Simone Segouin. Μια ηρωίδα της γαλλικής αντίστασης

Η Εβραϊκής καταγωγής Simone Segouin, ευρύτερα γνωστή με το κωδικό όνομα που χρησιμοποιούσε στην αντίσταση Nicole Minet, ήταν μόλις 18 ετών όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί στη Γαλλία. Η πρώτη της πράξη αντίστασης ήταν να κλέψει ένα ποδήλατο από μια γερμανική στρατιωτική διοίκηση, κόβοντας τα ελαστικά όλων των άλλων ποδηλάτων και μοτοσικλετών, ώστε να μην μπορέσουννα την κυνηγήσουν. Σύντομα ήρθε σε επαφή με την Αντίσταση και συμμετείχε στον αγώνα, με την οργάνωση του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Francs-Tireurs et Partisans, χρησιμοποιώντας το κλεμμένο ποδήλατο για να παραδώσει μηνύματα που έστελναν η μια ομάδα στην άλλη.

Η «Nicole», σε μια ιστορική φωτογραφία όταν συνέλαβε 25 Γερμανούς στην περιοχή Chartres, ποζάρει με γερμανικό MP40 (Αύγουστος 1944) πηγή: wikipedia

Ήταν εξαιρετικά γρήγορη στη μάθηση και σχεδόν αμέσως έγινε ειδική σε διάφορες τακτικές ανταρτοπολέμου και στη κατασκευή εκρηκτικών. Ηγήθηκε σε διάφορες ομάδες μαχητών/τριων της Αντίστασης που πρωταγωνίστησαν σε μάχες…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 133 επιπλέον λέξεις

Ο Jean Quarre βγάζει τη γλώσσα στους φασίστες

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται ο Jean Quarre, κομμουνιστής αγωνιστής της γαλλικής Αντίστασης εναντίον των ναζί, τη στιγμή που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αγέρωχος, βγάζει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στο φακό του Γερμανού φωτογράφου που απαθανατίζει τη σκηνή.

Ο Quarre είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1919 και μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη δραστηριοποιήθηκε ενεργά στους αντιστασιακούς κύκλους συμμετέχοντας ενεργά στις μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον των κατακτητών τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1941. Ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης Τάγματα Νεολαίας. Συνελήφθη το 1942 μαζί με ομάδα συντρόφων του έπειτα από έρευνα της γαλλικής αστυνομίας στο σπίτι του όπου βρέθηκαν διάφορα φυλλάδια και έγγραφα αντιστασιακού περιεχομένου και στη συνέχεια παραδόθηκε στους Γερμανούς.

Εκτελέστηκε στις 17 Απριλίου 1942. Προς τιμήν του υπάρχει οδός με το όνομά του στο 19ο Διαμέρισμα του Παρισιού και ομώνυμο Λύκειο.

πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Στη μνήμη του γερμανού κομμουνιστή Bernhard Bästlein (1894 – 1944)

Ο Bernhard Bästlein, γεννήθηκε το 1894, και μεγάλωσε σε μια σοσιαλδημοκρατική οικογένεια της εργατικής τάξης του Αμβούργου και δούλεψε ως μηχανικός. Το 1912 εντάσσεται στην συνδικαλιστική ένωση μεταλλουργών και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το SPD. Αφού επέστρεψε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Bästlein εκλέγεται σε ένα από τα συμβούλια των στρατιωτών και εντάσσεται στο USPD. Μαζί με τη σύζυγό του Johanna, εντάσσεται στο KPD το 1920, και λίγο αργότερα μεταναστεύει στη Σοβιετική Ένωση το 1921 μετά τη συμμετοχή του στην αποτυχημένη κομμουνιστική εξέγερση που έμεινε γνωστή ως «März-Aktion»(εξέγερση που ηγήθηκε το KPD – KAPD) στο Αμβούργο. Επιστρέφει πίσω στη Γερμανία το 1923 και εργάζεται ως συντάκτης σε διάφορες κομμουνιστικές εφημερίδες μέχρι το 1931. Το 1931, πολιτικός υπεύθυνος του KPD στή περιοχή του Μ. Ρήνου, εκλέγεται σε ένα τοπικό δημοτικό συμβούλιο το 1932 και στο Ράιχσταγκ στις εκλογές του Μαρτίου του 1933. Συνελήφθη ήδη από τον Μάιο του 1933, στάλθηκε στο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 196 επιπλέον λέξεις

