Γιατί ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός ……….

Κάνω αναδημοσίευση αυτού του άρθρου που έχει γραφτεί πιο παλιά ,επειδή μου δόθηκε η αφορμή από τα διάφορα αντισημητικά που διάβασα σήμερα ,με αφορμή τη δολοφονία των παιδιών στο Ισραήλ……

Εγώ το πήρα από εδώ:http://grassrootreuter.wordpress.com/2011/08/26/γιατί-ο-αντισιωνισμός-είναι-αντισημι

 

Ένα επίκαιρο κείμενο του Φίλιππα Κυρίτση από την ιστοσελίδα του 

Με την γνωστή αδιαφορία που κατά κανόνα παίρνει την μορφή “no comments” ή επί το ελληνικότερον «ουδέν σχόλιον» αντιμετωπίστηκαν οι, πριν λίγες μέρες, ειδήσεις για πυραύλους που ρίχτηκαν από την λωρίδα της Γάζας εναντίον Ισραηλινών αμάχων και για καταστρεπτικότατη έκρηξη βόμβας με έναν νεκρό και πολλούς τραυματίες σε στάση λεωφορείου στο Ισραήλ. Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να συμπεράνει κανείς ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες, αν δεν επιδοκιμάζουν τέτοιες ενέργειες εναντίον του «ναζιστικού»[i] Ισραήλ, τουλάχιστον τις θεωρούν φυσικό επόμενο για τους Ισραηλινούς, οι οποίοι επιβίωσαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και έχουν το «θράσος» να υπερασπίζονται το δικαίωμα τους σε κάποια πατρίδα.
Αντίθετα, δεν θεωρούν καθόλου φυσικό επόμενο τις επιθέσεις της ισραηλινής αεροπορίας ή των ισραηλινών αρμάτων μάχης κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων ή κρησφύγετων στην Γάζα, από όπου ξεκινάν οι πύραυλοι ή κρύβονται αυτοί που τους εκτοξεύουν. Όπως στην διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου, οι Εβραίοι εθεωρούντο ανεπιθύμητοι από την πλειοψηφία των ευρωπαϊκών λαών με συνέπεια να αφεθούν οι περισσότεροι αβοήθητοι στα χέρια των ναζιστών, ενώ οι ελάχιστοι[ii] που κατάφεραν να κρυφτούν ή επέστρεψαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα[iii] να βρουν τα σπίτια τους λεηλατημένα και κατειλημμένα από χριστιανούς (ακόμα και τα νεκροταφεία τους[iv]), έτσι και οι σημερινοί Ισραηλινοί απόγονοί τους, για τους περισσότερους Έλληνες τουλάχιστον, δεν έχουν δικαίωμα να υπερασπίζονται με τα όπλα το δικαίωμα τους στην ζωή και το δικαίωμά τους να έχουν μια πατρίδα, από όπου να μην τους διώχνουν, όπως γινόταν επί 1900[v] περίπου χρόνια πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Η άρνηση στους Ισραηλινούς του δικαιώματος να έχουν μια πατρίδα όπου δεν θα τους σκοτώνουν θεωρείται από τους περισσότερους Έλληνες αυτονόητη, όπως αυτονόητη θεωρούνταν η φιλία και συνεργασία με τους Σέρβους κατά την διάρκεια του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Όμως τι κοινό έχουν οι Ισραηλινοί με τους Βόσνιους ή τους Κοσσοβάρους, ώστε η πλειοψηφία των Ελλήνων να μην τους αναγνωρίζει να έχουν δική τους πατρίδα; Το κοινό που έχουν είναι ότι, όπως οι Βόσνιοι και οι Κοσοβάροι μουσουλμάνοι έτσι και οι Εβραίοι δεν είναι χριστιανοί. Και για τους περισσότερους Έλληνες, όποιος δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, δεν πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες της Ελλάδας των Ελλήνων χριστιανών.
