ΤΟ ΘΑΥΜΑ.

IMG_9198

Νύχτα ήταν

και λαλούσαν τα κοκόρια

καρφωμένα γύρω γύρω

σ’ ένα φεγγάρι

από μπαμπάκι φωσφορικό.

 

όλοι προσμέναν το θαύμα

γιατί κάποιο θαύμα

θα γινόταν απόψε

στην καρδιά του βιολιού

 

Όμως κι οι τρεις κοπέλες

ήρθαν μαυροντυμένες

κρατώντας την άδεια θήκη του βιολιού

 

Κλαίγαν και λέγαν

πως κανένα θαύμα

τώρα πια δεν γίνεται

στον ουρανό.

 

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

Advertisements

ΤΟ ΑΣΤΡΟ.

IMG_8855

Το ξανθό κεφάλι της

τα ξεβαμμένα χείλια της

η σιωπή της

και λίγο σάλιο που έτρεχε

από το άστρο

το σφύριγμα

το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε

το μάτι του

κι έβλεπε τον Ουρανό

κι έλεγε:

Θα τόνε κάψω!

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ.

IMG_5251

Κόρδοβα

Μακρινή και μόνη.

 

Άλογο μαύρο,μεγάλο φεγγάρι

κι ελιές μες στο δισάκι μου

Μ’ όλο που ξέρω τους δρόμους

ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρδοβα.

 

Μες στον κάμπο, μες στον άνεμο,

άλογο μαύρο, κόκκινο φεγγάρι.

Ο θάνατος με κοιτάζει

πάνω απ’ τους πύργους της Κόρδοβα

 

Αχ, τι μακρύς που είναι ο δρόμος!

Αχ, το καλό μου αλογάκι!

Κι ο θάνατος, αχ, που με προσμένει,

προτού να φτάσω στην Κόρδοβα!

 

Κόρδοβα,

μακρινή και μόνη.

 

Μετάφραση: Κοσμάς Πολίτης.

FEDERICO GARCIA LORCA.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1921-1924

 

Ars poetica

30208771820_9bb753866c_o

Απάντηση στον Archibald Macleish

 

Το ποίημα δεν είναι σαν τα φύλλα

που ο άνεμος σέρνει στους δρόμους.

Δεν είναι η ακίνητη θάλασσα,

το αραγμένο καράβι.

Δεν είναι ο γαλάζιος ουρανός

και η καθαρή ατμόσφαιρα.

Το ποίημα είναι ένα καρφί

στην καρδιά του κόσμου.

Ένα φωτεινό μαχαίρι

μπηγμένο κάθετα στις πόλεις.

Το ποίημα είναι σπαραγμός.

Κομμάτι γυαλιστερό μέταλλο,

πάγος, σκοτεινή πληγή,

το ποίημα είναι σκληρό,

-πολυεδρικό διαμάντι.

Συμπαγές- λαξευμένο μάρμαρο.

Ορμητικό- Ασιατικός ποταμός.

Το ποίημα δεν είναι φωνή,

πέρασμα πουλιού.

Είναι πυροβολισμός

στον ορίζοντα και στην ιστορία.

Το ποίημα δεν είναι άνθος που μαραίνεται.

Είναι βαλσαμωμένος πόνος.

 

Από τη συλλογή « Μετοικεσία»

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

 

 

 

Μην πεις ποτέ σου….

IMG_8684

 

Μην πεις ποτέ σου δεν είν’ όμορφη η ζωή,

Όταν θα δεις το φως να χαμηλώνει

Όταν τα φύλλα τα ξερά θα πέφτουνε στα πόδια σου

Κι όλα τα σήμαντρα θα χαιρετούν τους ίσκιους,

Μην πεις δεν είν’ όμορφη η ζωή.

 

Ο λόφος θα ντυθεί με των ματιών σου την αχλύ,

Τα χέρια θ’ αγκαλιάζουν την επιτύμβια στήλη,

Και της φωνής σου το πουλί θα μένει πάντα σταυρωμένο.

Όμως μην πεις δεν είναι όμορφη η ζωή.

 

Της μέρας οι ήχοι δε θα φτάνουν ως τα χείλη σου τα ωχρά,

Ούτε οι ανοίξεις θα τραγουδούν κάτω απ’ τα βλέφαρά σου,

Μόνο ένα σύννεφο καμμιά φορά θα σε δροσίζει την αυγή

Κ’ ένα λουλούδι θα πενθεί μετέωρο τη σιωπή σου.

