Ελλάς ο τόπος του θανάτου……..

Βάζω αυτό τον τίτλο στο κείμενο ,μια κι έτσι ξεκινά το κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος (και μου ζήτησε αν μπορώ να το δημοσιεύσω) και που το έγραψε επηρεασμένος βαθιά από το θάνατο του αγαπημένου του σκύλου που τον δηλητηρίασαν οι γνωστοί άγνωστοι δολοφόνοι.Ζώντας ο ίδιος από παιδί το ρατσισμό και την απομόνωση έδωσε σ’ αυτά τα κακοποιημένα κι εγκαταλελειμμένα πλάσματα όλη του την προσοχή και αγάπη. Αποφάσισα να παραθέσω αποσπάσματα από τις σκέψεις του μια κι έχω ζήσει κάποιες παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και ως ενήλικας κι έφερα στο νου μου πολλούς άλλους φίλους και καταστάσεις.Δεν μπόρεσε να μην έρθει στο νου μου η Ευγενία ,μια ευγενική ψυχή που αφιέρωσε πολύ χρόνο ,ενέργεια και χρήμα να μαζεύει αδέσποτα ,να τα γιατρεύει και να τους δίνει ένα σπίτι ,μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν πως ενοχλούνται από την μυρωδιά και τα δολοφόνησαν όλα .(Μονάχα η βρώμα της ψυχής τους δεν τους ενοχλούσε).Ήρθε στο νου μου κι ο Παυλής που αυτός από πολλά χρόνια προσπαθεί να προστατεύσει τα φίδια της περιοχής του, που πέφτουν θύματα όχι μόνο τροχαίων αλλά και του ανελέητου κυνηγιού από τους ντόπιους,είτε από άγνοια, είτε από δολοφονική μανία μια κι αυτά είναι άκακα ,αφού είναι σφικτήρες και κυνηγούν μόνο ποντίκια ,με αποτέλεσμα να κάνουν καλό στην περιοχή.Το αφιερώνω κι εγώ στον Μέλιο και στον Μπικ που τους βρήκα κουταβάκια ,που τα είχαν πετάξει για να πεθάνουν ,τα μεγάλωσα με χίλιες προσπάθειες και μου τα δηλητηρίασε μεγάλα πια ένας γείτονας ,παρ’ όλο που κι ο ίδιος είχε σκυλιά.Πόσα ζώα δεν βλέπουμε καθημερινά σκοτωμένα στους δρόμους.Πως να ξεχάσω την αφήγηση δικού μου ανθρώπου που είδε άνθρωπο να πετά σακιά γεμάτα νεκρές αλεπούδες,δηλητηριασμένες.Πως να ξεχάσω τη σκοτωμένη φώκια,τις χελώνες και τα δελφίνια του Λακωνικού κόλπου γιατί τους τρώνε τα ψάρια κ.λ.π
Δικαιολογημένη η οργή του φίλου μου λοιπόν και ίσως αν δεν έχετε μεγαλώσει ποτέ ένα ζώο, να μην ξέρετε πόσο τρυφερά πλάσματα είναι και πόσα μπορούν να δώσουν σ’ ένα άνθρωπο,Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε με το κείμενο ,αλλά δυστυχώς μπορώ να βεβαιώσω ,μια κι έχω ασχοληθεί με το θέμα πως δυστυχώς υπάρχει αυτή η αντίληψη στον ελληνικό χώρο πως ό,τι δεν μας κάνει το καταστρέφουμε………….

ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΑΔΕΣΠΟΤΟ:
«ΕΛΛΑΣ: Ο τόπος του θανάτου. Έχω εξουθενωθεί να μαζεύω και να περιποιούμαι (όπως και όσο μπορώ διακριτικά, για να μη τραβήξω την προσοχή των φονιάδων που έχω για γείτονες) αδέσποτα σκυλιά -και όχι μόνο- που ξεφτιλισμένοι κρετίνοι που αδιαφορούν για τα αίτια αυτής της κατάστασης και απεχθάνονται οποιοδήποτε αίσθημα ευθύνης, τα παρατάνε στους δρόμους και τα καταδικάζουν σε βίαιο και αναξιοπρεπή θάνατο. Το κάνω και θα το κάνω ολόψυχα όσο νιώθω πως έχω έστω κι ένα αλληλέγγυο κύτταρο για ό,τι πιστεύω πως έχει δικαίωμα στη ζωή. Όμως, εδώ οφείλω από τα βάθη τις καρδιάς μου να ζητήσω συγγνώμη από όσα πλάσματα δεν μπόρεσα να βοηθήσω και να αλλάξω τη μοίρα ή τη πορεία τους προς το θάνατο. Είτε γιατί δεν φέρθηκα όσο θαρραλέα θα έπρεπε είτε γιατί ήμουν ανίκανος και αδύναμος και δειλός. Οι τύψεις και οι ενοχές θα βαραίνουν, ισόβια, αποκλειστικά εμένα με το: «ίσως» και «αν»! Το απόγευμα, βαθιά εξαντλημένος, ψυχικά, από το θάνατο, έθαψα το τέταρτο σκυλί που μου φολιάζουν μέσα σ´ένα χρόνο. Στην τελευταία φτιαριά όμως δεν έβαλα χώμα, αλλά έχυσα δάκρυα και έφτυσα ανθελληνικό μίσος. Τον Μούργο τον βρήκα μέσα Ιουνίου δεμένο με ένα σκοινί κόμπο στο λαιμό σ´ενα δέντρο. Στη μέση του πουθενά. Μες στο μεσημβρινό λιοπύρι. Η επιμονή της σκύλας (που και αυτή τη βρήκα πεταμένη και έγκυος, αλλα αυτό είναι μια άλλη, οδυνηρή, ιστορία) να πάμε βόλτα μες στο μεσημέρι, αποδείχτηκε γι ´αυτόν σωτηρία. Κάποιο ανθρώπινο σκουπίδι, απ´ αυτά που αναρωτιέσαι γιατί ζουν ακόμα αφού μόνο μολύνουν, το έδεσε εκεί για να μη τον ακολουθήσει, προφανώς. Αρκετά εξουθενωμένο μου κούνησε την ουρά προκαταβολικά για την ευγνωμοσύνη του. Από τότε ορκίστηκα πως δεν θα του ξαναφορέσω λουρί. Θα τον αφήσω να τρέχει ελεύθερο μέχρι να ματώσουν οι πατούσες του. Και όντως έτρεχε. Έτρεχε συνέχεια. Για ενάμιση μήνα γίναμε κολλητάρια. Ήταν κουταβάκι περίπου εφτά μηνών. Ατίθασο και ζωηρό. Προσεκτικός με τα παιδιά και φύλακας το βράδυ. Ευγενικό αλητάκι. Προτιμούσε να εισπράξει τρυφερότητα και χάδια παρά να φάει. Εκτιμούσε τη ζωή και όντως συμπεριφερόταν κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Το φαγητό ήταν δευτερεύον ζήτημα για τον Μούργο. Αυτός ο χαζούλης στην βόλτα έτρεχε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ζήλευα την ελευθερία του. Μπροστά του ένιωθα πραγματικά φυλακισμένος. Κάθε φορά που συναντιόμασταν χοροπήδαγε μπροστά μου σαν να βρισκόταν συνέχεια υπό την επήρεια έκστασης. Η γλώσσα του σώματός του και το πρόσωπό του ήταν σαν να σου έλεγε «μπορείς να το κάνεις αυτό; Κοίτα τι κάνω! Πήδα έτσι! Μπορείς να τρεξεις τόσο γρήγορα; Κουνήσου όπως εγώ, βγες απο την αδράνεια σου.» Ο Μούργος ήταν ακαθόριστη ράτσα. Αναμαλιασμένος και μάτια γεμάτα ζωή και χαρά. Απ´ αυτά τα σκυλιά που δεν σε νοιάζει αν θα λερωθούν ή αν θα τσαλακωθεί η εμφάνισή τους, και ακριβώς αυτό τον έκανε πανέμορφο.