75 Χρόνια μετά η λάμψη της Αντιφασιστικής Νίκης παραμένει φάρος για τους καταπιεσμένους/ες όλους του Κόσμου

 

Στις 30 Απρίλη του 1945 η Κόκκινη Σημαία κυματίζει στο Ράιχσταγκ. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Μαη του 1945, η ναζιστική Γερμανία συνθηκολογεί δίχως όρους στο Βερολίνο. Ήταν το τέλος του παγκοσμίου πολέμου που κόστισε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Τα εθνικά αφηγήματα έχουν από τότε ενσωματώσει την αντιφασιστική νίκη στη ρητορική υπεράσπισης της δυτικής (αστικής) ερμηνείας της νίκης. Κάθε καπιταλιστικό κράτος κατασκευάζει τη δική της ιστορική εθνική-αφήγηση αλλά και το δικό του αφήγημα περί αντιφασισμού, διεκδικώντας ιδεολογικό μερίδιο στη νίκη. Βασική λειτουργία κάθε εθνικής-αφήγησης είναι η επικάλυψη των ταξικών αντιθέσεων από τον λόγο της “εθνικής ενότητας”, ο βέλτιστος τρόπος οργάνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Οι ίδιες αφηγήσεις εμφανίζονται ως τα ιδεολογικά/ταξικά συμφέροντα των αφηγητών αλλά και ώς αντανακλάσεις αντιθέσεων των ίδιων των κοινωνικών υποκειμένων που τις εκφέρουν. Δεν ξεχνάμε ότι σήμερα η Ε.Ε προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαστρεβλώσει την ιστορία και να εξισώσει τον Κόκκινο Στρατό με τους ναζί, όπως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 193 επιπλέον λέξεις

«Φάκελος Λακωνική Ιστορία #26» Οι μάχες του Λεωνιδίου και του Αγίου Βασιλείου.

αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη λήθη

Εισαγωγικό σημείωμα

Πριν λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια μιας ακόμα εξόρμησης μας στο βουνό του Πάρνωνα, βρεθήκαμε στο ιστορικό χωριό του Αγίου Βασιλείου. Εκεί τραβήξαμε κάποια βίντεο και βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, κάποιες από αυτές τις παρουσιάζουμε και σε αυτή τη δημοσίευση σήμερα. Με αφορμή αυτό μας το ταξίδι, συνεχίζουμε με μία ακόμα ιστορική δημοσίευση του αφιερώματος «Λακωνική Ιστορία», ένα αφιέρωμα που ξεκινήσαμε το Γενάρη του 2016 και συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα. Όπως έχουμε επισημάνει και σε αρκετά από τα προηγούμενα εισαγωγικά σημειώματα μας, στόχος μας με αυτές τις δημοσιεύσεις, είναι να καταγραφεί η τοπική ιστορία της περιοχής και τα στοιχεία αυτά να τα χρησιμοποιήσουμε για τον εμπλουτισμό της ιστορικής συζήτησης μέσα στα δικά μας σύγχρονα κομμουνιστικά εγχειρήματα. Θεωρούμε την καταγραφή και την μελέτη της ιστορίας πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των ιστοριογράφων του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους και του εθνικού κορμού. Ωστόσο, με τα αποσπάσματα που παραθέτουμε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.795 επιπλέον λέξεις

Το μοιρασμένο τραγούδι.

Με αφορμή την επέτειο της Πρωτομαγιάς και εν μέσω πανδημίας αφιερώνω ένα απόσπασμα από «το μοιρασμένο τραγούδι» του Πάμπλο Νερούντα. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις , παραθέτω μια νότα αισιοδοξίας για ένα ανθρώπινο αύριο.

Εγώ είδα

όπου κι αν βρέθηκα,

ακόμα και στ’ αγκάθια

που θέλησαν να με πληγώσουν,

βρήκα πως ένα περιστέρι

πετούσε ράβοντας

την καρδιά μου με άλλες καρδιές.

