε θα μας σπάσουν τις πόρτες οι αστυνομικοί και τι θα γίνει στη συνέχεια.ζούμε έναν εφιάλτη που καθημερινά επαναλαμβάνεται.

Α.Π.Ε.Λ.: πως αποφασίστηκε η ιδέα να απεργήσετε; ποια ήταν τα αιτήματα σας;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Κοιτάξτε τα βασικά μας αιτήματα ήταν να σταματήσουν οι ξυλοδαρμοί κ οι εκφοβισμοί της αστυνομίας προς εμάς, καθώς και να μας δώσουν επιτέλους οι εργοδότες μας αυτά που μας χρωστάνε. Για μήνες μας πάνε από Βδομάδα σε Βδομάδα ή μας απειλούν με απέλαση, όσους από εμάς δεν έχουμε χαρτιά παραμονής και τους υπόλοιπους που έχουμε, ότι θα φέρουν τη χρυσή αυγή. Θέλαμε σε όλους αυτούς να πούμε ότι είμαστε άνθρωποι, ότι έχουμε δικαιώματα και ότι έχουμε και εμείς φωνή κ ότι απαιτούμε δικαίωση. Για καιρό υπήρχε αυτό το συναίσθημα και θέλαμε να το βγάλουμε από μέσα μας, νιώθουμε την πλήρη απομόνωση από την τοπική κοινωνία και αποφασίσαμε να παλέψουμε με το μόνο όπλο που μας έχει απομείνει, την απεργία.

Α.Π.Ε.Λ.:πως βιώσατε όλη αυτήν την εμπειρία της απεργίας; τι σας ξάφνιασε; τι αποκομίσατε από όλη αυτήν την ιστορία;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Όσοι από εμάς απεργήσαμε, νιώσαμε την δύναμη μας, τις αντοχές μας, αλλά και τις δυσκολίες που είχαμε να ξεπεράσουμε για να υλοποιηθεί όλο αυτό το εγχείρημα. Ξέραμε από την αρχή ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα, αν και δεν ήταν η πρώτη μας φόρα που κατεβήκαμε σε διαμαρτυρία. Δεν μας παραξένεψε το γεγονός ότι η κοινωνία ήταν εχθρική και προκλητική απέναντι μας, αυτό το ζούμε κάθε μέρα. Αυτό που μας προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι δεν περιμέναμε τέτοια βίαιη, τόσο απρόκλητη και τόσο λυσσασμένη συμπεριφορά εναντίον μας, όταν η πορεία κόντευε να φτάσει στο Α.Τ ΣΚΑΛΑΣ. Ο δήμαρχος έτρεχε προς το μέρος της πορείας μας φωνάζοντας να φύγουμε όλοι από τη σκάλα, ότι δεν γουστάρει κανέναν από εμάς κ φώναζε προς τους αστυνομικούς να μας μας συλλάβουν όλους. Αυτό ήταν ένα είδος σοκ για εμάς, δεν περιμέναμε κάτι τέτοιο. Να σας πούμε ότι για μας ήταν κάτι το μοναδικό να καταφέρουμε κάτι τόσο πολύ μαζικό, όπως κ το γεγονός ότι είχαμε τη δικιά σας στήριξη, γιατί όλοι μας σκεφτήκαμε ότι τουλάχιστον υπάρχουν κάποιοι (έστω και λίγοι) που είναι ακόμα άνθρωποι κ δεν φοβούνται να ταχθούν υπέρ του αγώνα μας ανοιχτά, έμπρακτα και χωρίς φόβο.

Α.Π.Ε.Λ.: Και για μας ήταν υποχρέωση να είμαστε στο πλευρό όσων πλήττονται πραγματικά από το ελληνικό κράτος. Ξέρουμε καλά την φασιστική ιδεολογία του και τις πρακτικές του, όπως επίσης ξέρουμε καλά πως δεν νοείται αντιφασισμός με επιλεκτική αλληλεγγύη και με μερική στήριξη στους μετανάστες. Αλλά ο αγώνας αυτός είναι δικό σας κτήμα και μόνοι σας καταφέρατε να γίνει αυτή η ιδέα πράξη.

