Ώρα σοβαρή

50554078367_000cf74b21_o

Όποιος, τώρα, κλαίει κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία καμιά κλαίει στον κόσμο,
κλαίει για μένα.

Όποιος, τώρα, γελά κάπου στην νύχτα,
Δίχως αιτία, γελά μέσα στην νύχτα,
Με περιπαίζει.
*
Όποιος τώρα, πορεύεται κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία πορεύεται μέσα στον κόσμο,
Έρχεται σε μένα.

όποιος, τώρα, πεθαίνει κάπου στον κόσμο,
δίχως αιτία πεθαίνει μες στον κόσμο,
με κοιτάζει.
RAINER MARIA RILKE

Ποίημα.

50603981517_74e274bffe_o

Πες μου, κι αν θα σ’ έπιανα μια μέρα

και το πέλμα σου θα το φιλούσα,

αλήθεια πού, κατόπι , θα κούτσαινες λιγάκι,

από το φόβο σου μήπως τσακίσεις το φιλί μου;….

NICHITA STANESCU

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής.

_MG_3599

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής,

δεν έχει ιδιωτική ζωή.

Η ιδιωτική του ζωή έχει γίνει

σκόνη.

Με τις λαβίδες των εγκεφαλικών έλικων του πιάνει

τα συναισθήματα του μέρμηγκα

και τα φέρνει κοντά, μα κοντά στη ματιά του

ώσπου γίνονται ένα και το αυτό με το μάτι του το ίδιο.

Τ’ αυτί του κολλάει στην κοιλιά του πεινασμένου

σκύλου

και με τη μύτη του οσφραίνεται του σκύλου τη

μουσούδα

ώσπου η μύτη του και η μουσούδα του σκύλου γίνονται

ένα και το αυτό.

.

Μες τις φριχτές μεγάλες ζέστες

δροσίζεται με το φτερούγισμα των πουλιών

που ο ίδιος τα τρομάζει για να τα κάνει να πετάξουν.

.

Μην πιστέψετε τον ποιητή σαν κλαίει.

Ποτέ το δάκρυ του δεν είναι δάκρυ του.

Τα πράγματα ξεζούμισε από δάκρυα.

Με το δάκρυ των πραγμάτων κλαίει αυτός.

.

Ο ποιητής μοιάζει με το χρόνο. Πότε ταχύς και πότε αργός,

πότε ψευδής και πότε αληθής.

.

Αποφύγετε  να πείτε τίποτα στον ποιητή.

Κυρίως αποφύγετε καμιάν αλήθεια να του πείτε.

Πιότερο ακόμη, προς Θεού, αποφύγετε να του πείτε

κάτι το ευαίσθητο.

.

Αμέσως θα πει πως το είπεν ο ίδιος,

και θα το πει με τρόπο τέτοιον

ώστε κι εσείς θα λέτε: όντως

αυτός το είπε.

.

Προπαντός σας ικετεύω,

μην τυχόν αγγίξετε τον ποιητή!

Όχι, μην αγγίξετε ποτέ τον ποιητή!

…Παρά μονάχα όταν το χέρι σας θα μπορούσε

να τον διαπεράσει.

.

Διαφορετικά δε θα τον διαπεράσει,

και τα δάχτυλά σας θα μείνουν κολλημένα πάνω του,

κι ο ίδιος να καυχιέται ύστερα πως έχει

πιο πολλά δάχτυλα από σάς.

Κι εσείς θα υποχρεώνεστε να λέτε: μάλιστα,

όντως έχει πιο πολλά δάχτυλα….

.

Κάλλιο αν με πιστεύετε,

κάλλιο διόλου μην αγγίξετε

τον ποιητή, ποτέ.

.

…Κι ούτε καν αξίζει να τον αγγίξετε…

Σαν το στρατιώτη ο ποιητής

δεν έχει ιδιωτική ζωή.

NICHITA  STANESCU

«Εγώ άλλο δεν είμαι από μια κηλίδα αίμα που μιλάει»

Θρησκεία.

_MG_1499

Η βάση της αντιθρησκευτικής κριτικής είναι: ο άνθρωπος κάνει τη θρησκεία, όχι η θρησκεία τον άνθρωπο. Βέβαια, η θρησκεία είναι η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυναίσθηση του ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει βρει τον εαυτό του, η που τον έχει ξαναχάσει. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μια αφηρημένη ουσία κουρνιασμένη κάπου έξω από τον κόσμο. O άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d’ honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμα του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσης του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. Πάλη λοιπόν ενάντια στη θρησκεία σημαίνει πάλη ενάντια στον κόσμο, που πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.

Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο των μαζών.

Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάσταση του σημαίνει απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της.

Η κριτική ξεγύμνωσε τις αλυσίδες από τα φανταστικά λουλούδια που τις σκέπαζαν, όχι για να κουβαλά ο άνθρωπος τις αλυσίδες χωρίς φαντασία, απελπισμένα, αλλά για να πετάξει τις αλυσίδες και να περισυλλέξει το ζωντανό ανθό. Η κριτική της θρησκείας καταστρέφει τις αυταπάτες του ανθρώπου για να μπορέσει (αυτός) να δράσει, να σκεφτεί, να διαμορφώσει την πραγματικότητα του σαν άνθρωπος απαλλαγμένος από τις αυταπάτες, που έχει φτάσει στην ηλικία του λόγου, για να μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, δηλαδή γύρω από τον πραγματικό του ήλιο. Η θρησκεία δεν είναι παρά ο απατηλός ήλιος που περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο όσο ο άνθρωπος δεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.”

