ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ

An meine Landsleute

 

*

*

                                                        . Στον Βίλχελμ Πικ

Εσείς, που επιζήσατε μέσα σε πεθαμένες πόλεις

Τώρα επιτέλους δείξτε οίκτο για τους ίδιους τους εαυτούς σας!

Σε νέο πόλεμο μην τραβήξετε ποτέ, φτωχοί μου

Λες και οι παλιοί να μη σας έχουνε χορτάσει:

Σας ικετεύω, δείξτε οίκτο για τους ίδιους τους εαυτούς σας!

.

Εσείς οι άντρες, το φτυάρι αδράξτε, κι όχι το μαχαίρι!

Θα καθόσασταν τώρα τελικά κάτω από στέγη

Αν το μαχαίρι δεν είχατε ξεθηκαρώσει

Και κάτω από στέγη βέβαια κάθεται κανείς καλύτερα.

Σας ικετεύω, το φτυάρι αδράξτε, κι όχι το μαχαίρι!

.

Εσείς παιδιά για να γλυτώσετε απ’ τον πόλεμο

Με τους γονείς σας πρέπει καθαρά να εξηγηθείτε.

Πέστε τους δυνατά, ότι σ’ ερείπια δεν θέλετε να ζήτε

Ούτε να υποφέρετε όλα αυτά που πέρασαν οι ίδιοι:

Εσείς παιδιά, για να γλυτώσετε απ’ τον πόλεμο!

.

Εσείς μανάδες, που ο λόγος σας έχει δοθεί

Να υποστηρίξετε τον πόλεμο ή όχι

Σας ικετεύω, άστε να ζήσουν τα παιδιά σας !

Για να ‘ναι η γέννα κι όχι ο θάνατος που σας χρωστάνε:

Εσείς μανάδες, άστε να ζήσουν τα παιδιά σας! 

Νοέμβρης 1949

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Θάλασσα.

_MG_4371

Όποιος φέρνει τη θάλασσα στην αγκαλιά του
Είναι σα να μην υποφέρει από βάρος
Είναι σα να μη ντρέπεται που πηγαίνει με τον αγέρα
Είναι σα να κρατάει ολάκερη τη γη μέσα στο βλέμμα
Να τραγουδάει μέσα στη νύχτα
Και να του γίνεται η νύχτα μητέρα
Να τραγουδάει μέσα στον ήλιο
Και ν᾿ αγαπάει μία γυναίκα
Που τη νομίζει βρέφος
Να τραγουδάει μέσα στον άνεμο
Κι έτσι να χάνει και να κερδίζει τη φωνή του

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ.

Από το «ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Δεν είμαστε ποιητές.

52025694546_c96ea37062_c

Δεν είμαστε ποιητές
Σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα
Παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους
Τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου
Και στη σκόνη του καιρού
Σημαίνει πως φοβόμαστε
Και η ζωή μας έγινε ξένη
Ο θάνατος βραχνάς.

Γιώργος Σαραντάρης.

Επιστροφή στους κήπους του παραδείσου.

IMG_4745

το φύλλο της οξυάς
έχει μια μοναδική αγνότητα
καθώς καθρεφτίζει
χωρίς περιστροφές
μια ζωή ταγμένη προς τα πάνω
οι φλέβες που δέχτηκαν τη βροχή και τον ήλιο
διαγράφουν μια πορεία ξεκάθαρη
κι ένα θάνατο όρθιο
έλα λοιπόν
μαζί να οδοιπορήσουμε
έλα να βρούμε την υφή των δέντρων
να μάθουμε το νόημα του μύθου
και μη διστάσεις
θάνατος είναι ο δισταγμός
προφέροντας τη λέξη ελευθερία
ν’ αποκρυπτογραφήσουμε τα μυστικά του κήπου

Τόλης Νικηφόρου

«Τ’ αναρχικά»

E. E. CUMMINGS.

52070915615_8802c46da9_c

ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά

πουλιά που ‘ναι τα μυστικά της ζωής

ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο απ’ το να γνωρίζεις

κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τ’ ακούσουν οι άνθρωποι

είναι γέροι

.

ας περιδιαβαίνει το μυαλό μου πεινασμένο

κι άφοβο και διψασμένο κι εύπλαστο

ακόμη κι αν είναι κυριακή ας έχω άδικο

γιατί όποτε οι άνθρωποι έχουν δίκιο δεν είναι νέοι

.

