Οι ποιητές της Κυριακής……

Επειδή πολλά συμβαίνουν γύρω μας και ο εχθρός δεν είναι πια προ των πυλών αλλά εντός κι αλωνίζει, θα ήθελα να ρωτήσω και αν κάποιος ξέρει ας μου πει παρακαλώ, τι έχουν κάνει ως σήμερα οι λεγόμενοι «άνθρωποι του πνεύματος » και άνθρωποι της τέχνης,  για την κατάσταση που ζει ο φτωχόκοσμος στη χώρα.Βάζω εισαγωγικά στον όρο άνθρωποι του πνεύματος επειδή δεν μου αρέσει.

Κάνουν κάποιες κινήσεις ή είναι οπαδοί του γνωστού η «τέχνη για την τέχνη » και μπλα ,μπλα μπλα……….

Επειδή  όπως πάντα λίγοι μπαίνουν μπροστά στους αγώνες και όταν όλα αλλάξουν έρχονται μαζί και δρέπουν στέφανα κάνοντας βαρύγδουπα σχόλια και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα θα τους αφιερώσω ένα ποίημα του Νίκου Παππά που λέγεται οι ποιητές της Κυριακής.

Βγαίνετε πάντοτε αργά το μεσημέρι

περίπατο στα πάρκα,

συνομιλίες με τα τριαντάφυλλα και τα πουλιά

μ’ αρέσει το γυαλιστερό και μαλακό δέρμα σας,

μ’ αρέσουν τα περίκομψα βήματά σας,

ένα δύο ,ένα δύο τα παπαγαλάκια στη Βραζιλία,

χρώματα τροπικά στα κλαδιά και στα μάτια μας,

είσαστε εσείς αδιάφοροι,

σαν μια περήφανη χειρονομία,

καβαλιέροι της θάλασσας,

τα μικρά πατριωτάκια της ξαστεριάς.

Μ’αρέσουν τα τραγουδάκια σας με διασκεδάζουν,

τα σφυρώ κάθε απόγευμα,

εσείς πλαγιάζετε για να ξεκουραστείτε,

απ’ τα ονειροπολήματα και τα παραμύθια σας,

τα σφυρώ σ’ ένα πρόσχαρο τόνο,

δεν καίνε από κανένα φλογισμένο παράπονο,

δεν πέρασαν ποτέ από τη θλίψη των εξορίστων.

Μ’ αρέσουν ,μ’ αρέσουν τα τραγουδάκια σας,

δεν ξέρουν ν’ αναστενάζουν,

δεν ταξιδεύουν από μέσα κι από βαθιά,

γύρα γύρα στο γαρούφαλο γυρνάτε σαν μελίσσια,

και τα λόγια σας λαφριά σαν τα σύννεφα,

έφυγαν από καιρό,

προτού τα λογαριάσει το αίμα της καρδιάς σας.

Κυριακή ολοπράσινη συνέχεια η ζωή σας,

γαλάζια τα αισθήματα,

φωτεινά και χαρμόσυνα τα γέλια σας,

το αίμα των αδερφών μας σας λερώνει,

τα σπίτια σας είναι παράδεισοι μεγάλοι Ναοί,

που δεν μπορούν να ορμήσουν τα κλάματά μας,

να τ’ ακούσετε κι εσείς και να ανατριχιάσετε

γελάτε πάντα εσείς κοιτώντας τ’ αντικείμενά σας,

παίζετε με το Αιγαίο σαν παιδάκια ,

δεν νοιώσατε το βάρος καμμιάς σκλαβιάς,

την ελιά και την βάρκα των ψαράδων,

δε χτύπησαν την πόρτα σας ξένοι στρατιώτες,

βογκάει το τραγούδι μας και σας τυρρανεί,

κλαίνε τ’ αδέρφια μας και  προσπερνάτε

ποιητές ποιητές από μαλακό ζυμάρι πλασματικό,

γιομίζετε απ’ τον  μακρινό ουρανό τους στίχους σας,

με τη λαφράδα του Κυριακάτικου πρωϊνού ,

με τα χρώματα που μας ξεγελάνε τα μάτια ,

Ελύτη, Εγγονόπουλε ,

Σεφέρη ,Εμπειρίκο,

γιατί δεν παραλλάζετε  παρά μονάχα στ’ όνομα,

γιατί  δεν  έχετε μια σταγόνα καρδιάς……..

 

Νίκος Παππάς

από τη συλλογή «Το ημερολόγιο ενός βαρβάρου»

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s