Παρόλα αυτά δύσκολα θα βρεθεί κάποιος Έλληνας να παραδεχτεί ότι είναι αντισημίτης. Την εχθρότητα του για το Ισραήλ θα την αποδώσει, κατά κανόνα, στον αντισιωνισμό του. Ο αντισιωνισμός θεωρείται ηθικά αποδεκτός στην Ελλάδα γιατί ενώ ο Σιωνισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κίνημα που αποσκοπούσε στην δημιουργία μιας πατρίδας για τους, σε όλα τα χριστιανικά κράτη, ανεπιθύμητους και διωκόμενους Εβραίους[vi], στην Ελλάδα έχει την έννοια μια παγκόσμιας συνωμοσίας για κυριαρχία των Εβραίων σε όλον τον πλανήτη[vii]. Ακόμα και αυτοί που δεν δέχονται την θεωρία της συνωμοσίας, αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερο μίσος των εβραϊκό εθνικισμό και δαιμονοποιούν τον πιο γνωστό του εκπρόσωπο, τον Θόδωρο Χερτσλ[viii], χωρίς ποτέ να αισθάνονται την ανάγκη να δικιολογήσουν το γιατί θεωρούν τον εβραϊκό εθνικισμό χειρότερο από τον αραβικό ή τους άλλους εθνικισμούς, όπως ο ελληνικός. Δεν θέλει ρώτημα το ότι πίσω από αυτήν την διαστρέβλωση της αλήθειας, πίσω από αυτήν την καραμπινάτη πλαστογραφία της ιστορίας, κρύβεται πάλι η χριστιανική εκκλησία. Και μολονότι η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία είναι πανταχού παρούσα στην Ελλάδα των Ελλήνων χριστιανών, σε βαθμό να μην επιτρέπει ούτε την εφαρμογή των ψηφισμένων από την Βουλή νόμων που δεν της αρέσουν, όπως ο νόμος που επιτρέπει την δημιουργία κρεματορίου για καύση των νεκρών, ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που θα ομολογήσουν ότι επηρεάζονται από αυτήν. Αντίθετα θα καταφύγουν στον πολυχρησιμοποιημένο λαϊκισμό και θα μιλήσουν για τον φτωχό παλαιστινιακό λαό που εξοντώνεται από το πλούσιο «ναζιστικό» κράτος του Ισραήλ, προκειμένου να δικιολογήσουν το ιδιαίτερο μίσος που τρέφουν προς αυτό το κράτος.
Οι Ισραηλινοί άμαχοι που δολοφονούνται από πυραύλους ή από βόμβες σε πολυσύχναστα μέρη δεν ενδιαφέρουν τους Έλληνες αντισιωνιστές (διάβαζε αντισημίτες), όπως δεν τους ενδιέφεραν οι μουσουλμάνοι άμαχοι της Βοσνίας και του Κοσόβου που δολοφονούνταν από τους Σέρβους. Γι’ αυτό και κατά την διάρκεια των πολέμων της Βοσνίας και του Κοσσόβου οι Έλληνες συμπαραστεκόντουσαν ηθικά και υλικά μόνο προς τους Σέρβους ομοθρήσκους τους. Δεν είναι, όμως, προσβολή στην νοημοσύνη μας το να μας ζητάνε οι χριστιανοί να πιστέψουμε ότι το μίσος τους πάντα προς αλλόθρησκα έθνη δεν έχει καμιά σχέση με το ζήτημα της θρησκείας;
Δυστυχώς, σε αυτήν την χώρα που λέγεται Ελλάδα, τα πλήθη δεν ενδιαφέρονται ούτε για την αλήθεια ούτε για την ιστορία, με συνέπεια ο κάθε πολιτικάντης, ο κάθε τυχοδιώκτης που εμφανίζεται σαν αγωνιστής για τα δίκαια του «λαού», να μπορεί να λέει ό, τι θέλει, χωρίς να κινδυνεύει να αποκαλυφθεί η υποκρισία του και τα ψέματα του. Έτσι, ακόμα και όταν οι «φυσικοί σύμμαχοι» των Ελλήνων, όπως οι Σέρβοι, εγκαλούνται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη, ελάχιστοι σε αυτήν την χώρα είναι αυτοί που θα κατηγορήσουν, όσους κατά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία υποστήριζαν τους εγκληματίες πολέμου σαν τον Μιλόσεβιτς, τον Κάρατζιτς και τον Μλάντιτς[ix]. Το ίδιο δεν ενδιαφέρει το πλήθος το γεγονός ότι το κράτος του Ισραήλ φτιάχτηκε για να έχουν κάπου να πάνε οι Εβραίοι που διωχνόντουσαν από παντού μέχρι που εξοντώθηκαν γύρω στα 6 εκατομμύρια στα ναζιστικά στρατόπεδα. Όπως δεν το ενδιαφέρει ότι το μέρος που φτιάχτηκε το κράτος του Ισραήλ δεν ήταν Παλαιστινιακό κράτος αλλά τμήμα της πολυεθνικής πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό βρετανική εντολή, στο οποίο υπήρχαν και Εβραίοι και Άραβες. Το πλήθος θα συνεχίζει το τροπάρι του ότι το Ισραήλ φτιάχτηκε σε παλαιστινιακό έδαφος[x].