Σήμερα λοιπόν ένας απ´ αυτούς( που είναι ήδη εσωτερικά νεκροί), απ ´αυτούς που σταυροκοπιούνται για εξιλέωση την Κυριακή στις βρωμοεκκλησίες τους, απ´ αυτούς που, απο τα πάντα αποκομίζουν και εμπνέονται φόνο, αποφάσισε να ανακόψει αυτή την ελευθερία. Με πήραν τηλέφωνο να πάω να τον πάρω. Θανατηφόρο τηλεφώνημα. Η ενέργεια απο το σώμα του Μούργου είχε σβήσει, όχι όμως και η λάμψη στα μάτια του. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει ποτέ, από τη θλίψη, τα πόδια σας σαν να μη πατάνε στη γη; Ε, αυτό το πράγμα ένιωσα. Δεν θυμάμαι ποιοί και πόσοι ήταν γύρω μου, όμως σχόλια του τύπου: «τι κάθεσαι από πάνω του τόση ώρα, τρισάγιο του κάνεις;» ή «μη το κοιτάς, παρ´το και πέτα το στη γούβα (χωματερή) πριν μας φάνε οι μύγες» με έκαναν να νιώθω πως η πίεσή μου, ίσως, κατασταλάξει εάν μπήξω τα δάχτυλά μου σε ανθρώπινο κρανίο ή αν ξεσκίσω ανθρώπινη σάρκα με τα χέρια μου. Η προσωποποίηση της εθνικής αφήγησης που μιλάει για «άξια και μη άξια» σώματα. Στην μνήμη μου ξανά – ζωντάνεψε η ελλ. εμπειρία. Η παιδική αφέλεια που με διακατέχει μ´έκανε προς στιγμή να αναρωτιέμαι …γιατί όσοι έχουν ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (εφόσον ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος) δεν στρέφουν τα κανόνια τους προς τα εδώ και να μην αφήσουν ρουθούνι; Άλλωστε, εδώ κυριαρχούν όλα εκείνα τα εγκληματικά χαρακτηριστικά που απαιτούν τον αφανισμό τους. Δυστυχώς έχω ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις κι εγώ και άλλοι. Και μάλιστα τα υπόλοιπα σκυλιά που μου έχουν σκοτώσει είχαν απόσταση μεταξύ τους, γεγονός που αποδεικνύει πως ο φονιάς δεν είναι ένας. Άλλωστε φορείς της σαπίλας είναι όλοι, μέχρι να σου αποδείξουν το αντίθετο. Πέρα απ´ αυτό όμως, όταν λέμε φονιάς, δεν εννοούμε κάποιον απομονωμένο παρανοϊκό απο τον υπόλοιπο πληθυσμό, καθώς η φόλα είναι κοινό μυστικό για να απαλλαγούν απο ότι θεωρούν υποδεέστερο, και οι ντόπιοι την λάτρεψαν σφόδρα. Οι παρανοικοί εγκληματίες που αποκαλούνται «υπάλληλοι που κάνουν τη δουλειά τους» και απαρτίζουν τους φονικούς θεσμούς τούτης εδώ της χώρας, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό, αλλά βγήκαν από τα σπλάχνα της ελλ. κοινωνίας γι ´αυτό ακριβώς τον λόγο, γιατί είναι συνεπείς στο έργο τους. Εκπροσωπούν τα στοιχεία αυτά που είναι ευρέως αποδεκτά. Το συγκεκριμένο γεγονός όμως, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, με τσάκισε. Ένιωσα, μέσα στο κλάμα, πολύ κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Η ψυχοσύνθεσή μου δεν αντέχει άλλο θάνατο. Δεν το δέχεται ποια ως «φυσικό επακόλουθο όταν υπάρχουν τόσα αδέσποτα» ή «μέρος της ζωής». Η έντονη αίσθηση της αδυναμίας να αλλάξω την μοίρα ενός σκύλου έχει αρχίσει και με συνθλίβει, να με διαλύει. Η σκέψη πως σχεδόν όλοι βλέπουν τα ζώα σαν αντικείμενα μηδαμινής αξίας και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή αν, σκοτώνοντάς τα, εκτός απο το ότι τους αφαιρούν τη μία και μοναδική γαμημένη ευκαιρία να ζήσουν, ξεσκίζουν και τη καρδιά που τα αγάπησε, με γεμίζει απερίγραπτο μίσος για τους ανθρώπους αυτούς.

