Όταν στην Σκάλα πέφτει το σκοτάδι #2 ιστορίες από τον βούρκο

 

Εκει, Στα κωλόμπαρα και στα μπουζούκια, εκεί που ο Έλληνας ξέδινε καίγωντας πεντοχίλιαρα και πετώντας γαρύφαλλα στα χρυσά 90ς του νεοπλουτισμού, εκεί που οι μετανάστριες από τη Ρωσία και την Ουκρανία έμαθαν τι θα πει “ελληνική φιλοξενία”, εκεί που τα κερασμένα ποτά μαζί με τα χουφτώματα ήταν το αστειάκι της ελληνικής αντροπαρέας, εκεί που η
καταναγκαστική πορνεία ήταν κοινό μυστικό, εκει που πάνω στο μεθύσι έπεφτε και καμιά σφαλιάρα, εκεί που η γυναίκα ήταν το θήραμα του άντρα κυνηγού, εκεί που το φλερτ ήταν το στρίμωγμα στην τουαλέτα, εκεί που “το θα σε γυρίσω με το αμάξι μου” κατέληγε σε ερημικές περιοχές, εκεί που η αντρική τιμή επέβαλε μακελιό επειδή κοίταξε κάποιος τη γκόμενα μου, εκεί διαχύθηκε H Κουλτούρα του Βιασμού.

από την σελίδα το ημερολόγιο της Ανθούλας  Βενέζη

κείμενο του C.R από την σελίδα της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη

Πέρισυ περίπου την ίδια εποχή είχα γράψει ένα μικρό άρθρο με τίτλο ”όταν στην Σκάλα πέφτει το σκοτάδι“ επιχειρώντας τότε να περιγράψω εντελώς περιληπτικά την κατάσταση που επικρατεί σε αυτήν την μικρή κωμόπολη της Λακωνίας, αναφορικά με την διάχυση του ρατσιστικού λόγου και πράξης, ίσως άστοχα επιχειρώντας να το συνδέσω σχεδόν αποκλειστικά με το πρόβλημα της χρυσής αυγής κλπ. Σήμερα θα ξαναχρησιμοποιήσω τον ίδιο τίτλο για την περιγραφή αυτού εδώ του νέου κειμένου, γιατί πιστεύω ότι έπρεπε κάποια στιγμή να ξεκινήσω σε αποσπασματικά μέρη, μια αφήγηση του τι σημαίνει “σκοτάδι” σε αυτήν την μικρή απομακρυσμένη περιοχή. Σίγουρα πολλοί από εσάς θα έχετε ξανακούσει για αυτά που θα προσπαθήσω να γράψω παρακάτω, άλλωστε η Σκάλα δεν αποτελεί κάποια εξαίρεση αλλά τον κανόνα.  Η αφήγηση σχετικά με τον ντόπιο μικροαστό έλληνα χωριάτη δεν είναι μια υπόθεση εύκολη, είναι ίσως και πολύ χρονοβόρα, γιαυτό σήμερα το μόνο που θα κάνω είναι μια σύντομη ανασκόπηση . Για να κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά, την κοινωνική διαπαιδαγώγηση του έλληνα μικροαστού της επαρχίας, πρέπει σίγουρα να κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, εκεί που η πολυσυζητημένη 3η ελληνική δημοκρατία αποτελεί ακόμα τον αέρα αισιοδοξίας και την ελπίδα για ευημερία του έλληνα. Η μετάβαση από την στρατιωτική δικτατορία στην “δημοκρατία”, η ανάπτυξη και ευημερία του ελληνικού καπιταλισμού έφερε στην επιφάνεια εκτός άλλων και αυτήν την νέα ταυτότητα του έλληνα άντρα οικογενειάρχη προστάτη της άγιας ελληνικής οικογένειας και ήθους.

Εκεί πίσω στις δεκαετίες του 70 και του 80 αλλά και του 90, εντοπίζουμε και την «ακμή» της μικρής μας κωμόπολης με ότι αυτό της αναλογεί. Η μικρή ιδιοκτησία των προηγούμενων δεκαετιών μεγάλωσε όπως επίσης και η γεωργική παραγωγή. Το εμπόριο πορτοκαλιών κυρίως σε χώρες της πρώην ανατολικής Ευρώπης φέρνει πολλά χρήματα στην κωμόπολη για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.  Πολλές υπηρεσίες του κράτους, γραφεία, δημόσιοι υπάλληλοι μεταφέρονται μαζικά στην Σκάλα. Εκείνη την εποχή (κύρια την δεκαετία του 80) η Σκάλα αριθμεί γύρω στις 3.000 με 5.000 χιλιάδες κατοίκους, ίσως με τις γύρω περιοχές να φτάνει και τις 7.000.

