note #48 Απόσπασμα από το «Στοχασμοί για το εβραϊκό ζήτημα»

Αυτό σημαίνει πως ο αντισημιτισμός είναι μια μυθική και αστική παράσταση της πάλης των τάξεων και πως δεν θα μπορούσε να υπάρχει σε μια αταξική κοινωνία. Φανερώνει το χωρισμό των ανθρώπων και την απομόνωση τους στο πλαίσιο της κοινότητας, τη σύγκρουση των συμφερόντων, τον καταμερισμό των παθών: δεν θα μπορούσε να υπάρξει παρά μόνο σε συλλογικότητες όπου μια χαλαρή αλληλεγγύη ενώνει αυστηρά ιεραρχημένες ομάδες είναι ένα φαινόμενο κοινωνικού πλουραλισμού. Σε μια κοινωνία της οποίας τα μέλη είναι όλα αλληλέγγυα, επειδή είναι όλα στρατευμένα στο ίδιο εγχείρημα, δεν θα υπήρχε θέση για τον αντισημιτισμό. Τέλος, εκδηλώνει έναν συγκεκριμένο μυστικιστικό και μεθεκτικό δεσμό του ανθρώπου με το «αγαθό» του που προκαλείται από το τωρινό καθεστώς της ιδιοκτησίας. Σε μια αταξική κοινωνία, θεμελιωμένη στην συλλογική ιδιοκτησία των εργαλείων της εργασίας, από την στιγμή που ο άνθρωπος, έχοντας απελευθερωθεί από τα φαντασιοκοπήματα του πέρα κόσμου, θα αφοσιωθεί επιτέλους στο δικό του εγχείρημα, που είναι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 213 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Κινούμενη άμμος.

IMG_7832

Sables mouvants

Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s’est retirée
Démons et merveilles
Vents et marées
Et toi
Comme une algue doucement carressée par le vent
Dans les sables du lit tu remues en rêvant
Démons et merveilles
Vents et marées
Au loin déjà la mer s’est retirée
Mais dans tes yeux entrouverts
Deux petites vagues sont restées
Démons et merveilles
Vents et marées
Deux petites vagues pour me noyer.

 

Jacques Prévert

Extrait de «Paroles

Paroles 1945

 

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

μακριά ήδη τραβήχτηκε η θάλασσα

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

Κι εσύ

Όπως ένα γλυκά χαϊδεμένο φύκι

στην άμμο του κρεβατιού κινείσαι ονειρευάμενη

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

μακριά ήδη τραβήχτηκε η θάλασσα

Αλλά μες τα μισάνοιχτα μάτια σου

δυο μικρά παρέμεινα κύματα

Δαίμονες και θαύματα

άνεμοι και παλίρροιες

Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

Ένα απόσπασμα από την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ (1949)

Ενώ ο πυρετός του ελληνικού εθνικισμού συνεχίζεται, εμείς συνεχίζουμε τις ιστορικές μας αναζητήσεις, εστιάζοντας στην έρευνα με θέμα τις θέσεις του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος. Έτσι θεωρήσαμε σκόπιμο να δώσουμε δημοσιότητα σε ένα ακόμα απόσπασμα από τις αποφάσεις του ιστορικού ΚΚΕ στο Μακεδονικό ζήτημα.

Στις 30 και 31 Ιανουαρίου του 1949, συνήλθε στις Πρέσπες η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ.  Σε ένα μέρος της, η απόφαση που ελήφθη έλεγε επί λέξει:

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει. Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού των. Ταυτόχρονα, οι Μακεδόνες κομμουνιστές πρέπει να προσέξουν τις διασπαστικές και διαλυτικές ενέργειες που ξενοκίνητα σοβινιστικά και αντιδραστικά στοιχεία αναπτύσσουν, για να διασπάσουν την ενότητα ανάμεσα στο μακεδονικό(σλαβομακεδονικό) και τον ελληνικό λαό, διάσπαση που μόνο τον κοινό τους εχθρό, το μοναρχοφασισμό και τον αμερικανοαγγλικό ιμπεριαλισμό θα ωφελήσει. Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ’ τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης. Ο σλαβομακεδονικός και ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν να νικήσουν. Διασπασμένοι μόνον ήττες μπορούν να πάθουν. Γι’ αυτό η ενότητα στην πάλη των δύο λαών πρέπει να φυλάγεται σαν κόρη οφθαλμού και να ενισχύεται και να δυναμώνει σταθερά και καθημερινά». («Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 337-338)

Ο κήπος.

IMG_4688

Le jardin 

Des milliers et des milliers d’années 
Ne sauraient suffire 
Pour dire 
La petite seconde d’éternité 
Où tu m’as embrassé 
Où je t’ai embrassèe 
Un matin dans la lumière de l’hiver 
Au parc Montsouris à Paris 
A Paris 
Sur la terre 
La terre qui est un astre. 

 

(Extrait de «Paroles», Jacques Prévert)

Paroles 1945

 

Χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια

δεν θα ήταν αρκετά

για να μιλήσω

για το μικρό δευτερόλεπτο της αιωνιότητας

που με φίλησες

που σε φίλησα

ένα πρωινό μες το χειμωνιάτικο φως

στο πάρκο  Montsouris στο Παρίσι

Στο Παρίσι

Στη γη

στη γη που είναι ένα άστρο.