 

Χρόνια και χρόνια θα περάσουνε, μα εσύ να μη ζητήσεις

Το χρώμα σου να ξαναδείς μες των αγγέλων το σκιόφως,

Μη λησμονήσεις τ’ άσπρα τριαντάφυλλα,

Μην αμελήσεις τ’ουρανού τη γύρη,

Μην πεις δεν είναι όμορφη η ζωή.

 

Την ακατάλυτη μοίρα της πέτρας μη φθονήσεις,

Τ’ άσπιλα μάρμαρα, την παγωμένη στάλα,

Την άφθιτη, που κρέμεται απ’ το δέντρο του καιρού,

Ούτε ένα όνομα γυμνό και πικραμένο σαν τον ύπνο σου.

 

Μόνο κατέβα πιο βαθειά, πολύ βαθειά, μέσα στην κοίτη

Της γης, όπου ξαπλώνουν τις ρίζες τους τα κυπαρίσσια,

Ώσπου η βραδιά να γείρει ατάραχη να εμπιστευθεί

Το πιο απόκρυφο άστρο της μες την υγρή σου κρύπτη.

 

Κι ύστερα σχίσε της αράχνης τον πλοκό που σε τυλίγει,

Ανασηκώσου με τα οστά γεμάτα μουσική,

Κι αν είν’ ο ίσκιος σου πλατύς, τους δυο μας να σκεπάσει,

Μα πρόσεξε μη γελαστείς, μη λησμονήσεις,

Μην πεις ποτέ σου δεν είν’ όμορφη η ζωή.

 

Από τη συλλογή «Γέννηση των Πηγών»

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

 

Κινούμενη άμμος.

IMG_7832

Sables mouvants

Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s’est retirée
Démons et merveilles
Vents et marées
Et toi
Comme une algue doucement carressée par le vent
Dans les sables du lit tu remues en rêvant
Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s’est retirée
Mais dans tes yeux entrouverts
Deux petites vagues sont restées
Démons et merveilles
Vents et marées
Deux petites vagues pour me noyer.

 

Jacques Prévert

Extrait de «Paroles

Paroles 1945

 

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

μακριά ήδη τραβήχτηκε η θάλασσα

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

Κι εσύ

Όπως ένα γλυκά χαϊδεμένο φύκι

στην άμμο του κρεβατιού κινείσαι ονειρευάμενη

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

μακριά ήδη τραβήχτηκε η θάλασσα

Αλλά μες τα μισάνοιχτα μάτια σου

δυο μικρά παρέμεινα κύματα

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

Ο κήπος.

IMG_4688

Le jardin 

Des milliers et des milliers d’années 
Ne sauraient suffire 
Pour dire 
La petite seconde d’éternité 
Où tu m’as embrassé 
Où je t’ai embrassèe 
Un matin dans la lumière de l’hiver 
Au parc Montsouris à Paris 
A Paris 
Sur la terre 
La terre qui est un astre. 

 

(Extrait de «Paroles», Jacques Prévert)

Paroles 1945

 

Χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια

δεν θα ήταν αρκετά

για να μιλήσω

για το μικρό δευτερόλεπτο της αιωνιότητας

που με φίλησες

που σε φίλησα

ένα πρωινό μες το χειμωνιάτικο φως

στο πάρκο  Montsouris στο Παρίσι

Στο Παρίσι

Στη γη

στη γη που είναι ένα άστρο.

Απορίες.

IMG_4629

Τι νιώθει η έρημος

όταν μακρινός άνεμος

αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;

 

Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

 

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο

ονειρεύεται άραγε τις μακρινές αποστάσεις;

 

Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;

 

Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε

ότι υπάρχει μόνο ένα μέγεθος θανάτου;

 

Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα

ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους;

 

Η μετάνοια θυμάται αλήθεια

ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;

 

Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει

ξέρει ότι είναι δυο γλάροι που ζυγιάζονται

πάνω από το κενό της έλλειψης;

 

Πως νοιώθει τάχα η νύχτα

μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί τη;

ωραία ή σημαδεμένη;

 

Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;

 

Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ το προσκέφαλό του

περίστροφο ή όνειρα;

 

Τα πούπουλα του μαξιλαριού

ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;

 

Πως πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος

πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη

όταν  την αγγίζει ο θάνατος

τι κρότο κάνει ένα δέντρο που πέφτει

όταν κανείς δεν είναι εκεί για να τ’ ακούσει;

 

Είναι το σκοτάδι που ‘ναι τυφλό

ή το φως που σκοντάφτει πάνω του;

 

Αργύρης Χιόνης.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ 1986

Les temps des cerises.