Ο αντισιωνισμός στην Ελλάδα είχε πάντα τέτοιες διαστάσεις που η πλειοψηφία των Ελλήνων ποτέ δεν θεώρησε αφύσικο να συμμετέχουν και παιδιά Παλαιστινίων στον πόλεμο, όπως έγινε με την λεγόμενη «Ιντιφάντα». Αρκεί που συγκρουόντουσαν με τον Ισραηλινό στρατό. Όμως ελάχιστοι είναι αυτοί που θα δικιολογήσουν την συμμετοχή παιδιών σε εμφυλίους πολέμους σαν της υποσαχάριας Αφρικής. Για τους αντισημίτες η ζωή των παιδιών των Παλαιστινίων έχει λιγότερη αξία από τον αγώνα που κάνουν αυτά τα παιδιά ενάντια στον ισραηλινό στρατό.
Στο βιβλίο «Η ζωή από την αρχή» που κυκλοφόρησε πρόσφατα (2010) βλέπει κανείς όχι μόνο πως για τους Εβραίους σε όλη την Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, η μετανάστευση τους στην Παλαιστίνη ήταν η μόνη ρεαλιστική επιλογή που είχαν μετά το Ολοκαύτωμα, αλλά και ότι η αντιμετώπιση που είχαν οι επίδοξοι μετανάστες μέχρι την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ήταν ανάλογη με αυτήν τον σημερινών «λαθρο»- μεταναστών. Μετανάστευαν σε σαπιοκάραβα τόσο συνωστισμένα που εμετό να έκανε κανείς λέρωνε τον διπλανό του, συλλαμβάνονταν αυτά τα καράβια από το Αγγλικό ναυτικό και οι παράνομοι αυτοί μετανάστες κατέληγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ακόμα και σε άλλες χώρες, όπως η Κύπρος (που και αυτή βρισκόταν τότε υπό βρετανική εντολή)[xi]. Και αρκετοί ήταν αυτοί που πεθαίνανε στα στρατόπεδα χωρίς να δουν να πραγματοποιείται το όνειρό τους για μια πατρίδα. Κι όμως στην Ελλάδα σήμερα, πολλοί είναι αυτοί που ενώ υπερασπίζονται τους παράνομους μετανάστες (και καλά κάνουν), θα διαδηλώσουν και ενάντια στο κράτος του Ισραήλ που αποτέλεσε πατρίδα των Εβραίων παράνομων μεταναστών μετά το Ολοκαύτωμα.
Πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν είναι μόνο θρησκευτικά τα κίνητρα που έκαναν στο παρελθόν και κάνουν σήμερα τους περισσότερους Έλληνες αντισημίτες. Υπήρξαν και είναι και οικονομικά. Οι Εβραίοι της Ελλάδας, όπως και των περισσότερων χριστιανικών κρατών, αποκλεισμένοι λόγω της θρησκείας τους από τα περισσότερα «αξιοπρεπή» επαγγέλματα, όσοι δεν γινόντουσαν εργάτες κατέφευγαν στο εμπόριο. Και ενώ οι περισσότεροι από αυτούς απλά επιβίωναν, ελάχιστοι γίνανε πλούσιοι και συγκέντρωναν τον φθόνο των χριστιανών, οι οποίοι αναγνώριζαν το δικαίωμα στον πλουτισμό μόνο στον εαυτό τους. Όπως άλλωστε γίνεται σήμερα με τους μετανάστες, κυρίως Αλβανούς, οι οποίοι επειδή δούλεψαν σκληρά τόσα χρόνια και κατάφεραν να πάρουν κάποιο σπίτι ή να κάνουν μια δική τους δουλειά, συγκεντρώνουν τον φθόνο των Ελλήνων που αναγνωρίζουν μόνο στον εαυτό τους το δικαίωμα σε κάποια αποκατάσταση. Αυτός ο φθόνος, πριν από το Ολοκαύτωμα, κόστισε εμπρησμούς και καταστροφές στα μαγαζιά και τις περιουσίες των Εβραίων, με αποκορύφωμα την απαλλοτρίωση του κέντρου της Θεσσαλονίκης μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1917[xii], η οποία κατέστρεψε το σύνολο σχεδόν της εβραϊκής συνοικίας και έκανε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης πρόσφυγες στην ίδια τους την πόλη. Πυρκαγιά που επαναλήφθηκε το 1932 στην εβραϊκή συνοικία Κάμπελ, που βρισκόταν στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης. Τέτοιες πυρκαγιές υφίστανται σήμερα από τους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς τα μαγαζιά και οι αυτοσχέδιοι τόποι προσευχής των μουσουλμάνων μεταναστών της Αθήνας, ενώ δεν λείπουν οι βεβηλώσεις εβραϊκών συναγωγών, μουσουλμανικών τζαμιών και όσων εβραϊκών και μουσουλμανικών νεκροταφείων σώζονται ακόμη από την θρησκευτική μισαλλοδοξία των ορθοδόξων και δεν έχουν εκσκαφθεί ολοσχερώς.