Απορίες.

IMG_4629

Τι νιώθει η έρημος

όταν μακρινός άνεμος

αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;

 

Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;

 

Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο

ονειρεύεται άραγε τις μακρινές αποστάσεις;

 

Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου;

 

Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε

ότι υπάρχει μόνο ένα μέγεθος θανάτου;

 

Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα

ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους;

 

Η μετάνοια θυμάται αλήθεια

ότι κάποτε λεγόταν τόλμη;

 

Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει

ξέρει ότι είναι δυο γλάροι που ζυγιάζονται

πάνω από το κενό της έλλειψης;

 

Πως νοιώθει τάχα η νύχτα

μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί τη;

ωραία ή σημαδεμένη;

 

Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται;

 

Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ το προσκέφαλό του

περίστροφο ή όνειρα;

 

Τα πούπουλα του μαξιλαριού

ονειρεύονται ακόμα τα ύψη;

 

Πως πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος

πως τρίζει η ψυχή του ερημίτη

όταν  την αγγίζει ο θάνατος

τι κρότο κάνει ένα δέντρο που πέφτει

όταν κανείς δεν είναι εκεί για να τ’ ακούσει;

 

Είναι το σκοτάδι που ‘ναι τυφλό

ή το φως που σκοντάφτει πάνω του;

 

Αργύρης Χιόνης.

Les temps des cerises.

IMG_8213

 «Η εποχή των κερασιών», είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε στη Γαλλία το 1866, με λόγια του Jean Baptiste Clément και μουσική του Antoine Renard. Εξαιρετικά δημοφιλές στις γαλλόφωνες χώρες. Είναι συνδεδεμένο με την Κομμούνα του Παρισιού το 1871.

  Ο Clément  κομμουνάρος και ο ίδιος,  πιστεύεται πως  το αφιέρωσε το 1882 στη γενναία νοσοκόμα Louise που πολέμησε και σκοτώθηκε στη Semaine  Sanglante «αιματηρή εβδομάδα»

Έχει περάσει στην ιστορία σαν επαναστατικό τραγούδι και αφηγείται πως θα είναι η ζωή όταν το σύστημα θα έχει αλλάξει και οι συνθήκες της ζωής θα είναι ανθρώπινες και δεν θα υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ανθρώπων.

Έχει γνωρίσει πολλές εκδοχές και έχει τραγουδηθεί από πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο Yves Montand.

Όταν τράβηξα αυτή την φωτογραφία, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν εκεί.  Τα κόκκινα, γλυκά δροσερά κεράσια που μας μεταφέρουν σε μια εποχή που θα είναι γλυκιά κι ανθρώπινη.

Τους στίχους τους πήρα από τη wikipedia γιατί είναι μάλλον η πιο πιστή εκδοχή.

Quand nous chanterons le temps des cerises (Quand nous en serons au temps des cerises)
Et gai rossignol et merle moqueur
Seront tous en fête
Les belles auront la folie en tête
Et les amoureux du soleil au cœur
Quand nous chanterons le temps des cerises
Sifflera bien mieux le merle moqueur

Mais il est bien court le temps des cerises
Où l’on s’en va deux cueillir en rêvant
Des pendants d’oreille…
Cerises d’amour aux robes pareilles (vermeilles)
Tombant sous la feuille (mousse) en gouttes de sang…
Mais il est bien court le temps des cerises
Pendants de corail qu’on cueille en rêvant !

Quand vous en serez au temps des cerises
Si vous avez peur des chagrins d’amour
Évitez les belles!
Moi qui ne crains pas les peines cruelles
Je ne vivrai pas sans souffrir un jour…
Quand vous en serez au temps des cerises
Vous aurez aussi des chagrins (peines) d’amour !

J’aimerai toujours le temps des cerises
C’est de ce temps-là que je garde au cœur
Une plaie ouverte!
Et Dame Fortune, en m’étant offerte
Ne pourra jamais calmer (fermer) ma douleur…
J’aimerai toujours le temps des cerises
Et le souvenir que je garde au cœur !

Σ’ ελεύθερη μετάφραση, γιατί όπως γνωρίζετε η ποίηση δεν μεταφράζεται.

και αν μεταφράζεται δεν έχει την ίδια δύναμη με το πρωτότυπο.

Όταν θα τραγουδάμε στων κερασιών την εποχή
και το χαρούμενο αηδόνι, και το κοτσύφι πειραχτήρι
Θα είναι όλοι σε γιορτή ..Οι όμορφες θα έχουν ξελογιαστεί
Κι οι ερωτευμένοι θα έχουν τον ήλιο στην καρδιά
Όταν θα τραγουδάμε στων κερασιών την εποχή
θα σφυρίζει όμορφα το κοτσύφι πειραχτήρι

.
Αλλά είναι σύντομη των κερασιών η εποχή
Που δυο τα βάζουμε για  ν’ ονειρευτούμε
σκουλαρίκια στ’ αφτί
Κεράσια του έρωτα σε όμοια φορέματα
θα πέφτουν στα φύλλα σαν σταγόνες αίματος
Αλλά πόσο σύντομη είναι των κερασιών η εποχή
Μενταγιόν από κοράλλια που μας κάνουν να ονειρευόμαστε.