IMG_8213

 «Η εποχή των κερασιών», είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε στη Γαλλία το 1866, με λόγια του Jean Baptiste Clément και μουσική του Antoine Renard. Εξαιρετικά δημοφιλές στις γαλλόφωνες χώρες. Είναι συνδεδεμένο με την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.

  Ο Clément  κομμουνάρος και ο ίδιος,  πιστεύεται πως  το αφιέρωσε το 1882 στη γενναία νοσοκόμα Louise που πολέμησε και σκοτώθηκε στη Semaine  Sanglante «αιματηρή εβδομάδα»

Έχει περάσει στην ιστορία σαν επαναστατικό τραγούδι και αφηγείται πως θα είναι η ζωή όταν το σύστημα θα έχει αλλάξει και οι συνθήκες της ζωής θα είναι ανθρώπινες και δεν θα υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ανθρώπων.

Έχει γνωρίσει πολλές εκδοχές και έχει τραγουδηθεί από πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Yves Montand.

Όταν τράβηξα αυτή την φωτογραφία, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν εκεί.  Τα κόκκινα, γλυκά δροσερά κεράσια που μας μεταφέρουν σε μια εποχή που θα είναι γλυκιά κι ανθρώπινη.

Τους στίχους τους πήρα από τη wikipedia γιατί είναι μάλλον η πιο πιστή εκδοχή.

Quand nous chanterons le temps des cerises (Quand nous en serons au temps des cerises)
Et gai rossignol et merle moqueur
Seront tous en fête
Les belles auront la folie en tête
Et les amoureux du soleil au cœur
Quand nous chanterons le temps des cerises
Sifflera bien mieux le merle moqueur

Mais il est bien court le temps des cerises
Où l’on s’en va deux cueillir en rêvant
Des pendants d’oreille…
Cerises d’amour aux robes pareilles (vermeilles)
Tombant sous la feuille (mousse) en gouttes de sang…
Mais il est bien court le temps des cerises
Pendants de corail qu’on cueille en rêvant !

Quand vous en serez au temps des cerises
Si vous avez peur des chagrins d’amour
Évitez les belles!
Moi qui ne crains pas les peines cruelles
Je ne vivrai pas sans souffrir un jour…
Quand vous en serez au temps des cerises
Vous aurez aussi des chagrins (peines) d’amour !

J’aimerai toujours le temps des cerises
C’est de ce temps-là que je garde au cœur
Une plaie ouverte!
Et Dame Fortune, en m’étant offerte
Ne pourra jamais calmer (fermer) ma douleur…
J’aimerai toujours le temps des cerises
Et le souvenir que je garde au cœur !

Σ’ ελεύθερη μετάφραση, γιατί όπως γνωρίζετε η ποίηση δεν μεταφράζεται.

και αν μεταφράζεται δεν έχει την ίδια δύναμη με το πρωτότυπο.

Όταν θα τραγουδάμε στων κερασιών την εποχή
και το χαρούμενο αηδόνι, και το κοτσύφι πειραχτήρι
Θα είναι όλοι σε γιορτή ..Οι όμορφες θα έχουν ξελογιαστεί
Κι οι ερωτευμένοι θα έχουν τον ήλιο στην καρδιά
Όταν θα τραγουδάμε στων κερασιών την εποχή
θα σφυρίζει όμορφα το κοτσύφι πειραχτήρι

.
Αλλά είναι σύντομη των κερασιών η εποχή
Που δυο τα βάζουμε για  ν’ ονειρευτούμε
σκουλαρίκια στ’ αφτί
Κεράσια του έρωτα σε όμοια φορέματα
θα πέφτουν στα φύλλα σαν σταγόνες αίματος
Αλλά πόσο σύντομη είναι των κερασιών η εποχή
Μενταγιόν από κοράλλια που μας κάνουν να ονειρευόμαστε.

.
Όταν βρεθείτε στων κερασιών την εποχή
Αν φοβάστε τους πόνους του έρωτα
Μακριά από τις όμορφες
Εγώ που δεν φοβάμαι τους δυνατούς πόνους
Χωρίς να υποφέρω δεν ζω ούτε μέρα
Όταν βρεθείτε στων κερασιών την εποχή
Του έρωτα οι πόνοι θα βρίσκονται εκεί

.
θ’ αγαπώ πάντα των κερασιών την εποχή
είναι από την εποχή που κρατώ στην καρδιά
Μια πληγή ανοιχτή Και αν η Θεά Τύχη μου προσφερθεί.
δεν θα μπορώ να ηρεμήσω τον πόνο μου
Παντοτινά θ’ αγαπώ των κερασιών την εποχή
Και τις αναμνήσεις που κρατώ  στην καρδιά