Τα βασανιστήρια..

Τα παρακάτω είναι απόσπάσματα από το βιβλίο του Ζαν Αμερύ «πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση» ,σε σχέση με τα βασανιστήρια ,μια και προηγήθηκε το περιστατικό με τον βασανισμό του κρατουμένου Αλβανού ,στις φυλακές και τον βασανισμό του από τους υπαλλήλους.Φαίνεται πως στον 21ο αιώνα δεν έχει αλλάξει τίποτα..

«Αλλά στον κόσμο των βασανιστηρίων ,ο άνθρωπος υπάρχει μόνο για να καταστρέφεται από τον άλλον που στέκεται  μπροστά του.Μια ελαφριά πίεση απ’ το χέρι που μεταχειρίζεται το εργαλείο του βασανισμού είναι αρκετή για να στρίψει τον άλλον -μαζί με το κεφάλι του όπου ίσως είναι αποθηκευμένοι οι Καντ και Χέγκελ ,καθώς και οι Εννιά Συμφωνίες κι ο Κόσμος ως Βούληση και ως Αναπαράσταση -και να βγάλει μια διαπεραστική στριγκλιά όπως αυτή ενός μικρού γουρουνιού υπό σφαγή.Όταν συμβεί κάτι τέτοιο κι ο βασανιστής επεκταθεί στο σώμα του συνανθρώπου του και εξαλείψει ό,τι συνήθιζε ν’ αποτελεί μέχρι πρότινος το πνεύμα του ,μπορεί έπειτα να κάνει ένα τσιγάρο ή να καθίσει να φάει ένα πρωϊνό ή να ρίξει κι όλας μια ματιά στον Κόσμο ως Βούληση και ως Αναπαράσταση.

 

Μπορεί κανείς ν’ αποτινάξει τα βασανιστήρια από πάνω του μόνο στο βαθμό που θα κάνει το ίδιο και με τις πιθανότητες και τα όρια της δύναμης του ν’ αντισταθεί σε αυτά.[…..]Αν μας μένει οποιαδήποτε γνώση πέραν των απλώς εφιαλτικών ,σχετικά με την εμπειρία του βασανισμού αυτή είναι η μεγάλη έκπληξη και ξένωση από τον κόσμο ,η οποία δεν μπορεί ν’ αποζημιωθεί από κανένα είδος ανθρώπινης επικοινωνίας στο μέλλον .Το βασανισμένο πρόσωπο με έκπληξη βιώνει ότι σε αυτό τον κόσμο ο άλλος μπορεί να υπάρξει ως απόλυτος κυρίαρχος,καθώς και ότι η κυριαρχία αποκαλύπτεται ως η δύναμη να προξενήσεις βάσανα και καταστροφή,Η επικράτηση του βασανιστή πάνω στο θύμα του δεν έχει τίποτα κοινό με την εξουσία που ασκείται στη βάση κοινωνικών συμβολαίων ,’οπως τα ξέρουμε .Δεν είναι η εξουσία του τροχονόμου πάνω στον πεζό ,του φοροεισπράκτορα πάνω στον φορολογούμενο ,του υπολοχαγού πάνω στον ανθυπολοχαγό.[……]Όποιος έχει υποστεί βασανιστήριο δεν νοιώθει πια τον κόσμο σαν το σπίτι του.Δεν μπορεί να διαγραφεί η ντροπή της καταστροφής.Η εμπιστοσύνη στον κόσμο , η οποία είχε ήδη εν μέρει διαρραγεί με το πρώτο χτύπημα που δέχτηκε ,στο τέλος και μετά τον βασανισμό δεν προκειται πια ν’ ανακτηθεί.Στον βασανισμένο παραμένει ο συσσωρευμένος τρόμος από το γεγονός ότι ο συνάθρωπος κάποιου βιώθηκε ως αντι-άνθρωπος.Αυτό και μόνο τον εμποδίζει να δει τον κόσμο στον οποίο η αρχή της ελπίδας κυριαρχεί.Όποιος υπέστη μαρτύρια ,αποτελεί ανυπεράσπιστο κρατούμενο του φόβου.Είναι ο φόβος από δω και πέρα που τον εξουσιάζει.Ο φόβος – αλλά κι αυτό που λένε «μνησικακίες»Αυτές οι τελευταίες υπάρχουν κι έχουν που και που την ευκαιρία να συμπυκνωθούν σε μια κοχλάζουσα και βασανιστική δίψα για εκδίκηση.

Δεν ξέρω αν αυτός που τρώει ξύλο από την αστυνομία χάνει την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του.Αλλά είμαι ωστόσο σίγουρος ότι με το πρώτο χτύπημα που δέχεται χάνει κάτι που ίσως προσωρινά ονομάσουμε εμπιστοσύνη στον κόσμο.Η εμπιστοσύνη στον κόσμο περιλαμβάνει το κάθε τι:την ανορθολογική και λογικά αδικαιολόγητη πίστη ίσως στην απόλυτη αιτιοκρατία ή στην παρόμοια τυφλή πίστη περί του κύρους των επαγωγικών αποτελεσμάτων.Αλλά το πιο σημσντικό στοιχείο εμπιστοσύνης στον κόσμο και σε πλήρη συνάρτηση του τι συζητάμε εδώ ,είναι η πίστη ότι βάσει γραμμένων ή άγραφων κοινωνικών συμβολαίων ,το άλλο πρόσωπο θα με λυπηθεί -ή για να το πούμε καλύτερα θα σεβαστεί τη φυσική μου ,μαζί της και τη μεταφυσική ύπαρξη.Τα όρια του σώματός μου είναι επίσης και όρια του εαυτού μου.Η επιφάνεια του δέρματός μου με οχυρώνει από τον έξω κόσμο.Αν είναι να νοιώθω εμπιστοσύνη πρέπει  να νοιώθω στο δέρμα μου αυτά που θέλω να νοιώθω.[…]Αλλά με το πρώτο χτύπημα από τη γροθιά ενός αστυνομικού ,ενάντια στην οποία δεν υπάρχει άμυνα και ούτε κάποιο χέρι βοηθείας θα την αποσβήσει ,τελειώνει ένα μέρος της ζωής μας το οποίο δν θα ξαναζήσει ποτέ.»

Σύμφωνα λοιπόν με τον Αμερύ ο άνθρωπος θεωρείται άνθρωπος όταν ζει ανάμεσα στους άλλους.Θεωρεί την συνύπαρξή του μέσα σ’ ένα κοιωνικό σύνολο σαν δεδομένο ,σαν συνώνυμο με την έννοια άνθρωπος.Εδώ όμως μπαίνει το ερώτημα τι συμβαίνει όταν ο κόσμος αυτό αποφασίσει να μας εξολοθρεύσει και να μας βγάλει έξω από αυτόν.Αυτή η εμπιστοσύνη στον κόσμο ,αυτό που θεωρούμε ως δεδομένο για να υπάρχουμε και να συμπεριφερόμαστε ανάλογα ,παύει να υπάρχει………….

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s