.
Όταν βρεθείτε στων κερασιών την εποχή
Αν φοβάστε τους πόνους του έρωτα
Μακριά από τις όμορφες
Εγώ που δεν φοβάμαι τους δυνατούς πόνους
Χωρίς να υποφέρω δεν ζω ούτε μέρα
Όταν βρεθείτε στων κερασιών την εποχή
Του έρωτα οι πόνοι θα βρίσκονται εκεί

.
θ’ αγαπώ πάντα των κερασιών την εποχή
είναι από την εποχή που κρατώ στην καρδιά
Μια πληγή ανοιχτή Και αν η Θεά Τύχη μου προσφερθεί.
δεν θα μπορώ να ηρεμήσω τον πόνο μου
Παντοτινά θ’ αγαπώ των κερασιών την εποχή
Και τις αναμνήσεις που κρατώ  στην καρδιά

 

Islamist Mob Attacks Refugees In Greece «For Not Observing Ramadan»

After a mob of greek fascists few weeks ago, an islamist mob attacks refugees in Lesvos. 

source: https://www.zerohedge.com/news/2018-05-26/caught-video-islamist-mob-attacks-refugees-greece-not-observing-ramadan

Graphic video has emerged online showing a mob of baton-wielding Islamists attacking other Muslims in a refugee camp in Greece reportedly for not observing the Ramadan fast. Early unconfirmed Kurdish media reports claim 4 men were killed and many others injured as the group of attackers entered refugee tents with weapons Friday afternoon at a crowded camp in Moria on the eastern Aegean island of Lesbos.

However, initial Greek media reporting indicates authorities are refuting rumors of the deaths, instead only confirming large clashes between Arab and Kurdish asylum seekers which resulted in injuries and evacuations.

One Greek news broadcast showed seriously injured victims being carried out of the camp, while viral video of the attack itself appears to show up to three bloodied men lying motionless on the ground with…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 760 επιπλέον λέξεις

Για την αντιθρησκευτική κριτική.

Posted on May 28, 2018 by shadesmag in Σημειωματάριο /

“Η βάση της αντιθρησκευτικής κριτικής είναι: ο άνθρωπος κάνει τη θρησκεία, όχι η θρησκεία τον άνθρωπο. Βέβαια, η θρησκεία είναι η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυναίσθηση του ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει βρει τον εαυτό του, η που τον έχει ξαναχάσει. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μια αφηρημένη ουσία κουρνιασμένη κάπου έξω από τον κόσμο. O άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d’ honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμα του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσης του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. Πάλη λοιπόν ενάντια στη θρησκεία σημαίνει πάλη ενάντια στον κόσμο, που πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.

Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο των μαζων.

Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάσταση του σημαίνει απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της.

Η κριτική ξεγύμνωσε τις αλυσίδες από τα φανταστικά λουλούδια που τις σκέπαζαν, όχι για να κουβαλά ο άνθρωπος τις αλυσίδες χωρίς φαντασία, απελπισμένα, αλλά για να πετάξει τις αλυσίδες και να περισυλλέξει το ζωντανό ανθό. Η κριτική της θρησκείας καταστρέφει τις αυταπάτες του ανθρώπου για να μπορέσει (αυτός) να δράσει, να σκεφτεί, να διαμορφώσει την πραγματικότητα του σαν άνθρωπος απαλλαγμένος από τις αυταπάτες, που έχει φτάσει στην ηλικία του λόγου, για να μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, δηλαδή γύρω από τον πραγματικό του ήλιο. Η θρησκεία δεν είναι παρά ο απατηλός ήλιος που περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο όσο ο άνθρωπος δεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.”

Karl Marx: Κριτική της Εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου, 1844

Ο Jean Quarre βγάζει τη γλώσσα στους φασίστες

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται ο Jean Quarre, κομμουνιστής αγωνιστής της γαλλικής Αντίστασης εναντίον των ναζί, τη στιγμή που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αγέρωχος, βγάζει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στο φακό του Γερμανού φωτογράφου που απαθανατίζει τη σκηνή.

Ο Quarre είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1919 και μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη δραστηριοποιήθηκε ενεργά στους αντιστασιακούς κύκλους συμμετέχοντας ενεργά στις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1941. Ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης Τάγματα Νεολαίας. Συνελήφθη το 1942 μαζί με ομάδα συντρόφων του έπειτα από έρευνα της γαλλικής αστυνομίας στο σπίτι του όπου βρέθηκαν διάφορα φυλλάδια και έγγραφα αντιστασιακού περιεχομένου και στη συνέχεια παραδόθηκε στους Γερμανούς.

Εκτελέστηκε στις 17 Απριλίου 1942. Προς τιμήν του υπάρχει οδός με το όνομά του στο 19ο Διαμέρισμα του Παρισιού και ομώνυμο Λύκειο.

πηγή: Κόκκινος Φάκελος