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Σας ευχαριστούμε για τη δύναμη που μας δίνετε ως ομάδα και ήθελα να πω και πάλι ότι είναι η πρώτη φορά που μιλάμε με μια πολιτική ομάδα και έχουμε την απόλυτη ελευθερία να πούμε ότι σκεφτόμαστε κ όχι ότι θέλουν τα κόμματα βλ. ΣΥΡΙΖΑ,ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Α.Π.Ε.Λ: Και εμάς είναι τιμή μας να βρισκόμαστε σήμερα εδώ μαζί σας, να ανταλλάσσουμε απόψεις για όσα συμβαίνουν και φυσικά να δούμε πως μπορούμε να συμβάλουμε στους όποιους αγώνες εσείς αποφασίζετε στο μέλλον. Για να μην σας κουράσουμε όμως άλλο (έτσι κ αλλιώς θα γίνουν και μπόλικες ακόμα συζητήσεις στο μέλλον) να περάσουμε στην τελευταία ερώτηση μας για αυτήν την σύντομη συνάντηση. Πως βλέπετε την επόμενη μέρα; θεωρείτε ότι κάτι άλλαξε; και τέλος, πιστεύετε ότι όλη αυτή η διαδικασία έχει ανοίξει δρόμους για άλλους αγώνες παραπέρα στο ευρύτερο μέλλον;

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: η επόμενη μέρα για μας αν και δεν άλλαξε κάτι από ως προς το πως μας βλέπει η κοινωνία, διαπιστώνουμε ότι τίποτα δεν μας χαριστεί δίχως να παλέψουμε για το κάθε τι που αφορά τη Ζωή μας, όσο μεγάλο ή μικρο μπορεί να φαίνεται αυτό. Από την άλλη, αμέσως μετά την απεργία αντιμετωπίζουμε τον χλευασμό όλων των ντόπιων, καθώς και την ίδια ώρα που εμείς μιλάμε συντελείται επιχείρηση σκούπα μόνο για μας, με αποτέλεσμα κάποιοι μετανάστες να είναι πολύ σκεπτικοί σε μια ακόμα δράση. Αλλά σίγουρα υπάρχει και το μαχητικό κομμάτι από εμάς που δεν θέλει να τελειώσει όλο αυτό που ξεκινήσαμε κ θέλει να φτάσει ως την τελική δικαίωση. Οπότε σας απαντάμε και στο τελευταίο μέρος τη ερώτησης σας, πως ναι για μας αυτός ο δρόμος που άνοιξε είναι κυρίως ότι νιώσαμε την δύναμη μας και πως βγάλαμε επιτέλους από μέσα μας όλη αυτήν την πικρία που μας έπνιγε όλους και δεν ξέραμε πως να την αντιμετωπίσουμε. Ε λοιπόν τώρα ξέρουμε!!!

Α.Π.Ε.Λ: Σε αυτό το σημείο λοιπόν να τελειώνουμε αυτήν συνάντηση μας λέγοντας πως ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική συζήτηση και να σας αφήσουμε με μια υπόσχεση: Ότι θα είμαστε πάντα στο πλευρό σας ότι κ αν χρειαστεί κάτι θα μας έχετε πάντα συμμάχους σε ότι χρειαστείτε

ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ: Είμαστε και εμείς με την σειρά μας πολύ χαρούμενοι για την κουβέντα μας και που επιτέλους θα βγει η δική μας ματιά κ άποψη για αυτά που βιώσαμε το τελεύταιο διάστημα, αλλά πιο πολύ χαιρόμαστε για το γεγονός ότι έχουμε κ εμείς πραγματικούς φίλους.