Πολλοί είναι επίσης οι Έλληνες που αρπάξανε τις περιουσίες των Εβραίων, οι οποίοι οδηγήθηκαν από τους Γερμανούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Την διανομή των εβραϊκών περιουσιών οι Γερμανοί είχαν αναθέσει στο αρμόδιο ελληνικό υπουργείο και, δεν θέλει ρώτημα, οι Έλληνες που επωφελήθηκαν πρώτοι ήταν οι συνεργάτες των Γερμανών. Αν και μετά τον πόλεμο η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε μετά από διεθνή πίεση να προωθήσει νόμο, ο οποίος όριζε την επιστροφή των αρπαγμένων εβραϊκών περιουσιών, οι άρπαγες των εβραϊκών περιουσιών δεν συμμορφώθηκαν με αποτέλεσμα, ενώ έχουν περάσει από τότε 66 χρόνια, μόνο το 20% των αρπαγμένων περιουσιών έχει επιστραφεί στους Εβραίους της Ελλάδας[xiii]. Δηλ. στην περίπτωση των εβραϊκών περιουσιών, έγινε το ίδιο που έγινε με τις περιουσίες των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας (Τσαμουριάς) και των εθνικά Μακεδόνων της Δυτικής Μακεδονίας. Αρπάχτηκαν από τους Έλληνες ορθόδοξους, οι οποίοι τις έχουν κληροδοτήσει στα παιδιά τους και αυτοί στα εγγόνια τους. Οι απόγονοι των αρπάγων των εβραϊκών περιουσιών, όπως και των περιουσιών των Τσάμηδων και των Μακεδόνων, είναι πολύ φυσικό να πλειοδοτούν σε αντισημιτισμό, όπως πλειοδοτούν σε εθνικισμό γενικά, επανδρώνοντας κατά προτίμηση  και τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα. Και λέω «κατά προτίμηση», γιατί δεν είναι λίγοι οι αντισημίτες και στα κόμματα της αριστεράς, εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι απόγονοι αρπάγων με κάποια μόρφωση (δημόσιοι υπάλληλοι κατά μεγάλο μέρος) οι οποίοι έλκονται από τα κόμματα της αριστεράς, λόγω της ελκυστικής θεωρίας τους και των διεκδικητικών τους αγώνων. Και δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος (προκειμένου να μην κατηγορηθεί κάποιος για ρατσιστής) για να εκδηλώσει τον αντισημιτισμό του (που έχει, όπως είδαμε, θρησκευτικά και οικονομικά κίνητρα), από το να καταγγέλλει το κράτος του Ισραήλ γιατί αντιδράει στρατιωτικά στις επιθέσεις των ένοπλων παλαιστινιακών οργανώσεων. Έτσι οι μισαλλόδοξοι και οι άρπαγες Έλληνες εμφανίζονται και σαν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Αν κάποιος, διαβάζοντας τα παραπάνω, κατάλαβε ότι υπερασπίζομαι το κράτος του Ισραήλ και όχι το δικαίωμα των Εβραίων να ζουν ασφαλείς σε κάποιο τόπο, λάθος κατάλαβε. Το κράτος του Ισραήλ έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός κράτους σε κατάσταση ψυχρού πολέμου που, κάθε τόσο και λιγάκι γίνεται και θερμός. Και ο πόλεμος ήταν πάντα «πεδίο δόξης λαμπρόν» για κάθε μιλιταριστή, για κάθε πολεμοκάπηλο, για κάθε έμπορο πολεμικού υλικού και υπηρεσιών, για κάθε βασανιστή, για κάθε βιαστή, για κάθε παλιάνθρωπο γενικά. Αποτέλεσμα των παραπάνω για το κράτος του Ισραήλ είναι, λόγω του πολέμου, να ευθύνεται σε πολλές και διάφορες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως άλλωστε γίνεται με κάθε κράτος που βρίσκεται σε πόλεμο. