Simone Segouin. Μια ηρωίδα της γαλλικής αντίστασης

Η Εβραϊκής καταγωγής Simone Segouin, ευρύτερα γνωστή με το κωδικό όνομα που χρησιμοποιούσε στην αντίσταση Nicole Minet, ήταν μόλις 18 ετών όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί στη Γαλλία. Η πρώτη της πράξη αντίστασης ήταν να κλέψει ένα ποδήλατο από μια γερμανική στρατιωτική διοίκηση, κόβοντας τα ελαστικά όλων των άλλων ποδηλάτων και μοτοσικλετών, ώστε να μην μπορέσουννα την κυνηγήσουν. Σύντομα ήρθε σε επαφή με την Αντίσταση και συμμετείχε στον αγώνα, με την οργάνωση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Francs-Tireurs et Partisans, χρησιμοποιώντας το κλεμμένο ποδήλατο για να παραδώσει μηνύματα που έστελναν η μια ομάδα στην άλλη.

Η «Nicole», σε μια ιστορική φωτογραφία όταν συνέλαβε 25 Γερμανούς στην περιοχή Chartres, ποζάρει με γερμανικό MP40 (Αύγουστος 1944) πηγή: wikipedia

Ήταν εξαιρετικά γρήγορη στη μάθηση και σχεδόν αμέσως έγινε ειδική σε διάφορες τακτικές ανταρτοπολέμου και στη κατασκευή εκρηκτικών. Ηγήθηκε σε διάφορες ομάδες μαχητών/τριων της Αντίστασης που πρωταγωνίστησαν σε μάχες…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 133 επιπλέον λέξεις

Ο Jean Quarre βγάζει τη γλώσσα στους φασίστες

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται ο Jean Quarre, κομμουνιστής αγωνιστής της γαλλικής Αντίστασης εναντίον των ναζί, τη στιγμή που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αγέρωχος, βγάζει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στο φακό του Γερμανού φωτογράφου που απαθανατίζει τη σκηνή.

Ο Quarre είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1919 και μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη δραστηριοποιήθηκε ενεργά στους αντιστασιακούς κύκλους συμμετέχοντας ενεργά στις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1941. Ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης Τάγματα Νεολαίας. Συνελήφθη το 1942 μαζί με ομάδα συντρόφων του έπειτα από έρευνα της γαλλικής αστυνομίας στο σπίτι του όπου βρέθηκαν διάφορα φυλλάδια και έγγραφα αντιστασιακού περιεχομένου και στη συνέχεια παραδόθηκε στους Γερμανούς.

Εκτελέστηκε στις 17 Απριλίου 1942. Προς τιμήν του υπάρχει οδός με το όνομά του στο 19ο Διαμέρισμα του Παρισιού και ομώνυμο Λύκειο.

πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Στη μνήμη του γερμανού κομμουνιστή Bernhard Bästlein (1894 – 1944)

Ο Bernhard Bästlein, γεννήθηκε το 1894, και μεγάλωσε σε μια σοσιαλδημοκρατική οικογένεια της εργατικής τάξης του Αμβούργου και δούλεψε ως μηχανικός. Το 1912 εντάσσεται στην συνδικαλιστική ένωση μεταλλουργών και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το SPD. Αφού επέστρεψε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Bästlein εκλέγεται σε ένα από τα συμβούλια των στρατιωτών και εντάσσεται στο USPD. Μαζί με τη σύζυγό του Johanna, εντάσσεται στο KPD το 1920, και λίγο αργότερα μεταναστεύει στη Σοβιετική Ένωση το 1921 μετά τη συμμετοχή του στην αποτυχημένη κομμουνιστική εξέγερση που έμεινε γνωστή ως «März-Aktion»(εξέγερση που ηγήθηκε το KPD – KAPD) στο Αμβούργο. Επιστρέφει πίσω στη Γερμανία το 1923 και εργάζεται ως συντάκτης σε διάφορες κομμουνιστικές εφημερίδες μέχρι το 1931. Το 1931, πολιτικός υπεύθυνος του KPD στή περιοχή του Μ. Ρήνου, εκλέγεται σε ένα τοπικό δημοτικό συμβούλιο το 1932 και στο Ράιχσταγκ στις εκλογές του Μαρτίου του 1933. Συνελήφθη ήδη από τον Μάιο του 1933, στάλθηκε στο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 196 επιπλέον λέξεις

75 Χρόνια μετά η λάμψη της Αντιφασιστικής Νίκης παραμένει φάρος για τους καταπιεσμένους/ες όλους του Κόσμου

 