Karl Marx

όταν όλοι πέφτουν, μείνε όρθιος.

_MG_0884

Τα σπίτια που έζησα

είχανε πόρτες με διπλές κλειδαριές

να ονειρεύομαι αυτοκίνητα που τρέχουν

φρένα που σπάζουν τα τζάμια

να μην περνάει η Άνοιξη στα δωμάτια

κλειδωμένος όνειρα άλλων να ζω  για δικά μου.

Οι πόλεις της οθόνης

που έλαμπαν στο πανί

όταν τις γνώρισα είχαν χαλασμένα φώτα

την μοναξιά αράχνη στους τοίχους

δρόμους βρώμικους, ναυαγούς εργάτες

νηστικούς που διψούσαν για χρυσάφι.

Κι αυτό που άκουγα στις σιωπές μου

«μείνε όρθιος…

όλοι πέφτουν κι όλοι φωνάζουν

την άμμο της Κυψέλης θάλασσα»

με έκανε πιο δυνατό από το φόβο μου

κι ήθελα να χάσω περισσότερα

αλλά να χάσω όρθιος.

Μα κάποτε ελπίζω

τα ξυπόλητα καλοκαίρια

θα με φωνάξουν στη θάλασσα

ν’ αφήσω τον πόνο της αγάπης στα κύματα

κι ένα μου στίχο στο γαλάζιο φως.

 

ΣΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

«η βροχή χορεύει στα κεραμίδια»

Από εδώ:

https://www.dropbox.com/s/fcvb69bzw14cp1k/%CE%97%20%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%AE%20%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9%20%CF%83%CF%84%CE%B1%20%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1%20-%20%CE%A3%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82%20%CE%91%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82.pdf?dl=0

 

 

ΚΟΧΥΛΑ.

_MG_2745

Μου ‘φεραν μια κοχύλα

.

Μέσα τραγουδάει ένας

ωκεανός σαν του χάρτη.

Η καρδιά μου

φουσκώνει από νερό,

με ψαράκια

ασημένια και σκουρόχρωμα.

.

Μου ‘φεραν μια κοχύλα.

Federico Garcia Lorca.

Δώσε μου.

_MG_2418

θα ήθελα να ήμουν

γλάρος

ψαράς στις ακτές της Κίνας

να είχα ένα γαλάζιο

ποδήλατο

μετεωρίτης

κύμα

οροσειρά

φτερό

.

να μην έγραφα ποιήματα

ώ σίγουρα να μην έγραφα ποιήματα

θα ήθελα να ήμουν αέρας

του Απρίλη

λιβάδι

να μην κοίταζα κάτω

να φύτευα τουλίπες στην

Ινδία

γαλαξίας

φως

τραμπάλα

.

να μην έγραφα ποιήματα

ώ σίγουρα να μην έγραφα ποιήματα.

Νίκος Σφαμένος «Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως»

από εδώ:

https://www.dropbox.com/s/olwd4cmwpam395t/%CE%91%CF%85%CF%84%CE%AC%20%CF%80%CE%BF%CF%85%20%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD%20%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%89%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%20%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF%20%CF%86%CF%89%CF%82%20-%20%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82%20%CE%A3%CF%86%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82.pdf?dl=0

Τα χέρια, ο δίσκος της αγάπης.

_MG_2329

Ακόμα γυρίζουν στρατιώτες από μάχες

                                που χάθηκαν

ακόμα γυρίζουν στρατιώτες από μάχες

                                που κέρδισαν

                                γυρίζουν

                                σα δίσκος πικ απ

μαζεύουν τα όνειρα στις γωνιές των  δρόμων

και τους βάζουν φωτιά

μαλλιά κρέμονται ακόμα και ήλιοι που άσπρισαν

πέφτουν τρίζοντας ο ένας μετά από τον άλλο

φεγγάρια τρυπούν ξαφνικά κι από μέσα….

(φεγγάρια- είπα- όχι κουφάρια)

…κι από μέσα βγαίνουν κεφάλια

ά, να το κεφάλι σου, αγάπη μου

πόσα χρόνια είχα να το ιδώ

ά, να το φεγγάρι σου, αγάπη μου

πόσα χρόνια είχα να του πιάσω το χέρι

 

τώρα φεγγάρια δεν έχουν δυο

δεν έχουν πέντε, εκατό

χιλιάδες χέρια

χάθηκε η αγάπη μου

με τους στρατιώτες κουρασμένους

τους ήλιους

τα φεγγάρια

βελόνα-καρδιά

πώς να παίξει ένα δίσκο

 

σπασμένο

σπασμένο

σπασμένο

 

εδώ και χιλιάδες χρόνια

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΧΡΩΜΟΤΡΑΥΜΑΤΑ 1980

Εαρινή ισημερία και παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα.

Η φωτογραφία είναι λεπτομέρεια από τον πίνακα του Marc  Shagale «ο βιολιστής»

κι έπειτα η ζωή.

_MG_8883

Δεν έχει τίποτα νόημα , μόνον το ηθικό χρέος στα παιδιά

κι έπειτα η ζωή, η ζωή μοναχά μέσα στην ποίηση

.

Απεχθάνομαι τις μικρές και τις μεγάλες δουλειές

τις αποτυχίες και τις επιτυχίες

.

μια μελισσούλα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες

να μην υπάρχει αυτή η ανάγκη για νόημα

ή για εργασία ή θρησκεία ή θάνατο

.

θυμάμαι την εντύπωση

του χειμερινού θαλασσινού νερού

στα μάτια και στα ρουθούνια

.

αυτό ακριβώς είναι ζωή

Στρατής Φάβρος