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι τον πόλεμο αυτό, που συνεχίζεται σαν ψυχρός ή θερμός, τον άρχισε το 1948 όχι το κράτος του Ισραήλ, το οποίο ιδρύθηκε τότε μετά από απόφαση του Ο.Η.Ε.[xiv], αλλά 5 αραβικές χώρες που με την στρατιωτική συμμετοχή των Παλαιστινίων επεδίωξαν να σβήσουν το κράτος του Ισραήλ από τον χάρτη και να πετάξουν ακόμη και τους επιζήσαντες από το Ολοκαύτωμα στην θάλασσα, ολοκληρώνοντας έτσι το εγκληματικό έργο του ναζισμού. Και αν συνεχίζεται αυτός ο πόλεμος, με την ψυχρή ή την θερμή του μορφή, αυτό οφείλεται στο ότι τα αραβικά κράτη, προκειμένου να διοχετεύουν την δυσαρέσκεια των λαών τους, για την καταπίεση και εκμετάλλευση που υφίστανται από αυτά, στον εθνικισμό και στην θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνεχίζουν να πλειοδοτούν σε αντισημιτισμό και να υποστηρίζουν οικονομικά και στρατιωτικά τους Παλαιστίνιους που επιδιώκουν τον αφανισμό του κράτους του Ισραήλ. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι θύματα του αραβικού εθνικισμού και της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας είναι σε μεγαλύτερο βαθμό οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, παρά οι Ισραηλινοί, γιατί αυτός ο πόλεμος έχει κάνει τους περισσότερους από αυτούς πρόσφυγες στην ίδια την χώρα που γεννήθηκαν και δεν είναι και λίγοι αυτοί που μέχρι σήμερα έχουν χάσει την ζωή τους εξαιτίας του πολέμου. Το γεγονός ότι αυτός ο πόλεμος βλάπτει πρώτα απ’ όλους τους Παλαιστίνιους, το διαπιστώνουμε καθημερινά από τους χιλιάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες που περνάνε παράνομα τα σύνορα της Ελλάδας, αναζητώντας καταφύγιο από τον πόλεμο, και στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται, όπως και όλοι οι πρόσφυγες, σαν εγκληματίες «λαθρομετανάστες». Και αν για να καταγγείλουν το κράτος του Ισραήλ διαδηλώνουν ενάντια στην πρεσβεία του στην Ελλάδα μέχρι και 5000 Έλληνες, ελάχιστοι είναι αυτοί που θα διαδηλώσουν ή θα συμπαρασταθούν στους Παλαιστίνιους «λαθρομετανάστες» που καθημερινά βιώνουν την βία και την κτηνωδία των πιο φανατικών εχθρών του Ισραήλ: Των Ελλήνων ακροδεξιών και των πιο φανατικών αντισημιτών. Και, βέβαια, αυτή η χονδροειδής υποκρισία που χαρακτηρίζει το ενδιαφέρον των ναζιστών και των αντισιωνιστών γενικότερα για τους «καημένους» τους Παλαιστίνιους, δεν είναι καθόλου καινούργια. Για παράδειγμα, κατά τον πόλεμο του Ιράκ απέναντι στο Ιράν, που κηρύχθηκε λίγα χρόνια μετά την επικράτηση της επανάστασης στο Ιράν και κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια με συνέπεια εκατομμύρια νεκρούς, η Ελλάδα κατασκεύαζε και πουλούσε όπλα στους Ιρακινούς για να πηγαίνουν να σκοτώνουν και να σκοτώνονται. Όμως, την ίδια εποχή, τους Ιρακινούς πρόσφυγες του πολέμου που περνάγανε παράνομα τα ελληνικά σύνορα, τους φυλάκιζε σαν λαθρομετανάστες!