Το συμπέρασμα; Επιθετικός Ανθελληνισμός. Για να υπάρχει στοιχειώδης απονομή δικαιοσύνης. Σφοδρή κριτική συνοδευόμενη με απύθμενο μίσος για την ελληνικότητα. Όσοι υιοθετούν τα πιο αισχρά ήθη, έθιμα, συνήθειες και παραδόσεις που ευδοκιμούν σε αυτόν τον βούρκο του θανάτου, αξίζουν εξολόθρευση. Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν γλιτώνει τίποτα. Έχουν μετατρέψει την ελληνικότητα σε συνώνυμο του εγκλήματος. Ποτέ μου δεν φανταζόμουνα πως θα χαιρόμουνα όταν βαράνε πένθιμα οι καμπάνες. Είναι αδιανόητο να ελπίζεις πως η λύτρωση θα έρθει μόνο απο το φυσικό τους θάνατο. Η εγκεφαλική χολέρα των υπερηφάνων ελλήνων μεταδίδεται, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, και στα παιδιά τους. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό, η συνέχεια της φρίκης. Αναλογικά, ο ρυθμός των ελλήνων που ψοφάνε με την καταστροφή που προξενούν, είναι εξοργιστικά βραδύς. Κάθε αγώνας, για τα δικαιώματα οποιουδήποτε πράγματος (από τα μυρμήγκια έως τα δάση της Χαλκιδικής και από τις ελεύθερες κατασκηνώσεις έως τους μετανάστες, τον αντισημιτισμό, την καταναγκαστική πορνεία και την έμφυλη βία, τους Ρομά, την ομοφοβία κλπ), εάν δεν ξεκινάει προτάσσοντας τον Ανθελληνισμό, όχι απλώς είναι καταδικασμένος να αποτύχει, αλλα συντηρεί κι όλας αυτή την οξεία σηψαιμία. Αυτή η ντροπιαστική ιδιότητα χρήζει άμεσης εξαφάνισης. Είναι αυτή η ιδιότητα που απομακρύνει μια οντότητα απο τον σεβασμό. Που καταργεί την ανθρώπινη ιδιότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως γίνεται κάποιο άλλο πλάσμα αλλά ένα απεχθές αντικείμενο. Είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που προδίδουν ένα ον πως γαλουχήθικε και διαπαιδαγωγήθικε στην διάχυτη καφρίλα. Κάθε αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα, μπροσούρα, συλλογικότητα, κείμενο, άρθρο, έντυπο, κλπ. αν δεν ξεκινάει με έντονο Ανθελληνισμό και χλευασμό στον χαρακτήρα των ελλήνων που έχει δημιουργηθεί με επιμέλεια απο το θάνατο και το μαρασμό του ξένου, είναι απλώς ήπια κριτική που θα πνιγεί στην ίδια της την μετριοπάθεια. Εάν μια πρόταση δεν φτύνει την ελλάδα ασκώντας επιθετική κριτική, δεν αξίζει ούτε βλέμμα. Δεν είναι ρατσισμός προς τους ελληνες (οι ελληνες δεν έχουν ιδέα τι είναι ο ρατσισμός), είναι επιτακτική ανάγκη ζωής για οτιδήποτε μη ελληνικό! Και πόσα άλλα γίνονται καθημερινά σ´ αυτόν τον βρωμερό λάκκο. Σαφώς, αυτά τα τερατουργήματα εμπνέονται και αβαντάρονται στην συνείδηση των υπηκόων του βούρκου από το έκτρωμα της βαριάς κρεατοβιομιχανίας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της. Απο