Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

_MG_7547

Πηγαίναμε να κατακτήσουμε τον κόσμο- εγώ, ένας στρατιώτης

  απ’ τον μεγάλο πόλεμο κι ο κόμης ντε Λωτρεαμόν. Το τρένο έτρεχε

με ιλιγγιώδη ταχύτητα .Ήταν ένα σχέδιο παράτολμο- κάποτε

θα σας εξηγήσω. Νύχτα. Οι φωταγωγημένες πόλεις περνούσαν

έξω απ’ τα παράθυρα σαν αναμμένα κουρέλια κυνηγημένα απ’

τον άνεμο. Ο κόμης φορούσε έναν μανδύα φαρδύ για να σκεπάζει

τον αιώνα του κι έναν λαιμοδέτη ανάστατο σα μια εξέγερση.Ο

στρατιώτης τραυματισμένος παραμιλούσε κ’ ίσως τ’ ασυνάρτητα

λόγια του να εξηγούσαν τ’ όνειρο μιας εποχής. Ύστερα άρχισε

να χιονίζει, κρυώναμε όπως στην προϊστορία «Ραχήλ!» ψιθύρισε

ο στρατιώτης. Τι ήθελε να πει; Ο κόμης έσκυψε πάνω του. «Η

συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό  στο έγκλημα να υπάρχουμε»

είπε.

Γι αυτό σας λέω: όταν ακούτε ένα τρένο να σφυρίζει τη νύχτα,

σηκωθείτε κι αγρυπνήσετε.

                                                    Ίσως να μην ξαναϊδωθούμε.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου.

 

One comment on “Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s