Αφηγήσεις #19 «Μια μονοκατοικία, ένας τενεκές λάδι. «

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από βιβλίο-λεύκωμα του Δημήτρη Σέρβου «που λες … στον Πειραιά (ντοκουμέντα & αναμνήσεις)», αυτοέκδοση, ISBN 960-90136-0-0, σελίδες 79-81. ‘Εχω διατηρήσει αυτούσια την ορθογραφία του πρωτότυπο (+ένα τρικάκι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στα γερμανικά που φωτογράφησα, σελ.79).

Φραγκίσκος Δ, για την μεταφορά / αντιγραφή

Όσο πλησίαζε η απελευθέρωση απ’ τη Γερμανική φασιστική κατοχή η αντίσταση «που λές στο Πειραιά»(1), μέρα με τη μέρα δυνάμωνε, αλλά κι εμείς οι ΕΠΟΝίτες όλο και ξεθαρεύαμε. Απ΄το καλοκαίρι του 1944 και μετά η «δουλιά» τα βράδυα στα συνεργεία για συνθήματα στους τοίχους, γινόταν πιό ανοιχτά! Αρχίσαμε να βγαίνουμε συνεργείο και τη μέρα με τον ήλιο!

Μόνο όταν η «τσίλια» – η περιφρούρηση – έβλεπε Γερμανό με στολή, τότε μας έδινε το σύνθημα να σταματήσουμε το γράψιμο. Ο κόσμος στον δρόμο, απ΄τα παράθυρα και τις πόρτες των σπιτιών, μας έβλεπε με αγάπη. Γιατί τα συνθήματα, που γράφαμε στους τοίχους δεν ήταν μόνο κάλεσμα για…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.049 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s