Η οικονομική ανάπτυξη έκανε αυτήν την κωμόπολη ένα από τα σημαντικά κέντρα στην Πελοπόννησο, διάσημη μέχρι και την βόρεια Ελλάδα. Τα σκυλάδικα,  ο τζόγος, τα “κωλό-μπαρα” όπως τα αποκαλούν οι ντόπιοι ήρθαν και αυτά με την ανάπτυξη να διασκεδάσουν τον έλληνα άντρα οικογενειάρχή. Κάθε μέρα και σχεδόν για 3 δεκαετίες μέχρι και τις μέρες μας, λαμβάνει χώρα ένα όργιο τζόγου που πολλές φορές χάνονται αστρονομικά ποσά σε σχέση με το μέγεθος της οικονομικής δυνατότητας του πληθυσμού. Ο έλληνας σκαλιώτης επαρχιώτης μέσα στην μέθη του και με την γυναίκα και τη κόρη του κλειδωμένη στο σπίτι, προσπαθεί να ξεχάσει την χασούρα του από τον τζόγο. Παίρνει λοιπόν τους άδειους δρόμους της Σκάλας μέσα στο σκοτάδι αναζητώντας την επόμενη γυναίκα – θήραμα, κυρίως είναι κάποια μετανάστρια από την ανατολική Ευρώπη που σπούδασε γιατρός στην Σοβιετική Ένωση και σήμερα δουλεύει στα κωλόμπαρα του βούρκου. Δεν θα σταματήσω να αναρωτιέμαι πόσες από αυτές τις γυναίκες εκτός από τον καθημερινό τους βιασμό, ήρθαν αντιμέτωπες και με άλλες ορέξεις του άντρα επαρχιώτη οικογενειάρχη. Για παράδειγμα αναρωτιέμαι πόσες από αυτές τις γυναίκες μπορεί να κατέληξαν σε κάποιο από τα χαντάκια αυτού του βούρκου. Πιθανόν θα μείνω με την απορία μιας και η μικρή αυτή κοινωνία ξέρει καλά να κρύβει τις πομπές της. 

Ένα από τα λίγα γνωστά περιστατικά στην Σκάλα που μου αφηγήθηκε μια συντρόφισσα είναι ο ξυλοδαρμός και η απόπειρα δολοφονίας μιας από αυτές τις γυναίκες από έναν από τους γνωστούς θαμώνες των «κωλόμπαρων».  Την έδειρε πιθανόν γιατί δεν υπέκυψε στις ορέξεις του βιαστή της, την λήστεψε και την πέταξε στον Βασιλοπόταμο νομίζοντας ότι έχει πεθάνει. Η γυναίκα γυμνή ύστερα από λίγο κατάφερε να βγει από το χαντάκι και να βρει καταφύγιο σε ένα σπίτι.

Κάπως έτσι γαλουχήθηκαν στο μικρό μας χωριό, γενιές και γενιές, νεαρών αντρών. Το “βάρα την και εσύ να γίνεις άντρας”, “δείξε της τι αξίζεις” και άλλα τέτοια δεν είναι παρά καθημερινές ιστορίες που αφηγούνται ντόπιοι με περηφάνια για τους ίδιους και τα αγόρια τους.  Οι άντρες αυτοί κάποιοι λένε ότι είναι δεξιοί, σίγουρα όμως ξέρουμε και πολλούς αριστερούς.

Και όταν τα κωλόμπαρα είναι κλειστά, οι σκαλιώτες άντρες, ναι ναι αριστεροί και δεξιοί – ή αλλιώς η μεγάλη της εθνικής συμφιλίωσης σχολήall together, βρίσκουν καταφύγιο στις καφετέριες και τα club της ελληνικής υποκουλτούρας του Σαββατοκύριακου, αυτά που απέμειναν, στον απόηχο του ελληνικού ονείρου. Τις περισσότερες φορές εκεί όμως δεν τους παίρνει να κάνουν το βήμα παραπάνω, έτσι αρκούνται στο μπανιστήρι κάποιας νεαρής κοπέλας που έχει πάει να πιει το ποτό της, συνήθως κόρη κάποιου γείτονα τους. Αν πάλι τύχει να δουν την κόρη τους σε κάποιο από αυτά τα μέρη, ίσως να μην είναι και λίγες οι φορές που την ξυλοφορτώνουν για να βάλει μυαλό. Ίσως στο βάθος και να την ζηλεύουν παράφορα , ίσως ακόμα να είναι και ερωτευμένοι μαζί της. Κανείς δεν ξέρει να πει με σιγουριά, αν και έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις βιασμών στην Λακωνία.

Κάπου εδώ τελειώνει και η σύντομη αφήγηση μας. Επιφυλασσόμεθα να επανέλθουμε με μια πιο ολοκληρωμένη ανάλυση επί του θέματος, αυτό της ελληνικής πατριαρχίας και της κουλτούρας του βιασμού, άλλωστε είναι μια αναγκαιότητα να κατανοήσουμε τι συμβαίνει πρωτίστως εμείς οι ίδιοι και όλοι αυτοί που καθημερινά πνίγονται μέσα στις  συμπληγάδες πέτρες του έθνους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s