Στις 30 Απρίλη του 1945 η Κόκκινη Σημαία κυματίζει στο Ράιχσταγκ. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Μαη του 1945, η ναζιστική Γερμανία συνθηκολογεί δίχως όρους στο Βερολίνο. Ήταν το τέλος του παγκοσμίου πολέμου που κόστισε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τα εθνικά αφηγήματα έχουν από τότε ενσωματώσει την αντιφασιστική νίκη στη ρητορική υπεράσπισης της δυτικής (αστικής) ερμηνείας της νίκης. Κάθε καπιταλιστικό κράτος κατασκευάζει τη δική της ιστορική εθνική-αφήγηση αλλά και το δικό του αφήγημα περί αντιφασισμού, διεκδικώντας ιδεολογικό μερίδιο στη νίκη. Βασική λειτουργία κάθε εθνικής-αφήγησης είναι η επικάλυψη των ταξικών αντιθέσεων από τον λόγο της “εθνικής ενότητας”, ο βέλτιστος τρόπος οργάνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Οι ίδιες αφηγήσεις εμφανίζονται ως τα ιδεολογικά/ταξικά συμφέροντα των αφηγητών αλλά και ώς αντανακλάσεις αντιθέσεων των ίδιων των κοινωνικών υποκειμένων που τις εκφέρουν. Δεν ξεχνάμε ότι σήμερα η Ε.Ε προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαστρεβλώσει την ιστορία και να εξισώσει τον Κόκκινο Στρατό με τους ναζί, όπως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 193 επιπλέον λέξεις

«Φάκελος Λακωνική Ιστορία #26» Οι μάχες του Λεωνιδίου και του Αγίου Βασιλείου.

αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη λήθη

Εισαγωγικό σημείωμα

Πριν λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια μιας ακόμα εξόρμησης μας στο βουνό του Πάρνωνα, βρεθήκαμε στο ιστορικό χωριό του Αγίου Βασιλείου. Εκεί τραβήξαμε κάποια βίντεο και βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, κάποιες από αυτές τις παρουσιάζουμε και σε αυτή τη δημοσίευση σήμερα. Με αφορμή αυτό μας το ταξίδι, συνεχίζουμε με μία ακόμα ιστορική δημοσίευση του αφιερώματος «Λακωνική Ιστορία», ένα αφιέρωμα που ξεκινήσαμε το Γενάρη του 2016 και συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα. Όπως έχουμε επισημάνει και σε αρκετά από τα προηγούμενα εισαγωγικά σημειώματα μας, στόχος μας με αυτές τις δημοσιεύσεις, είναι να καταγραφεί η τοπική ιστορία της περιοχής και τα στοιχεία αυτά να τα χρησιμοποιήσουμε για τον εμπλουτισμό της ιστορικής συζήτησης μέσα στα δικά μας σύγχρονα κομμουνιστικά εγχειρήματα. Θεωρούμε την καταγραφή και την μελέτη της ιστορίας πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των ιστοριογράφων του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους και του εθνικού κορμού. Ωστόσο, με τα αποσπάσματα που παραθέτουμε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.795 επιπλέον λέξεις

Ειρηναίος Μαράκης, Σ’ αυτή την εποχή

To Koskino

Σ’ αυτή την εποχή
που οι μετοχές ανεβαίνουν
κι οι προλετάριοι πέφτουν
όπως θα έλεγε κι η Ρόζα
μέσα στο σπίτι μένοντας
άλλο δεν έχουμε, αδερφέ μου
από, μάντεψε, την εξέγερση
ενάντια στη σιωπή
στην απόγνωση
στο θάνατο
και την καταστροφή
που φέρνει ένα σύστημα
από χρόνια σάπιο.

Κι αν κλαις από φόβο
δεν πειράζει
έχουν και τα δάκρυα
την αξία τους

κι αν κλαις από οργή
μην ανησυχείς
ξέρουμε πως να κάνουμε
αυτά τα δάκρυα, δύναμη.

Με μάσκες, λοιπόν
αλλά όχι φιμωμένοι
κραυγή θα υψώσουμε
σάλπισμα αγώνα
για μια κοινωνία να παλέψουμε
των αναγκών μας,
στων νοσοκομείων
τα σύγχρονα οδοφράγματα
γνωρίζοντας καλά
ότι σ’ αυτή την εποχή
όπως και άλλοτε
η Επανάσταση
δική μας είναι υπόθεση.

28.3.2020

*Η φωτογραφία της ανάρτησης απεικονίζει Γαλλίδα γιατρό με μήνυμα που γράφει «Με μάσκες, αλλά όχι φιμωμένοι».

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Για τις Πανδημίες που Έρχονται: Σημείωση για το Κεφάλαιο ως γεωλογική δύναμη καταστροφής

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

Οι επιδημίες, όπως και η ιστορία των κοινωνιών με την οποία οι πρώτες διαπλέκονται, δεν αποτελούν αναλλοίωτα βιολογικά δεδομένα. Είναι κοινός επιστημονικός τόπος –αν και ελάχιστα κατανοητός στη βαθύτερη σημασία του- πως το σύνολο των ιογενών λοιμώξεων και ένα μεγάλο μέρος των βακτηριακών είναι το αποτέλεσμα του ιστορικού κύκλου της εξημέρωσης των ζώων από τους ανθρώπουςπου προκαλεί εν δυνάμει λοιμογόνα άλματα από το ένα είδος στο άλλο (zoonosis)παράγοντας νέους παθογόνους οργανισμούς. Μια διαδικασία εξημέρωσης που λαμβάνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μέσα σε καθορισμένες κοινωνικές μορφές αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με τη γήινη φύση.