Από τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα ότι η μόνη ελπίδα για να σταματήσει η αλληλλοσφαγή μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων είναι να σταματήσει ο πόλεμος και όχι να καταργηθεί το κράτος του Ισραήλ, όπως ελπίζουν οι περισσότεροι παραπλανημένοι από τον αραβικό εθνικισμό Παλαιστίνιοι και εύχονται οι απανταχού αντισιωνιστές. Γιατί, πρώτα απ’ όλα, είναι καθαρή πολιτική τύφλωση, το να μην βλέπει κανείς ότι το κράτος του Ισραήλ δεν πρόκειται να καταργηθεί, γιατί και την στήριξη των Η.Π.Α. έχει και οι κάτοικοι του είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων για να μην οδηγηθούν σε νέο Ολοκαύτωμα. Και όσο οι Παλαιστίνιοι ενθαρρύνονται από τον διεθνή αντισημιτισμό στον πόλεμο κατά του Ισραήλ, τόσο η θέση τους στην χώρα που κατοικούν χειροτερεύει και καταλήγουν ανεπιθύμητοι πρόσφυγες στις χώρες της Ευρώπης.
Τέλος, είναι πραγματικά ελπιδοφόρο το γεγονός ότι παρά την σαγήνη του αραβικού εθνικισμού που τόσα χρόνια ανήγαγε το Ισραήλ σαν κυριότερη αιτία για τα χάλια του αραβικού κόσμου και παρά την ανελέητη και αδυσώπητη κρατική τρομοκρατία στα αραβικά κράτη, οι Άραβες εξεγείρονται στις περισσότερες αραβικές χώρες ενάντια στις κυβερνήσεις τους που μέχρι πρόσφατα τους πλασάρανε σαν υπεύθυνο για τα δεινά τους τον εξωτερικό παράγοντα, δηλ. το Ισραήλ και τις Η.Π.Α. που το στηρίζουν. Όπως κάνουν και στην Ελλάδα κυβέρνηση και κόμματα που οτιδήποτε θίγει τους Έλληνες το αποδίδουν στον εξωτερικό παράγοντα είτε Η.Π.Α. λέγεται αυτός είτε Ευρωπαϊκή Ένωση είτε Τουρκία, Αλβανία και Δημοκρατία της Μακεδονίας.
25-3-2011
Φίλιππας Κυρίτσης

[i] Προσφιλής στους αντισιωνιστές χαρακτηρισμός του κράτους του Ισραήλ που αποσκοπεί να απενοχοποιήσει τους ναζιστές αρχιτέκτονες του Ολοκαυτώματος δικαιώνοντας έμμεσα την επιλογή τους να προφυλάξουν την ανθρωπότητα από την εγκληματικότητα των Εβραίων που κατά τους αντισιωνιστές αποδεικνύει η συμπεριφορά του κράτους του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους.
[ii] Από τους 75.357 Έλληνες Εβραίους απέμειναν 10.026 σύμφωνα με τον κατάλογο του Κεντρικού Συμβουλίου Ισραηλιτικών Κοινοτήτων Ελλάδας για τις απώλειες του εβραϊκού πληθυσμού της Ελλάδας από τις γερμανικές διώξεις (Υποσημείωση 1 της σελ. 122, στο «Η ζωή απ’ την αρχή» των Ι. Σιμπή και Κ. Λάμψα, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010).
[iii] Οι επιζώντες από τα ναζιστικά στρατόπεδα που επέστρεψαν στην Ελλάδα μετά τον Μάη του 1945 ήταν μόνο 2000 περίπου («Η ζωή απ’ την αρχή» των Ι. Σιμπή και Κ. Λάμψα, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010, σελ. 109).
[iv] Χαρακτηριστική περίπτωση το νεκροταφείο της μεγαλύτερης ισραηλιτικής κοινότητας της Ελλάδας, της κοινότητας της Θεσσαλονίκης, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς και πάνω του χτίστηκε το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
[v] Οι Εβραίοι υπήρξαν από τους πιο επαναστατικούς κατά των Ρωμαίων λαούς με συνέπεια από τον πρώτο κιόλας αιώνα μ.Χ. να υποστούν εκτεταμένες σφαγές και να αναγκαστούν να γίνουν πρόσφυγες μακριά από την γη τους.