Βρήκα παντού

ψωμί, κρασί, φωτιά, χέρια,

στοργή.

Εγώ κοιμήθηκα

κάτω από όλες τις σημαίες

ενωμένες

όπως κάτω από κλώνους

ενός μόνο δάσους

πράσινου

και τ’ αστέρια ήταν

αστέρια μου.

Από τους λυσσαλέους

αγώνες μου

από τις οδύνες μου

δεν φυλάω εγώ τίποτα

που να μην μπορεί να σας χρειαστεί.

Το ίδιο όπως και η γη

ανήκω κι εγώ σε όλους.

Δεν υπάρχει ούτε μια

σταγόνα μίσος , σ’ ολόκληρο

το στήθος μου. Ανοιχτά

πηγαίνουν τα χέρια μου

μοιράζοντας τα σταφύλια

στον άνεμο.

Γύρισα από τα ταξίδια μου.

Αρμένισα χτίζοντας

τη χαρά.

Είθε ο έρωτας να μας

υπερασπίζει.

Ας ορθώσει την καινούργια

φορεσιά του

το τριαντάφυλλο. Και η γη

ας εξακολουθεί, ατέλειωτα ανθισμένη

ν’ ανθίζει.

Ανάμεσα στις κορδιγιέρες

και στα χιονισμένα

κύματα της Χιλής

ξαναγεννημένος

στο αίμα του λαού μου

για σας όλους,

για σας τραγουδώ.

Είθε να μοιράζεται

κάθε τραγούδι

στη γη .

Είθε να φουντώνουν

τα τσαμπιά. Να τα

διαδίνει ο άνεμος.

Αμήν.

Κάποτε οι γυναίκες

Κάποτε μέσ’ απ’ το σύννεφο βγαίνει ένα πουλί

περνάει πάνω από τα σπίτια και κατεβαίνει στην πόλη

άλλοτε χρόνια έμεινε φυλακισμένο μες το φεγγάρι

γι’ αυτό κι είναι πολύ πικραμένο πολύ λαμπερό

μ’ ένα μονάχα όμορφο γυναικείο μάτι.

Μέσ’ απ’ το σύννεφο κατεβαίνει μες τη βροχή

περνάει σα φάντασμα πάνω από τα σπίτια

στο δρόμο το κράζουν πουλί πουλί της βροχής

δε στέκεται πουθενά γιατί αν σταθεί

χιλιάδες σκορπισμένα δάχτυλα το δείχνουν

γιατί είν’ ένα πουλί σκληρό που βάφτηκε μ’ αίμα

π’ αγριεμένο στην πόλη κατεβαίνει με τη βροχή

κι ένα πανέμορφο έχει γυναικείο μάτι.

—–

Γι αυτό και οι γυναίκες ταράζονται μόλις το δουν

άλλες όμως το κρύβουν μες τους καθρέφτες τους

άλλες το κρύβουν σε βαθιά συρτάρια

κι άλλες βαθιά μες το σώμα τους

έτσι δε φαίνεται

δεν το βλέπουν οι άντρες που τις χαϊδεύουν το βράδυ

ούτε το πρωί σα ντύνονται μπροστά στον καθρέφτη

δεν το βλέπουν

γιατί είναι ένα πουλί πολύ πικρό πολύ λαμπερό

πολύ φοβισμένο.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948

Ειρηναίος Μαράκης, Σ’ αυτή την εποχή

To Koskino

Σ’ αυτή την εποχή
που οι μετοχές ανεβαίνουν
κι οι προλετάριοι πέφτουν
όπως θα έλεγε κι η Ρόζα
μέσα στο σπίτι μένοντας
άλλο δεν έχουμε, αδερφέ μου
από, μάντεψε, την εξέγερση
ενάντια στη σιωπή
στην απόγνωση
στο θάνατο
και την καταστροφή
που φέρνει ένα σύστημα
από χρόνια σάπιο.

Κι αν κλαις από φόβο
δεν πειράζει
έχουν και τα δάκρυα
την αξία τους

κι αν κλαις από οργή
μην ανησυχείς
ξέρουμε πως να κάνουμε
αυτά τα δάκρυα, δύναμη.