τη στιγμή που ο κρεοπώλης ή ο λιμενικός του Φαρμακονησιού περιφέρεται ανάμεσά μας απενεχοποιημένος, αναμενόμενο είναι να επικρατεί και η άποψη «γιατί μόνο αυτός και όχι κι εγώ;» για τους ελληνες και ο θάνατος των «υποδεέστερων, ξένων, μη ελλήνων» να μετατραπεί σε κουλτούρα. Η θάλασσα έχει μετατραπεί σε υγρό τάφος και οι φυλακές σε αποθήκες ψυχών, απο τους εκπροσώπους των ελληνων υπηκόων. Πόσα ζώα και πόσοι άνθρωποι μαρτυρούν και φτύνουν αίμα στα χέρια αυτών των ανθρώπινων σκουπιδιών που συστήνονται ως περήφανοι ελληνες. Μη μου πείτε πως «υπάρχουν και καλοί ελληνες». Ξερνάω στον συνδυασμό αυτών των λέξεων. Ελληνικότητα και Καλό είναι δυο ασύμβατες έννοιες. Όποια/ος περιποιήται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς προσωπικό όφελος, έχει πετάξει δια παντός την ελληνικη ιδιότητα από πάνω της και έχει υιοθετήσει συνειδητά την ανθρώπινη. Ας μην αφήσουμε τους ελληνες να σκορπάνε άλλο θάνατο. Το κάνουν από γεννησιμιού αυτού κράτους. 200 χρόνια τώρα λατρεύουν το θάνατο οποίου ξεφεύγει από τα στερεότυπα. Η ελληνικότητα είναι ένας επιθετικός καρκίνος και επείγει ο άμεσος καυτηριασμός της. Να πεθάνει η ελλαδα να ζήσουμε εμείς, τα αδέσποτα. Ανήλεη επίθεση στην κυρίαρχη ελληνικη ταυτότητα. Η λύσσα μας να την γεμίσει εφιάλτες. Οργή και εκδίκηση για τις αδικοχαμένες ψυχές. Καλό ταξίδι Μούργο και συγγνώμη που δεν ήμουν εκεί. Ελπίζω στον σκυλοπαράδεισο να συναντήσεις τον Μαρξ, την Ίρμα, την Ντέβη και το, χωρίς όνομα, κουταβάκι – φιλαράκι της Ίρμας που δεν γνώρισε ποτέ την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του χαδιού. Δυστυχώς δεν μπόρεσα ούτε ένα αξιοπρεπές τάφο να του φτιάξω καθώς ανακάλυψα το άψυχο σωματάκι αρκετά αργότερα και σε δύσβατο σημείο και σε προχωρημένη αποσύνθεση. Ταξίδεψε και αυτό μαζί τη θετή μαμά του και μοναδική φιλενάδα. Και να τρέχετε εκεί πάνω, ανέμελα. Σας έχω και καλα νέα, έλληνες δεν θα υπάρχουν γύρω σας. Παρακάτω ακολουθεί ένα μικρό δείγμα, από προσωπικές εμπειρίες, που δείχνει τον διάχυτο θάνατο στους δρόμους του ελλ. βούρκου άλλα και την μοίρα του να μην ανήκεις στα καθιερωμένα ελληνικά στερεότυπα»

10589558_755184517876058_224348406_n
πνιγμένο με μια σακούλα στο κεφάλι
10589872_755181691209674_1240180777_n
δολοφονημένο κι αυτό μέσα στην αυλή του σπιτιού
10590001_755180241209819_526665279_n
ασβός από φόλα
10578706_755183797876130_1043002452_n
10590078_755179587876551_2111336764_n

Όλα τα σκυλιά των φωτογραφιών περιμαζεύτηκαν για να σωθούν και δολοφονήθηκαν αργότερα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s