κι ας μην κάνω εγώ τίποτα χρήσιμο

κι ας αγαπώ εσένα περισσότερο κι από αληθινά

δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιος τόσο ανόητος που

να μην μπορεί να

τραβήξει όλο τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο

Ώρα σοβαρή

50554078367_000cf74b21_o

Όποιος, τώρα, κλαίει κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία καμιά κλαίει στον κόσμο,
κλαίει για μένα.

Όποιος, τώρα, γελά κάπου στην νύχτα,
Δίχως αιτία, γελά μέσα στην νύχτα,
Με περιπαίζει.
*
Όποιος τώρα, πορεύεται κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία πορεύεται μέσα στον κόσμο,
Έρχεται σε μένα.

όποιος, τώρα, πεθαίνει κάπου στον κόσμο,
δίχως αιτία πεθαίνει μες στον κόσμο,
με κοιτάζει.
RAINER MARIA RILKE

Ποίημα.

50603981517_74e274bffe_o

Πες μου, κι αν θα σ’ έπιανα μια μέρα

και το πέλμα σου θα το φιλούσα,

αλήθεια πού, κατόπι , θα κούτσαινες λιγάκι,

από το φόβο σου μήπως τσακίσεις το φιλί μου;….

NICHITA STANESCU

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής.

_MG_3599

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής,

δεν έχει ιδιωτική ζωή.

Η ιδιωτική του ζωή έχει γίνει

σκόνη.

Με τις λαβίδες των εγκεφαλικών έλικων του πιάνει

τα συναισθήματα του μέρμηγκα

και τα φέρνει κοντά, μα κοντά στη ματιά του

ώσπου γίνονται ένα και το αυτό με το μάτι του το ίδιο.

Τ’ αυτί του κολλάει στην κοιλιά του πεινασμένου

σκύλου

και με τη μύτη του οσφραίνεται του σκύλου τη

μουσούδα

ώσπου η μύτη του και η μουσούδα του σκύλου γίνονται

ένα και το αυτό.

.

Μες τις φριχτές μεγάλες ζέστες

δροσίζεται με το φτερούγισμα των πουλιών

που ο ίδιος τα τρομάζει για να τα κάνει να πετάξουν.

.

Μην πιστέψετε τον ποιητή σαν κλαίει.

Ποτέ το δάκρυ του δεν είναι δάκρυ του.

Τα πράγματα ξεζούμισε από δάκρυα.

Με το δάκρυ των πραγμάτων κλαίει αυτός.

.

Ο ποιητής μοιάζει με το χρόνο. Πότε ταχύς και πότε αργός,

πότε ψευδής και πότε αληθής.

.

Αποφύγετε  να πείτε τίποτα στον ποιητή.

Κυρίως αποφύγετε καμιάν αλήθεια να του πείτε.

Πιότερο ακόμη, προς Θεού, αποφύγετε να του πείτε

κάτι το ευαίσθητο.

.

Αμέσως θα πει πως το είπεν ο ίδιος,

και θα το πει με τρόπο τέτοιον

ώστε κι εσείς θα λέτε: όντως

αυτός το είπε.

.

Προπαντός σας ικετεύω,

μην τυχόν αγγίξετε τον ποιητή!

Όχι, μην αγγίξετε ποτέ τον ποιητή!

…Παρά μονάχα όταν το χέρι σας θα μπορούσε

να τον διαπεράσει.

.

Διαφορετικά δε θα τον διαπεράσει,

και τα δάχτυλά σας θα μείνουν κολλημένα πάνω του,

κι ο ίδιος να καυχιέται ύστερα πως έχει

πιο πολλά δάχτυλα από σάς.

Κι εσείς θα υποχρεώνεστε να λέτε: μάλιστα,

όντως έχει πιο πολλά δάχτυλα….

.

Κάλλιο αν με πιστεύετε,

κάλλιο διόλου μην αγγίξετε

τον ποιητή, ποτέ.

.

…Κι ούτε καν αξίζει να τον αγγίξετε…

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής

δεν έχει ιδιωτική ζωή.

NICHITA  STANESCU

«Εγώ άλλο δεν είμαι από μια κηλίδα αίμα που μιλάει»