[vi] Βλέπε το σχετικό άρθρο για τον Σιωνισμό στην Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B9%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82
[vii] Η διαστρέβλωση αυτή της έννοιας του Σιωνισμού έλκει την καταγωγή της από έναν έγγραφο προϊόν πλαστογραφίας, δημιούργημα της Οχράνα (της Ρωσικής μυστικής αστυνομίας των Τσάρων) με τίτλο Τα Πρωτόκολλα των Πρεσβύτερων (Σοφών) της Σιών. Βλέπε σχετικό άρθρο στην Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B1_%CE%A0%CF%81%CF%89%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A0%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B2%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BD_(%CE%A3%CE%BF%CF%86%CF%8E%CE%BD)_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CE%B9%CF%8E%CE%BD
[viii] Κάποια στοιχεία για τον Χερτσλ που αποτελεί το κόκκινο πανί για τους αντισιωνιστές μπορεί κανείς να βρει στην ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%81_%CE%A7%CE%B5%CF%81%CF%84%CF%83%CE%BB
Περισσότερα και ίσως πιο αξιόπιστα μπορεί να βρει στην αγγλική Βικιπαίδεια http://en.wikipedia.org/wiki/Theodor_Herzl
[ix] Στην Ελλάδα όχι μόνο δεν αναζητούνται ευθύνες από τους πολιτικούς που στήριξαν τους Σέρβους εγκληματίες πολέμου, όπως ο Μιλόσεβιτς, αλλά αντίθετα κάποιοι από αυτούς, σαν την βουλευτίνα
του Κ.Κ.Ε. Λιάνα Κανέλλη και τον πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Αλέξανδρο Λυκουρέζο, συνεχίζουν να τους υποστηρίζουν ανοιχτά ακόμη και μετά την παραπομπή τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.
  [x] Η μετανάστευση των Εβραίων στον τόπο καταγωγής τους, που τότε αποτελούσε κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε αρχίσει ήδη από το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, δηλ. μετά την εμφάνιση του σιωνιστικού κινήματος αν και μαζικός επαναπατρισμός Εβραίων προς την Ιερουσαλήμ είχε γίνει και κατά τον 14ο αιώνα κυρίως από την Ισπανία (βλ. Βικιπαίδεια  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%AE%CE%BB)
[xi] Η Αγγλία, προκειμένου να τα έχει καλά με τους Άραβες εθνικιστές που από τις χώρες τους αντλούσε το πετρέλαιο εμπόδιζε πάντα την μαζική μετανάστευση Εβραίων στην Παλαιστίνη, επιτρέποντας κάθε χρόνο να μεταναστεύει εκεί μόνο ένας μικρός αριθμός από αυτούς. Την εγκληματική, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, πολιτική αυτή την διατήρησε ακόμη και μετά την επικράτηση του ναζισμού στην ηπειρωτική Ευρώπη, μολονότι έβλεπε τα φοβερά πογκρόμ τα οποία υφίσταντο οι Εβραίοι. Την διατήρησε ακόμη και την εποχή του Ολοκαυτώματος, εξασφαλίζοντας έτσι την επιτυχία του!
[xii] Ο τότε πρωθυπουργός Βενιζέλος έλεγε γι’ αυτήν την πυρκαγιά ότι ήταν «σχεδόν σταλμένη από την θεία πρόνοια» (βλ. «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων» του Μαρκ Μαζάουερ, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2006, σελ. 386).
[xiii] Αναφέρεται στο «Η ζωή απ’ την αρχή» των Ι. Σιμπή και Κ. Λάμψα, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010, σελ. 135, και στηρίζεται σε έρευνες που ήρθαν στη δημοσιότητα κατά την ημερίδα του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. για τις χαμένες εβραϊκές περιουσίες, «Θεσσαλονίκη», 25-5-2009.
[xiv] Απόφαση Αρ. 181, της 29ης Νοεμβρίου 1947, της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε., η οποία προέβλεπε την διαίρεση της Παλαιστίνης σε ένα ισραηλινό και ένα αραβικό κράτος.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s