Το απλό κρυολόγημα επί παραδείγματι οφείλεται σε ιούς μέσα σε αυτούς συγκαταλέγεται και ένα στέλεχος τουcoronavirusπου κατάγονται από τη σχέση εξημέρωσης των ανθρώπων με τα άλογα, η ευλογιά από τα βοοειδή, η ιλαρά από τα γουρούνια, η ανεμοβλογιά από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.823 επιπλέον λέξεις

Ντάντη Σιδέρη-Σπεκ, Γράφοντας ποίηση μετά το Άουσβιτς

δημοσιεύτηκε στο Κόσκινο

Το τερατώδες στίγμα που ακούει στο όνομα Άουσβιτς, παραμένει κάτι το ασύλληπτο και κάτι που αποτελεί τέτοια τομή, ώστε να είναι σχεδόν αυτονόητο, να χρονολογούμε την ιστορία της ανθρωπότητας με γεγονότα που συνέβησαν προ και μετά το Άουσβιτς.
Γκύντερ Γκρας (1)

Το 1949 διατυπώνει ο φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο, όταν επέστρεψε από τον εκπατρισμό του στο Παρίσι, την εξής πρόταση, που προκαλεί σάλο στους διανοούμενους της Γερμανίας. «Μετά το Άουσβιτς, είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση». Πολλοί ποιητές ερμήνευσαν αυτή την πρόταση ως απαγόρευση της έκφρασης και αρκετοί ήταν πρόθυμοι να την ακολουθήσουν. Αυτό που έκφραζε η ρήση του Αντόρνο, ήταν βαθύς σκεπτικισμός – τι πρέπει ή τι μπορεί να σημαίνει η ποίηση μετά το Ολοκαύτωμα; Αυτή η απαγόρευση του Αντόρνο, να μην αναφέρονται τα απερίγραπτα μαρτύρια των Εβραίων από τους Ναζί ούτε σε ποιήματα, δημιουργεί ένα ταμπού ακριβώς εκεί που είναι αναγκαία όχι η σιωπή αλλά η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.482 επιπλέον λέξεις

Η Γερμανίδα πριγκίπισσα του Ανόβερο Φρειδερίκη ή βασίλισσα «Φρίκη»

πηγή: Αρχείο ΔΣΕ

Υπήρξε ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα της ελληνικής Ιστορίας. Η Γερμανίδα πριγκίπισσα του Ανόβερο Φρειδερίκη που έγινε βασίλισσα της Ελλάδας από το 1947 ως το 1967 και συνέδεσε το όνομά της με τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας της χώρας μας.

Η Φρειδερίκη – Λουίζα – Τύρα – Βικτώρια – Μαργαρίτα – Σοφία – Καικιλία – Ολγα – Ισαβέλλα – Χριστίνα, γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1917 στον μεσαιωνικό πύργο Μπλάνκεμπουργκ της Γερμανίας. Ηταν κόρη του Δούκα του Μπραουνσβάιχ Ερνέστου Αυγούστου Γ’, αρχηγού του Οίκου του Ανόβερου, και της πριγκίπισσας Βικτώριας Λουίζας της Πρωσίας, μοναχοκόρης του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’ και της Αυγούστας Βικτωρίας του Σλέσβιχ-Χολστάιν. Η Φρειδερίκη έφερε τους τίτλους: Πριγκίπισσα του Ανοβέρου, Πριγκίπισσα της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και Δούκισσα του Μπραουνβάιχ.

Με αφορμή το θάνατο της μισητής και για πολλά χρόνια βασίλισσας της Ελλάδας, Φρειδερίκης («Φρίκη» την αποκαλούσε ο λαός), στις 7 Φεβρουαρίου 1981…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.599 επιπλέον λέξεις

75 Χρόνια μετά το Άουσβιτς ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό: ένα επίκαιρο καθήκον

“Στην κατάσταση της ανελευθερίας τους ο Χίτλερ επέβαλε στους ανθρώπους μια νέα κατηγορική προσταγή: να ρυθμίζουν τη σκέψη και τις πράξεις τους έτσι ώστε να μην επαναληφθεί το Άουσβιτς, να μη συμβεί τίποτε παρόμοιο” T. W Adorno

75 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο μεγαλύτερο στρατόπεδο θανάτου που γνώρισε η ανθρωπότητα. Στις 27 Γενάρη 1945, τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθερώνουν τους 7.000 περίπου εναπομείναντες/-σες κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αυτό που αντίκρισαν οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ήταν ασύλληπτα φρικιαστικό και το κατέγραψαν σε φιλμ.  Μόνο στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου εξοντώθηκαν πάνω από 1.100.000 άνθρωποι στην πλειονότητα τους Εβραίοι. Συνολικά στο Ολοκαύτωμα οι δολοφονηθέτες, έφτασαν τα 6.000.000. Την ίδια ώρα κατά την προέλαση των Συμμαχικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας εις βάρος της Βέρμαχτ στο γερμανικό έδαφος απελευθερώθηκαν και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξολόθρευσης.

Το Ολοκαύτωμα ήταν η αποτελεσματικότερη «βιομηχανία θανάτου» που γνώρισε ποτέ η…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.435 επιπλέον λέξεις