Με μάσκες, λοιπόν
αλλά όχι φιμωμένοι
κραυγή θα υψώσουμε
σάλπισμα αγώνα
για μια κοινωνία να παλέψουμε
των αναγκών μας,
στων νοσοκομείων
τα σύγχρονα οδοφράγματα
γνωρίζοντας καλά
ότι σ’ αυτή την εποχή
όπως και άλλοτε
η Επανάσταση
δική μας είναι υπόθεση.

28.3.2020

*Η φωτογραφία της ανάρτησης απεικονίζει Γαλλίδα γιατρό με μήνυμα που γράφει «Με μάσκες, αλλά όχι φιμωμένοι».

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Κατάσταση πολιορκίας.

Με αφορμή των όσων συμβαίνουν σήμερα, την αυταρχικοποίηση με το πρόσχημα της επιδημίας, την επιβολή έκτακτων μέτρων, τη διάλυση του κοινοβουλίου στην Ουγγαρία και ούτω καθ’ εξής. Θα υπάρξει συνέχεια, όπως δείχνουν τα πράγματα, μια και η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει επικίνδυνα. Αφιερώνω λοιπόν τα λόγια από το έργο του Καμύ, μια και μου φάνηκαν ταιριαστά.

Vous avez cru que tout pouvait se mettre en chiffres et en formules ! Mais dans votre belle nomenclature, vous avez oublié la rose sauvage, les signes du ciel, les visages d’été, la grande voix de la mer, les instants du déchirement et la colère des hommes ! […] Au sein de vos plus apparentes victoires, vous voilà déjà vaincus, parce qu’il y a dans l’homme une force que vous ne réduirez pas, ignorante et victorieuse à tout jamais. C’est cette force qui va se lever et vous saurez alors que votre gloire était fumée.»

—- Albert Camus, L’Etat de Siège (Gallimard, 1948)

Σκέφτηκες ότι όλα θα μπορούσαν να τεθούν σε φόρμες και τύπους! Αλλά μέσα στην όμορφη ονοματολογία σας, ξεχάσατε το άγριο τριαντάφυλλο, τα σημάδια του ουρανού, τα πρόσωπα του καλοκαιριού, τη μεγάλη φωνή της θάλασσας, τις στιγμές του χωρισμού και την οργή των ανθρώπων! […] Στις πιο εμφανείς νίκες σας, είστε ήδη ηττημένοι, γιατί υπάρχει στον άνθρωπο μια δύναμη που δεν θα μειώσετε, αδαείς και νικητές για πάντα. Είναι αυτή η δύναμη που θα ανέβει και θα ξέρεις πως η δόξα σας ήταν καπνός ».

—- Albert Camus, κατάσταση πολιορκίας (Gallimard, 1948)

Ο άνθρωπος με το γαρούφαλο

(Με αφορμή της επετείου της εκτέλεσης του Μπελογιάννη στις 30 Μαρτίου 1952)

Έχω απάνω στο τραπέζι μου

τη φωτογραφία του ανθρώπου

με το άσπρο γαρούφαλο—-

που τον τουφέκισαν

στο μισοσκόταδο

πριν από τη αυγή,

κάτω απ’ το φως των προβολέων .

Στο δεξί του χέρι

κρατάει ένα γαρούφαλο

που ‘ναι σα μια χούφτα φως

απ’ την ελληνική θάλασσα.

Τα μάτια του τα τολμηρά

τα παιδικά

κοιτάζουν άδολα

κάτω απ’ τα βαριά μαύρα τους φρύδια.

έτσι άδολα—

όπως ανεβαίνει το τραγούδι

σα δίνουν τον όρκο τους

οι κομμουνιστές.

Τα δόντια του είναι κάτασπρα——

ο Μπελογιάννης γελά.

Και το γαρούφαλλο στο χέρι του

είναι σαν το λόγο που είπε στους ανθρώπους

τη μέρα της λεβεντιάς—

τη μέρα της ντροπής.

Αυτή η φωτογραφία

βγήκε στο δικαστήριο

ύστερα απ’ την καταδίκη σε θάνατο.

Ναζίμ Χικμέτ

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Σοβιετική Γυναίκα»τον Απρίλη του 1952)